III SA/Gl 384/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-13	
Data wpływu	2025-04-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Dorota Fleszer /sprawozdawca/
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Marzanna Sałuda	
Symbol z opisem	6192 Funkcjonariusze Policji	
Hasła tematyczne	Policja	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 2067; art. 42 ust 5; Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Protokolant Specjalista Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 18 lutego 2025 r. nr 28/K/25 w przedmiocie prawa do uposażenia uchyla zaskarżoną decyzję.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem 12 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 42/24 sprawy ze skargi A. W. (dalej: Skarżący) na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach (dalej: KWP) z dnia 6 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie prawa do uposażenia uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Z. (dalej: KPP) z 6 września 2023 r. nr [...].

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy.

Rozkazem personalnym z 24 grudnia 2018 r. KPP zwolnił Skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 grudnia 2018 r., nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, zaś KWP decyzją z 10 kwietnia 2019 r. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wyrokiem z 24 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzje organów obu instancji. Wyrok uprawomocnił się w dniu 26 listopada 2019 r. W związku z tym Skarżący, zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990r. (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.) został przywrócony do służby z mocy prawa w dniu 26 listopada 2019 r., co KPP stwierdził rozkazem z 22 stycznia 2020 r. Wskazano, że policjantowi zostało przyznane świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, tj. za okres od 1 stycznia 2019 r. do 25 listopada 2019 r., równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, określone w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji w maksymalnej wysokości, tj. za okres 6 miesięcy. KPP, na podstawie art. 42 ust. 3 i art. 25 ustawy o Policji podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy w okresie pozostawania policjanta poza służbą nie zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia i w ramach tych czynności skarżący został m.in. skierowany na badania Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA. Orzeczeniem komisji lekarskiej z 4 marca 2020r. Skarżący został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji. Wobec zaistnienia obligatoryjnej przesłanki rozwiązania stosunku służbowego, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, w oparciu o art. 42 ust. 3 ustawy o Policji KPP zwolnił Skarżącego ze służby z dniem 5 maja 2020r. nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Po zwolnieniu ze służby skarżący wniósł do KPP wniosek o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie wypłaty uposażenia za okres od przywrócenia do służby 26 listopada 2019r. do ponownego zwolnienia z niej 5 maja 2020 r.

Decyzją z 2 listopada 2020 r. KPP odmówił przyznania policjantowi prawa do uposażenia za okres od 26 listopada 2019 r. do 5 maja 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Skarżący, chociaż formalnie został przywrócony do służby, to nigdy jej faktycznie nie podjął i w tej sytuacji nie nabył prawa do uposażenia po przywróceniu do służby.

Od tej decyzji Skarżący wniósł odwołanie.

Po jego rozpatrzeniu KWP uznał, że utrzymał rozkaz personalny wydany przez KPP w mocy.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez Skarżącego odwołania KWP decyzją nr [...] z dnia 31 grudnia 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W skardze Skarżący wniósł o jego uchylenie. WSA wyrokiem z dnia 11 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 328/21 uchylił przedmiotowe rozstrzygnięcie Od tego wyroku KWP wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 lutego 2023 r., o sygn. akt III OSK 6925/21 oddalił.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy KPP decyzją nr [...] z 6 września 2023 r. odmówił przyznania Skarżącemu prawa do uposażenia za okres od przywrócenia do służby do ponownego z niej zwolnienia, tj. od 26 listopada 2019 r. do 05 maja 2020 r., przyznania nagrody rocznej za ww. okres, urlopu i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za ww. okres oraz ponownego przeliczenia (z uwzględnieniem okresu pozostawania w służbie bez prawa do uposażenia) i wypłaty odprawy.

Od tej decyzji odwołał się Skarżący, a KWP utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Od tego rozstrzygnięcia Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem 12 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 42/24 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję KPP.

W ocenie Sądu skoro po przywróceniu do służby niemożliwym stało się przyznanie stosownego uposażenia, to na organach Policji spoczywał obowiązek przyznania za okres gotowości do służby ale bez prawa podejmowania konkretnych obowiązków służbowych odpowiedniej sumy świadczenia pieniężnego w trybie art. 42 ust. 5 zd. 2 w zw. z ust. 3 ustawy o Policji. Odmienna interpretacja w/w przepisów skutkowałaby fikcyjnością zarówno wyroku WSA z 24 września 2019 r., jak i rozkazu o przywróceniu do służby.

