I SA/Wr 566/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-24	
Data wpływu	2025-08-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Iwona Solatycka
Marta Semiczek /przewodniczący sprawozdawca/
Tadeusz Haberka	
Symbol z opisem	6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne	
Hasła tematyczne	Podatek od nieruchomości	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	*Oddalono skargę w całości	
Powołane przepisy	Dz.U. 2025 nr 0 poz 111;  art. 70,79,80; Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Haberka, sędzia WSA Iwona Solatycka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2026 r. sprawy ze skargi P. S.A. w Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 2 czerwca 2025 r. nr SKO P/41/22/25 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę w całości.	
Uzasadnienie
Postępowanie przed organami:

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej SKO) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Jeleniej Góry (dalej Prezydent) z dnia 3 stycznia 2025 r. Nr FW.3120.1F. 1.2025.P8 w sprawie odmowy wszczęcia - na wniosek D. S.A. w Ś. (dalej Strona, Skarżąca) - postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r.

Strona, w dniu 10 stycznia 2017 r. złożył deklarację podatkową na 2017 r., w wyniku wszczętego postępowania była wydana decyzja Prezydenta z dnia 14 października 2022 r. Nr FW.3120.2F.62.2022.P8 w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 33.260 zł Decyzja ta została przez podatnika zaskarżona odwołaniem do SKO.

W dniu 23 listopada 2022 r. Podatnik złożył pismo zatytułowane "wniosek dotyczący zmiany deklaracji DN-1 na podatek od nieruchomości przy ul. [...]". W piśmie wskazano uzasadnienie złożenia korekt deklaracji oraz zawarto wniosek o zwrot różnicy nadpłaconej kwoty podatku od nieruchomości. Załącznikiem do pisma była m.in. korekta deklaracji podatkowej za 2017 r. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2022 r. Nr FW.3120.12.8.2022.P8 Prezydent Miasta Jeleniej Góry odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu różnicy (stwierdzenia nadpłaty) podatku od nieruchomości za 2017 r., z uwagi na fakt trwania postępowania podatkowego.

Decyzją z dnia 23 stycznia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze uchyliło wskazaną wyżej decyzję Prezydenta Miasta Jeleniej Góry z dnia 14 października 2022 r. Nr FW.3120.2F.62.2022.P8 przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia 29 sierpnia 2023 r. nr FW.3120.2F.95.2023.P8 Prezydent umorzył postępowanie podatkowe z uwagi na przedawnienie. Decyzją z tego samego dnia Nr FW.3120.4.14.2023.P8 Prezydent odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 6.739 zł.

Decyzją z dnia 29 lutego 2024 r. sygn. SKO/41/P-153/23 SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta.

W wyniku rozpatrzenia skargi na tą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 października 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 462/24, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta z dnia 29 sierpnia 2023 r" nr FW.3120.4.14.2023.P8. Sąd wskazał, że kwestię wniosku o stwierdzenie nadpłaty rozstrzygnęło i zakończyło w niniejszej sprawie postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 15 grudnia 2022 r., nr FW.3120.12.8.2022.P8, odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu różnicy (stwierdzenia nadpłaty). W ocenie Sądu obrocie prawnym pozostaje pierwotna deklaracja podatkowa Strony dotycząca tego roku. Nie została ona podważona ani w postępowaniu podatkowym, ani też w oparciu o nieskuteczną korektę deklaracji, połączoną z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Wobec tego brak było procesowych podstaw do wydania kwestionowanych w skardze decyzji organów obu instancji.

Pismem z dnia 29 listopada 2024 r. Podatnik zwrócił się z wnioskiem dotyczącym deklaracji DN-1 na podatek od nieruchomości dotyczącym roku 2017 i zwrócił się o zwrot nadpłaconej kwoty podatku od nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2025 r. Nr FW.3120.1F.1.2025.P8 Prezydent odmówił Stronie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w tej sprawie prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasło z dniem 31 grudnia 2022 r., a wniosek złożony w dniu 29 listopada 2024 r. został złożony po upływie wskazanego terminu. Dodatkowo organ wskazał, że powołany przez podatnika we wniosku przepis art. 80 Ordynacji podatkowej dotyczy zwrotu nadpłaty a nie jej stwierdzenia.

