II SAB/Kr 44/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-31	
Data wpływu	2026-02-04	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Joanna Tuszyńska
Magda Froncisz /przewodniczący sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198; art 1  , art 4 , art 13, art 16; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art 151;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. M. B. na bezczynność Wójta Gminy Laskowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 1 lutego 2024 r. oddala skargę.	
Uzasadnienie
K. B., reprezentowana przez radcę prawnego, pismem z 7 stycznia 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę (data wpływu do Urzędu Gminy L. 16 stycznia 2026 r.) na bezczynność organu oznaczonego w skardze jako "Wójt Urząd Gminy L." w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżąca wskazała, że zaskarża bezczynność organu Wójta Gminy L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskutek bezczynności organu zarzuciła naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 1.02.2024 roku - wysłany za pośrednictwem poczty elektronicznej 1.02.2024 r.;

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi - a tym samym braku: decyzji odmownej oraz powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o:

1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej,

2) przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w przedmiotowej skardze,

3) zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych,

4) przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 1 lutego 2024 roku K. B. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: "Proszę o udostępnienie dokumentów zawierających informacje o:

1. Jakie były wydatki na pomoc społeczną w latach 2022 - 2024 w podziale na:

a. świadczenia pieniężne; b. świadczenia niepieniężne; c. usługi opiekuńcze; d. koszty administracyjne (obsługa, wynagrodzenia, koszty biurowe)?

2. Jaki procent całości wydatków stanowiły koszty administracyjne w każdym z tych lat?

3. Jakie programy lub formy pomocy społecznej były realizowane w latach 2022 - 2024?

4. Jakie kwoty wydatkowano na każdy z tych programów?

5. Ilu beneficjentów objęto pomocą w ramach poszczególnych programów?

6. Jakie były źródła finansowania pomocy społecznej w latach 2022 - 2024?

Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany adres.

Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 UDIP, po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo przekroczenia tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, co czyni skargę zasadną i konieczną.

Skarżąca zwróciła szczególną uwagę na fakt, iż podmiot nie skorzystał również z możliwości opóźnienia terminu udostępnienia informacji, co zgodnie z art. 13 ust. 2 UDIP jest dopuszczalne pod rygorem powiadomienia wnioskodawcy (w terminie 14 dni od złożenia wniosku) o powodach tegoż opóźnienia wraz ze wskazaniem terminu przekazania informacji (nie dłuższego niż 2 miesiące od złożenia wniosku).

Skarżąca zarzuciła, że ponadto podmiot:

1) nie zawiadomił wnioskodawcy o braku możliwości udostępniania informacji zgodnie z wnioskiem, przez wzgląd na brak dyspozycji odpowiednimi środkami technicznymi,

2) nie wskazał na konieczność uiszczenia opłaty na poczet kosztów związanych z udostępnieniem informacji (związanych z przekształceniem w formę wskazaną we wniosku lub też wynikających z wnioskowanego sposobu przekazania) oraz

3) nie wskazał zaleceń zmiany wniosku co do sposobu lub formy przekazania informacji publicznej,

przez co należy twierdzić, iż te okoliczności nie wystąpiły.

Pozostawienie wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi jednoznacznie wskazuje na bezczynność podmiotu.

Organ do dnia dzisiejszego nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, zatem niniejsza skarga jest w pełni uzasadniona.

Skarżąca przedłożyła dowód - wniosek z dnia 1.02.2024 r. (k. 6 akt sądowych) - na okoliczność wystąpienia o udostępnienie informacji we wskazanym terminie i wyczerpania środków koniecznych do złożenia skargi.

Wójt Gminy L. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Na uzasadnienie wskazał, że w złożonej skardze skarżąca zarzuca, że jej wniosek złożony w dniu 1 lutego 2024 r. o udzielenie informacji publicznej, dotyczący świadczeń z zakresu pomocy społecznej, nie został rozpoznany przez Wójta.

W pierwszej kolejności Wójt Gminy L. wskazał, że skarżąca powołuje się na załącznik, z którego ma wynikać żądanie informacji (mailowo).

Po otrzymaniu skargi Urząd dokonał analizy korespondencji wpływającej do Urzędu i nie zidentyfikował wiadomości mailowej, na którą powołuje się skarżąca.

W chwili obecnej Urząd nie ma także żadnej możliwości ustalenia, czy na pocztę mailową Urzędu tego rodzaju wniosek wpłynął.

