Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant specjalista Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi D. C. (C.) na uchwałę Rady Miejskiej w Pyskowicach z dnia 16 września 2025 r. nr XIX/150/2025 w przedmiocie planu ogólnego gminy oddala skargę

Pismem z dnia 2 listopada 2025 r. D. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Pyskowicach z dnia 16 września 2025 r. nr XIX/150/2025 w sprawie planu ogólnego miasta Pyskowice, domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości, ewentualnie w części dotyczącej ustaleń obejmujących nieruchomości położone przy ul. [...] (działki nr [...], [...], [...], [...]).

Zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego, wskazując, że w szczególności dotyczy ono:

- art. 13d ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) (t.j. Dz. U. 2024 poz. 1130 ze zm. dalej: u.p.z.p.) poprzez sporządzenie planu w sposób niezgodny z zasadami określonymi w tym przepisie,

- § 3 ust. 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 grudnia 2023 r. w sprawie projektu planu ogólnego gminy, dokumentowania prac pianistycznych w zakresie tego planu oraz wydawania z niego wypisów i wyrysów (Dz. U. 2023 poz. 2758, dalej Rozporządzenie) poprzez wyznaczenie chłonności terenów niezabudowanych, w tym luk w zabudowie w strefach mieszkaniowych w sposób niezgodny z zasadami określonymi w tym przepisie,

- naruszenie zasad równego traktowania i zaufania obywatela do państwa i prawa (art. 2 Konstytucji RP), poprzez preferencyjne potraktowanie wybranych terenów inwestycyjnych kosztem innych mieszkańców,

- naruszenie art. 11 ust. 5 u.p.z.p., polegające na nieuwzględnieniu uwag mieszkańców i moich wniosków złożonych w trybie konsultacji społecznych, bez uzasadnienia merytorycznego.

Wyjaśnił, że posiada interes prawny, gdyż jest właścicielem nieruchomości położonych przy ul. [...] w Pyskowicach. Według skarżącego przyjęte w uchwale ustalenia wprowadzają możliwość zagospodarowania w sposób uciążliwy sąsiedniej nieruchomości, co znacząco ogranicza prawo do korzystania z jego nieruchomości, a tym samym naruszają jego interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g.

Uzasadniający zarzuty zaakcentował, że zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza obowiązujące przepisy. Naruszenie to jest zaś bezdyskusyjne, jawne i szeroko komentowane w świecie planistów, a poprzez brak rozstrzygnięcia w tym zakresie - zachęca inne gminy do analogicznych działań prowadzących w konsekwencji do wypaczenia nie tylko stanu faktycznego, ale również wizji rozwoju gmin oraz naruszenia rzeczywistego interesu i dobra mieszkańców.

Skarżący podniósł, że strefa 17 SP ustalona została na terenach przeznaczonych w obowiązującym planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową, a gmina nie wykazała jakie uwarunkowania wymienione w art. 13b stanowiły podstawę takiego działania. Brak ujawnienia tego terenu jako strefy mieszkaniowej w planie ogólnym oznacza, że teren o powierzchni blisko 50 ha nie został uwzględniony w bilansie, gdy tymczasem może być zabudowywany zabudową mieszkaniową na mocy obwiązującego planu.

Według skarżącego przyjęty bilans terenów mieszkaniowych nie znajduje pokrycia w danych demograficznych ani w faktycznym zapotrzebowaniu na nowe tereny budowlane. Zaniżono liczbę mieszkańców oraz zawyżono rezerwę terenów rolnych, a zostało to spowodowane niezgodnym z przepisami wyznaczeniem chłonności terenów niezabudowanych, w tym luk w zabudowie w strefach mieszkaniowych. Chłonność terenów niezabudowanych obliczona została w stosunku do terenów określonych w planach miejscowych jako MN, MU, MW, RZM, gdy tymczasem powinna zostać określona w stosunku do stref planistycznych wyznaczonych w planie ogólnym - SJ, SW, SZ. Ponadto do wyliczenia chłonności wykorzystano dane, które nie są nierzetelne, nieobrazujące rzeczywistego stanu gminy. W tabeli obrazującej poszczególne wyliczenia posłużono zaś się wartością uśrednioną intensywności, co według skarżącego oznacza faktyczny brak powiązań pomiędzy wyznaczonymi parametrami w strefach mieszkaniowych a wyznaczonym bilansem.

Skarżący podniósł także, że plan ogólny dopuszcza rozwój zabudowy zagrodowej oraz działalności hodowlanej w bezpośrednim sąsiedztwie zwartej zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...], co stoi w oczywistej sprzeczności z zasadami ładu przestrzennego. Według skarżącego doszło do powiększenie strefy SZ ponad tereny przeniesione z planu miejscowego bez jednoczesnego przeprowadzenia analizy uciążliwości środowiskowych ani nie przedstawił prognozy oddziaływania tych funkcji na tereny mieszkaniowe. Tym samym uchwała została przyjęta bez należytego rozpoznania skutków społecznych i środowiskowych, co stanowi naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 4 u.p.z.p. ,

Skarżący wskazał także, że w toku konsultacji społecznych złożył uwagę z dnia 25.09.2025 r. a ponadto złożono pismo zbiorowe mieszkańców ul. [...], wskazujące na konieczność utrzymania dotychczasowego przeznaczenia zagrodowego części działek (nr [...], [...], [...]) i sprzeciw wobec rozszerzenia przeznaczenia rolniczego działki nr [...] na cele zagrodowe. Jednak organ ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że "propozycje nie znajdują uzasadnienia planistycznego". Narusza to art. 11 ust. 5 u.p.z.p. oraz zasadę przejrzystości i partycypacji społecznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie w całości.

