Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 377/20 w sprawie ze skargi P. w N. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych 1. prostuję oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 377/20 w ten sposób, że zamiast oznaczenia organu "Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zleni w I." wpisuje "Dyrektora Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie", 2. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], 3. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz P. w N. kwotę 1738 (jeden tysiąc siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 377/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę P. w N. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502) dalej w skrócie rozporządzeniem.

Wyjaśniono, że zgodnie z art. 270 ust. 1 Prawa wodnego opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej, uzależnionej od ilości wód pobranych. Jak wynika z art. 272 ust. 1 Prawa wodnego wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych wyrażonej w m³. Stawki te konkretyzuje rozporządzenie zgodnie z którym jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty zmiennej, w zależności od ilości pobieranych wód w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, do celów rolniczych lub leśnych za pobór wód podziemnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, pobranych za pomocą urządzeń pompowych wynoszą 0,05 zł za 1 m³ pobranych wód podziemnych (§ 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia), natomiast do innych celów niż wymienione w pkt 1-35, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności - 0,115 zł za 1 m³ pobranych wód podziemnych (§ 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia).

Sąd podkreślił, że kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowiła podstawa ustalenia wysokości opłaty zmiennej, a mianowicie określenie celów, jakim służy pobór wód podziemnych dokonywany przez podmiot posiadający pozwolenie wodnoprawne tj. P. w N.

Przywołując treść art. 2 pkt 2, art. 3 i art. 4 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych z dnia 13 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2176) dalej w skrócie u.r.o.d. wskazano, że funkcje rodzinnych ogrodów działkowych zostały ograniczone do zaspokajania potrzeb działkowca i jego rodziny w zakresie prowadzenia upraw ogrodniczych, wypoczynku i rekreacji. Prowadzenia upraw ogrodniczych na terenie rodzinnych ogrodów działkowych nie można utożsamiać z prowadzeniem działalności w celach rolniczych. Cel rolniczy to cel związany z rolnictwem, czyli z uprawą ziemi i roślin oraz hodowlą zwierząt. Tymczasem w myśl art. 12 u.r.o.d. na terenach rodzinnych ogrodów działkowych zakazane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub innej działalności zarobkowej, a więc również działalności rolniczej. Dopuszczalne są jedynie drobne uprawy ogrodnicze mające na celu zaspokojenie własnych potrzeb osób korzystających z rodzinnych ogrodów działkowych, przede wszystkim poprzez ochronę przyrody i środowiska oraz kształtowanie terenów zielonych i zapewnienie możliwości przebywania na tych terenach.

Zdaniem Sądu konkluzji powyższej nie podważa regulacja art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 z późn. zm.) zgodnie z którą gruntami rolnymi są m.in. grunty rodzinnych ogrodów działkowych. Prowadzenie na gruntach sklasyfikowanych w ewidencji jako rolne jakiejkolwiek działalności czy działalności polegającej na uprawianiu roślin na własne potrzeby nie oznacza jeszcze realizacji celu rolniczego. Co prawda zgodnie z art. 5 u.r.o.d., rodzinne ogrody działkowe (dalej w skrócie ROD) stanowią tereny zielone i podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także w przepisach dotyczących ochrony przyrody i ochrony środowiska, ale ochrona ta nie oznacza automatycznej konieczności traktowania gruntów ROD jako wykorzystywanych na cele rolnicze. W przepisie tym chodzi o to, by grunt ROD - sklasyfikowany formalnie jako rolny - nie był przeznaczony na cele nierolnicze a nie o to, że jest wykorzystywany na cele rolnicze. Dlatego też, wbrew twierdzeniom skarżącego, rację ma organ kwalifikując cele działalności ROD jako określone w Polskiej Klasyfikacji Działalności, do której to odsyła § 5 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia, a w szczególności, że działalność ta została - jak przyjmuje organ - określona w grupie 94.99.Z.