W związku z powyższym Urząd potraktował załączony do skargi wniosek o udzielenie informacji publicznej jako "nowy" (złożony w dacie złożenia skargi) i udzielił odpowiedzi w terminie określonym ustawą.

Organ przedłożył dowód - pismo z dnia 30.01.2026 r. (k. 10 akt sądowych) - na okoliczność udzielenia odpowiedzi w terminie określonym ustawą, liczonym od dnia złożenia skargi.

W piśmie procesowym z 28 lutego 2026 r., data wpływu do Sądu 19 marca 2026 r., działający na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, radca prawny wniósł o: zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w skardze, zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi tj. wydruku wysłania wniosku oraz danych poczty elektronicznej zamieszczonych w stopce pisma z dnia 1 lutego 2024 r. na okoliczność stwierdzenia, iż adres na który skarżąca skierowała wniosek o udostępnienie informacji publicznej zbieżny jest z adresem poczty elektronicznej urzędu zamieszczonym na stronie internetowej Urzędu.

Dalej wskazano, że w dniu 1 lutego 2024 r. skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany adres. Skarżąca przedstawiła dowód doręczenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej - poprzez załączenie do skargi wydruku z poczty elektronicznej.

"Do obowiązków organu administracji publicznej należy takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej czy systemów informatycznych organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną. Ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę." - tak Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 lutego 2024 r., II SAB/Go 153/23.

"Do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na wskazany przez adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną." - tak Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 sierpnia 2018 r., II SAB/Go 50/18.

Skarżąca wskazała, że warto również odnieść się do szerszego kontekstu prawnego. Prawo do informacji publicznej jest elementem prawa do sądu (art. 45 Konstytucji RP) oraz wolności wypowiedzi (art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka). Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku w sprawie Youth lnitiative for Human Rights v. Serbia (skarga nr 48135/06) podkreślił, że odmowa dostępu do informacji publicznej bez uzasadnienia narusza konwencyjne standardy.

Chociaż niniejsza sprawa dotyczy polskiego prawa krajowego, te międzynarodowe standardy wzmacniają argumentację za uznaniem bezczynności organu za poważne naruszenie. W praktyce bezczynność prowadzi do paraliżu postępowania, uniemożliwiając skarżącej dalsze kroki, takie jak odwołanie się od ewentualnej odmowy. Organ, nie wydając decyzji, unika kontroli sądowej, co jest sprzeczne z zasadą praworządności.

Jednocześnie skarżąca wskazała, że do dnia sporządzenia niniejszego pisma skarżąca, wbrew stanowisku organu, nie otrzymała odpowiedzi na złożony wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej: "P.p.s.a." w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Tryb udostępniania informacji publicznej w całości reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902) - zwana dalej u.d.i.p.

Skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Na gruncie przepisów u.d.i.p. realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot zobowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

W świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości Sądu i nie było sporne między stronami, że Wójt Gminy L. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a informacje dotyczące funkcjonowania jednostki organizacyjnej, która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym, są informacjami publicznymi.

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Przy czym, organami władzy publicznej, w rozumieniu powołanego przepisu, są też organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy, powiatu i województwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 94).

W niniejszej sprawie skarżąca zwalcza bezczynność Wójta Gminy L. w udostępnieniu informacji publicznej, żądanej przez nią we wniosku z dnia 1 lutego 2024 r.

Wniosek ten, jak twierdzi skarżąca, został wysłany dnia 1 lutego 2024 r., pocztą elektroniczną z adresu skarżącej [...] na adres organu [...] oraz prawidłowo doręczony. Okoliczności te nie zostały jednak potwierdzone ani też przyznane przez organ, który stanowczo zaprzecza otrzymaniu korespondencji elektronicznej od skarżącej i wskazuje, że dokonawszy analizy korespondencji wpływającej do Urzędu organ nie zidentyfikował wiadomości mailowej, na którą powołuje się skarżąca.

