Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 485/13 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r. (sygn. akt III SA/Kr 485/13), oddalił skargę B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), dalej "P.r.d." oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r. Nr 2, poz. 15) – Prezydent Miasta K. skierował B. K., posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami (prawo jazdy kategorii B), na badanie lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. W uzasadnieniu stanowiska organ wyjaśnił, że powziął informacje (pisma ze Szpitala [...] w K. z dnia [...] września 2012 r. oraz ze Szpitala Specjalistycznego im. [...] w K. z dnia [...] października 2012 r.) o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia strony, mogących powodować niezdolność do prowadzenia przez nią pojazdu.

B. K., w złożonym na powyższą decyzję odwołaniu podniosła, że stanowisko Prezydenta Miasta K. było niezasadne. Twierdziła bowiem, że jedynie w okresie, którego dotyczyły w/w pisma ze szpitali, była istotnie była chora i ponieważ leczono ją nadmierną dawką gentamycyny, wywoływało to u niej zakłócenia w sposobie funkcjonowania. Okoliczność ta skutkowało nabraniem przez lekarzy przekazujących informacje do organu, wątpliwości odnośnie jej predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Odwołująca się zaznaczyła jednak, że po zakończeniu leczenia powróciła do zdrowia i efekty ówczesnego leczenia całkowicie zniknęły, co - w jej ocenie - potwierdzała stosowna dokumentacja medyczna.

Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] marca 2013 r., wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 ze zm.) dalej "u.k.p." oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, uznając zawarte w niej stanowisko za prawidłowe.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż wprawdzie po dacie wydania zaskarżonej decyzji przez organ I instancji nastąpiła zmiana stanu prawnego i obecnie kwestia kierowania na badania lekarskie osób posiadających prawo jazdy jest uregulowana w Rozdziale 12 i 15 ustawy o kierujących pojazdami (w szczególności w art. 75 i art. 99 u.k.p.), ale powyższa okoliczność nie rzutowała w żadnym zakresie na zasadność wyrażonego przez organ I instancji stanowiska. Sytuacja wnoszącej odwołanie kwalifikowała ją bowiem nadal do skierowania na badanie lekarskie – z tym, że obecnie na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2b u.k.p. - z uwagi na wystąpienie uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu jej zdrowia.

Kolegium podniosło, że ustawodawca, wprowadzając ustawę o kierujących pojazdami, postanowił utrzymać w mocy rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (art. 137 u.k.p.). Kwestię skierowania na badania lekarskie regulował zatem nadal ww. akt wykonawczy, a w świetle którego badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy (następnie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p.) przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy (§ 9 ust. 1), zaś starosta może skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów (§ 2 ust. 5). Przepisy rozporządzenia precyzowały zatem postanowienia art. 122 ust. 1 pkt 4 P.r.d. (następnie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p.), uprawniającego starostę do wydawania ww. decyzji, wyliczając przesłanki, których wystąpienie dawało podstawę do skierowania jej na badania lekarskie.

Organ stwierdził, że podstawą skierowania skarżącej na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami były okoliczności opisane w w/w pismach lekarzy, a z których treści wynikało, iż u B. K. nastąpiło istotne pogorszenie stanu zdrowia, wykluczające możliwość prowadzenia pojazdów oraz że stwierdzono u niej objawy chorobowe, o których mowa w ust. 4 załącznika nr 4 do rozporządzenia z dnia 15 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 88, poz.503), co rodziło konieczność weryfikacji oceny jej predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wskazano, że zgodnie z pkt 4 załącznika nr 4 do w/w rozporządzenia , określającym sposób oceny stanu zdrowia osoby chorej na padaczkę w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami lekarz, który podczas wykonywania zawodu stwierdził u osoby ubiegającej się o prawo jazdy lub posiadającej prawo jazdy, przypadek wystąpienia napadu o symptomatologii padaczkowej lub podejrzenie albo istnienie padaczki, niezależnie od okoliczności, powinien niezwłocznie powiadomić organ wydający prawo jazdy o konieczności dokonania oceny predyspozycji zdrowotnych tej osoby do kierowania pojazdami. Okoliczność poinformowania przez Szpital [...] w K. o istotnym pogorszeniu stanu zdrowia skarżącej, wykluczającym możliwość prowadzenia pojazdów oraz nadesłania informacji przez Szpital Specjalistyczny [...] w K. o fakcie zdiagnozowania schorzenia, o którym mowa w ust. 4 załącznika nr 4 do powyższego rozporządzenia, czyniło zatem tego rodzaju decyzję zasadną. Zdaniem Kolegium, należało bowiem uznać, że w tym przypadku starosta powziął wiarygodną informację o uzasadnionych i poważnych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącej, mogących powodować niezdolność do prowadzenia przez nią pojazdów (art. 75 ust. 1 pkt. 5 u.k.p.).

