II SA/Kr 426/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-05-21	
Data wpływu	2021-04-13	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Agnieszka Nawara-Dubiel
Małgorzata Łoboz /sprawozdawca/
Mirosław Bator /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Planowanie przestrzenne	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 1073; art.9 w zw. z art.15 ust.2 pkt 3; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na Uchwałę Nr XXIII/210/2020 Rady Miejskiej w Wadowicach z dnia 4 września 2020r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Choczni przy ul. Tadeusza Kościuszki - etap A 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części - a to w zakresie § 7 pkt 4 lit.e tiret pierwsze oraz § 7 pkt 5 lit. b tiret pierwsze; 2. zasądza od Rady Miejskiej w Wadowicach na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miejskiej w Wadowicach Nr XXIII/210/2020 z dnia 4 września 2020 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Choczni przy ul. Tadeusza Kościuszki — etap A.

Skarżący wniósł o stwierdzenie jej nieważności w częściach:

1) § 7 pkt 4 lit e tiret pierwsze,

2) § 7 pkt 5 lit b tiret pierwsze

oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wskazanej powyżej części przywołanej uchwały skarżący zarzucił istotne naruszenie prawa, w tym w szczególności: art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293, z poźn. zm.) oraz art. 83, art. 83a ust. 1 oraz 83c ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55, z poźn. zm.).

W uzasadnieniu podano, że zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 2 października 2020 roku poz. 6073.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązkowo określa się zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. W przedmiotowym planie miejscowym, w § 7 zawarte zostały ustalenia dotyczące właśnie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. W § 7 pkt 4) tekstu uchwały zawarto ustalenia dotyczące zasad ochrony, kształtowania i urządzania zieleni, w § 7 pkt 4) lit e) wyznaczono strefę zieleni izolacyjnej, dla której w tirecie pierwsze ustalono: "zakaz likwidacji zieleni wysokiej, przy czym dopuszcza się odstępstwo od zakazu w związku z koniecznością realizacji inwestycji określonych w tiret czwarte i piąte z zastrzeżeniem realizacji nasadzeń zastępczych w liczbie i charakterze odpowiadającym zieleni likwidowanej, z zastosowaniem rodzimych gatunków drzew i krzewów". W § 7 pkt 5) lit b tiret pierwsze tekstu uchwały (dot. istniejącego cieku wodnego) ustalono: "zakaz likwidacji zieleni wysokiej, przy czym dopuszcza się odstępstwo od zakazu w związku z koniecznością realizacji inwestycji określonych w tiret trzecie, z zastrzeżeniem realizacji nasadzeń zastępczych w liczbie i charakterze odpowiadającym zieleni likwidowanej, z zastosowaniem rodzimych gatunków drzew i krzewów"

Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 83 ustawy o ochronie przyrody usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia. Natomiast zgodnie z art. 83a ust. 1 wyżej wymienionej ustawy zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, a w przypadku gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzew lub krzewów z terenu nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków - wojewódzki konserwator zabytków w myśl art. 84 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu, może być uzależnione od określonych przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia tego drzewa lub krzewu. Konsekwencją powyższego jest, że przepisy dotyczące możliwości wycinki drzew lub krzewów, czy też nałożenie zakazu likwidacji zieleni wysokiej regulują odrębne przepisy, to jest ustawa o ochronie przyrody. Przewiduje ona odrębne postępowanie administracyjne dotyczące konkretnej indywidualnej sprawy i regulowanie tych kwestii w sposób odmienny lub zmodyfikowany w planie miejscowym należy uznać za niezgodne z przepisami. Zgodnie z zapisami ww. ustawy w przedmiocie usunięcia drzewa lub krzewu prowadzonej jest odrębne postępowanie administracyjne, dotyczące konkretnej, indywidualnej sprawy, w celu wydania rzeczowej decyzji. Regulowanie tych kwestii w sposób generalny w planie miejscowym, dodatkowo w sposób odrębny niż przewiduje to powyżej przywołana ustawa o ochronie przyrody, czyli poprzez wprowadzanie generalnych unormowań dotyczących zakazu wycinania zieleni wysokiej oraz modyfikację ustawowych unormowań dotyczących nasadzeń zastępczych, należy uznać za niezgodne z powyżej przywołanymi uregulowaniami ustawowymi. Ponadto, przepisy ww. ustawy o ochronie przyrody precyzyjnie regulują jaki jest tryb wydania pozwolenia na usunięcie zieleni, a także jakie są zasady i warunki ustalenia nasadzeń zastępczych. Z uwagi na konieczność w każdym przypadku indywidualnego rozpatrywania przesłanek oraz uwarunkowań związanych z procesem wycinki zieleni, zasad tych, w związku z powyższym nie można przenosić na zapisy planu miejscowego, które w sposób ogólny regulują zasady na cały terenie objęty zakresem, tego typu zapisów.