Ponownie rozpatrując sprawę KPP dokonał analizy sytuacji finansowej Skarżącego od momentu przywrócenia ww. do służby z dniem 26 listopada 2019 r. do ponownego zwolnienia z niej z dniem 05 maja 2020 r.

Ustalił, że za okres od dnia 26 listopada 2019 r. do 05 maja 2020 r. Skarżącemu nie przysługiwało uposażenie. W tym czasie nie pozostawał bez źródła utrzymania, otrzymywał bowiem emeryturę policyjną do dnia 29 lutego 2020 r. oraz inne należności finansowe związane z przywróceniem do służby (świadczenie pieniężne za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą a zatem przyznane w maksymalnym wymiarze, nagrodę roczną za okres pozostawania poza służbą, za który przyznano ww. świadczenie pieniężne, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy w wymiarze 13 dni za okres pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji). Wobec tego KPP decyzją nr [...] z dnia 20 grudnia 2024 r. przyznał Skarżącemu świadczenie pieniężne, o którym mowa art. 42 ust. 5 zd. 2 ustawy o Policji za okres 2 miesięcy.

Od tej decyzji Skarżący złożył odwołanie.

KWP po dokonaniu ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego utrzymał decyzje w mocy.

W jej uzasadnieniu podał mające zastosowanie sprawie przepisy prawne oraz wydane w oparciu o nie tezy z wybranych orzeczeń sądów administracyjnych.

Dalej podał, że Skarżący był w służbie do dnia 31 grudnia 2018 r. otrzymując w tym okresie uposażenie, a od dnia 01 stycznia 2019 r. pozostawał na zaopatrzeniu emerytalnym. W dniu rozwiązania stosunku służbowego posiadał wysługę emerytalną uprawniającą do tego świadczenia (26 lat, 7 miesięcy). Z dniem 26 listopada 2019 r. został przywrócony do służby, a odpis prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach uchylającego decyzje organów Policji o zwolnieniu Skarżącego ze służby wpłynął do KPP w dniu 21 stycznia 2020r. W dniu 22 stycznia 2020 r. wydany został rozkaz personalny nr [...] dla celów ewidencyjno-finansowych, który został również przesłany do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Skarżący pobierał emeryturę policyjną od dnia 01 stycznia 2019 r. do dnia 29 lutego 2020 r., a zatem w okresie między pierwszym zwolnieniem ze służby z dniem 31 grudnia 2018 r. a przywróceniem do niej z dniem 26 listopada 2019 r., a także w okresie pozostawania w służbie od dnia 26 listopada 2019r. do dnia 29 lutego 2020 r. Wbrew twierdzeniom Skarżącego otrzymywał on zatem środki finansowe pozwalające na utrzymanie rodziny. W całym ww. okrasie posiadał stałe źródło utrzymania.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 22 stycznia 2020 r. przyznano Skarżącemu świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 42 ust. 5 zd. 1 ustawy o Policji. Pomimo, iż Skarżący przez cały okres pozostawania poza służbą otrzymywał emeryturę policyjną KPP przyznał mu świadczenie w maksymalnej wysokości, tj. za 6 miesięcy.

Od dnia 6 maja 2020 r., a zatem po ponownym zwolnieniu ze służby Skarżący ponownie nabył prawo do emerytury policyjnej, zwiększonej w związku z wliczeniem do wysługi emerytalnej okresu, za który przyznano świadczenie pieniężne tj. 6 miesięcy z tym, że jej wypłata została zawieszona na okres 1 roku, w trakcie którego ww. pobierał świadczenie, o którym mowa w art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, przysługujące funkcjonariuszowi zwolnieniu ze służby w związku ze stwierdzeniem przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. W rzeczywistości zatem bez świadczenia emerytalnego Skarżący pozostawał przez dwa miesiące - od 1 marca 2020 r. do 5 maja 2020 r. Wobec tego jednak, że otrzymał świadczenie pieniężne równe 6 uposażeniom na ostatnio zajmowanym stanowisku nie można uznać za trafne twierdzenia, że pozostał bez środków do życia, co nie zmienia faktu, iż za ten okres, zgodnie ze wskazaniami WSA w Gliwicach, należy mu się rekompensata.