Organ zaakcentował, że skarżącego obciąża obowiązek wykazania bezpośredniego związku pomiędzy jego indywidualną i prawnie zagwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Tymczasem tego związku nie wykazał. W zakresie w jakim skarga odnosi się do ustaleń dotyczących strefy 17SP brak nawet jakiegokolwiek powiązania pomiędzy obszarem tej strefy a nieruchomościami skarżącego, właścicielem ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych w tej strefy.

Organ podniósł także, że skarżący jest właścicielem działek [...], [...], [...], natomiast działka [...] stanowi własność innej osoby.

Organ zaakcentował, że skarga wniesiona przez skarżącego została sformułowana w taki sposób, jak gdyby plan ogólny wywoływał bezpośrednie skutki w sferze prawa własności, polegające na zmianie przeznaczenia poszczególnych działek. Tymczasem plan ogólny nie uchyla obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie pozbawia skarżącego żadnych uprawnień wynikających z dotychczas obowiązujących ustaleń planistycznych, a ponadto nie wprowadza takich ustaleń, które mogłyby samodzielnie ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości. Dlatego w ocenie organu interes prawny skarżącego został nie naruszony przez uchwalenie planu ogólnego.

Podniesiono także, że objęty strefą zagrodową fragment działki sąsiedniej, oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] stanowi jedynie nieznaczne rozszerzenie funkcji już uprzednio dopuszczonej w obowiązującym miejscowym. Oznacza to, że funkcja zagrodowa w tym rejonie była przewidziana już wcześniej i plan ogólny nie wprowadza w tym zakresie nowej, jakościowo odmiennej funkcji, lecz porządkuje strukturę stref planistycznych.

Organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 13d ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia gdyż plan ogólny został sporządzony z zachowaniem zasad określonych w tych przepisach. W szczególności nie ma podstaw do twierdzenia, że każdy teren dopuszczony w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową musi automatycznie stać się strefą mieszkaniową w planie ogólnym,

Organ wyjaśnił przy tym szczegółowo w jaki sposób w oparciu o dane GUS na rok 2023 obliczono zapotrzebowanie na nową zabudowę mieszkaniową w Pyskowicach.

Według organu bezzasadny jest także zarzut naruszenia zasad równego traktowania obywateli i zaufania do państwa. Zróżnicowanie przeznaczenia terenów w planie ogólnym wynika bowiem z obiektywnych kryteriów. Ustalenia planu ogólnego mają zaś charakter generalny i odnoszą się do całego obszaru gminy, nie zostały skonstruowane w celu uprzywilejowania konkretnych właścicieli. Ponadto przepisy ustawy planistycznej nie zakazują sąsiedztwa stref mieszkaniowych i zagrodowych. Obie funkcje są funkcjami klasycznymi dla obszarów o charakterze przejściowym między zabudową miejską a terenami rolnymi. Sam fakt, że w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej wyznaczono strefę SZ, nie przesądza o dopuszczeniu inwestycji o ponadnormatywnych uciążliwościach i nie stanowi samoistnie naruszenia ładu przestrzennego.

Zwrócono również uwagę na to, że skarżący powołuje się w skardze na art. 11 ust. 5 u.p.z.p., który to przepis został uchylony przez art. 1 pkt. 11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DzU z 2023 r. poz 1688)

Organ podniósł także, że procedura sporządzania planu ogólnego została przeprowadzona na podstawie aktualnych przepisów ustawy planistycznej, tj. przede wszystkim art. 8h-8k oraz art. 13i u.p.z.p. Uwzględniła ona wszystkie wymagane ustawą elementy partycypacji społecznej, a w celu potwierdzenia tego okoliczności organ przedstawił w odpowiedzi na skargę szczegółowe dane.

Wniosek skarżącego o zmianę przeznaczenia działki nr [...] na cele mieszkaniowo-usługowe został rozpoznany i rozstrzygnięty negatywnie, a informacja o sposobie jego rozpatrzenia została ujęta w wykazie wniosków. Uwaga złożona na etapie konsultacji, dotycząca utrzymania przeznaczenia zagrodowego i rozszerzenia tej funkcji, została ujęta w raporcie z konsultacji społecznych wraz z uzasadnieniem odmowy uwzględnienia- zgodnie z przepisami wymagającymi wykazania sposobu rozpatrzenia uwag w dokumentacji prac planistycznych.

Podniesiono także, że skarżący powołuje się na pismo z dnia 25 września 2025 r., kierowane do Wojewody Śląskiego. Jednak pismo to zostało sporządzone już po podjęciu uchwały w sprawie planu ogólnego, a nadto nie zostało skierowane do organu opracowującego plan, lecz do organu nadzoru. Nie może ono zatem zostać uznane za wniosek czy uwagę w rozumieniu przepisów u.p.z.p., a brak odpowiedzi Burmistrza Miasta Pyskowice na to pismo nie stanowi naruszenia procedury planistycznej ani zasad udziału społeczeństwa.

Zarzut skarżącego, jakoby organ zaniechał ustosunkowania się do tego pisma, jest więc chybiony.

Pismem z dnia 16 grudnia 2025 r. skarżący ustosunkował się do stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę i nie zgadzając się z tym stanowiskiem przedstawił dodatkową argumentację zmierzającą do wykazania zasadności podniesionych w skardze zarzutów.