W zażaleniu na to postanowienie Podatnik zarzucił naruszenie art. 79 § 2, art. 70 § 1 oraz art. 80 § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025, poz. 111 ze zm.), przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ pierwszej instancji nie mógł wszcząć postępowania w związku ze złożonym przez Podatnika wnioskiem z uwagi na upływ terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, który dla zwrotu nadpłaty podatku wraz z oprocentowaniem w sprawie nie nastąpił. Podatnik wskazał w uzasadnieniu zażalenia, że wniosek został złożony w dniu 21 listopada 2022 r., ale z uwagi na trwające postępowanie podatkowe, nie mogło zostać wszczęte postępowanie w tym zakresie. Z uwagi na ten wniosek prawo do zwrotu nie wygasło z uwagi na upływ przedawnienia, a ponadto nastąpiło zawieszenie prawa do korekty deklaracji podatkowej.

W wyniku rozpoznania zażalenia SKO utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że zgodnie z prawomocnym wyrokiem sądu, wniosek, jaki został w tej sprawie złożony w dniu 23 listopada 2022 r., nie został złożony skutecznie. Ustalenie to wiąże organy podatkowe, które nie mają możliwości innego jego potraktowania. Natomiast wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie przedmiotem rozpatrzenia jest wniosek o zwrot różnicy nadpłaconej kwoty podatku od nieruchomości za 2017 r., złożony w dniu 6 grudnia 2024 r., jakkolwiek jest on tożsamy z wnioskiem z dnia 23 listopada 2022.

W ocenie SKO skoro w tej sprawie istnieje w obrocie prawnym ostateczna decyzja wydana w toku postępowania określającego wysokość zobowiązania podatkowego za 2017 r., jakkolwiek umarzająca postępowanie, to brak jest podstaw, aby w innym postępowaniu orzekać o kwestii nadpłaty, która w sposób oczywisty była objęta również tą decyzją, gdyż roszczenie w zakresie nadpłaty było wskazywane w prowadzonym postępowaniu. Nie ma w przepisach prawnych podstawy do złożenia ponownego wniosku o stwierdzenie nadpłaty w sprawie, która została załatwiona decyzją ostateczną Prezydenta z dnia 29 sierpnia 2023 r. nr FW.3120.2F.95.2023.P8 umarzającej postępowanie podatkowe. Skoro, zatem w obrocie prawnym istnieje powyższa decyzja, to brak jest podstaw do złożenia nowego wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Dodatkowo, jeśli przyjmować, że jest to nowy wniosek, jest on złożony już z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 79 § 2 O.p., który stwierdza, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku.

SKO wskazało, że nie można podzielić zarzutów zażalenia, iż w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 80 § 1 i 3 O.p. Wskazać trzeba bowiem, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz prawo do jej zwrotu, nie może być traktowane tak samo. Czym innym jest bowiem stwierdzenie nadpłaty, a czym innym jej zwrot.

Postępowanie przed sądem administracyjnym:

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła prawa materialnego, tj. art. 79 § 2, art. 70 § 1 oraz art. 80 § 1 i § 3 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Organ pierwszej instancji nie mógł wszcząć postępowania w związku ze złożonym przez Skarżącą wnioskiem z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, który dla zwrotu nadpłaty podatku wraz z oprocentowaniem w sprawie nie nastąpił.

W ocenie Skarżącej w sprawie znajduje zastosowanie art. 80 § 1 i § 3 O.p. W świetle pierwszego z nich prawo do zwrotu nie wygasło albowiem wniosek z 2022 r. złożony został przed upływem 5 letniego okresu przedawnienia. Jednocześnie każdorazowe złożenie wniosku, a więc także przez jego ponowienie, skutkuje przerwaniem biegu terminu przedawnienia do zwrotu nadpłaty. Nie może bowiem zostać zaakceptowana sytuacja, gdy wniosek złożony przed upływem terminu przedawnienia nie zostaje załatwiony przez właściwy organ merytorycznie z uwagi na trwające już postępowanie wymiarowe, powołując się następnie na późniejsze przedawnienie. Wykładnia prawa zastosowana przez organ w istocie pozbawiła podatnika możliwości załatwienia jego żądania, w konsekwencji czego zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; z późn. zm.– w skrócie p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżone postanowienie, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że powyższe postanowienia zostały wydane po uprzednim uchyleniu przez WSA we Wrocławiu 9 października 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 462/24 decyzji SKO z dnia 29 lutego 2024 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta z 29 sierpnia 2023 r. odmawiającą Skarżącej Stwierdzenia nadpłaty.

