II OSK 2028/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2014-01-28	
Data wpływu	2012-08-07	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Stelmasiak
Małgorzata Stahl /przewodniczący/
Zdzisław Kostka /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II SA/Ol 261/12	
Skarżony organ	Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 75 poz 690; art. 242 ust. 2 i ust. 4, par. 62 ust. 1 par. 239 ust. 1; Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dz.U. 2013 nr 0 poz 1409; art. 51 ust. 1 i 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 261/12 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 17 maja 2012 r. (sygn. akt II SA/Ol 261/12) oddalił skargę A. Z. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z [...] stycznia 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z [...] grudnia 2011 r. o nakazaniu skarżącemu wykonania określonych robót budowlanych, w szczególności zdemontowania dodatkowych drzwi wejściowych do mieszkania nr [...] w budynku przy ul. [...] w Olsztynie. Z akt sprawy wynika, że wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany w następujących istotnych okolicznościach.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Olsztynie decyzją z [...] grudnia 2011 r., powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Prawa budowlanego, nakazał skarżącemu zdemontować drugie drzwi wejściowe, antywłamaniowe "Gerda", otwierane na korytarz, do lokalu mieszkalnego nr [...] w wielorodzinnym budynku mieszkalnym w Olsztynie przy ul. [...] w celu doprowadzenia do stanu poprzedniego, zgodnego z projektem budowlanym.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ administracji ustalił następujący stan faktyczny sprawy. Skarżący we wrześniu 2010 r. zamontował dodatkowe, nieprzewidziane w projekcie budowlanym, drzwi do mieszkania nr [...] w budynku przy ul. [...] w Olsztynie, otwierające się na korytarz, z zawiasami po prawej stronie, o szerokości skrzydła 80 cm. Dodatkowe drzwi otwierają się w stronę drzwi sąsiedniego mieszkania nr [...], ograniczając szerokość wyjścia z tego mieszkania na korytarz. Już w trakcie postępowania administracyjnego został zamontowany odbojnik, ograniczający szerokość otwierania dodatkowych drzwi. Z uwzględnieniem zamontowanego odbojnika, po ich całkowitym otwarciu szerokość wyjścia z lokalu nr [...] na korytarz wynosi 67 cm, zaś szerokość wyjścia z mieszkania nr [...] wynosi 60 cm. W obu przypadkach szerokość wyjścia na korytarz jest mniejsza niż szerokość ościeżnicy drzwi otwieranych do wewnątrz każdego z tych mieszkań (80 cm). W projekcie budowlanym szerokość drzwi wejściowych do mieszkań wynosiła 80 cm.

Przytoczonych ustaleń, jak wynika z uzasadnienia decyzji, dokonano na podstawie oględzin budynku i sporządzonych wówczas protokołu, szkicu oraz zdjęć.

Oceniając z prawnego punktu widzenia ustalony stan faktyczny organ administracji uznał, że został naruszony § 62 ust. 1 oraz § 242 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie.

W odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z [...] grudnia 2011 r. skarżący zarzucił naruszenie § 62 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie. W szczególności podniósł, że zgodnie z tym przepisem drzwi wejściowe do mieszkań powinny mieć szerokość w świetle ościeżnicy co najmniej 90 cm, zaś w budynku przy ul. [...] żadne drzwi wejściowe nie są tak szerokie. Ponadto skarżący podniósł, że nie uwzględniono, iż w tym budynku zostało zamontowanych więcej dodatkowych drzwi, wyjaśnił przyczyny i okoliczności zamontowania dodatkowych drzwi do mieszkania nr [...] oraz stwierdził, że zamontowanie odbojnika powoduje, że do mieszkania nr [...] można swobodnie wchodzić i swobodnie z niego wychodzić, przy czym zaznaczył, iż umiejscowienie tego odbojnika sprawia, że pomiędzy skrzydłem otwartych dodatkowych drzwi do mieszkania nr [...] a ścianą jest szerokość 60 cm na wyjście z mieszkania nr [...].