Podniósł, że naruszenie jego interesu prawnego należy rozpatrywać przez pryzmat prawa własności oraz ochrony wynikającej z art. 64 Konstytucji RP. Zaskarżona uchwała rozszerza bowiem sferę planistyczną "zabudowa zagrodowa" na części działki nr [...] przez co istotnie wpływa na zagospodarowanie terenów sąsiadujących oraz zakres immisji, które skarżący – jako właściciel działki sąsiedniej – będzie musiał znosić. Zaakcentował, że w sąsiedztwie działki nr [...] znajduje się zabudowa domków jednorodzinnych i właściciele działek będą musieli znosić emisje związane z rozszerzeniem dopuszczalnej skali działalności rolniczej wskazał, że już obecnie działka numer [...] generuje te emisje między innymi: przykry zapach, odgłosy zwierząt inwentarskich i pracujących urządzeń inwentarskich. To wszystko składa się na znaczne obniżenie jakości życia mieszkańców sąsiadujących nieruchomości oraz ogranicza przysługujące im prawa właścicielskie. Ponadto przekłada się na spadek wartości nieruchomości.

Pismem z dnia 16 grudnia 2025 r. skarżący ustosunkował się do stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę i nie zgadzając się z tym stanowiskiem przedstawił dodatkową argumentację zmierzającą do wykazania zasadności podniesionych w skardze zarzutów.

Podniósł, że naruszenie jego interesu prawnego należy rozpatrywać przez pryzmat prawa własności oraz ochrony wynikającej z art. 64 Konstytucji RP. Zaskarżona uchwała rozszerza bowiem sferę planistyczną "zabudowa zagrodowa" na części działki nr [...] przez co istotnie wpływa na zagospodarowanie terenów sąsiadujących oraz zakres immisji, które skarżący – jako właściciel działki sąsiedniej – będzie musiał znosić. Zaakcentował, że w sąsiedztwie działki nr [...] znajduje się zabudowa domków jednorodzinnych i właściciele działek będą musieli znosić emisje związane z rozszerzeniem dopuszczalnej skali działalności rolniczej wskazał, że już obecnie działka numer [...] generuje te emisje między innymi: przykry zapach, odgłosy zwierząt inwentarskich i pracujących urządzeń inwentarskich. To wszystko składa się na znaczne obniżenie jakości życia mieszkańców sąsiadujących nieruchomości oraz ogranicza przysługujące im prawa właścicielskie. Ponadto przekłada się na spadek wartości nieruchomości.

Ponadto skarżący nie zgodził się z organem, jakoby zabudowa zagrodowa o część działki nr [...] stanowiła jedynie nieznaczne rozszerzenie funkcji już uprzednio dopuszczonej w planie miejscowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrolą działalności organów administracji publicznej sprawowaną przez sądy administracyjne objęte są między innymi - zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.- dalej p.p.s.a.) - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, przy czym kryterium tej kontroli stanowi zgodność z prawem tych aktów (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Badając formalną dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy wskazać, zgodnie z art. 53 § 2a p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Oznacza to, że w odniesieniu do aktów prawa miejscowego oraz innych aktów z zakresu administracji publicznej, po zmianie p.p.s.a. i ustawy o samorządzie gminnym dokonanej z dniem 1 czerwca 2017 r., zniesiono obowiązek uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi (art. 52 p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym) oraz usunięto ograniczenie czasowe do wniesienia skargi (art. 53 § 2a p.p.s.a.). Zgodnie zaś z przepisem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie Dz.U. z 2024 r. poz. 609), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Nie budzi przy tym wątpliwości, że uchwała rady gminy w sprawie planu ogólnego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej i tym samym mieści się w zakresie przedmiotowym normy wynikającej z art. 101 ust. 1 u.s.g.

Z przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika ponadto, że podmiot, który zaskarża uchwałę do sądu i domaga się stwierdzenia jej nieważności, musi wykazać interes prawny, który został naruszony określoną uchwałą. Skarga na uchwały organów samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej, nie jest actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02, publ. OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4). W związku z tym skarżący, chcąc skutecznie wywieść skargę na uchwałę gminy, musi wykazać istnienie bezpośredniego związku między skarżonym aktem, a jego konkretną, zindywidualizowaną sytuacją prawną. Przy czym, już dla stwierdzenia nieważności kontrolowanego aktu konieczne jest wykazanie, że po stronie organu uchwałodawczego doszło do naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną strony.

Oznacza to, że strona skarżąca obowiązana jest wykazać, że dany akt naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawnomaterialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Natomiast do uwzględnienia skargi nie dojdzie, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie strony ale następuje to w zgodzie z obowiązującym prawem (zob. wyrok NSA z 12 maja 2011 r., II OSK 355/11).

Co istotne, w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd orzeka w "granicach" naruszonego interesu prawnego skarżącego, a więc przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego (por. wyroki NSA z 5 czerwca 2014 r., II OSK 117/13 i z 25 listopada 2008 r., II OSK 978/08). Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności tego planu może nastąpić tylko w zakresie dotyczącym tych nieruchomości.

W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący domaga się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Pyskowicach z dnia 16 września 2025 r. nr XIX/150/2025 w sprawie planu ogólnego miasta Pyskowice. Sprecyzował przy tym, że domaga się jej stwierdzenia w całości, ewentualnie w części dotyczącej ustaleń obejmujących nieruchomości położone przy ul. [...] (działki nr [...], [...], [...], [...]).