Sąd wskazuje, że zgodnie przy tym z treścią art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Natomiast stosownie do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek i otwiera ustawowy termin do jego załatwienia. Jednakże, dopiero skuteczne doręczenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest warunkiem powstania po stronie jego adresata obowiązku jego rozpatrzenia. Natomiast w przypadku wniosków składanych drogą elektroniczną, ustawowy czternastodniowy termin od momentu wpływu wniosku do właściwego podmiotu, liczy się od momentu zarejestrowania go na serwerze odbiorcy (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 maja 2017 r., II SAB/Go 181/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie, zgodnie z twierdzeniami skarżącej, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wysłany został na adres mailowy Urzędu Gminy L. w dniu 1 lutego 2024 r., na potwierdzenie czego do skargi dołączono wydruk wiadomości mailowej - k. 6 akt sądowych.

Z kolei Wójt Gminy L. twierdzi, że wniosek skarżącej nie dotarł do niego w dniu 1 lutego 2024 r., a dowiedział się o nim dopiero w dniu wpływu do Urzędu skargi wniesionej przez skarżącą w niniejszej sprawie, czyli dnia 16 stycznia 2026 r. (prezentata Urzędu k. 2 akt sądowych).

Wobec tego, że skargę w niniejszej sprawie skarżąca opiera na twierdzeniu o złożeniu dnia 1 lutego 2024 r. wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zatem fakt złożenia ww. wniosku - wobec jego kwestionowania - skarżąca winna wykazać, czego nie uczyniła. Nie wykazała, że ww. wniosek skarżącej został wysłany, dotarł na serwer Urzędu Gminy oraz że był pozostawiony do dyspozycji adresata w taki sposób, że przy właściwej organizacji obrotu korespondencji elektronicznej, organ mógł się z nim zapoznać.

Skarżąca nie przedłożyła dokumentu pochodzącego od operatora usługi hostingowej, z którego wynikałoby czy wiadomość e-mail z dnia 1 lutego 2024 r. zawierająca wniosek o udostępnienie informacji publicznej opuściła serwer nadawcy (skarżącej) i została doręczona na serwer adresata (Wójta Gminy L.).

Skarżąca, dla wykazania faktu i daty skutecznego doręczenia wniosku organowi, powinna była pozyskać od dostawcy usługi hostingowej (operatora serwera pocztowego) dokument potwierdzający przekazanie wiadomości z serwera nadawcy (skarżącej) na serwer adresata (Wójta Gminy L.).

Do skargi z dnia 7 stycznia 2026 r. skarżąca dołączyła wydruk wiadomości e-mail, jednak nie dowodzi to kwestii doręczenia wniosku organowi.

Mimo wniesienia dnia 19 marca 2026 r. (k. 25 akt sądowych) repliki na odpowiedź na skargę, skarżąca nie przedłożyła do akt od operatora usługi hostingowej dokumentu, który w zaistniałej sytuacji potwierdziłby okoliczność wysłania e-maila z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do Wójta Gminy L. , czyli opuszczenia serwera skarżącej, dostarczenia na serwer adresata i przekierowana do skrzynki odbiorczej organu.

Natomiast przedłożony przez skarżącą wydruk (k. 6 akt sądowych) jest wyłącznie wydrukiem z poczty mailowej skarżącej wiadomości e-mail, który nie dostarcza żadnych informacji pozwalających ustalić, czy choćby rozwiać wątpliwości co do tego, czy wiadomość z wnioskiem dostarczono na serwer Urzędu.

Zatem nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska organu, że wiadomość nie dotarła do adresata.

Wskazać należy, że przepisy u.d.i.p. nie określają żadnych wymogów formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej poza koniecznością jego utrwalenia w formie pisemnej. Orzecznictwo za pisemny wniosek uznaje również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) i to nawet wtedy, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednak, podstawowym warunkiem powstania po stronie podmiotu zobowiązanego obowiązku udzielenie informacji publicznej jest skutecznie doręczenie wniosku o jej udzielnie. Tylko w sytuacji, gdy taki wniosek zostanie złożony, sąd administracyjny może ocenić, czy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej znajduje się w bezczynności (zob. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 973/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany twierdzi, że wniosek o udzielnie informacji publicznej nie został złożony to fakt jego złożenia winna wykazać strona wywodząca z tego faktu skutki prawne (analogicznie jak w art. 232 k.p.c., wg którego strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę.).