W ocenie KWP prawidłowo zostały ustalone przez KPP skutki w sferze finansowej wywołane zwolnieniem Skarżącego ze służby i wydane rozstrzygnięcie uwzględniając rekompensacyjny charakter świadczenia. W okresie od 26 listopada 2019 r. do 29 lutego 2020r. Skarżący otrzymywał emeryturę policyjną z tytułu posiadanej wysługi emerytalnej w wymiarze 26 lat i 7 miesięcy. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz.U. z 2024 poz.1121) emerytura dla funkcjonariusza, który pozostawał w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., wynosi 40 % podstawy jej wymiaru za 15 lat służby i wzrasta o 2,6 % podstawy wymiaru - za każdy dalszy rok tej służby. (art. 15 ust. 1 pkt. 1 )

Oznacza to, że po zwolnieniu ze służby Skarżący otrzymywał emeryturę w wysokości 70,12% podstawy, którą stanowi zgodnie z art. 5 ustawy uposażenie nie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy emeryturę podwyższa się o 15 % podstawy wymiaru emerytowi, którego inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, przy czym kwota emerytury w przypadku takiego zwiększenia nie może przekroczyć 80% wymiaru emerytury (art.18 ustawy).

Skarżący orzeczeniem komisji lekarskiej nr [...] z 4 marca 2020 r. został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do III grupy inwalidzkiej, przy czym stwierdzono, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą i istnieje od 4 marca 2020r. Zwiększenie z tego tytułu obejmuje jednak świadczenia wypłacane Skarżącemu już po ponownym zwolnieniu ze służby z dniem 05 maja 2020r.

Reasumując, poza służbą Skarżący pozostawał w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 25 listopada 2019 r. (11 miesięcy) i w tym czasie otrzymywał emeryturę w wysokości 70,12% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, otrzymał również odprawę w wysokości 6 uposażeń należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, następnie za ten okres otrzymał świadczenie pieniężne równe uposażeniu za okres 6 miesięcy, nagrodę roczną za okres pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, tj. za 6 miesięcy, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy w wymiarze 13 dni za okres pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, tj. za 6 miesięcy (zestawienie należności funkcjonariusza zwalnianego ze służby, k. 338 akt osobowych). W sumie - nie licząc odprawy - za okres pozostawania poza służbą - Skarżący otrzymał 11 świadczeń w wysokości 70,12% miesięcznego uposażenia, 6 świadczeń w wysokości 100 % uposażenia (świadczenie pieniężne za 6 miesięcy), nagrodę roczną za 6 miesięcy, a zatem w wymiarze 50% miesięcznego uposażenia i ekwiwalent za 13 dni urlopu wypoczynkowego, czyli 13/21, co daje 62% miesięcznego uposażenia. Łącznie zatem Skarżący otrzymał 1483% miesięcznego uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, co podzielone przez 11 miesięcy daje 134,82 % uposażenia miesięcznie. Powyższe oznacza, że za cały okres pozostawania poza służbą Skarżący otrzymał od organów podległych MSWiA w związku ze służbą w Policji 383,02%, tj. prawie 4 uposażenia więcej niż otrzymałby pozostając w służbie, a do tego otrzymał dodatkowe świadczenie, jakim jest odprawa w wysokości 600% miesięcznego uposażenia.

Co do będącego przedmiotem rozpatrzenia w sprawie okresu od 26 listopada 2019 r. do 5 maja 2020 r. pozostawania w służbie bez prawa do uposażenia, to za ww. okres Skarżącemu przysługiwałyby łącznie świadczenia w wysokości 516% miesięcznego uposażenia (5 miesięcy i 5 dni; za okres 26-30 listopada 2019 r. otrzymał również świadczenie emerytalne). Skarżący za miesiące: grudzień 2019 r., styczeń i luty 2020 r. otrzymał świadczenie emerytalne w wysokości 70,12% uposażenia, natomiast za miesiące: marzec, kwiecień i 5 dni maja 2020 r. świadczenia takiego nie otrzymał. W związku z powyższym za okres 5 miesięcy i 5 dni otrzymał świadczenia łącznie w wysokości 210,36% uposażenia. KPP decyzją z dnia 20 grudnia 2024 r. przyznał ww. świadczenie pieniężne z art. 42 ust. 5 zd. 2 ustawy o Policji za okres 2 miesięcy, tj. w wysokości 200% miesięcznego uposażenia.