W związku z powyższym, w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W piśmiennictwie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 388) wskazuje się, że przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji podatkowej. Może ona dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazuje się również, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony jedynie w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w prawem określonym trybie (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, PWN, Warszawa 2000, s. 268). Zwraca się także uwagę, że związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej.

Zaprezentowane powyżej poglądy doktryny znajdują również odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym. Przykładowo, Sąd Najwyższy w wyroku z 25 lutego 1998 r. sygn. akt III RN 130/97 (OSNP 1999/1/2) wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego oceną prawną na gruncie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) wyjaśnił, że oznacza to, iż: "(...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy" (zob. również wyroki NSA: z 10 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1670/12, czy z 19 lutego 2014 r. sygn. akt I FSK 511/13, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania teoretyczne konieczne jest dokonanie analizy uzasadnienia wyroku WSA we Wrocławiu 9 października 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 462/24.

W wyroku tym sąd wskazał, że zgodnie z art. 79 § 1 O.p., postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola (zdanie pierwsze). W razie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie, w której został złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty, żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu w tym postępowaniu (zdanie drugie).

Brzmienie zdania drugiego ww. przepisu nie pozostawia wątpliwości, że reguluje on sytuację, w której najpierw został złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty, zaś dopiero później wszczęto podstępowanie podatkowe, uznając, że są także jeszcze inne – niż wskazane we wniosku o stwierdzenie nadpłaty – okoliczności, które należy wyjaśnić, po czym ewentualnie określić podatek w innej wysokości niż ta, którą zadeklarował podatnik. Wszczęte później postępowanie podatkowe, "pochłania" wówczas wszczęte wcześniej postępowanie, zainicjowane wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty.

Natomiast gdy, najpierw dochodzi do wszczęcia postępowania podatkowego, a dopiero później złożona zostaje korekta deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W takim wypadku ma zastosowanie wyżej przytoczony przepis zdania pierwszego § 1 art. 79 O.p. Późniejszy wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest wtedy niedopuszczalny, wobec czego, tak jak w niniejszej sprawie, powinien być definitywnie załatwiany postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania o nadpłatę (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 2 marca 2021 r. o sygn. akt III FSK 2344/21, publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej: CBOSA). Następnie taki niedopuszczalny, odmownie załatwiony, wniosek, nie ulega już "reaktywacji" z tego powodu, że organ nie zakończył postępowania podatkowego przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Wobec tego Sąd ocenił, że kwestię wniosku o stwierdzenie nadpłaty rozstrzygnęło i zakończyło w niniejszej sprawie postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 15 grudnia 2022 r., nr FW.3120.12.8.2022.P8, odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu różnicy (stwierdzenia nadpłaty) podatku od nieruchomości za 2017 r.

Sąd przesądził wobec tego prawomocnie, że złożony przez Skarżącą wniosek z 21 listopada 2022 r. był bezskuteczny. Jednoznacznie też wskazał, że wniosek ten nie może być "reaktywowany" po zakończeniu postępowania podatkowego. Wobec tego na obecnym etapie postępowania Skarżąca nie może powoływać się na złożenie tego wniosku. Postępowanie w wywołanej nią sprawie zakończyło się prawomocnie postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania

Natomiast ponownie złożony wniosek z 29 listopada 2024 r. jest bezskuteczny ze względu na złożenie go po upływie okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Z art. 79 § 2 O.p. wynika, że z upływem terminu przedawnienia wygasa prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Termin przedawnienia zobowiązania jest datą graniczną, po której nie można już zgłosić skutecznego żądania zwrotu nienależnie zapłaconego podatku. Prawo podatnika do żądania zwrotu nadpłaconego bądź nienależnie zapłaconego podatku jest wobec tego ograniczone czasowo. Z przepisu tego wynika także, że ustawodawca uznał za konieczne wyraźne wskazanie, że tylko w razie zgłoszenia wniosku przed upływem terminu przedawnienia organ ma prawo badania wysokości zobowiązania w celu stwierdzenia, czy podatek nie został nadpłacony bądź zapłacony nienależnie, po upływie terminu przedawnienia. Badanie to będzie ograniczone wyłącznie do tych okoliczności, które wynikają z wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Organ nie ma w takim wypadku obowiązku, a przede wszystkim możliwości wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13, CBOSA).