Uzasadniając istnienie po swojej stronie interesu prawnego skarżący wskazał, że jest właścicielem nieruchomości położonych przy ul. [...] w P.. Nie stanowi przy tym przedmiotu sporu to, że chodzi tutaj o działki nr [...], [...], [...].

Według ustaleń zaskarżonego planu ogólnego pierwsze dwie działki zostały objęte strefą oznaczoną jako 50SJ. Jest to strefa wielofunkcyjna z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, przy czym w planie ogólnym ustalono profil funkcjonalny tej strefy jako: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, teren usług, teren komunikacji, teren zieleni urządzonej, teren ogrodów działkowych, teren infrastruktury technicznej oraz teren zieleni naturalnej.

Natomiast działka nr [...] została objęta strefą otwartą, a jej profil funkcjonalny to teren rolnictwa z zakazem zabudowy, teren lasu, teren zieleni naturalnej, teren wód, teren komunikacji, teren ogródków działkowych, teren infrastruktury technicznej, teren zieleni urządzonej.

W ocenie Sądu zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego w odniesieniu do wyżej wymienionych trzech działek stanowiących jego własność, gdyż ingeruje w treść uprawnień, jakie przysługują mu w ramach ich własności. Tym samym skarżący jest legitymowany do tego, aby żądać stwierdzenia nieważności ustaleń planu w zakresie dotyczącym tych działek.

Żądanie stwierdzenia nieważności skarżący sformułował jednak także w odniesieniu do działki nr [...]. Skarżący nie jest ani jej właścicielem ani użytkownikiem wieczystym. Znikąd nie wynika też, aby względem tej działki przysługiwały mu jakiekolwiek ograniczone prawa rzeczowe. Działka ta została zaliczona do strefy oznaczonej jako 5SZ tj. strefy wielofunkcyjnej z zabudową zagrodową. Profili funkcjonalny tej działki to: teren zabudowy zagrodowej, teren produkcji w gospodarstwach rolnych, teren akwakultury i obsługi rybactwa, teren komunikacji, teren zieleni urządzonej, teren ogródków działkowych, teren infrastruktury technicznej, teren usług, teren zieleni naturalnej, teren lasu, teren wód.

Opisywana działka nr [...] graniczy bezpośrednio z należącą do skarżącego działką nr [...] (od strony zachodniej). Natomiast nie graniczy ona bezpośrednio z położonymi bardziej na południe, na przedłużeniu działki nr [...] działkami skarżącego nr [...] oraz [...]. Niemniej stanowi ona najbliższe sąsiedztwo działki nr [...]. Obie działki oddziela bowiem wąski pas utworzony przez działki nr [...] i działki [...] (ta ostatnia znajduje się pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...]). Ze względu na takie usytuowanie działki nr [...] względem działki [...], a także ze względu na to, że plan ogólny w odniesieniu do działki nr [...] przewiduje maksymalną wysokość zabudowy wynoszącą 12 metrów ustalenia tego planu dotyczące działki [...] ingerują w uprawnienia właścicielskie skarżącego jako właściciela działki nr [...]. Stąd, zdaniem Sądu, należało przyjąć, że skarżący posiada interes prawny pozwalający na zaskarżenie planu ogólnego również w odniesieniu do tej działki.

Należy jednocześnie zastrzec, że uzasadniając naruszenie przysługującego mu interesu prawnego skarżący wskazuje na już występujące uciążliwości związane z immisjami z prowadzonego na sąsiednich działkach gospodarstwa rolnego, a także na wpływ takiego stanu rzeczy na obniżenie wartości nieruchomości, stanowiących jego własność. Rozszerzenie zaś zabudowy zagrodowej na działce nr [...] zakres tych negatywnych oddziaływań, według skarżącego, zwiększy. W ocenie Sądu akurat te, podnoszone przez skarżącego okoliczności, świadczą o istnieniu po jego stronie wyłącznie interesu faktycznego, a nie interesu prawnego. Niemniej ze względu na wspomniane wyżej ustalenie planu ogólnego dotyczące działki nr [...] i ich wpływ na treść uprawnień właścicielskich skarżącego względem działki nr [...] ustalenia planu dotyczące tej pierwszej działki również naruszają interes prawny skarżącego. W konsekwencji po stronie skarżącego występuje legitymacja do zaskarżenia planu również w odniesieniu do tej działki.

Jednocześnie stwierdzić należy, że w ocenie Sądu skarżący nie wykazał naruszenia przysługującego mu interesu prawnego w odniesieniu do pozostałej część terenów objętych ustaleniami zaskarżonego przez niego planu ogólnego. Skarżący nie wykazał bowiem aby przysługiwało mu prawa własności czy prawo użytkowania wieczystego do jakichkolwiek innych nieruchomości położonych na terenie objętym zaskarżonym planem ogólnym. Po stronie skarżącego brak zatem interesu prawnego wykraczającego poza obszar działek nr [...], [...], [...] oraz [...]. Tym bardziej nie może być mowy o naruszeniu tego interesu.

Wobec stwierdzenia formalnej dopuszczalności skargi Sąd zobligowany jest do dokonania kontroli legalności zaskarżonego aktu. Kontrola ta dotyczy zarówno poszanowania przez organ uchwałodawczy przepisów regulujących tryb uchwalenia tego aktu, jak i przeprowadzana jest w zakresie materialno-prawnej prawidłowości jego postanowień. Oceny, czy zaskarżony plan jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 91 ust. 4 w związku z art. 101 ust. 4 u.s.g., należy dokonywać przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem istotne naruszenie zasad sporządzania planu ogólnego lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pojęcie "zasad sporządzania planu ogólnego" - których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa - należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

Z kolei występujące w powołanym przepisie pojęcie "trybu sporządzania planu ogólnego" (inaczej zwanego też "procedurą planistyczną") - którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności planu ogólnego powinno być odnoszone do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia tego planu

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie lokalny prawodawca nie naruszył ani trybu, ani zasad sporządzenia planu ogólnego, w jakimkolwiek stopniu, który by nakazywał stwierdzenie nieważności aktu uchwałodawczego.