W związku z przyznaniem przedmiotowego świadczenia za okres 2 miesięcy, po uzyskaniu przez rozstrzygnięcie w tej sprawie przymiotu ostateczności, Skarżący otrzyma również za ten okres nagrodę roczną (czyli 1/6 tj. 16,7% uposażenia miesięcznego) oraz ekwiwalent za 5 dni urlopu w wymiarze 5/21 tj. 23,8% uposażenia miesięcznego.

Łącznie zatem za okres pozostawania w służbie bez prawa do uposażenia Skarżący otrzyma 450,86 % uposażenia miesięcznego.

KWP zaznaczył, że Skarżący dysponował w tym okresie dodatkowymi środkami w wysokości prawie 4 miesięcznych uposażeń, a zatem mimo zwolnienia ze służby, które następnie zostało uznane przez WSA w Gliwicach za niezgodne z prawem (choć wydanym później, w dniu 28 stycznia 2020 r., prawomocnym od dnia 12 listopada 2020r. wyrokiem Sąd Rejonowy w Z. [...] Wydział [...] uznał Skarżącego winnym popełnienia czynu z art. [...] i warunkowo umorzył postępowanie karne na okres próby wynoszący 2 lata nie poniósł żadnych strat finansowych z tego tytułu, a wręcz zyskał 317,88% uposażenia miesięcznego (383,02 % minus 65,14% różnicy między wyliczonym 516% a otrzymanym 450,86%). Podsumowując okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do 5 maja 2020 r., tj. 16 miesięcy i 5 dni, czyli 16,16 miesiąca, stwierdzić należy, że dla pełnej rekompensaty Skarżący powinien otrzymać świadczenia wynoszące 1616% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Tymczasem z przedstawionych powyżej wyliczeń wynika, że otrzymał świadczenia wynoszące 1933,86 % uposażenia z ostatniego stanowiska i dodatkowo odprawę w wysokości 600 % uposażenia. Otrzymał zatem 317% uposażenia więcej niż gdyby pozostawał w służbie, co daje 119,67% miesięcznie (nie licząc odprawy).

Oznacza to tym samym, że przyznanie zatem przez KPP świadczenie pieniężne za okres 2 miesięcy nie tylko w pełni zrekompensowało Skarżącemu straty finansowe, których doznał w związku z niezgodnym z prawem zwolnieniem ze służby, ale wręcz pozwoliło pozostać w ogólnym rozrachunku z zyskiem wynoszącym ponad 3 uposażenia miesięczne oraz 6 uposażeń z tytułu odprawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących powiązania wypłaty stosownych świadczeń z wypłatami świadczeń emerytalnych przez ZER MSWiA KWP stwierdził, że organy nie mogą brać pod uwagę ogólnej, całej sytuacji finansowej przywróconego do służby policjanta po jego zwolnieniu ze służby, a wyłącznie mogą uwzględnić aspekty dotyczące świadczeń wypłacanych w związku z pełnioną służbą, a do nich należy świadczenie emerytalno/rentowe z zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji. Świadczenia te są bowiem ściśle związane z pełnioną służbą w Policji, są wypłacane przez organ podległy Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji i przysługują policjantowi zwolnionemu ze służby zamiast, a nie obok prawa do uposażenia. Świadczenie emerytalne nie przysługiwałoby Skarżącemu, gdyby nie został zwolniony ze służby w Policji. Nie jest możliwe otrzymywanie uposażenia i emerytury policyjnej, emerytura zastępuje bowiem uposażenie funkcjonariuszowi, który został zwolniony ze służby po przewidzianym przez ustawodawcę okresie jej pełnienia, a nie jest świadczeniem uzupełniającym do uposażenia.