Rozpoznając odwołanie Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Olsztynie decyzją z [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego do obowiązków organów nadzoru budowlanego należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, odnoszących się do warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych. Następnie stwierdził, że ustalony stan faktyczny wskazuje, iż otwieranie dodatkowych drzwi do mieszkania nr [...] powoduje zawężenie drogi ewakuacyjnej do 67 cm z lokalu nr [...] i do 60 cm z lokalu nr [...]. Taka sytuacja, zdaniem organu odwoławczego, jest sprzeczna z § 242 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z którego wynika, że minimalna szerokość drogi ewakuacyjnej wynosi 1,20 m, z zastrzeżeniem ustępu czwartego tego przepisu, że skrzydło drzwi po całkowitym ich otwarciu nie może zmniejszać tej szerokości.

Organ odwoławczy powołał się ponadto na § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, zgodnie z którym podstawą do uznania istniejącego budynku za zagrażający życiu ludzi jest zmniejszenie o jedną trzecią dojścia ewakuacyjnego od określonej w przepisach technicznych i wskazał, że w świetle tego przepisu minimalna szerokość dojścia ewakuacyjnego nie może być mniejsza niż 80 cm.

W końcu organ odwoławczy wskazał, że § 62 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania.

W skardze skarżący zarzucił naruszenie art. 50, art. 51, art. 80 oraz art. 83 Prawa budowlanego, § 62 ust. 1 i § 242 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego został uzasadniony stwierdzeniem, że zamontowanie dodatkowych drzwi do mieszkania nr [...] nie zmniejsza drogi ewakuacyjnej z lokalu nr [...], w szczególności – zdaniem skarżącego - możliwość ewakuacji zapewnia zamontowanie odbojnika. Podniesiono też, że konsekwencją przyjętej, według skarżącego błędnej, wykładni przepisów prawa materialnego będzie konieczność demontażu innych dodatkowych drzwi, nawet takich, których szerokość otwarcia nie jest ograniczona odbojnikiem.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania uzasadniono tym, że organy administracji nie przeanalizowały wnikliwie dowodów oraz "nie uwzględniły obiektywnie drogi ewakuacji zarówno do lokalu mieszkalnego nr [...], jak i nr [...]", przy czym podniesiono, że nie tylko do mieszkania nr [...] zamontowano dodatkowe drzwi.

Sąd pierwszej instancji, uzasadniając oddalenie skargi, stwierdził, że nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania. Wskazał, że organ administracji pierwszej instancji przeprowadził dowód z oględzin, dokumentacji fotograficznej i na tej podstawie ustalił, jakie parametry mają drzwi, których dotyczy sprawa, w świetle ościeżnicy i jaką powierzchnię zajmują po otworzeniu. Sąd pierwszej instancji zauważył też, że skarżący nie kwestionował ustaleń organu administracji w tym zakresie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie organy administracji zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdził jednakże, że wprawdzie w uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się szczegółowo do, podnoszonej przez skarżącego, kwestii montażu odbojnika, który według niego, miał zapewnić bezpieczne otwieranie drzwi sąsiedniego mieszkania, ale uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji z akt sprawy administracyjnej, w szczególności ze szkicu sytuacyjnego, wynika bowiem (i okoliczności tej skarżący nie kwestionował), że zamontowanie przez skarżącego dodatkowych drzwi, otwieranych na klatkę schodową spowodowało zwężenie drogi ewakuacyjnej, w rozumieniu § 236 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dalej Sąd ten wywiódł, że przepisy powołanego rozporządzenia dopuszczają co prawda możliwość montażu drzwi, otwieranych na zewnątrz mieszkania, pod warunkiem jednak, że rozwiązanie takie nie stoi w kolizji z wymogami bezpieczeństwa ludzi określonymi przepisami dotyczącymi zagrożeń przeciwpożarowych, w szczególności, jeżeli sposób umieszczenia i otwierania zwęża drogę ewakuacyjną. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że na podstawie dowodów zebranych w sprawie organ prawidłowo ustalił, że montaż przedmiotowych drzwi, stanowiących wyjście ewakuacyjne na drogę ewakuacyjną, którą jest klatka schodowa, koliduje z wymogami bezpieczeństwa. Mianowicie dokumentacja fotograficzna obrazuje ich umiejscowienie, a ze szkicu sytuacyjnego, sporządzonego przez organ nadzoru budowlanego wynikają odległości pomiędzy drzwiami inwestora a drzwiami mieszkania sąsiedniego. Na tej podstawie – zdaniem Sądu pierwszej instancji - organ miał podstawy przyjąć, iż skrzydło drzwi, wychodzących na drogę ewakuacyjną, po ich całkowitym otwarciu zmniejsza wymaganą szerokość drogi ewakuacyjnej, co stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi.