Plan ogólny gminy jest aktem prawa miejscowego, który rada gminy uchwala dla obszaru gminy, z wyłączeniem morskich wód wewnętrznych oraz terenów zamkniętych innych niż ustalane przez ministra właściwego do spraw transportu.

Jak stanowi art. 13a ust. 1 u.p.z.p., rada gminy uchwala plan ogólny gminy. Jest to akt prawa miejscowego uchwalany dla obszaru gminy, z wyłączeniem morskich wód wewnętrznych oraz terenów zamkniętych innych niż ustalane przez ministra właściwego do spraw transportu. Zakres jego regulacji określa art. 13a ust. 4 u.p.z.p. Obligatoryjne jest przy tym określenie stref planistycznych oraz gminnych standardów urbanistycznych. Fakultatywnie zaś w planie można określać obszary uzupełnienia zabudowy i obszary zabudowy śródmiejskiej oraz gminne standardy dostępności do infrastruktury społecznej.

O tym na jakie strefy planistyczne podzielony może zostać obszar objęty planem ustawodawca wskazał w art. 13c ust. 2 u.p.z.p. Zawarty w tym przepisie katalog ma charakter zamknięty i rozłączony zarazem. Oznacza to, że w planie możliwe jest dokonanie podziału obszaru objętego planem wyłącznie na strefy wprost przewidziane przez ustawodawcę, a dany obszar może zostać zaliczony wyłącznie do jednej z tych stref. Stref tych jest ogółem trzynaście. Obszar gminy, zgodne z wola ustawodawcy podzielić można na następujące strefy: strefę wielofunkcyjną z zabudową mieszkaniową wielorodzinną (SW), strefę wielofunkcyjną z zabudową mieszkaniową jednorodzinną (SJ), strefę wielofunkcyjną z zabudową zagrodową (SZ), strefę usługową (SU), strefę handlu wielkopowierzchniowego (SH), strefę gospodarczą (SP), strefę produkcji rolniczej (SR), strefę infrastrukturalną (SI), strefę zieleni i rekreacji (SN), strefę cmentarzy (SC), strefę górnictwa (SG), strefę otwartą (SO), strefę komunikacyjną (SK). Podane tutaj w nawiasach oznaczenia symboli literowych poszczególnych stref planistycznych zostały określone w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 grudnia 2023 r. w sprawie projektu planu ogólnego gminy, dokumentowania prac planistycznych w zakresie tego planu oraz wydawania z niego wypisów i wyrysów (Dz. U. z 2023 r. poz. 2758 ze zm. dalej "Rozporządzenie"). Rozporządzenie to zostało wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 13m ust. 2 u.p.z.p.

Plan ogólny gminy sporządzany jest wyłącznie w formie danych przestrzennych, o których mowa w art. 67a ust. 3 i 3a u.p.z.p., i które, stosownie do art. 67a ust. 5 u.p.z.p., stanowią załącznik do uchwały przyjmującej akt planowania przestrzennego. Dane przestrzenne tworzone dla planu ogólnego obejmują: atrybuty zawierające informacje o akcie oraz dane w postaci wektorowej w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych zawierające: lokalizację przestrzenną obszaru objętego aktem, stref planistycznych, obszaru uzupełnienia zabudowy, obszaru zabudowy śródmiejskiej oraz obszarów, dla których określono różne regulacje w ramach gminnych standardów dostępności infrastruktury społecznej oraz atrybuty zawierające informacje o tych obiektach przestrzennych. Sposób stosowania oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposób prezentacji graficznej danych przestrzennych określony został w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Zgodnie z art. 13b pkt 7 u.p.z.p. ustalenia planu ogólnego określa się, uwzględniając uwarunkowania rozwoju przestrzennego gminy, między innymi potrzebowanie na nową zabudowę mieszkaniową w gminie. Natomiast art. 13d u.p.z.p. określa zasady wyznaczania stref wielofunkcyjnych z zabudową mieszkaniową lub zagrodową.

Jak stanowi art. 13d ust. 1 ustawy strefy planistyczne z zabudową mieszkaniową lub zagrodową, wyznacza się w pierwszej kolejności na obszarach, dla których w obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określono przeznaczenie umożliwiające realizację funkcji mieszkaniowej, obszarach uzupełnienia zabudowy oraz obszarach z istniejącą zabudową o funkcji mieszkaniowej, z wyłączeniem luk w tej zabudowie, biorąc pod uwagę uwarunkowania, o których mowa w art. 13b u.p.z.p.

Suma chłonności terenów niezabudowanych w tych strefach w całej gminie, w tym luk w istniejącej zabudowie, nie może być mniejsza niż 70% oraz większa niż 130% wartości zapotrzebowania na nową zabudowę mieszkaniową w gminie. W przypadku gdy suma chłonności terenów niezabudowanych, w tym luk w istniejącej zabudowie, jest większa niż 130% wartości zapotrzebowania na nową zabudowę mieszkaniową w gminie, dopuszcza się wyznaczenie stref planistycznych z zabudową mieszkaniową lub zagrodową na tych obszarach oraz nie wyznacza się tych stref planistycznych na pozostałych obszarach gminy.