KWP zwrócił uwagę na fakt, że raportem z dnia 21 listopada 2018 r., który wpłynął do KPP w dniu 26 listopada 2018 r. (k. 285-286 akt osobowych) Skarżący zwrócił się z prośbą o zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji z dniem 05 stycznia 2019 r. Z uwagi na zwolnienie Skarżącego z dniem 31 grudnia 2018 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jego wniosek o rozwiązanie stosunku służbowego stał się bezprzedmiotowy.

Jednakże, gdyby nie zwolnienie na podstawie art. 41 ust 2 pkt 8, uznane następnie przez WSA w Gliwicach za niezgodne z prawem Skarżący musiałby zostać zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji w terminie mieszczącym się w okresie od 27 listopada 2018r. do 26 lutego 2019r. Z pewnością zatem nie nabyłby prawa do podwyżki uposażenia wprowadzonej z dniem 1 stycznia 2020r., a możliwe byłoby ewentualnie zakładając że zwolnienie na własną prośbę nastąpiłoby po 31 grudnia 2018r., a nie wcześniej, nabycie prawa podwyżki uposażenia wprowadzonej od 1 stycznia 2019r. Gdyby zatem nie prowadzone przez organy Policji postępowanie w sprawie rozwiązania stosunku służbowego z uwagi na oczywistość popełnienia przestępstwa, zakończone decyzją uchyloną następnie przez Sąd, w wyniku czego Skarżący został przywrócony do służby, najpóźniej od 27 lutego 2019r. przebywałby na zaopatrzeniu emerytalnym, otrzymując świadczenie emerytalne w wysokości 70% uposażenia (80% po ewentualnym zwiększeniu z tytułu inwalidztwa). Z powyższego wynika, że na skutek zaistniałej sytuacji (zwolnienia a następnie przywrócenia do służby) jego sytuacja w ostatecznym rozrachunku okazała się korzystniejsza niż gdyby do niezgodnego z prawem zwolnienia ze służby nie doszło.

KWP podkreślił również, że organy Policji mogą ponosić odpowiedzialność za skutki swoich działań (w omawianej sprawie zwolnienie ze służby uznane następnie przez Sąd za niezgodne z prawem), a nie za sytuacje od organu niezależne, jak zaistnienie okoliczności uniemożliwiających Skarżącemu podjęcie służby i tym samym nabycie uposażenia w stawce obowiązującej w roku 2020.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący zaskarżył decyzję w całości.

W jego ocenie decyzja ta zawiera błędy formalno-prawne, ponieważ organy uważają, iż przysługuje mu jedynie świadczenia rekompensacyjne wynikające z art 42 ust 5 i 3 ustawy o Policji a przeświadczenie to opierają na bazie wadliwie prawnie wydanego rozkazu o przywróceniu do służby, Stoi w kolizji z uzasadnieniem wyroku Sądu Administracyjnego w Gliwicach do sygn. akt IIISA/Gl 42/24 który uznał, iż przywrócenie do służby było skuteczne i w związku z powyższym przychylił się do wszystkich jego roszczeń uznając je jako zasadne.

W ocenie Skarżącego dalsze ich rozpatrywanie/interpretowanie zdecydowanie narusza art 171 k.p.a.

Skarżący w pełni zgadza się z przyjętym systemem wyliczenia przysługującego za mu za okres pozostawania w służbie.

Jego wątpliwości budzi jednak fakt, iż wyliczenie to nastąpiło jedynie na podstawie informacji otrzymanej od Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA a nie w wyniku wspólnej zgodnej decyzji. Faktycznie jak podnosi w decyzji KWP jak i ZER podlegają wspólnemu ministrowi jednakże nie wynika z tego, aby KWP miał ustawowe prawo aby podejmować decyzje w imieniu Dyrektora ZER.

Skarżący podniósł, że podnoszony w piśmie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pośrednio wskazuje, iż bezprawnie w zadanym okresie pobierał świadczenie emerytalne a tym samym Skarżący nie może wykluczyć faktu iż Dyrektor ZER-u zwrócić się do niego o zwrot nienależnie pobranych świadczeń.