Skarżący nadmienił, że kwestia ta została zasygnalizowana organowi planistycznemu w piśmie organu nadzoru. W swoich wyjaśnieniach Burmistrz Wadowic podnosił, że zakwestionowane zapisy planistyczne zostały wprowadzone do ustaleń planu jako realizacja wymogów art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 27 listopada 2017 roku.

Odnosząc się do wyjaśnień złożonych przez Burmistrza Wadowic, Wojewoda Małopolski wskazał, że w piśmie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 27 listopada 2017 roku nie występowały wskazania lub warunki pozytywnego zaopiniowana projektu miejscowego planu, wskazujące na konieczność wprowadzenia kwestionowanych zapisów. Zaznaczona została jedynie potrzeba zachowania otuliny biologicznej cieku, poprzez odpowiednie zapisy lub wskazanie zieleni pełniącej funkcję ochrony biologicznej cieku. Skarżący zauważył, że wprowadzenie ww. zapisów nie powinno naruszać przepisów odrębnych, w tym przypadku art. 83a i art. 83c ustawy o ochronie przyrody. Tym samym nie można było uznać złożonych przez Burmistrza Wadowic wyjaśnień za zasadne.

W orzecznictwie sądów wprost wskazuje się, iż nie jest możliwym zawieranie w zapisach planów miejscowych tzw. norm otwartych, które w sposób odmienny regulują kwestie wprost uregulowane w powszechnie obowiązujących przepisach, tak jak to zostało uczynione w zakwestionowanym planie miejscowym. Wskazane regulacje odnoszące się do możliwości wycinki drzew lub krzewów lub też nałożenia zakazu jej likwidacji, regulują przepisy odrębne, tj. ustawa o ochronie przyrody i zgodnie z jej zapisami prowadzonej jest postępowanie w celu wydania rzeczowej decyzji, a regulowanie tych kwestii, dodatkowo w sposób odrębny w planie miejscowym, czyli poprzez wprowadzanie i modyfikację unormowań dotyczących zakazu wycinania zieleni wysokiej oraz modyfikację unormowań dotyczących nasadzeń zastępczych, należy uznać za niezgodne z ww. uregulowaniami ustawowymi. Wykonanie tego obowiązku mogło by być nieweryfikowalne zarówno co do jego wykonania jak i prawidłowości jego wykonania, jak również nie wiadomo który z organów dokonywałby tej weryfikacji, obowiązku, którego wykonanie nie wynika wprost z regulacji ustawowej, regulującej tą kwestię w sposób kompleksowy.

Wojewoda Małopolski dla wzmocnienia prezentowanego w skardze stanowiska odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych tj.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2016 roku, sygn. akt II SA/Kr 1478/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 maja 2008 roku, sygn. akt II SA/Kr 230/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2010 roku, sygn. akt II SA/Wr 375/10.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Wadowic wniósł o oddalenie skargi. W ocenie organu przepisy wprowadzone zaskarżoną w części uchwałą są zgodne z prawem. Wyjaśnił, że na etapie przygotowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwracano się do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Krakowie z prośbą o zaopiniowanie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Choczni przy ulicy Tadeusza Kościuszki, w części objętej kompetencją tego organu. Uzyskano wówczas stanowisko, zgodnie z którym istnieje konieczność zachowania otuliny biologicznej cieku wodnego znajdującego się na terenie objętym zmianą planu. Opiniowany zapis dotyczył między innymi zakazu likwidacji zieleni wysokiej. Stanowił on, że w przypadku gdy wystąpi konieczność takiej likwidacji projektodawca planu zażąda realizacji nasadzeń zastępczych w liczbie i charakterze odpowiadającej zieleni likwidowanej.

Proponowane rozwiązania zostały zaopiniowane pozytywnie przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w Krakowie pod tym wyłącznie warunkiem, że zmiany te nie doprowadzą do naruszenia stosunków wodnych na terenach sąsiednich ( vide pismo z dnia 27 listopada 2017 roku). W ocenie organu, kwestionowane przez skarżącego zapisy nie określają w sposób odmienny kwestii związanych z usunięciem drzew lub krzewów w stosunku do tych, które znalazły swoje uregulowanie w przepisach o ochronie przyrody. Uchwała nie określa nowej lub odmiennej procedury dotyczącej usunięcia drzew lub krzewów, a jedynie wskazuje, że ze względu na wymagania oraz potrzeby ochrony przyrody nakłada się zakaz usuwania drzew wysokich z pewnymi odstępstwami określonymi w uchwale. Nie sposób więc przyjąć, że uchwałodawca swoje regulacje opracował i wprowadził w sposób sprzeczny z zasadami techniki prawodawczej, dokonując swoistej modyfikacji zapisów ustawowych. Regulacje kwestionowane przez Wojewodę Małopolskiego dotyczą innych kwestii, aniżeli te, które zostały uregulowane w ustawie o ochronie przyrody. Gdyby kwestionowana uchwała określała zasady oraz przebieg procesu związanego z usunięciem drzewa lub krzewu w oryginalny i autonomiczny sposób, wówczas zarzuty formułowane w skardze byłyby zasadne. Ponieważ kwestionowane regulacje dotyczą innej materii, nie można wskazywać na ich niezgodność, między innymi z zasadami sztuki prawodawczej.

W ocenie organu, powołane w skardze orzecznictwo nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem Rada Miejska w Wadowicach nie dopuściła się naruszenia zasad techniki prawodawczej w ten sposób, że materię uregulowaną w przepisach szczególnych zmodyfikowała lub zmieniła w niedopuszczalny sposób.

Organ konkludował, że zaskarżona uchwała w kwestionowanej części jest zgodna z prawem, natomiast skarga jako pozbawiona podstaw faktycznych i prawnych, podlega oddaleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna.

Na wstępie należy jednakże zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( DZ. U z 2016 r. póz. 446 z późn. zm.), po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 tej ustawy, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Taka też sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, zaś skarga dotyczy stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego.

Na wstępie należy podnieść, że Sąd, badając dokumentację planistyczną, nie dopatrzył się naruszenia procedury planistycznej, a w związku z tym uznaje, że była ona prawidłowa.

