W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł skarżący zgłosił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 8 października 2015 r. referendarz sądowy odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Z zachowaniem ustawowego terminu pełnomocnik skarżącego od orzeczenia tego wniósł sprzeciw.
Z informacji przedstawionych przez skarżącego wynika, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z babką, rodzicami, wujkiem oraz siostrą i jej dwójką dzieci. Łączny dochód wymienionych osób to kwota 2300 zł (1000 zł – emerytura babki, 700 zł – renta ojca, 600 zł – renta matki). Pozostali członkowie rodziny, w tym skarżący, nie osiągają stałego dochodu. Ponadto babka zmarła we wrześniu tego roku, co wiązało się z koniecznością poniesienia wydatków na usługi pogrzebowe. Jako posiadany majątek wykazał dwa samochody: Audi A4 z 2008 r. oraz Mercedes Sprinter z 2007 r. Podał, że zakupił samochód do odpłatnego wykonywania usług, jednak w chwili obecnej nie osiąga stałych dochodów. Nie udzielił ponadto odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z dnia 26 sierpnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie zwrócić należy uwagę, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). Postępowanie sądowe zostało zainicjowane skargą wniesioną przed tą datą, dlatego też – w myśl art. 2 ustawy nowelizującej, przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z nim, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa uwzględnienie takiego żądania jest możliwe, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Analiza informacji przedstawionych przez skarżącego nie pozwala na przyjęcie wykazania, a tym bardziej ziszczenia się przesłanek określonych w powołanym przepisie. Ujawniony stan dochodów rodziny, tj. 2300 zł, a od września zapewne w związku ze śmiercią babki 1300 zł, z pewnością nie jest kwotą, która pozwala na zaspokojenie chociażby w minimalnym stopniu podstawowych potrzeb tak licznej rodziny prowadzącej wspólne gospodarstwo domowe. W przeliczeniu na osobę jest to bowiem kwota wynosząca zaledwie 185 zł (1300/7). Ze środków tych, bez posiadania dodatkowych a nieujawionych dochodów i bez korzystania z pomocy społecznej lub osób trzecich albo posiadania oszczędności, nie sposób przyjąć możliwości pokrycia wydatków związanych z wyżywieniem i utrzymaniem domu w niezbędnym i minimalnym zakresie, a także utrzymaniem dwóch samochodów, o znaczącej dla rodziny - przy zadeklarowanych dochodach - wartości, z których z pewnością korzystają. Pośrednio wskazywać na to może fakt wielokrotnie popełnianych przez skarżącego wykroczeń w okresie od 2.01.2015 r. do 26.02.2015 r. (k. 12 akt administracyjnych), choć nie ma oczywiście pewności, czy to tymi pojazdami je popełniono. Niemniej, odmienne ustalenie musiałoby prowadzić do uznania, że rodzina marnotrawi środki na zbędne wydatki, zamiast na podstawowe i konieczne utrzymanie. Musiała także posiadać znaczące środki na ich nabycie. Ponadto z ww. dokumentu wynika również, że skarżący odbył szkolenie w celu zmniejszenia liczby punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisu ruchu drogowego, na które musiał przecież posiadać wolne środki. W końcu pokreślić należy, że skarżący nie dostarczył dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby dokładne zapoznanie się z rzeczywistą, a nie tylko deklarowaną, sytuacją materialną jego i rodziny. To zaś na nim ciąży obowiązek wykazania przesłanek z art. 246 Ppsa, czego nie uczynił nawet w sprzeciwie, choć miał taką możliwość po zapoznaniu się z argumentacją referendarza sądowego.
Wobec niewykazania przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.