Skarżący podniósł także, że orzekające w jego sprawę organy nie określiły w sposób jasny podstawy wymiaru naliczenia czyli wysokości jego uposażenia na dzień zwolnienia z służby, co z kolei ma zasadniczy wpływ na wysokość świadczenia o które się ubiega. Ostatnie zajmowane stanowisko to na dzień zwolnienia z służby tj 05 maja 2020r [...] Komisariatu Policji w R. na [...] grupie zaszeregowania i w związku z tym, iż w służbie pozostawał w latach 2019 i 2020 przysługuje mu prawo do ustawowych podwyżek uposażenia, które w tym czasie miały miejsce. Tak więc zasadnym wydaje się aby KWP w swoich obliczeniach uwzględnił powyższy fakt zwłaszcza, że w swojej decyzji nr 28/K/25 uwzględnia fakt, iż za powyższy okres ma otrzymać stosownie procentowo nagrodę roczną jak i ekwiwalent za nie wykorzystany urlop.

Ponadto KWP przedstawił procentowe wyliczenia, które w kontekście powyższych stwierdzeń nie mają racji bytu, ponieważ realne wyliczenie świadczenia może nastąpić jedynie na podstawie zestawienia bezwzględnych cyfr wynikających z otrzymanego w tym czasie świadczenia emerytalnego i przysługującemu Skarżącemu uposażenia. Wskazany w decyzji rzekomy zysk jaki uzyskał Skarżący jest stwierdzeniem fikcyjnym albowiem wysokość świadczenia emerytalnego jest niższa niż uposażenie za dany miesiąc zwłaszcza, iż owo uposażenie należy powiększyć o ustawowe podwyżki z lat 2019 i 2020.

Zarówno KPP jak i KWP nie odnoszą się do faktu konieczności wypłaty wnioskowanych ustawowych odsetek za zwłokę w wypłacie wymienionych świadczeń.

KWP odnosząc się do odmowy przyznania Skarżącemu ustawowych podwyżek uposażeń policjantów w latach 2019 i 2020 podniósł fakt, iż w dniu 21 listopada 2018r złożył raport o zwolnienie ze służby. Fakt ten w ocenie Skarżącego nie ma żadnego znaczenia albowiem nie został on rozpatrzony a tym samym nie wywołał żadnych skutków prawnych tak więc dalsze wnioskowanie na tej podstawie ma jedynie charakter "gdybania" i nie może mieć wpływu na przebieg rozpatrywanej sprawy.

W odpowiedzi na skargę KWP podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o jej odwołanie.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że skoro po przywróceniu Skarżącego do służby i zgłoszeniu przez niego gotowości jej podjęcia okazało się, że nie może zostać dopuszczony do służby i tym samym jej pełnić, gdyż orzeczeniem komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji, to tym samym organy trafnie uznały, że nie przysługiwało mu prawo do uposażenia za wskazywany okres od przywrócenia do służby, tj. 26 listopada 2019 r. do ponownego zwolnienia w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej, tj. 05 maja 2020 r.

W sprawie w sposób bezsporny ustalono - po pierwsze, że za okres od dnia 26 listopada 2019 r. do 05 maja 2020 r. Skarżącemu nie przysługiwało uposażenie, a po drugie, że w tym czasie nie pozostawał bez źródła utrzymania, otrzymywał bowiem emeryturę policyjną oraz inne należności finansowe związane z przywróceniem do służby (świadczenie pieniężne za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą a zatem przyznane w maksymalnym wymiarze, nagrodę roczną za okres pozostawania poza służbą, za który przyznano ww. świadczenie pieniężne, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy w wymiarze 13 dni za okres pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ dokonał szczegółowo wyliczenia procentowego należności, które Skarżący otrzymał w związku z rozwiązaniem stosunku służbowego uznanym przez WSA w Gliwicach za nieprawidłowe i w konsekwencji z przywróceniem do służby (uwzględniając także te przyznane zaskarżoną decyzją Komendanta Powiatowego Policji w Z. i będące ich skutkiem tzw. świadczenia pochodne) i zestawił je z należnościami, które w tym czasie ww. otrzymałby, gdyby nie został zwolniony ze służby z dniem 31 grudnia 2018 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy pragmatycznej. Powyższe wyliczenia zostały poczynione z uwagi na fakt, iż świadczenia przewidziane w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji mają charakter rekompensacyjny, tj. ich celem jest zniwelowanie wszystkich strat finansowych, jakie poniósł nieprawidłowo zwolniony ze służby policjant, jednakże nie mogą prowadzić do jego bezpodstawnego wzbogacenia.

