Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. P. na bezczynność Zastępcy Skarbnika Miasta [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu opłat za komunalny lokal mieszkalny p o s t a n a w i a : - zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata A. Z., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy).

Postanowieniem z 14 maja 2008 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej stronie prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata celem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia tegoż Sądu z 23 kwietnia 2008 r. o sygn. akt VSAB/Wa 6/08 o odrzuceniu skargi.

Wyznaczony w sprawie adwokat A. Z. sporządził i wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne na zasadzie prawa pomocy według wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia. Jednocześnie złożył oświadczenie, że opłaty te nie zostały uiszczone w całości ani w części (punkt IV skargi kasacyjnej z 15 lipca 2008 r., k. 45 akt sadowych).

Po przeprowadzeniu w dniu 2 czerwca 2009 r. rozprawy – z udziałem pełnomocnika – Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku (in fine) Sąd wskazał, iż w kwestii przyznania wynagrodzenia adwokatowi winno zostać wydane odrębne postanowienie.

Pismem procesowym z 2 czerwca 2009 r. pełnomocnik ponowił wniosek o przyznanie wynagrodzenia (k. 77 akt sądowych).

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), dalej: rozporządzenie.

Zgodnie z § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5.

Sygn. akt V SAB/Wa 6/08

W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia.

Wobec tego, iż w niniejszej sprawie zaskarżona została bezczynność organu administracji publicznej, przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w punkcie "c" powyższego przepisu, tj. 240 zł. Zauważyć bowiem należy, iż w przypadku skargi na bezczynność nie jest przedmiotem sporu należność pieniężna. Rozpoznanie takiej skargi zmierza bowiem do zobligowania organu do podjęcia określonych czynności w postępowaniu, w razie stwierdzenia bezczynności przez sąd. Niezależnie od tego wskazać można na ugruntowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii odmowy umorzenia określonej należności pieniężnej, zgodnie z którym jakkolwiek przedmiotem żądania jest umorzenie określonej kwoty zaległej, to wysokość tej kwoty nie ma bezpośredniego znaczenia dla ustalenia całkowitej nieściągalności długu (vide: postanowieniu z 22 kwietnia 2008 r. o sygn. akt II GZ 89/08). Analogiczna sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem ustalenie czy w sprawie organ pozostawał w bezczynności nie ma wpływu na wysokość należności pieniężnej, która jest przedmiotem sporu w postępowaniu administracyjnym.

Wobec powyższego nie można było przyjąć dla obliczenia wynagrodzenia pełnomocnika, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest należność pieniężna (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia), jak wnosił pełnomocnik w skardze kasacyjnej oraz późniejszym piśmie z 2 czerwca 2009 r.

Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

W przedmiotowej sprawie adwokat został ustanowiony w czasie, kiedy biegł termin do wniesienia skargi kasacyjnej, celem jej sporządzenia i wniesienia, czyli nie brał udziału w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji. Jednocześnie stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym w dniu 2 czerwca 2009 r. Zatem przyjąć należy, iż należne wynagrodzenie w sprawie wynosi 100% stawki minimalnej.

Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą

Sygn. akt V SAB/Wa 6/08

dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały opłacone ani w całości ani w części – na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji postanowienia.