W poz. 94.99.Z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz. U. z 2007 r. Nr 251, poz. 1885 z późn. zm.) dalej w skrócie PKD (tj. Dział 94 "DZIAŁALNOŚĆ ORGANIZACJI CZŁONKOWSKICH", Klasa 99 "Działalność pozostałych organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowana", Podklasa Z), wskazano, że obejmuje ona m.in. "działalność stowarzyszeń agitujących do działalności kulturalnej, rekreacyjnej oraz hobbystycznej (innej niż sporty i gry), np.: (...), koła działkowców, (...) itp.". Taki opis działalności, odnoszący się do "stowarzyszeń agitujących m.in. do działalności rekreacyjnej" z przykładowym wskazaniem, że mogą to być "koła działkowców", niewątpliwie koresponduje z działalnością ROD, które - jako jednostki organizacyjne Polskiego Związku Działkowców, mając za podstawowe cele działalności m.in. zaspokajanie wypoczynkowych i rekreacyjnych potrzeb społeczeństwa poprzez umożliwianie prowadzenia upraw ogrodniczych czy też kształtowanie zdrowego otoczenia człowieka (art. 3 pkt 1 i 9 u.r.o.d.) - należy zaliczyć do takich właśnie organizacji członkowskich ("agitujących do działalności rekreacyjnej") w rozumieniu PKD. Wymieniony w cytowanej Podklasie PKD przykład "kół działkowców" wskazuje, że chodzi tu o aktywność (działalność) organizacji działkowców, w co niewątpliwie wpisuje się działalność prowadzoną w formie Rodzinnych Ogrodów Działkowych. Z tego też powodu, w ocenie Sądu, zastosowanie przy wyliczeniu przez organ wysokości należnej opłaty zmiennej stawki określonej w § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia tj. 0,115 zł za 1 m³ pobranych wód podziemnych było prawidłowe. Tym samym organ zasadnie obciążył skarżącego opłatą zmienną za pobór wód podziemnych, określając wysokość tej opłaty w oparciu o wskazany przepis, nie zaś na podstawie § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia, który stanowi o poborze wód podziemnych do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, nie dotyczy nawadniania gruntów rodzinnych ogrodów działkowych.

Uznając zarzuty skargi są nieuzasadnione, Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej w skrócie P.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. w N., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 7a § 1 oraz art. 77 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wymienionych przepisów postępowania administracyjnego uzasadniających jej uchylenie, z uwagi na błędne ustalenie przez organ stanu faktycznego sprawy w zakresie przeznaczenia wody pobranej przez skarżącego wynikającego z pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] października 2018 r. udzielonego skarżącemu przez Zarząd Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie ([...]) oraz nierozstrzygnięcie na korzyść strony wątpliwości co do treści normy prawnej;

2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niepoddanie w ramach sądowej kontroli decyzji administracyjnych wnikliwej analizie całego zebranego materiału dowodowego, w szczególności pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] października 2018 r. udzielonego skarżącemu przez Zarząd Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie ([...]);

II) naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji ustalenie opłaty zmiennej za pobór wody w nieprawidłowej wysokości;

2) § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie w sprawie.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pismem z dnia 8 stycznia 2021 r. P. w N. wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu – informacji z dnia [...] grudnia 2020 r. ustalającej wysokość opłaty zmiennej za usług wodne nr [...] ZZ I., OZ/IV kwartał/2020 wydanej przez Dyrektora Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na okoliczność kwalifikacji przez organ poboru wody przez skarżącego do celów nawadniania upraw i gruntów (0,05 za 1 m³).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej zasługują na uwzględnienie.

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do kontroli sposobu zaklasyfikowania poboru wód przez stronę skarżącą kasacyjnie na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502).

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że podstawowe znaczenie w takiej sprawie powinno mieć ustalenie celu, jaki został określony w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym danemu podmiotowi w zakresie poboru wód podziemnych (por. wyrok NSA z 10 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 1949/20, opubl. w Lex nr 3094226).