Mając na względzie zarzuty odwołania KWP zaznaczył, po pierwsze, że obawy Skarżącego o możliwość żądania przez Dyrektora MSWiA zwrotu świadczeń emerytalnych pobranych w okresie od 26 listopada 2019 r. do 5 maja 2020 r. jest nieuzasadniona, skoro bowiem upłynęło już ponad 5 lat od wypłaty tych świadczeń, to jakiekolwiek roszczenia pieniężne ich dotyczące uległy przedawnieniu. Po drugie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poprawnie przyjęto za podstawę wyliczeń, że emerytura skarżącego stanowi 70,12% uposażenia należnego mu na ostatnio zajmowanym stanowisku, a zatem zarzut skarżącego, że nie uwzględniono faktu, iż świadczenie emerytalne jest niższe niż uposażenie jest bezpodstawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja KWP z 18 lutego 2025r., nr 28/K/25, którą utrzymana została w mocy decyzja KPP z 20 grudnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie przyznania Skarżącemu za okres przywrócenia do służby świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji za okres 2 miesięcy.

Skarga okazała się uzasadniona.

W przedmiotowej sprawie zapadł już prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z 12 czerwca 2024 r., III SA/Gl 42/24.

Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3065/12). Wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153, są natomiast konsekwencją oceny prawnej i dotyczą sposobu procedowania w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, w celu uniknięcia popełnienia błędów. Wytyczają one kierunek, w którym powinno zmierzać ponowione postępowanie, dla uniknięcia wadliwości w postaci np. uchybień procesowych związanych z wyjaśnieniem sprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 278/14).

Z powoływanego przepisu wynika bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania, który może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 263/10, organ administracji rozpatrując sprawę ponownie powinien się zastosować do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych wydanych w innych sprawach. Niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym rozstrzyganiu do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęte w ten sposób rozstrzygnięcie jest wadliwe. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., sąd kontrolujący rozstrzygnięcia wydane w ponowionym wskutek wcześniejszego wyroku postępowaniu również nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu wyrokowi oraz kontroli skarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zastosowania się organu do wskazań co do dalszego postępowania. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowania się wytycznym co do dalszego postępowania.

Podkreślić należy, że WSA w Gliwicach w wyroku z 12 czerwca 2024 r., III SA/Gl 42/24 jednoznacznie wskazał, że na gruncie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji świadczenie pieniężne przysługuje policjantowi przywróconemu do służby za okres pozostawania poza służbą i takie samo świadczenie przysługuje policjantowi, który mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony. W ocenie Sądu, z uwagi na "rekompensacyjny" charakter wymienionego świadczenia pieniężnego, niedopuszczalne było stwierdzenie przez organy Policji, że wypłacane Skarżącemu od 1 stycznia 2019 r. do 25 listopada 2019 r. i następnie od 6 maja 2020 r. świadczenie emerytalne oraz przyznane 22 stycznia 2020 r. jednorazowe świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą jest jedynym i wystarczającym ekwiwalentem pieniężnym. Zupełnie pominięto fakt, że emerytura związana jest z wypracowaną wysługą ponad 26 lat służby, a wypłata 6-miesięcznego świadczenia dotyczyła okresu pozostawania poza służbą, czyli od 1 stycznia 2019 r. do 25 listopada 2019 r., jako rekompensata bezprawnego zwolnienia ze służby. Skoro zatem po przywróceniu do służby niemożliwym stało się przyznanie stosownego uposażenia, to na organach Policji spoczywał obowiązek przyznania, za okres gotowości do służby ale bez prawa podejmowania konkretnych obowiązków służbowych, odpowiedniej sumy świadczenia pieniężnego w trybie art. 42 ust. 5 zd. 2 w zw. z ust. 3 ustawy o Policji. Sąd podkreślił przy tym, że policjant nie może ponosić negatywnych konsekwencji bezprawnego zwolnienia ze służby przez organy Policji, ani ujemnych skutków finansowych z tym związanych. A takowe w sprawie zaistniały i nie ma wpływu na taką ocenę okoliczność wypłaty emerytury po ponad 26 latach służby, ani wypłaty 6-miesięcznego świadczenia, bowiem dotyczyły one okresu pozostawania poza służbą, czyli od 1 stycznia 2019 r. do 25 listopada 2019r.

