III OSK 1734/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-21	
Data wpływu	2025-09-04	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Maciej Kobak /sprawozdawca/
Teresa Zyglewska	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	IV SAB/Po 68/25	
Skarżony organ	Dyrektor Szkoły	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 149 par 1 pkt 3, art. 184; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 13 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Maciej Kobak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Szkoły Podstawowej im. Kardynała Karola Wojtyły w Chynowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 maja 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 68/25 w sprawie ze skargi P. N na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. Kardynała Karola Wojtyły w Chynowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 8 maja 2025 r. (IV SAB/Po 68/25) w pkt 1 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Szkoły Podstawowej im. Kardynała Karola Wojtyły w Chynowie (dalej także: "organ", "Dyrektor") do załatwienia sprawy z wniosku P. N. (dalej: "skarżący")

o udostępnienie informacji publicznej z 17 stycznia 2025 r.; w pkt 2 stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu w/w sprawy; w pkt 3 stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 4 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok ten wydany został w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 17 stycznia 2025 r. skarżący skierował na adres e-mail organu znajdujący się w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych wniosek o udostępnienie informacji publicznej "czy szkoła zawierała umowy z kościołami lub innymi związkami wyznaniowymi lub ich osobami prawnymi od początku 2022 roku do stycznia 2025 roku", z prośbą o przesłanie odpowiedzi w formie PDF, na jego adres mailowy.

Dyrektor w żaden sposób nie ustosunkował się do wniosku w ustawowym terminie, jak też nie poinformował o przyczynach opóźnienia oraz nie podał nowego terminu rozpoznania sprawy, czego skutkiem było złożenie skargi na bezczynność do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, wyjaśniając, że wniosek dostępowy został złożony 17 stycznia 2025 r. o godz. 18:30, tj. już po zamknięciu szkoły i jednocześnie w ostatnim dniu funkcjonowania przed feriami zimowymi. Stąd też odpowiedzi udzielono 6 lutego 2025 r. w pierwszym tygodniu po powrocie pracowników po feriach i urlopie Dyrektora oraz jego zastępcy, zaś żądanie zobowiązania organu do załatwienia wniosku – bezprzedmiotowe.

W sprawie nie doszło do znacznego przekroczenia terminu na ustosunkowanie się do wniosku, a informacji udzielono niezwłocznie po ustaniu przeszkody do jej udzielenia. Opóźnienie było zatem racjonalnie uzasadnione i spowodowane okolicznościami wyjątkowymi oraz koincydencją dat mających znaczenie dla sprawy.

Powołanym na wstępie wyrokiem, WSA uwzględnił złożoną skargę, stwierdzając, że Dyrektor był podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej także: "u.d.i.p.") oraz, że wnioskowana informacja mieściła się w zakresie informacji publicznej, jako dotycząca majątku publicznego (sposobów dysponowania nim oraz ewentualnego uzyskiwania zeń pożytków). Poza sporem pozostawało także, że organ nie załatwił wniosku w terminie zakreślonym u.d.i.p., jak też nie zareagował na niego w inny uprawniony sposób. Zdaniem Sądu meriti podnoszone przez Dyrektora okoliczności nie mogły usprawiedliwiać "opóźnienia" w załatwieniu sprawy, skutkującego wystąpieniem stanu jego bezczynności.

Z uwagi natomiast na udzielenie wnioskowanej informacji, jednakże po upływie ustawowego terminu, sąd zobligowany był do umorzenia postępowania, jednakże wyłącznie w odniesieniu do kwestii zobowiązania do załatwienia wniosku. Nie zwalniało to natomiast Sądu do podjęcia pozostałych obligatoryjnych rozstrzygnięć w przypadku skargi na bezczynność, przewidzianych w art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej, organ zaskarżając wyrok Sądu I instancji w części, tj.

w pkt 2, 3 i 4, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a, polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że organ udostępnił żądaną informację publiczną w terminie 14 dni od daty faktycznego odbioru przedmiotowego wniosku, albowiem wniosek został przesłany na adres mailowy po godzinach pracy ostatniego dnia roboczego jednostki feryjnej (to jest w dniu 17 stycznia 2025 roku), a odpowiedź przesłana wnioskodawcy w czwartym dniu po przerwie wakacyjnej, to jest 6 lutego 2025 roku, ergo - w czwartym z czternastu dni przysługujących organowi na odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 149 p.p.s.a., sąd powinien oddalić skargę, gdy stwierdzi, że organ nie pozostawał w bezczynności lub przewlekłości w momencie jej wniesienia i tym samym nie zachodziły przesłanki skierowania skargi "w każdym czasie" zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a

Wobec podniesionego zarzutu, Dyrektor wniósł o "uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu" oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego. W dalszym piśmie, na skutek wystosowanego wezwania, oświadczono o zrzeczeniu się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a skarżący nie zażądał jej przeprowadzenia.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Nie jest kwestionowane, że Dyrektor Szkoły Podstawowej im. Kardynała Karola Wojtyły

w Chynowie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Bezsporne na obecnym etapie sądowoadministracyjnej kontroli jest także i to, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną. Skarżący kasacyjnie organ kwestionuje natomiast, że rozpoznanie wniosku dostępowego nastąpiło z naruszeniem ustawowych terminów. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że realizacja procesowych intencji skarżącego kasacyjnie organu jest niemożliwa z uwagi na wadliwość konstrukcyjną zarzutów kasacyjnych. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma charakter wynikowy, określa jedynie formułę części kompetencji jurysdykcyjnej sądu administracyjnego w razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W ramach zarzutu naruszenia tego przepisu nie można kwestionować istoty sformułowanych przez WSA ocen, na podstawie których pozytywnie zweryfikowano postawiony w skardze zarzut bezczynności. Stanowisko sądu administracyjnego w tym przedmiocie można podważać na podstawie zarzutów opartych na przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, względnie – w odpowiednim układach – przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesienie zarzutu błędnego zastosowania art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bez jednoczesnego, związkowego powołania się na naruszenie przepisów wyznaczających tryb, reguły i zasady udostępniania informacji publicznej jest z założenia nieskuteczne. Działając w ten sposób nie podważa się bowiem ocen, co do zasadności zarzutu spóźnionej reakcji na wniosek dostępowy, lecz samą formułę procesową jego uwzględnienia w wydanym przez WSA wyroku. Z analogicznej perspektywy negatywnie należało się odnieść do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 2b p.p.s.a. Jest to przepis procesowy wskazujący wyłącznie na to, że skarga na bezczynność nie jest ograniczona żadnym terminem. Jego treść pozostaje jednak bez wpływu na te regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej, które normują terminy załatwienia wniosku dostępowego.

Skuteczność podważenia ocen Sądu I instancji co do tego, że organ spóźnił się z udzieleniem odpowiedzi na wniosek dostępowy wymagała powołania się na art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który wyznacza w tym względzie 14-dniowy termin. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że wniosek dostępowy został skutecznie doręczony organowi drogą mailową w dniu 17 stycznia 2025 roku. Okoliczność, że był to okres feryjny i większości pracowników nie było w szkole pozostaje w sprawie bez znaczenia. Instytucja publiczna jaką jest szkoła podstawowa nie zaprzestaje swojej działalności w okresie ferii, w szczególności funkcjonuje jej pion administracyjno-organizacyjny. Z tych względów argumentacja zmierzająca do wykazania, że rozpoczęcie biegu terminu na załatwienie wniosku dostępowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ulega swego rodzaju zawieszeniu do czasu zakończenia ferii nie mogła zostać uwzględniona.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie

art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.