Sąd pierwszej instancji stwierdził też, że ocena dotycząca zagrożenia bezpieczeństwa, dokonana przez organ, nie jest dowolna. Zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne zagrażające życiu ludzi, może być szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych. Z taką sytuacją – zdaniem Sądu pierwszej instancji - mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Z akt sprawy niewątpliwie bowiem wynika, że przedmiotowe drzwi po ich całkowitym otwarciu, zmniejszą szerokość klatki schodowej (poziomej drogi ewakuacyjnej) opisaną w § 242 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto drzwi te, po całkowitym otwarciu, przesłonią drzwi (wyjście ewakuacyjne) sąsiedniego mieszkania, zwężając szerokość tego wyjścia poniżej szerokości określonej w § 239 ust. 1 tego rozporządzenia.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji na taką ocenę nie mogą mieć wpływu okoliczności, podnoszone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego i przed Sądem, a mianowicie, że w mieszkaniu nie bywa często (a zatem drzwi nie są często otwierane), że montaż drzwi nie utrudnił wejścia (wyjścia) służbom pogotowia ratunkowego z noszami i, w przekonaniu skarżącego, nie utrudni otwierania drzwi sąsiedniego mieszkania. Są to bowiem – jak wskazał Sąd pierwszej instancji - okoliczności faktyczne, a Sąd administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem. Dalej stwierdził, że rozwiązanie zastosowane przez skarżącego naruszyło prawo, zatem organ nadzoru budowlanego miał obowiązek na to zareagować w sposób określony przepisami Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1196/09, w którym stwierdzono, że przeprowadzenie robót budowlanych, polegających na montażu drzwi wejściowych do lokalu, w sposób naruszający obowiązujące przepisy prawa materialnego, może być weryfikowane przez organ nadzoru budowlanego w oparciu o przepisy art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Następnie wskazał, że skoro przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia), to organ administracji był władny nakazać inwestorowi doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Prawa budowlanego.

W końcu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie argumentacja skarżącego, iż podobne rozwiązania zastosowali inni mieszkańcy budynku. Może to być bowiem – jak zauważył - przedmiotem innych postępowań administracyjnych i nie należy do niniejszej sprawy.

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego. W szczególności zarzucił naruszenie § 242 ust. 1, § 239 ust. 1 oraz § 236 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w związku z zamontowaniem drzwi do lokalu nr 8 zostały naruszone normy budowlane.

Ponadto zarzucił naruszenie:

- § 62 ust. 1 powołanego rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie,

- § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na stwierdzeniu, że nie została zapewniona droga ewakuacyjna z lokalu nr [...],

- art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że przepisy te mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.

W skardze kasacyjnej zarzucono też naruszenie przepisów postępowania. W szczególności zarzucono naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji, że w budynku przy ul. [...] na tablicy ogłoszeń nie wywieszono regulaminu porządku domowego, który powinien m.in. określać zasady porządkowo-techniczne, w tym sposób montażu drzwi, oraz poprzez nie odniesienie się do tego, że zamontowano odbojnik.

- art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na tym, że nie dokonano pełnej kontroli zaskarżonej decyzji,

- art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na niepełnym uzasadnieniu i wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Uzasadniając skargę kasacyjną m.in. wywiedziono, że z § 242 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, iż droga ewakuacyjna powinna mieć szerokość co najmniej 0,6 m i ten warunek w rozpoznawanej sprawie jest spełniony. Podniesiono też, że dokonano błędnej wykładni § 239 ust. 1 powołanego rozporządzenia, gdyż "droga ewakuacyjna została zachowana, a drzwi do lokalu nr [...] zostały zamontowane zgodnie z sztuką budowlaną". Stwierdzono, że błędna wykładnia § 236 ust. 1 powołanego rozporządzenia polega na tym, że po pierwsze, w rozpoznawanej sprawie jest zapewniona odpowiednia droga ewakuacji, po drugie, że w tym przepisie posłużono się słowem "powinna", a nie słowem "musi", z czego wynika, że norma zawarta w tym przepisie nie ma charakteru sankcjonującego, lecz instrukcyjny. Naruszenie § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów uzasadniono stwierdzeniem, że z mieszkania nr [...] jest zapewniona droga ewakuacyjna i jej szerokość nie została zmniejszona o 1/3, a więc nie ma zagrożenia życia ludzi, a warunki techniczne zapewniają ich prawidłową ewakuację.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w części dotyczącej naruszenia przepisów postępowania chodzi o to, iż Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił zamontowania odbojnika oraz nie wziął pod uwagę, że nie ogłoszono regulaminu porządkowego, w którym uregulowana byłaby kwestia montażu dodatkowych drzwi.

We wnioskach skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wnioski (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania). Rozpoznając skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że jest ona pozbawiona zasadnych podstaw.

Przede wszystkim należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej nie kwestionuje się istotnych ustaleń faktycznych, dotyczących wykonanych przez skarżącego robót budowlanych, polegających na zamontowaniu dodatkowych drzwi do mieszkania w taki sposób, że ich otwarcie ogranicza wyjście z mieszkania sąsiedniego. W szczególności nie kwestionuje się ustaleń dotyczących tego jak te drzwi zamontowano, jaka jest ich szerokość, w którą stronę się otwierają i jakie szerokie pozostaje przejście na korytarzu, gdy są one otwarte. Jedynie zarzuca się, że nie odniesiono się do faktu, iż zamontowano odbojnik. Ten zarzut jest oczywiście niezasadny, gdyż z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji oraz znajdującego się w aktach szkicu sporządzonego po oględzinach drzwi, których dotyczy sprawa, wynika, że ustalając istotne okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim to jak szerokie pozostaje przejście na korytarzu po całkowitym otwarciu dodatkowych drzwi, uwzględniono zamontowany odbojnik.

W świetle ustalonych okoliczności faktycznych organy administracji przede wszystkim trafnie przyjęły, że sposób zainstalowania przez skarżącego dodatkowych drzwi narusza § 242 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że droga ewakuacyjna przeznaczona do ewakuacji mniej niż 20 osób, a więc np. z mieszkania, nie może być węższa niż 120 cm. Natomiast zamontowane przez skarżącego drzwi, jak ustalono, przy całkowitym otwarciu z uwzględnieniem odbojnika powodują, że szerokość drogi ewakuacyjnej z mieszkania nr [...] wynosi 60 cm, a z mieszkania nr [...] 67 cm.

Ustalony stan faktyczny daje też podstawy do przyjęcia, że naruszono § 242 ust. 4 powołanego rozporządzenia, przy czym bezpośrednio w odniesieniu do drogi ewakuacyjnej z mieszkania nr [...]. Zgodnie z tym przepisem skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi. Dotyczy on więc drzwi stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, a więc w rozpoznawanej sprawie wyjścia z mieszkania, w którym dodatkowe drzwi zamontowano, czyli nr [...]. Sposób zamontowania dodatkowych drzwi w lokalu nr [...] zmniejsza szerokość drogi ewakuacyjnej z tego mieszkania do 67 cm, a więc znacznie poniżej dopuszczalnej szerokości 120 cm.