Organ wskazał przy tym, że kierując stronę na badania lekarskie organ nie miał obowiązku ustalenia, czy rzeczywiście istnieją u niej przeciwwskazania do prowadzenia pojazdami, a jedynie, czy istnieją takie zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia, które wymagają przeprowadzenia badań, mających na celu stwierdzeni istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych w tym zakresie. Zobowiązany był bowiem jedynie ustalić istnienie okoliczności uprawdopodabniających zmniejszenie sprawności kierującego do prowadzenia pojazdu, a które dopiero podlegać będą weryfikacji w toku przeprowadzonego badania.

Podkreślono w tym miejscu, że skierowanie kierowcy na badania lekarskie ma jedynie charakter zapobiegawczy i nie oznacza automatycznego braku możliwości kierowania przez skarżącą pojazdami mechanicznymi. Zdolność taką mają właśnie wykazać owe badania przeprowadzone przez lekarzy.

Na wyżej przedstawioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2013 r. B. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła organowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że nie była ona zasadna.

Na wstępie Sąd przytoczył treść przepisów art. 122 ust. 1 pkt 4 P.r.d., podkreślając, że zgodnie z jego treścią, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega między innymi kierujący pojazdem w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., w myśl, których, starosta ma obowiązek skierowania decyzją administracyjną na badania w razie istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, przy czym zastrzeżenia te muszą mieć charakter poważnych. Starosta wydaję w tym przypadku decyzję z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego, uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych (art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a u.k.p.) lub na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy (art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c u.k.p.).

Analizując treść powyższych przepisów, to jest obowiązujących zarówno w dniu wydania przez organ I instancji decyzji (art. 122 ust. 1 pkt 4 P.r.d.), jak i w dniu orzekania przez Kolegium (art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p.), Sąd doszedł do wniosku, że w przypadku zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, zarówno w poprzednio obowiązującym (przed dniem 19 stycznia 2013 r.) jak i w obecnym stanie prawnym, istniała podstawa do wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie. Dokonanie zaś modyfikacji przesłanek, uzasadniających jej podjęcie, tj. stwierdzenie "uzasadnionych" i "poważnych" zastrzeżeń co do stanu zdrowia zainteresowanego zamiast (jak poprzednio) stwierdzenia przypadku "nasuwającego zastrzeżenia" co do stanu zdrowia kierowcy, nie rzutowało na prawidłowości wydanej przez Kolegium decyzji. Sąd Wojewódzki podkreślił przy tym, iż - wobec braku przepisów przejściowych - Kolegium słusznie oparło swoje orzeczenia na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jego wydania.

Zdaniem Sądu, wprawdzie organ I instancji nie pełni wywiązał się z obowiązku dokonania oceny, czy uzyskana informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącej była wystarczająco umotywowana do powzięcia takich obaw i czy była wiarygodna, czym naruszył art. 107 § 3 k.p.a., to jednak już Kolegium prawidło już oceniło, iż w niniejszym przypadku istniały istotne zastrzeżenia co do stanu zdrowia B. K. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez zaskarżoną decyzję.

Sąd podkreślił w tym miejscu, że okoliczność, iż z treści pism lekarzy ze Szpitala [...] w K. z dnia [...] września 2012 r. informującego, że u pacjentki B. K. nastąpiło istotne pogorszenie stanu zdrowia, wykluczające możliwość prowadzenia przez nią pojazdów oraz ze Szpitala Specjalistycznego im. [...] w K. z dnia [...] października 2012 r., powiadamiające, że podczas wykonywania przez lekarza czynności zawodowych stwierdzono u zainteresowanej objawy chorobowe, o których mowa w ust. 4 załącznika nr 4b do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 15 kwietnia 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 88, poz. 503), wynikał wniosek, iż uzasadnione było skierowanie skarżącej na badania lekarskie. Fakt występowania u zainteresowanej, wskazanej w piśmie z dnia [...] października 2012 r. jednostki chorobowej dawał bowiem podstawę do stwierdzenia, że wystąpiła w tym przypadku przesłanka uzyskania przez organ wiarygodnej informacji o uzasadnionych i poważnych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącej, mogących powodować niezdolność do prowadzenia przez nią pojazdów, co skutkowało z kolei wydaniem decyzji o skierowaniu na odpowiednie badania lekarskie. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało w związku z tym przeprowadzenia dodatkowych dowodów, w szczególności w postaci dokumentacji lekarskiej dotyczącej przebiegu leczenia skarżącej. Podnoszony więc w skardze zarzut w tym zakresie był nietrafny.