W realiach rozpoznawanej sprawy do przekazanej wraz z odpowiedzią na skargę dokumentacji prac planistycznych dołączono uzasadnienie do uchwały w sprawie planu ogólnego sporządzone na podstawie art. 13h u.p.z.p. Wynika z niego m.in., iż suma chłonności terenów niezabudowanych w gminie Pyskowice nie przekracza 130% wartości zapotrzebowania na nową zabudowę mieszkaniową w tej gminie. Oznacza to, że nie zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 13d ust. 3 u.p.z.p. W świetle tego przepisu w przypadku, gdy na obszarach, o których mowa w ust. 1, suma chłonności terenów niezabudowanych, w tym luk w istniejącej zabudowie, jest większa niż 130 % wartości zapotrzebowania na nową zabudowę mieszkaniową w gminie, dopuszcza się wyznaczenie stref planistycznych, o których mowa w art. 13c ust. 2 pkt 1-3, na tych obszarach oraz nie wyznacza się tych stref planistycznych na pozostałych obszarach gminy. Gdyby zatem w niniejszej sprawie wskazana wartość była większa niż 130 %, to niedopuszczalnym byłoby wyznaczenie stref planistycznych wskazanych w art. 13c ust. 2 pkt 1-3 na innych obszarach, niż te, na których w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie Pyskowic określono przeznaczenie umożliwiające realizację funkcji mieszkaniowej. Teren działki nr [...] (tj. działki, względem której w pierwszym rzędzie wydają się koncentrować zarzuty skarżącego) w aktualnie obowiązującym planie miejscowym stanowi teren rolniczy (Uchwała Rady Miejskiej w Pyskowicach z dnia 20 grudnia 2018 r. nr III/31/2018 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy ul. [...], Dz.Urz.Woj.Śl. z 2009 r. poz. 31). Działka ta nie znajduje się zatem na żadnym ze wskazanych w art. 13d ust. 1 u.p.z.p. obszarów, dla których w obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określono przeznaczenie umożliwiające realizację funkcji mieszkaniowej. Niemniej przepis ten formułując reguły wyznaczenia stref planistycznych wymienionych w art. 13c ust. 2 pkt 1-3 posługuje się zwrotem "w pierwszej kolejności". Posłużenie się zaś tym zwrotem oznacza możliwość wyznaczenia tych stref także poza obszarami, na których w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego Pyskowic określono przeznaczenie umożliwiające realizację funkcji mieszkaniowej, obszarami uzupełnienia zabudowy czy obszarami z istniejącą zabudową o funkcji mieszkaniowej. Taką możliwość wyłącza jedynie sytuacja, o której mowa we wspomnianym art. 13d ust. 3 u.p.z.p. Skoro zaś w realiach rozpoznawanej sprawy, wobec nieprzekroczenia wskazanej powyżej wartości 130 %, sytuacja ta nie zachodzi, to nie było przeszkody, aby na części działki nr [...] stanowiącej w obecnie obowiązującym planie miejscowym teren rolniczy ustanowić strefę wielofunkcyjną z zabudową zagrodową ( oznaczoną w planie jako 5SZ).

Jednocześnie nie budzi zastrzeżeń Sądu przedstawiona w odpowiedzi na skargę motywacja, którą kierował się organ korzystając z dopuszczonej przez ustawodawcę, a omówionej powyżej, możliwości zaliczenia działki nr [...] do strefy wielofunkcyjnej z zabudową zagrodową. Zgodzić się bowiem należy z organem, że objęcie tą strefą fragmentu działki nr [...] stanowi jedynie nieznaczne rozszerzenie funkcji już uprzednio dopuszczonej w obowiązującym planie miejscowym, dla położonego poniżej tej działki terenu przy ul. [...]. Skoro zaś funkcja zagrodowa w tym rejonie była przewidziana, już wcześniej to plan ogólny nie wprowadza w tym zakresie nowej, jakościowo odmiennej funkcji, a jedynie porządkuje strukturę stref planistycznych. Rozszerzenie funkcji zagrodowej o fragment działki nr [...] ingeruje w sferę uprawnień właścicielski skarżącego dotyczących znajdującej się w najbliższym sąsiedztwie działki nr [...] (co zostało już wcześniej omówione w kontekście rozstrzygnięcia, czy doszło tutaj do naruszenia interesu prawnego skarżącego). Niemniej ingerencja ta na poziomie ustaleń planu ogólnego nie dotyczy opisanych przez skarżącego w jego "uzupełnieniu repliki" realnych skutków tj. immisji zapachowych, dźwiękowych, czy spadku wartości jego nieruchomości. To nie ustalenia planu ogólnego powodować mogą powstanie wskazywanych przez skarżącego oddziaływań. Zatem nie sposób uznać, że ustalenia planu dotyczące działki nr [...] stanowią nielegalną ingerencję w sferę uprawnień właścicielskich skarżącego przysługujących mu względem działki nr [...].