W tej sprawie Dyrektor Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zaskarżonej decyzji określił wysokość opłaty zmiennej w oparciu o stawkę jednostkową określoną w § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia, a więc przyjmując, że pobór wody następuje do innych celów niż wymienione w pkt 1-35 rozporządzenia określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności. Natomiast w ocenie strony skarżącej kasacyjnie, pobór wód następuje do celów rolniczych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw.

Na podstawie akt sprawy należy stwierdzić, że pobór wód przez stronę skarżącą kasacyjnie odbywał się na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2018 r. w którym wprost określono, że pobór wody następuje na potrzeby nawadniania upraw i gruntów. Stosownie do art. 5 u.r.o.d. rodzinne ogrody działkowe stanowią tereny zielone i podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także w przepisach dotyczących ochrony przyrody i ochrony środowiska.

Powołana ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych w art. 2 ust. 1 pkt 6 wprost stwierdza, że w rozumieniu tej ustawy gruntami rolnymi są grunty rodzinnych ogrodów działkowych. Tereny rodzinnych ogrodów działkowych to tereny zielone, stanowiące grunty rolne, których ochrona polega na ograniczeniu innego niż rolnicze ich wykorzystania. W związku z tym pobór wód w celu nawadniania tych terenów i znajdujących się na nich upraw trzeba uznać za pobór do celów rolniczych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. Nie można przyjmować, że nawadnianie gruntów rolnych i upraw odbywa się winnym celu niż cel rolniczy.

Zgodnie z art. 272 ust. 1 Prawa wodnego wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, wyrażonej w m3. Dla ustalenia zaś wysokości stawki jednostkowej przesądzające znaczenie ma cel poboru wód określony w pozwoleniu wodnoprawnym.

Ustawodawca posługuje się w Prawie wodnym dwoma różnymi pojęciami: "do celów rolniczych" oraz "na potrzeby działalności rolniczej". Stosownie do art. 34 pkt 12 Prawa wodnego szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie z wód wykraczające poza powszechne korzystanie z wód oraz zwykłe korzystanie z wód, obejmujące korzystanie z wód "do nawadniania gruntów lub upraw", a także "na potrzeby działalności rolniczej" w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1256 z późn. zm.) w ilości większej niż średniorocznie 5 m3 na dobę. W tym przepisie ustawodawca posługuje się sformułowaniem "na potrzeby nawadniania gruntów lub upraw" bez dodatkowego identyfikatora "do celów rolniczych", a przy tym odrębnie używa sformułowania "a także na potrzeby działalności rolniczej". W związku z powyższym należy przyjąć, że racjonalny ustawodawca nie nadaje temu samu terminowi, występującemu wielokrotnie w obrębie danego aktu normatywnego, różnych znaczeń. Nie można przyjąć, że "pobór wód do celów rolniczych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw" jest równoznaczny z "korzystaniem (w tym poborem) wód na potrzeby działalności rolniczej". Pojęcie "pobór wód do celów rolniczych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw" ma szersze znaczenie niż "korzystanie z wód na potrzeby działalności rolniczej" (tak też NSA w wyroku z 13 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1789/20, opubl. w LEX nr 3083838; NSA w wyroku z 10 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 1949/20, opubl. w Lex nr 3094226).

W związku z powyższym zasadnie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia w sprawie i w konsekwencji uznanie za prawidłowe ustalenie przez Dyrektora Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie opłaty zmiennej za pobór wody w nieprawidłowej wysokości.

Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia do innych celów niż wymienione w pkt 1-35 tego rozporządzenia, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności, jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty zmiennej, w zależności od ilości pobieranych wód w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, wynosi 0,115 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych. Niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegało na tym, że zastosowano ww. stawkę ustalając stronie skarżącej kasacyjnie wysokości opłaty zmiennej, mimo że celem poboru wód przez P. w N. było nawadnianie upraw i gruntów. W związku z tym należało ustalić wysokość opłaty zmiennej na podstawie § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia, zgodnie z którym jednostkową stawkę opłaty zmiennej w wysokości 0,05 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych stosuje się w przypadku, gdy m.in. pobór wody podziemnej za pomocą urządzeń pompowych następuje dla celów rolniczych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. Trafnym jest również zarzut braku uznania w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji, że cel poboru wód podziemnych obejmował zakres określony w § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia.

Natomiast podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy są niezasadne.

Organ administracyjny nie dokonał nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Prawidłowo przyjęto na potrzeby tej sprawy, że strona skarżąca kasacyjnie jako P. w N. dokonuje poboru wód podziemnych. Wadą organu było nie tyle dokonanie błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, ile dokonanie błędnego zastosowania § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia poprzez ustalenie, że w tej sprawie cel poboru tych wód nie dotyczył celów rolniczych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw.

Tym samym nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez brak uznania, że organ administracyjny nie dokonał prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszył art. 7 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję dokonał błędnej w tej sprawie wykładni pojęcia cel rolniczy przyjmując, że pobieranie wód na potrzeby nawadniania upraw i gruntów nie stanowi realizacji tego celu. Nie został również naruszony art. 7a § 1 K.p.a., który dotyczy przypadku, gdy organ ma wątpliwości co do treści normy prawnej. W tej sprawie ani organ, ani Sąd pierwszej instancji nie miały wątpliwości co do treści norm prawnych. W tej sprawie miało miejsce niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję uznał za prawidłowe zastosowanie niewłaściwego przepisu do ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętej przez Sąd wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd. Ponadto wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji uwzględnił w swoim rozstrzygnięciu także pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] października 2018 r. nr [...]. Okoliczność zaś, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie dokonywał ustalenia celu poboru wód podziemnych na podstawie ww. pozwolenia wodnoprawnego wynika także z niewłaściwego zastosowania norm prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie przeprowadził, na podstawie art. 106 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. dowodu z dołączonego do pisma procesowego strony skarżącej kasacyjnie informacji ustalającej wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne za IV kwartał 2020 r. Informacja ta została wydana w innej sprawie i nie mogła stanowić podstawy do dokonywania ustaleń w sprawie rozpoznawanej przez Sąd pierwszej instancji. Nie zaistniała przesłanka konieczności wyjaśnienia istotnych dla tej sprawy wątpliwości w oparciu o ww. informację.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, a sprowadzające się do niewłaściwego zastosowania § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a i pkt 39 rozporządzenia są zasadne.

Powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez Sąd pierwszej instancji regulacje były wystarczające do ustalenia w tej sprawie zakresu pojęcia "do celów rolniczych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw". Zbędne było sięganie do przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i przepisy tej ustawy nie miały w sprawie zastosowania.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. w punkcie drugim wyroku uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę i uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku 193 P.p.s.a. zaskarżoną decyzję.

Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę, będąc związany przedstawioną wyżej wykładnią przepisów materialnoprawnych - na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 153 P.p.s.a. - zobowiązany jest obliczyć opłatę stosując wykładnię zawartą w uzasadnieniu tego wyroku.

W punkcie trzecim wyroku orzeczono o kosztach na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie należało od Dyrektora Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zasądzić na rzecz P. w N. kwotę 1738 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania sądowego. Koszty te obejmują zwrot wpisu stosunkowego od skargi w wysokości 171 zł, opłaty za udzielenie pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, zwrot opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji w wysokości 100 zł, zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 3 oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

W punkcie pierwszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny sprostował, na podstawie art. 156 § 1 i § 3 P.p.s.a., oczywistą omyłkę pisarską w sentencji zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w zakresie oznaczenia organu administracyjnego. Organ ten został określony jako "Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zleni w I.", a powinien został nazwany jako "Dyrektor Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie".