Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 1076/23 oddalił skargę E.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu 18 września 2023 r., nr Rep. 1966/PS/23, którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miłakowa z 19 czerwca 2023 r., znak: PS.R03.5120.377.2023 orzekającej o zmianie decyzji własnej z 6 września 2021 r., znak PS.R03.5120.732.2021 z późniejszymi zmianami o odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszonej przez E.D. i ustalającej E.D. – za pobyt w Domu Pomocy Społecznej dla osób w podeszłym wieku z siedzibą w J. – opłatę od kwietnia 2023 r. w wysokości 1567,88 zł miesięcznie.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł być uwzględniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Ponieważ Sąd orzeka na wniosek, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek odpowiedniego uzasadnienia wniosku, w sposób który będzie wskazywać na konieczność zastosowania, w ramach wyjątku, ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinno wskazywać na konkretne okoliczności, świadczące o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Dopiero ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgłoszony w skardze kasacyjnej wniosek jest pozbawiony jakiegokolwiek uzasadnienia. Pełnomocnik skarżącej nie wskazała nawet, czy wykonanie decyzji może wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodować może trudne do odwrócenia skutki. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niewskazanie jakichkolwiek okoliczności mających stanowić jego podstawę, wykluczało możliwość rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem strony.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla jednak, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Gdyby zatem taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, strona może wówczas przedstawić stosowną dokumentację wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Obecnie skarżąca nie dostarczyła żadnych dokumentów, ani żadnych informacji, czy okoliczności, które pozwoliłyby na wstrzymanie wykonania decyzji, jednakże na każdym etapie postępowania może zostać złożony nowy wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej wraz z argumentacją i dokumentami go uzasadniającymi.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