Z tych powodów za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia przez organy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a, wskazując, że ocenę stanu zdrowia, w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, mogą dokonać jedynie osoby posiadające stosowne uprawnienia i wiedzę w zakresie medycyny i to w oparciu o stosowną dokumentację medyczną. Skierowanie na badania takiemu celowi miało zaś służyć. Jak wyjaśnił Sąd, celem postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania kierowcy na badania kontrolne nie jest bowiem pełna weryfikacja stanu zdrowia kierowcy w odniesieniu do rozpoznanych jednostek chorobowych, procesu leczenia, stosowanych leków i skutków ich działania, czy też dokumentacji medycznej, lecz zbadanie ustawowych przesłanek zawartych w przepisach prawa administracyjnego, uprawniających do wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu na badania kontrolne kierowcy.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, B. K. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie naruszenie:

1. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to jest: art. 122 ust. 1 pkt 4 P.r.d., art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. i § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (dalej: rozporządzenie wykonawcze) - poprzez bezzasadne uznanie, że spełnione zostały wskazane w tych przepisach przesłanki, uzasadniające skierowanie skarżącej - w drodze decyzji administracyjnej - na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem;

2. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to jest:

-) art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. - przez wadliwą ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego oraz zarzutu skarżącej nieprzeprowadzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dodatkowych dowodów obrazujących jej stan zdrowia, w konsekwencji, wadliwą kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia przesłanek skierowania skarżącej na ww. badania lekarskie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowa analiza zebranych w sprawie dowodów winna skutkować stwierdzeniem braku należytego wykazania ww. przesłanek i uchyleniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a) p.p.s.a. - przez co również te przepisy zostały naruszone wobec ich niezastosowania,

-) art. 151 p.p.s.a. - przez bezzasadne oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wydane przez organy obu instancji decyzje opierały się wyłącznie na dwóch dokumentach, które nie zawierały żadnych informacji o okolicznościach, w jakich zostały wydane tj. czy w związku z leczeniem szpitalnym skarżącej, czy jednorazowymi jej wizytami u lekarzy w tych szpitalach. Brak było w nich również opisu stanu zdrowia skarżącej i zakresu oraz opisu jego pogorszenia. Nie wynikało z ich treści również, czy jest ono związane z jakimiś chorobami, czy też ma charakter jednorazowy i incydentalny - na co wskazywała skarżąca w toku postępowania administracyjnego oraz w złożonej przez siebie skardze. Pisma te nie zawierały także żadnego uzasadnienia przyczyn, dla których stwierdzone, aczkolwiek nieopisane, objawy chorobowe wykluczały możliwość prowadzenia przez skarżącą pojazdów. Pisma te miały charakter czysto szablonowy i nie wynikało z nich zatem, że u skarżącej zdiagnozowano padaczkę, na co wskazywał zarówno Sąd I instancji oraz Kolegium.