Dodatkowo orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje, że pojęcie nadpłaty w Ordynacji podatkowej ma znaczenie uniwersalne i nie powinno się czynić odmiennej interpretacji przepisów dotyczących terminu do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Przedawnienie jako instytucja prawa materialnego, skutkująca wygaśnięciem prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty zobowiązania na podstawie art. 79 § 2 O.p. winna być bezwzględnie respektowana w toku postępowania. Skoro nastąpił upływ terminu przedawnienia, to organ podatkowy ma obowiązek odmówić - uwzględniając art. 165a § 1 O.p. - wszczęcia postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2492/16; z 15 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 58/15; z 27 września 2023 r. sygn. akt II FSK 542/22, CBOSA). Zgodnie natomiast z art. 79 § 3 O.p. organ podatkowy może wydać decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty po upływie terminu przedawnienia zobowiązania, jedynie wówczas, gdy wniosek zostanie złożony przed upływem tego terminu (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 838/19, CBOSA).

Nie jest przedmiotem sporu, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości uległo przedawnieniu na podstawie art. 70 § 1 O.p.

Według powołanego art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedawnienie zobowiązania podatkowego oznacza, że po upływie określonego czasu, zobowiązanie podatkowe wygasa. Prezydent prawidłowo więc stwierdził, że pięcioletni okres przedawnienia zobowiązań podatkowych w od nieruchomości za 2017 r. rozpoczął swój bieg od 1 stycznia 2018 r., a zakończył się 31 grudnia 2022 r. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że prawo Strony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasło ostatecznie 31 grudnia 2022 r. Skoro wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług został złożony 29 listopada 2024 r., a więc po upływie terminu przedawnienia należności podatkowych, to oczywistym jest, że w sprawie ma zastosowanie art. 79 § 2 O.p.

W omawianym stanie faktycznym, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, nie wystąpiły żadne przesłanki zawieszające bieg terminu przedawnienia wskazanego zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 70 § 6 O.p., bądź przerywające bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 3 i § 4 tej ustawy. Wbrew zarzutą skargi. złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie przerywa biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wśród przyczyn przerwania biegu przedawnienia wymienionych w art. 70 § 3 i § 4 O.p. nie ma ani zgłoszenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, ani prowadzenie postępowania podatkowego. W związku z tym w sprawie przedawnienie zobowiązania podatkowego nastąpiło zgodnie z artykułem 70 § 1 w dniu31 grudnia 2022 r. Po tej dacie złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest bezskuteczne. Zasadnie, wobec tego, organy odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty.

Wbrew stanowisku skargi nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia art. 80 § 1 O.p. Niecelowe było rozważanie, czy wystąpiła przesłanka z art. 80 § 1 O.p., skoro stwierdzono wystąpienie przesłanki z art. 79 § 2 O.p. Tym samym nie ma podstaw, by twierdzić, że organy naruszyły art. 80 § 1 O.p. "Sam zwrot nadpłaty jest czynnością materialno-techniczną, ale trzeba mieć na uwadze, że aby mogło dojść do realizacji czynności materialno-technicznej zwrotu nadpłaty, musi istnieć określone przepisami prawa uprawnienie do zwrotu. Inaczej mówiąc, owa czynność materialno-techniczna występuje w wykonaniu określonego uprawnienia (prawa) podatnika. Natomiast wygaśnięcie prawa do zwrotu nadpłaty powoduje odpadnięcie podstawy dokonania czynności materialno-technicznej."( Wyrok NSA z 29.10.2024 r., III FSK 370/23, LEX nr 3816946.) Skoro w niniejszej sprawie nie było dopuszczalne wydanie decyzji w sprawie nadpłaty, nie mógł się rozpocząć bieg terminy do jej zwrotu.

Mając powyższe na względzie, oceniając zarzuty podniesione przez skarżącą jako niezasadne i nie znajdując innych powodów uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

Na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.