To skarżąca, jako podmiot wnioskujący o informację publiczną, powinna była wykazać, że wysłała wniosek o informację publiczną, przez potwierdzenie jego doręczenia organowi, skoro organ temu zaprzeczył, a materiały znajdujące się w aktach sprawy budzą istotną uzasadnioną wątpliwość co do tej kwestii w okolicznościach niniejszej sprawy. To bowiem skarżąca z tego faktu chce wyciągnąć skutki prawne, tj. potwierdzić okoliczność, że adresat wniosku był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, a nieudostępniając jej popadł w bezczynność, którą stwierdzić może sąd administracyjny. A zatem to skarżąca była obowiązana wskazać dowód dla stwierdzenia faktów, z których wywodzi skutki prawne (zob. wyroki NSA: z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2671/16, z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt I OSK 7/17, i 26 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 507/18, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Bd 19/16, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt IV SAB/Po 54/17 – wszystkie dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sądy administracyjne uznają zatem, że w sprawach o udzielnie informacji publicznej w sytuacji, gdy wniosek został złożony za pomocą narzędzi elektronicznych, a podmiot zobowiązany twierdzi, że wniosku nie otrzymał - wnioskodawca powinien wykazać, że wniosek został złożony i prawidłowo wysłany.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się co prawda, że ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2897/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z orzecznictwa tego wynika w istocie domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby bowiem, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od arbitralnej woli organu.

Jednocześnie jednak wyraźnie podkreśla się, że "dla zastosowania opisanego wyżej domniemania kluczowe jest ustalenie, czy wniosek został w ogóle wysłany drogą elektroniczną. Dopiero potwierdzenie tego faktu pozwala przenieść ciężar dowodu, że wniosek nie został doręczony, na organ administracji, na którego adres poczty elektronicznej skierowany został wniosek" (zob. wyroki NSA: z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 125/19; z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2113/15; z dnia 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2154/16; z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 61/17; z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 613/17; postanowienie NSA z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt I OSK 1777/17 wszystkie dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należało, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, że jej wniosek o udzielenie informacji publicznej został faktycznie skierowany na skrzynkę podawczą podmiotu zobowiązanego.

W tej sytuacji, wobec niewykazania, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 lutego 2024 r. został faktycznie skierowany na skrzynkę podawczą podmiotu zobowiązanego oraz że został skutecznie dostarczony na serwer Urzędu Gminy L., należało uznać, że w dniu wniesienia skargi Wójt Gminy L. nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku. Brak w aktach przekonującego w tym zakresie dowodu w postaci dokumentu operatora usługi hostingowej, który potwierdziłby okoliczność wysłania e-maila z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do Wójta Gminy, czyli dokumentu wskazującego na opuszczenie serwera skarżącej i dostarczenie na serwer adresata wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Sąd dodatkowo wskazuje i podkreśla, że konieczność wykazania faktu skutecznego złożenia wniosku w organie nie powinna budzić zaskoczenia, czy zdziwienia skarżącej, bowiem analogiczna jak w niniejszej sprawie sytuacja miała miejsce w okolicznościach sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, sygn. II SAB/Gd 136/21 (rozstrzygniętej następnie przez NSA wyrokiem z 18 października 2023 r., sygn. III OSK 1520/22), w której przedmiotem była skarga na bezczynność, a imieniem skarżącej K. B. - tak jak w niniejszej sprawie - działał profesjonalny pełnomocnik D. B..

Ponadto Sąd wskazuje, że - będąc zainteresowaną żądaną informacją publiczną, celem uzyskania informacji co do wniosku o udzielenie informacji publicznej skarżąca mogła - w ciągu prawie 2 lat - skontaktować się z Urzędem Gminy L. czy to telefonicznie, czy też drogą elektroniczną lub pisemną, czego jednak nie uczyniła, a skargę w niniejszej sprawie wywiodła w styczniu 2026 r., czyli prawie po 2 latach od rzekomego skierowania do organu wniosku z dnia 1 lutego 2024 r. Organ, dowiedziawszy się ze skargi o wniosku, potraktował załączony do skargi wniosek o udzielenie informacji publicznej jako "nowy" (złożony w dacie złożenia skargi) i udzielił odpowiedzi w terminie określonym ustawą. Organ przedłożył dowód - pismo z dnia 30.01.2026 r. (k. 10 akt sądowych) - na okoliczność udzielenia odpowiedzi w terminie określonym ustawą, liczonym od dnia złożenia skargi, co wskazuje, że organ nie działał opieszale i szybko zareagował.

Mając wszystko powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił bezzasadną skargę.