Podnoszono także, że obydwa pisma ze szpitali zostały sporządzone w czasie obowiązywania art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d., podczas, gdy zaskarżona decyzja została wydana w trakcie obowiązywania art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., które zawierały inne wymagania. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym – jak podkreślano - skierowanie kierowcy na kontrolne badania lekarskie było uzależnione od stwierdzenia istnienia "uzasadnionych" i "poważnych" zastrzeżeń. Stan zdrowia kierowcy i jego pogorszenie powinny zatem zostać opisane znacznie szerzej niż dotychczas. Skarżąca twierdziła zatem, że ocena jej stanu zdrowia winna być bardziej pogłębiona o dodatkowe informacje a zatem organ powinien uwzględnić jej wniosek o przeprowadzenie dowodu z całości dokumentacji jej leczenia w tych placówkach medycznych, a przynajmniej zwrócić się do nich o dodatkowe wyjaśnienia. Zaniechanie takiego działania, a w konsekwencji wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o lakoniczne pisma szpitali, które mogły być podstawą jedynie do wszczęcia postępowania w tym przedmiocie, ale już nie do wydania merytorycznej decyzji, skutkowało zaś naruszeniem przez organ II instancji przepisów art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d., art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., § 2 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego oraz art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów procesowych, skarżąca wskazywała, że Sąd I instancji, nie stwierdzając uchybień powołanym przepisom, naruszył przepisy procedury sądowoadministracyjnej.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Zostały one oparte na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Jako zarzuty procesowe skarżąca wskazała na naruszenie przez Sąd Wojewódzki: art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a oraz art. 151 p.p.s.a. a także art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącej, naruszenie w/w przepisów wynikało z faktu dokonania przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie ustalenia przesłanek skierowania skarżącej na badania lekarskie w celu stwierdzenia u niej istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W ocenie strony, wbrew stanowisku Sądu Wojewódzkiego, Kolegium dokonało bowiem błędnej oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego i nie uwzględniło przy tym jej wniosku o przeprowadzenie dodatkowych dowodów, które obrazowałyby jej stan zdrowia. W rezultacie, spowodowało to naruszenie przez Kolegium i Sąd I instancji prawa materialnego w postaci, wskazanych w skardze kasacyjnej jako zarzuty materialnoprawne: art. 122 ust. 1 pkt 4 P.r.d., art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami poprzez nieuzasadnione uznanie, iż spełnione zostały wskazane w tych przepisach przesłanki uzasadniające skierowanie skarżącej na ww. badania lekarskie.

Dokonując w pierwszej kolejności oceny zarzutów procesowych należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 tego aktu, z kolei, według art. 134 § 1 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie Sąd Wojewódzki kontrolował - zgodnie z treścią wniesionej przez B. K. skargi - wyłącznie zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2012 r. a zatem nie można było twierdzić, że Sąd I instancji wyszedł poza granice sprawy. Ponadto, Sąd Wojewódzki odniósł się do wszystkich, istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, ustalonych na podstawie zgromadzonych w aktach dokumentów a fakt, iż nie podzielił merytorycznych poglądów skarżącej, nie mogła jeszcze dowodzić, że Sąd ten naruszył w sposób istotny w/w przepisy postępowania. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że w zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki dokonał odrębnej kontroli decyzji organów obu instancji, zauważając uchybienia decyzji Prezydenta Miasta K. i wyjaśniając ich nieistotne znaczenie w kontekście w pełni prawidłowej decyzji Kolegium. Ocena zaś, że w toku postępowania administracyjnego nie doszło na naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wiązała się ściśle z wykładnią prawa materialnego, będącego podstawą wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć.

W rezultacie nieuzasadnione było również zarzucanie Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a) i art. 151 p.p.s.a. Przepisy te mają bowiem charakter tylko wynikowy i ich zastosowanie, w analizowanej sprawie, wynikało jedynie z faktu zaakceptowania przez Sąd Wojewódzki, dokonanej przez Kolegium, wykładni prawnomaterialnej art. 122 ust. 1 pkt 4 P.r.d., art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz – co zostało wyżej omówione - sposobu przeprowadzenia przez ten organ postępowania.

Przechodząc zatem do kwestii materialnoprawnych, wyjaśnić należy, że przedmiotowa sprawa dotyczyła skierowania B. K. na kontrolne badanie lekarskie w związku z powstaniem wątpliwości, czy ze względu na stan zdrowia skarżącej, może ona nadal kierować pojazdem. Istotnym przy tym był fakt, że w postępowaniu przed organem I instancji obowiązywały w tej materii przepisy art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r. Nr 2, poz. 15), zmienionego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 15 kwietnia 2011 r. (Dz. U. Nr 88, poz. 503). Zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d., badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlegał kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

W dacie natomiast orzekania przez Kolegium obowiązywała już ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (w wersji - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151), która weszła w życie z dniem 19 stycznia 2013 r. W omawianej materii ustawa ta w art. 99 ust. 1 pkt 2b stanowiła, że starosta wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, a w art. 75 ust. 1 pkt 5, przewidywała, iż badaniu lekarskiemu, przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy (...), jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do jej stanu zdrowia.