W ocenie Sądu za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 13d ust. 1 u.p.z.p. Naruszenie tego przepisu skarżący w pierwszej kolejności wiąże z wyznaczeniem strefy gospodarczej 17 SP. Według skarżącego teren ten powinien stanowić "strefę mieszkaniową". Zauważyć w związku z tym należy, że przepisy u.p.z.p. nie posługują się pojęciem strefy mieszkaniowej. Katalog stref planistycznych, których wyznaczenie zostało dopuszczone przez gminę, zawarty został w art. 13c ust. 2 u.p.z.p. W pkt 1 mowa w nim w strefie wielofunkcyjnej z zabudową mieszkaniową wielorodzinną, a w pkt 2 - strefie wielofunkcyjnej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Założyć więc należy, że skarżący oczekiwałby, aby teren strefy 17 SP stał się terenem właśnie jednej z tych stref. Według skarżącego przemawiać zaś ma za tym treść obecnie obowiązującego planu miejscowego dla tego terenu. Stanowisko to jednak, zdaniem Sądu, nie może być uznane za trafne. Na gruncie art. 13d u.p.z.p. brak bowiem podstaw do przyjęcia, że w planie ogólnym strefy wielofunkcyjne z zabudową mieszkaniową powinny zostać wyznaczone na wszystkich obszarach, dla których w obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określono przeznaczenie umożliwiające realizację funkcji mieszkaniowej. Nie można przy tym nie dostrzec, że w art. 13d ust. 3 u.p.z.p., jest mowa o dopuszczeniu wyznaczenia stref wielofunkcyjnych wskazanych w art. 13c ust. 2 pkt 1-3 u.p.z.p. Posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "dopuszcza się wyznaczenie stref wielofunkcyjnych wskazanych w art. 13c ust. 2 pkt 1-3 u.p.z.p." wskazuje, że na omawianym tutaj obszarze możliwe jest wyznaczenie także innej strefy niż wielofunkcyjna. Natomiast ograniczenie wyznaczania stref na obszarach objętych obecnie planami miejscowymi wymagałoby wyraźnego wskazania w treści przepisów u.p.z.p., co mogłoby się odbyć choćby poprzez dodanie w przywołanym powyżej art. 13c ust. 2 pkt 1-3 u.p.z.p. po słowie "dopuszcza się" słowa "wyłącznie". Jednak taka sytuacja na gruncie omawianego przywołanego tutaj przepisu nie miała miejsca.

Sąd nie podzielił również zarzutu wadliwości bilansu mieszkaniowego. Według skarżącego bilans ten nie znajduje pokrycia w danych demograficznych ani w faktycznym zapotrzebowaniu na nowe tereny budowlane. Plan ogólny przyjmuje zaś zaniżoną liczbę mieszkańców. Jednak w ocenie Sądu takie stanowisko skarżącego nie jest prawidłowe. Analizując uzasadnienie zaskarżonej uchwały stwierdzić bowiem należy, że obliczenia zapotrzebowania na nową zabudowę oraz chłonność terenów niezabudowanych dokonano zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 grudnia 2023 r. w sprawie projektu planu ogólnego gminy, dokumentowania prac planistycznych w zakresie tego planu oraz wydawania z niego wypisów i wyrysów (Dz.U. z 2023 r. poz. 2758 ze zm.).

Uzasadniając pozytywną ocenę obliczeń przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego planu ogólnego wskazać należy, że zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia zapotrzebowanie na nową zabudowę mieszkaniową oraz chłonność terenów niezabudowanych w strefach planistycznych, o których mowa w art. 13c ust. 2 pkt 1-3 u.p.z.p. wyraża się w liczbie mieszkańców. Zapotrzebowanie na nową zabudowę zostało wyliczone na 4569 osób. Obliczenia w tym zakresie przedstawiono w rozdziale VII pkt 1 uzasadnienia i w ocenie Sądu są one prawidłowe. Natomiast chłonność terenów niezabudowanych w strefach planistycznych planu ogólnego wyliczono na 4735 osób. Obliczenia w tym zakresie przedstawiono w rozdziale VII pkt 2 uzasadnienia do zaskarżonego planu ogólnego, przy czym również i te obliczenia uznać należało za prawidłowe. Tym samym w podsumowaniu zapotrzebowania na nową zabudowę mieszkaniową w rozdziale VII pkt 3 uzasadnienia prawidłowo przyjęto, że spełniony został warunek wskazany w art. 13d ust. 2 u.p.z.p. Suma chłonności terenów niezabudowanych w tych strefach, w całej gminie nie jest bowiem ani mniejsza niż 70 % zapotrzebowania na nową zabudowę mieszkaniową (70%x4569 osób) ani większa niż 130 % tego zapotrzebowania (130%x4569 osób). Wbrew zatem wywodom skarżącego wyznaczone w zaskarżonym planie ogólnym strefy wielofunkcyjne z dopuszczoną zabudową mieszkaniową (wielorodzinną i jednorodzinną) oraz strefy wielofunkcyjne z zabudową zagrodową nie naruszają zasad wyznaczania stref wielofunkcyjnych z zabudową mieszkaniową lub zagrodową określonych w art.13d.

Sąd nie podzielił również podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia "zasad ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju". Jak wynika z pkt. 4.3 uzasadnia skargi sprzeczność ta przejawia się w dopuszczeniu "rozwoju zabudowy zagrodowej oraz działalności hodowlanej bezpośrednio w sąsiedztwie zwartej zabudowy mieszkaniowej". Skarżący rozwijając ten zarzut skargi zaakcentował, że chodzi w nim przede wszystkim o powiększenie obszaru pod zabudowę zagrodową w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Uzasadnienie tego zarzutu zostało dodatkowo rozbudowane w ramach "repliki" skarżącego na odpowiedź organu na skargę. Skarżący kwestionuje przy tym nie tylko powiększenie obszaru pod zabudowę zagrodową ale w istocie także sam fakt, że strefa wielofunkcyjna z zabudową zagrodową znajduje się obok strefy wielofunkcyjnej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Stąd oprócz dokonanej przez Sąd już wcześniej oceny samej dopuszczalności rozszerzenia strefy zabudowy o fragment działki nr [...] w tym miejscu zasadnym jest odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaliczenia jednej działki do strefy wielofunkcyjnej z zabudową zagrodową a sąsiadującej z nią działki do stref wielofunkcyjnej z zabudową mieszkaniową. Zarzuty skarżącego zmierzają bowiem w istocie do wykluczenia dopuszczalności takiego sąsiedztwa.

W ocenie Sądu omawiany tutaj zarzut jest również nieuzasadniony. Strefa wielofunkcyjna z zabudową zagrodową została wymieniona w punkcie 3 katalogu stref planistycznych zawartym w art. 13c ust. 2 u.p.z.p. Co zaś istotne, w art. 13d ustawodawca zaliczył ją do tej samej grupy stref wielofunkcyjnych wraz ze strefą wielofunkcyjną z zabudową mieszkaniową wielorodzinną i jednorodzinną. Wszystkie zaś te, razem wymienione, strefy wyznaczane mają być według tych samych reguł określonych w tym przepisie. Z punktu widzenia wymagań ładu przestrzennego strefy te zatem uznane zostały za na tyle do siebie podobne, że nie przewidziano dla nich odrębnej regulacji. Sąsiadowanie tych stref wydaje się być zatem w pełni naturalne i w ocenie Sądu nie ma podstaw do tego, aby uchwalając plan ogólny lokalny prawodawca takie sąsiadowanie uzależniał od wyników analiz uciążliwości środowiskowej zabudowy zagrodowej, czy działalności hodowlanej względem zwartej zabudowy mieszkaniowej. Nie ma też podstaw, aby formułować wymóg przedstawienia oddziaływania tych funkcji na tereny mieszkaniowe. Nie doszło więc do naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 i 4 u.p.z.p. Ponadto, jak już wcześniej wskazano, ustalenia planu ogólnego w ramach, których strefa zagrodowa zostaje usytuowane obok strefy mieszkaniowej nie powodują automatycznie powstania uciążliwości i oddziaływań, na które wskazuje skarżący.

Za nieuzasadniony należało również uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 11 ust. 5 u.p.z.p. Cały przepis art. 11 u.p.z.p. ( w tym także ustęp 5) został uchylony przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. zmieniającej u.p.z.p. oraz innych ustaw (Dz.U.2023.1688) z dniem 24 września 2023 r.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że wraz z powyżej wskazanym zarzutem skarżący, w uzasadnieniu swojej skargi, wskazał na naruszenie zasady przejrzystości i partycypacji społecznej. Podniósł przy tym, że w toku konsultacji społecznych złożono liczne uwagi wskazujące na konieczność utrzymania dotychczasowego przeznaczenia zagrodowego części działek i sprzeciw wobec rozszerzenia przeznaczenia rolniczego działki numer [...] na cele zagrodowe, a uwagi te nie zostały rozpatrzone w sposób merytoryczny. Jednak, w ocenie Sądu, również żaden zarzut z powyższego zakresu nie zasługiwał na uwzględnienie. Kontrola procedury sporządzenia planu ogólnego przeprowadzona przez Sąd w ramach rozpoznania skargi doprowadziła do wniosku, że w toku sporządzenia tego planu nie doszło do żadnego zarzucanych przez skarżącego naruszeń dotyczących procedowania nad tym planem. Jest przy tym faktem, ze skarżący złożył wniosek dotyczący zmiany przeznaczenia należącej do niego działki nr [...] - na cele mieszkaniowo-usługowe, a wniosek ten został rozpoznany i rozstrzygnięty negatywnie. Jednak negatywne rozstrzygnięcie tego wniosku, w ocenie Sądu, nie oznacza naruszenia zasad procedury planistycznej. Z kolei uwaga złożona na etapie konsultacji, dotycząca utrzymania przeznaczenia zagrodowego i rozszerzenia tej funkcji, została ujęta w raporcie z konsultacji społecznych wraz z uzasadnieniem stanowiska odmownego. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się także żadnych naruszeń.

W odpowiedzi na skargę organ przedstawił szczegółowe dane dotyczące przeprowadzonych konsultacji społecznych, w tym składanych uwag, punktów konsultacyjnych, spotkań otwartych, a także jeszcze wcześniej składanych wniosków do projekt planu ogólnego. Dane te zaś znajdują potwierdzenie w załączonej do odpowiedzi na skargę dokumentacji planistycznej liczącej ponad 1100 stron. W oparciu o te dane i załączoną dokumentację Sąd nie stwierdził naruszenia zawartej w szczególności w art. 13i oraz art. 13j u.p.z.p. regulacji dotyczącej procesu sporządzania i uchwalania planu ogólnego, a także wymogów statuowanych w art. 8h-8k u.p.z.p. w odniesieniu do konsultacji społecznych. Nie mogło przy tym odnieść skutku powoływanie się przez skarżącego na jego pismo z 25 września 2025 r., gdyż jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę zostało ono złożone już po uchwaleniu zaskarżonego obecnie planu.

W świetle dotychczasowych rozważań Sąd doszedł do wniosku, że żaden z zarzutów skargi nie okazał się uzasadniony. Sąd nie stwierdził przy tym również innych naruszeń prawa, które obligowałyby go do stwierdzenia nieważności kontrolowanego aktu z przyczyn wskazanych w art. 28 u.p.z.p.

Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.