Przechodząc do zarzutów skargi związanych z naruszeniem zasad sporządzania planu, wskazać trzeba, że skarga eksponuje istotne naruszenie prawa przy uchwaleniu planu, a konkretnie przepisów art. 15 ust. 2, pkt 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm., dalej "u.p.z.p."), gdzie obowiązkowo określa się zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Mając zatem na względzie § 7 pkt 4 lit. e wskazać należy, że wyznaczono tam strefę zieleni izolacyjnej, dla której ustalono zakaz likwidacji zieleni wysokiej, przy czym dopuszcza się odstępstwo od zakazu w związku z koniecznością realizacji inwestycji określonych w tiret 4 i 5, z zastrzeżeniem realizacji nasadzeń zastępczych zastępczych w liczbie i charakterze odpowiadającym zieleni likwidowanej, z zastosowaniem rodzimych gatunków drzew i krzewów. Z kolei w § 7 pkt 5 lit. b tiret I tekstu uchwały odnośnie cieku wodnego ustalono zakaz likwidacji zieleni wysokiej, przy czym dopuszczono odstępstwo od zakazu w związku z koniecznością realizacji inwestycji określonych w tiret 3, zastrzeżeniem realizacji nasadzeń zastępczych w liczbie i charakterze odpowiadającym zieleni likwidowanej, z zastosowaniem rodzimych gatunków drzew i krzewów.

W ocenie Sądu, zapisy te wykraczają w sposób istotny ponad regulacje ustawowe, co musi prowadzić do stwierdzenia nieważności cytowanych zapisów Planu.

Przepis art. 83 ust. 1 prawa o ochronie przyrody ( dalej "u.o.p.") wskazuje, że usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek 1 ) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 i 1104), zwanej dalej "kc" - jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Zgodnie z art. 83a ust. 1 u.o.p. zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a w przypadku gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków - wojewódzki konserwator zabytków. Natomiast art. 83c ust. 3 u.o.p. stanowi, iż wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu może być uzależnione od określonych przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia tego drzewa lub krzewu. Warto zwrócić uwagę, że wskazane przepisy statuują pewną procedurę uzyskania zezwolenia i w tym względzie organ wypowiadając się w odpowiedzi na skargę ma niewątpliwie rację. Niemniej mamy tutaj także do czynienia z rozstrzygnięciem w zakresie merytorycznym – takim mianowicie, że omawiane zezwolenie zostało oddane do oceny i decyzji wskazanych w przepisach organów. Inaczej mówiąc, to wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a w przypadku gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków - wojewódzki konserwator zabytków - mają zadecydować o usunięciu drzew lub krzewów w konkretnych warunkach i okolicznościach.

Tymczasem oba kwestionowane zapisy § 7 Planu wskazują wprost na zakaz likwidacji zieleni wysokiej, z dopuszczeniem odstępstw od zakazu, niemniej eliminując w ten sposób możliwość oceny i wydania w tym zakresie innej decyzji przez odpowiednie organy. Podobnie kwestia bezdyskusyjnego zastrzeżenia nasadzeń zastępczych w liczbie i charakterze odpowiadającym zieleni likwidowanej nie koreluje z rozwiązaniem ustawowym, które zakłada możliwość udzielenia zezwolenia na usunięcie od określonych przez organ nasadzeń zastępczych.

Istotą niniejszej sprawy jest fakt, że omawianą materię wycinki drzew szczegółowo reguluje ustawa o ochronie przyrody, która, jak to już wskazano, szczegółowo określa tryb i warunki wydawania zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów. Wobec tego §7 pkt 4 i pkt 5 Planu we wskazanych zakresach w sposób nieuprawniony koryguje wymogi materialne uzyskania pozwolenia. Przytoczone zapisy uchwały wykraczają poza przyznaną radzie gminy kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p.). W myśl ustawy o ochronie przyrody warunek zastąpienia usuwanego drzewa z terenu nieruchomości może zostać określony w odpowiednim zezwoleniu przy czym usunięcie drzewa nie musi być uzależnione od przesadzenia albo zastąpienia innymi drzewami. Jest to możliwość fakultatywna. Wskazać bowiem należy, że z dyspozycji art. 83c ust. 3 ustawy o ochronie przyrody wynika, że wydanie zezwolenia na usunięcie drzew, może (a więc nie musi) być uzależnione od nasadzeń zastępczych. Stąd też w orzecznictwie wskazywano, że problematyka ochrony zadrzewień, w tym obowiązku dokonywania ewentualnych kompensacyjnych nasadzeń albo przesadzeń, została wyczerpująco uregulowana w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i jako taka nie mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego z art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., a w konsekwencji nie może być powielana, modyfikowana, dookreślana ani uzupełniana w planie miejscowym uchwalonym przez gminę (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 885/17, CBOSA).

Organ w uchwale przekroczył kompetencję ustawową do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Ponownie powtórzyć należy, że kwestie dotyczące zezwolenia na wycinkę drzew i ewentualnej kompensacji wyciętych roślin nowymi zasadzeniami reguluje ustawa o ochronie przyrody. Zasady te nie mogą być dookreślane w akcie prawa miejscowego. Dlatego też w tym zakresie organ dopuścił się istotnego naruszenia prawa. Wskazać należy, że zasady ochrony terenów zieleni i zadrzewień określa rozdział 4 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Jest to akt wyższy rangą nad aktem prawa miejscowego, co oznacza, że gmina ma obowiązek jego przestrzegania. Jest zatem rzeczą niedopuszczalną w świetle obowiązującego porządku prawnego uzurpowanie sobie przez organy gminy uprawnień do nakładania nieprzewidzianych prawem zakazów ograniczających potencjalnie przysługujące stronom prawo własności-ingerencja w uprawnienia właściciela, w sytuacji gdy zgodnie z ustawą usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia.

Reasumując, podkreślić należy, że zarówno wśród kompetencji własnych gminy jak i wymogów ładu przestrzennego nie przewidziano możliwości regulowania ochrony drzewostanu w sposób inny niż wynikałoby to z przepisów ogólnych. Zawarcie takiego rozstrzygnięcia w uchwale w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi naruszenie art. 83a ust. 1 w zw. z art. 83c ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, ponieważ Rada Miejska w sposób nieuprawniony uregulowała kwestie, co do których w sposób wyczerpujący wypowiada się ustawa. Przyjmowanie w akcie planistycznym przepisów w zakresie uregulowanym w przepisach rangi ustawowej, a także modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, dopuszczalne jest wyłącznie w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego (wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 1831/02; wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 508/02). W ten sposób należy również rozpatrywać ponowne regulowanie materii ustawowej w aktach prawa miejscowego. Stanowi to przesłankę stwierdzenia nieważności ocenianej uchwały w omawianym zakresie (por. podobnie wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2020 r. II SA/Bk 369/20, Wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 września 2020 r. IV SA/Wa 2728/19, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 listopada 2017 r. IV SA/Po 772/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lutego 2018 r. IV SA/Po 885/17.).

Co się tyczy wspomnianego pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 27 listopada 2017r., nadesłanego w oparciu o wystąpienie o zaopiniowanie projektu Planu, to pismo dotyczyło wyłącznie cieku wodnego, czyli rozwiązań z § 7 ust. 5 ( w tym kwestii zakazu likwidacji zieleni wysokiej). Ponadto po zacytowaniu projektowanego zapisu RDOŚ zaopiniował pozytywnie te rozwiązania, pod warunkiem, że nie spowodują zmiany stosunków wodnych dla terenów sąsiednich. Natomiast § 7 ust. 4 w ogóle nie był przedmiotem opiniowania, gdyż chodziło tam o zieleń izolacyjną. Jednakże z przytoczonego pisma wyraźnie widać, że uwaga RDOŚ koncentrowała się przede wszystkim na kwestiach technicznych, a nie kwestii zadrzewień. Tak czy inaczej, nie wpływa to w żaden sposób na ocenę zapisów, którą Sąd wyżej przedstawił.

Z tych względów, skoro doszło do naruszenia w sposób istotny zasad sporządzania planu miejscowego, na zas. art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U. 1028.265 t.j.). Na kwotę zasądzonych kosztów składa się wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 480 zł.