Przepis § 242 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak powiedziano, nie dotyczy bezpośrednio drogi ewakuacyjnej z mieszkania nr [...], gdyż skrzydło drzwi ograniczające tę drogę ewakuacyjną nie stanowi skrzydła drzwi prowadzących na nią. Jednakże przepis ten ma znaczenie dla prawnej oceny zachowania właściwiej szerokości drogi ewakuacyjnej także z mieszkania nr [...]. Skoro skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, po ich całkowitym otwarciu, nie mogą zmniejszać szerokości tej drogi, to także te same skrzydła drzwi nie mogą po ich całkowitym otwarciu zmniejszać szerokości drogi ewakuacyjnej, na którą wychodzi się innymi drzwiami. Zatem ustalony fakt, że dodatkowe drzwi do mieszkania nr [...], po ich całkowitym otwarciu zmniejszają szerokość drogi ewakuacyjnej z mieszkania nr [...] do 60 cm, stanowi naruszenie § 242 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Ustalenie, że wykonane przez skarżącego roboty budowlane naruszyły wskazane przepisy techniczne było wystarczające do zastosowania przez organy nadzoru budowlanego art. 51 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Ponadto przepisy te mogły być stosowane w związku z art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż trafnie zauważono, iż zmniejszenie szerokości drogi ewakuacyjnej z wymaganych 120 cm do 60 cm powoduje, że budynek zagraża życiu ludzi w rozumieniu § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. nr 109, poz. 719). Z powołanych przepisów wynika bowiem, że organ nadzoru budowlanego może nakazać doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, jeżeli wykonano roboty budowlane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi (art. 50 ust. 1 pkt 2) lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4).

W tym stanie rzeczy oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi skarżącego było zasadne. Oceny tej nie zmieniają pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej.

Nie jest zasadny zarzut błędnej wykładni § 242 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wbrew temu co twierdzi się w skardze kasacyjnej z przepisu tego nie wynika, że szerokość drogi ewakuacyjnej może wynosić 60 cm. W powołanym przepisie określa się sposób ustalania minimalnej szerokości dróg ewakuacyjnych. Ich szerokość musi być proporcjonalna do liczny osób, mogących przebywać na kondygnacji budynku, przy czym na 100 osób przyjmuje się nie mniej niż 60 cm. Jednakże ze zdania końcowego tego przepisu wynika, że w żadnym przypadku szerokość dróg ewakuacyjnych nie może być mniejsza niż 1,4 m.

Zarzuty dotyczące naruszenia § 62 ust. 1, § 239 ust. 1 i § 236 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie są trafne, gdyż powołane przepisy nie miały w rozpoznawanej sprawie istotnego znaczenia. Dotyczą one bowiem szerokości drzwi wejściowych, zapewnienia możliwości ewakuacji z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w bezpieczne miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej strefy pożarowej, bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej oraz sposobu obliczania łącznej szerokości drzwi w świetle, stanowiących wyjścia ewakuacyjne z pomieszczenia, w zależności od liczby ewakuowanych osób.

Nietrafne są też zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzut związany z odbojnikiem został już oceniony, jako niezasadny. Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia przepisów postępowania wiązany z regulaminem porządku domowego, to należy wskazać, że nie ma żadnego znaczenia czy w takim regulaminie została uregulowana kwestia montażu dodatkowych drzwi. Nie ulega bowiem wątpliwości, że drzwi w obiektach budowlanych muszą być montowane zgodnie z warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co w rozpoznawanej sprawie nie zostało spełnione.

Mając powyższe na uwadze NSA na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.