Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na pismo Starosty z dnia [...] nr [..] w przedmiocie udostępnienia kopii pisma Starosty z dnia [...] nr [...] dotyczącego wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

W dniu 11 sierpnia 2017 r. P. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, która po sprecyzowaniu została uznana, za skargę na pismo Starosty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia kopii pisma Starosty z dnia [...] nr [...] dotyczącego wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie i wyjaśnił, że w odpowiedzi na kierowane przez skarżącego pisma w sposób wyczerpujący pouczył go o przysługujących mu uprawnieniach jako strony postępowania rozgraniczeniowego informując między innymi o prawie wglądu do akt sprawy i sporządzania z nich odpisów, notatek oraz kopii. Organ wskazał, że zarówno w piśmie z dnia 13 lipca 2017 r., jak i w piśmie z dnia 9 sierpnia 2017 r. Starosta dopełnił wszystkich przewidzianych prawem obowiązków organu dotyczących udzielenia niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Poza tym organ dodatkowo wyjaśnił, że skarżący w dniu 12 lipca 2017 r. wniósł do Wojewody skargę na odmowę wydania kopii pisma z dnia 7 lipca 2017 r. Wojewoda po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w ramach postępowania skargowego uznał skargę za niezasadną oraz wskazał, że skarżący w celu zapoznania się z przedmiotowym pismem powinien skorzystać ze swoich uprawnień jako strony postępowania rozgraniczeniowego, pouczając go przy tym o zakresie uprawnień z tym związanych. Następnie skarżący wniósł "wezwanie do usunięcia naruszeń prawa na podstawie art. 37 kpa". W odpowiedzi na to pismo Starosta wskazał wnioskującemu na treść odpowiedzi na skargę z dnia 12 lipca 2017 r.

Ponadto jak wynika z pisma skarżącego z dnia 2 października 2017 r. wniósł on "skargę na bezczynność Wojewody z dnia 24 sierpnia 2017 r. oraz bezczynność Starosty ", przy czym "skarga z września tego roku zapewne nie wpłynęła jeszcze do Sądu".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Za dopuszczalną uznać można zaś tylko skargę, która podlega kognicji sądu administracyjnego. Granice właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie z § 2a cyt. artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 kpa.

W orzecznictwie przyjmuje się, że możliwa jest sytuacja, w której pismo organu nosi wszelkie cechy decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 104 § 1 Kpa (por. uchwały NSA: z dnia 28 maja 2001 r., sygn. OPK 8/01; z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. I OPS 4/13).

Za decyzję administracyjną można zatem uznać tylko takie oświadczenie woli organu administracyjnego, które wywiera skutki prawne w sferze stosunku materialnoprawnego, bądź w sferze stosunku administracyjnego procesowego. Skutki materialnoprawne zawierają się w kształtowaniu, zmianie lub wygaśnięciu stosunku administracyjnoprawnego, co z punktu widzenia strony (adresata decyzji) znajduje wyraz w przyznaniu jej uprawnień lub nałożeniu obowiązków, bądź stwierdzeniu istnienia określonego uprawnienia lub obowiązku. Ponadto nie ulega wątpliwości, że decyzja wydawana jest w postępowaniu toczącym się przed danym organem administracji publicznej w indywidualnej sprawie administracyjnej i stanowi jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji należy odmówić przymiotu decyzji pismom zawierającym informacje, opinie, stanowiska organów, w sytuacji gdy nie spełniają one wskazanych powyżej wymogów dotyczących tego rodzaju rozstrzygnięć organów administracyjnych. Przyjmuje się także, że pisma tego typu nie maja charakteru innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2005, str. 273 i n.).

W piśmie z dnia 13 lipca 2017 r., które jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, organ nie rozstrzygał żadnej sprawy administracyjnej. Organ jedynie w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 11 lipca 2017 r. poinformował go, że żądanie dotyczące udostępnienia pisma nr [...] i powinno być skierowane do Wójta Gminy , który jest organem prowadzącym postępowanie rozgraniczeniowe i to na nim spoczywa obowiązek udostępnienia akt sprawy. Poza tym Starosta wyjaśnił, że Naczelnik Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru wchodzącego w skład Starostwa Powiatowego, nie jest pracownikiem organu prowadzącego rozgraniczenie nieruchomości więc nie ma podstawy wyłączenia tego pracownika w świetle art. 24 kpa. Podniósł również, że po ustaleniu własności lub władania na rzecz Skarbu Państwa lub Powiatu w sprawie nieruchomości nr [..] – Starosta upoważni osoby do działania w jego imieniu, jako strony przy rozgraniczeniu nieruchomości, prowadzonym przez Wójta Gminy.

Wobec powyższego należy wskazać, że w żadnym miejscu przedmiotowego pisma nie ma autorytatywnego rozstrzygnięcia o przysługujących skarżącemu prawach czy nakładanych na niego obowiązkach. Zaskarżone zostało pismo wyjaśniające (informujące), które nie dotyczy uzyskania przez stronę konkretnych uprawnień lub nałożenia konkretnych obowiązków. Pismo to decyzją administracyjną nie jest.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.