W rozpoznawanej sprawie podstawą do wydania decyzji przez organy obu instancji w przedmiocie skierowania B. K. na badania lekarskie kierowców był fakt, że Prezydent Miasta K. został powiadomiony przez lekarza neurologa ze Szpitala [...] w K., iż u skarżącej nastąpiło istotne pogorszenie stanu zdrowia wykluczające możliwość prowadzenia pojazdów (pismo z dnia [...] września 2012 r.) , a następnie po upływie kilku dni, organ otrzymał analogiczne pismo lekarza, tym razem ze Szpitala Specjalistycznego im. [...] w K. (pismo z dnia [...] października 2012 r.), którym podano, iż zostało ono wysłane w oparciu o ust. 4 załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie badań lekarskich kierowców osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 88. poz. 503). Powyższy przepis przewidywał zaś, że lekarz, który podczas wykonywania zawodu, stwierdził u osoby ubiegającej się o prawo jazdy lub posiadającej prawo jazdy, przypadek wystąpienia napadu o symptomalogii padaczkowej lub podejrzenie albo istnienie padaczki, niezależnie od okoliczności, powinien niezwłocznie powiadomić organ wydający prawo jazdy o konieczności dokonania oceny predyspozycji zdrowotnych tej osoby do kierowania pojazdami.

W związku z powyższym, wprawdzie bezsprzecznie zgodzić się trzeba ze skarżącą, że – co do zasady - obowiązujące, w dacie orzekania przez Kolegium, przesłanki wydania przez starostę decyzji o skierowaniu osoby posiadającej prawo jazdy na badanie lekarskie uległy modyfikacji, w porównaniu do regulacji prawnej, obowiązującej w tym zakresie przed organem I instancji, jednakże w realiach rozpoznawanej sprawy okoliczność ta nie miała wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie. Informacje bowiem zawarte w w/w pismach lekarzy miały na tyle istotną i ważką treść, że można było w tym wypadku stwierdzić, iż stan zdrowia skarżącej budził uzasadnione i poważne zastrzeżenia, co do jej możliwości bezpiecznego, zarówno dla niej, jak innych użytkowników drogi, prowadzenia przez nią pojazdu. Stwierdzenie bowiem u skarżącej niezależnie czy wystąpienia napadu o symptomatologi padaczkowej, czy istnienia lub podejrzenia padaczki było okolicznością na tyle poważną, że nie ulega wątpliwości, iż mogło wzbudzić uzasadnione zastrzeżenia organu, co do stanu zdrowia skarżącej w kontekście uczestniczenia przez nią w ruchu drogowy w charakterze kierowcy pojazdu. Podkreślenia bowiem w tym miejscu wymaga fakt, że prowadzenie pojazdu zawsze wiąże się z ryzykiem możliwości wyrządzenia sobie oraz innym uczestnikom ruchu drogowego szkody. Skoro zaś w/w jednostki chorobowe zostały przez prawodawcę specjalnie expressis verbis wymienione w przepisach wspomnianego wyżej rozporządzenia a nadto poświęcono im regulację obejmującą aż 8 punktów (pkt 4-10 załącznika nr 4 do wspomnianego wyżej rozporządzenia z 2011 r.), to należało uznać, że stanowiły one przypadek szczególnie ważny. Rozporządzenie to zaś - po myśli art. 137 u.k.p. - obowiązywało również w postępowaniu przez Kolegium.

W tych warunkach powyższe oznaczało, że znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty stanowiły – zarówno w postępowaniu przez organem I jak i II instancji - dostateczną podstawę do wydania orzeczenia o skierowaniu skarżącej na ww. badania to jest bez konieczności zapoznawania się przez Kolegium z dodatkową dokumentacją medyczną.

W rezultacie należało uznać, że dokonana przez Sąd I instancji ocena stanowiska Kolegium w zakresie zaistnienia przesłanek do skierowania skarżącej na badania lekarskie - na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p - była prawidłowa. Przypomnieć bowiem w tym miejscu wypada, że celem wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badania w razie istnienia uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia, ma jedynie na celu potwierdzenie bądź wykluczenie przez osoby do uprawnione istnienia takich przeszkód. W orzeczeniu tym organ nie decyduje zaś o istnieniu tego rodzaju zastrzeżeń, co oznacza, że nie jest jego zadaniem przeprowadzenie postępowania dowodowego mającego na celu pełne wyjaśnienie tej kwestii.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a - orzekł jak w sentencji.