II GZ 313/09 - Postanowienie

Data orzeczenia	2010-01-07	
Data wpływu	2009-12-21	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Sulimierski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6179 Inne o symbolu podstawowym 617	
Hasła tematyczne	Wstrzymanie wykonania aktu	
Sygn. powiązane	VI SA/Wa 1328/09	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 61 par. 3;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1328/09 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia postanawia: oddalić zażalenie	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1328/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O., którą organ cofnął skarżącemu K. O. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Powodem cofnięcia licencji było skazanie skarżącego za czyn z art. 50 ustawy o ochronie osób i mienia (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.), a więc za przestępstwo umyślne, co oznaczało, że skarżący przestał spełniać wymóg określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy.

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący złożył po wniesieniu skargi. Stwierdził w nim, iż jest przekonany o zmianie niekorzystnych dla niego decyzji przez sąd administracyjny. Tymczasem jednak 21 sierpnia 2009 r. zwrócono się do skarżącego, aby w terminie 7 dni zwrócił licencję. Żadnej decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, w pouczeniu zaś zawartym w zaskarżonej decyzji nie poinformowano go o konieczności zwrotu licencji.

Sąd stwierdził, że skarżący poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji nie zawarł żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Nie przedstawił żadnych dokumentów, które świadczyłyby o jego trudnej sytuacji majątkowej czy też osobistej, tymczasem ciężar wykazania zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Subiektywne przekonanie skarżącego o niezasadności cofnięcia mu licencji pracownika ochrony fizycznej nie stanowi okoliczności uzasadniającej uwzględnienie wniosku.

W zażaleniu K. O. podniósł, że w sprawie została spełniona przesłanka z art. 61 § 3 p.p.s.a., mianowicie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Praca pracownika agencji ochrony wykonywana przez skarżącego w ramach posiadanej licencji jest jego jedynym źródłem dochodu. Utrzymuje matkę (rencistkę) oraz dwójkę młodszego rodzeństwa w wieku szkolnym. W realiach miejsca zamieszkania skarżącego, wykonywana przez niego praca jest faktycznie jedynym możliwym źródłem dochodu. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji spowoduje więc niezwykle trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego i jego rodziny.

W związku z powyższym skarżący zaskarżył postanowienie w całości i wniósł o jego zmianę poprzez dokonanie zabezpieczenia polegającego na wstrzymaniu wykonalności zaskarżonych decyzji, względnie o uchylenie wskazanego postanowienia i przekazanie sprawy w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na zażalenie Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie zażalenia. Stwierdził, że wskazane w zażaleniu okoliczności nie potwierdzają istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Matka skarżącego ma stałe źródło dochodu w postaci renty, bracia natomiast są osobami pełnoletnimi, a z oświadczenia pełnomocnika strony nie wynika, aby na skarżącym ciążył wobec nich obowiązek alimentacyjny. Brak jest również jakichkolwiek dokumentów na potwierdzenie powoływanych faktów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli instancyjnej orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do art. 174 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny, czy przy wydawaniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji naruszył prawo przez uchybienie przepisom prawa materialnego lub prawa procesowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie wykazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. dokonał błędnej oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiono skargę, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Z przytoczonej treści przepisu wynika, że wstrzymanie decyzji jest uznaniowe nawet w przypadku zaistnienia wskazanych przesłanek.

W niniejszej sprawie decydujące dla prawidłowości zaskarżonego postanowienia jest to, że skarżący nie wykazał we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie tych okoliczności jest natomiast warunkiem wydania postanowienia pozytywnie rozpatrującego wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę (v. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wyd. II, WoltersKluwer Polska - Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE 2006, s.162). Skoro złożone przez skarżącego pismo było pozbawione powyższej treści, to Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek jako nieuzasadniony. Powołanie się przez skarżącego dopiero w zażaleniu na możliwość pogorszenia się sytuacji materialnej rodziny w przypadku utraty przez niego źródła zarobku, na dodatek bez dokładnego przedstawienia obecnego stanu tej sytuacji i wpływu nań cofnięcia licencji, nie mogło wpłynąć na zmianę pierwotnej oceny wniosku.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.