Rozpoznając niniejszą sprawę po wydaniu prawomocnego wyroku tut. Sądu o sygn. III SA/Gl 42/24 orzekające w niej organy nie przyjęły wskazań co do dalszego postępowania zawarte w tym wyroku.

W sprawie niesporny jest fakt pobierania przez Skarżącego po przywróceniu do służby w okresie od 26 listopada 2019 r. do 29 lutego 2020r. emerytury policyjnej z tytułu posiadanej wysługi emerytalnej w wymiarze 26 lat i 7 miesięcy w wysokości 70,12% miesięcznego uposażenia. Za miesiące: marzec, kwiecień i 5 dni maja 2020 r. świadczenia takiego nie otrzymał, wobec tego przyznane mu zostało świadczenie pieniężne za okres 2 miesięcy, tj. w wysokości 200% miesięcznego uposażenia. Nadal jednak – pomimo powoływania przez KWP w zaskarżonej decyzji rekompensacyjnego charakter świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 42 ust. 5 zd. 2 ustawy o Policji – nie zostały zweryfikowane skutki w sferze finansowej Skarżącego spowodowało zwolnienie funkcjonariusza ze służby za cały okres 5 miesięcy i 5 dni po przywróceniu do służby.

Tym bardziej – na co zresztą zwrócił uwagę tutejszy Sąd w wyroku o sygn. III SA/Gl 42/24 – należne Skarżącemu świadczenie pieniężne za okres po przywróceniu do służby jest świadczeniem odrębnym od tego, które mu przysługuje za pozostawanie poza służbą i – wbrew stanowisku orzekających w sprawie organów – nie mogą być przy ustalaniu jego wysokości uwzględniane okoliczności mające miejsce przy ustalaniu świadczenia za okres pozostawania poza służbą i kompensowanie tych świadczeń.

Stwierdzone uchybienia dowodzą, że niniejsza sprawa kolejny raz nie została należycie wyjaśniona, oceniona oraz uzasadniona, co stanowi naruszenie przepisów art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. oraz 153 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit "c" p.p.s.a.

Wobec KWP ponownie rozpoznając sprawę skoncentruje się na zaleceniu Sądu przedstawionego w tej sprawie w wyroku z 12 czerwca 2024 r., III SA/Gl 42/24 oraz w niniejszym orzeczeniu co do wykładni art. 42 ust. 5 ustawy o Policji.

Natomiast za bezzasadny Sąd uznał zarzut Skarżącego o braku wspólnego podjęcia decyzji co do wyliczenia należnego mu świadczenia pieniężnego z Dyrektorem Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Jak wynika z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Według art. 20 k.p.a.  właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. Przepisem wyznaczającym właściwość rzeczową w niniejszej sprawie jest regulacja art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Zawarty jest on w rozdziale V Służba w Policji ustawy o Policji. Nie przewidziane w nim są kompetencje dla innego organu niż przełożony służbowy.

W ocenie Sądu zasadny jest zarzut co do uwzględnienia w podstawie wymiaru naliczenia świadczeń ustawowych podwyżek uposażenia, które miały miejsce w 2019r. i 2020r. Podstawa naliczenia składek wyraźnie została określona w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji jako cyt. "równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem". Zatem skoro nastąpiło reaktywowanie stosunku służbowego Skarżącego, to do ustalenia wysokości należnego mu świadczenia pieniężnego powinny być brane pod uwagę mające miejsce w okresie od dnia jego zwolnienia ze służby ustawowe podwyżki uposażenia.

Nie znajduje uznania Sądu zarzut Skarżącego dotyczący wypłaty ustawowych odsetek za zwłokę. Administracyjno-prawny charakter stosunków służbowych funkcjonariuszy mundurowych determinuje zasadę, w myśl której roszczenia wynikające z tego stosunku są dochodzone w trybie k.p.a. Roszczenia o odsetki mają charakter cywilnoprawny i może Skarżący dochodzić ich wypłaty na drodze odrębnego postępowania przed sądem cywilnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

‘ Strona .9/10