Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 27 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1159/19 w sprawie ze skargi S.D. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia 3 kwietnia 2019 r. nr 2/2019 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S.D. na rzecz Ministra Zdrowia kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 15 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1159/19) oddalił skargę S.D. na decyzję Ministra Zdrowia z 3 kwietnia 2019 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z 21 lutego 2019 r. skarżący wystąpił o udostępnienie informacji na temat realizacji zamówienia "Zapewnienie, opracowanie i publikację tekstów prasowych o charakterze artykułów sponsorowanych w mediach. Części 1-5." (znak: ZZP-100/18), część 5, udzielonego w ramach działań Narodowego Programu Zwalczania Chorób Nowotworowych. Część 5 zamówienia dotyczyła przygotowania i publikacji w portalach internetowych tekstów prasowych przez wykonawcę. Skarżący sprecyzował, iż wnosi o wskazanie portali internetowych, za publikację w których Ministerstwo Zdrowia zapłaciło (lub zapłaci) wykonawcy.

21 lutego 2019 r. Minister Zdrowia wystąpił z zapytaniem do wykonawcy zamówienia publicznego - Polskiej Agencji Prasowej S.A. z siedzibą w Warszawie (PAP) o zajęcie stanowiska w przedmiocie wyrażenia zgody na ujawnienie adresów portali internetowych, wskazanych w załączniku nr 7 do umowy, zawartej 1 października 2018 r., mającej za przedmiot realizację ww. zamówienia publicznego. Ww. załącznik wskazuje adresy portali internetowych, zgodnie z którym realizowana była umowa dystrybucji treści na portale internetowe.

W odpowiedzi Polska Agencja Prasowa S.A. nie wyraziła zgody na udostępnienie załącznika nr 7 ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, posiadającą wartość gospodarczą, jak i stanowiącą o przewadze konkurencyjnej. Spółka podkreśliła, iż jej głównym przedmiotem działalności – jako spółki prawa handlowego – jest dostarczanie informacji do mediów. Przychody PAP uzyskiwane są poprzez pozyskiwanie abonentów serwisów informacyjnych, płacących za dostęp do informacji agencyjnych oraz świadczenie usług komunikacyjnych, oferowanych podmiotom komercyjnym i instytucjom, zainteresowanym dotarciem do bazy mediów i bazy dziennikarzy. Udostępnienie załącznika nr 7 osobom trzecim mogłoby mieć negatywny wpływ na sytuację ekonomiczną PAP i tym samym prowadzić do powstania wymiernych strat materialnych. Ponadto uznanie, że informacje te są jawne i podlegają nieograniczonemu udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej, oznaczałoby w praktyce umożliwienie dostępu do tych danych podmiotom, które stanowią na rynku potencjalną konkurencję PAP w zakresie części świadczonych usług, tj. zbliżonych zakresem do usług objętych przedmiotem umowy z 1 października 2018 r. Baza adresowa jest istotnym czynnikiem przewagi konkurencyjnej PAP zarówno w aspekcie dotarcia do abonentów jak i w aspekcie zasięgu dystrybuowania treści. Baza jest też wynikiem wieloletniej pracy PAP, zbudowana została zarówno poprzez indywidualne kontakty handlowe, jak również poprzez zbieranie danych w formie elektronicznej, głównie poprzez formularze zamówień usług lub newslettery.

Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Minister Zdrowia na podstawie art. 16 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.) odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, wskazując na poufność informacji, tajemnicę przedsiębiorstwa (PAP) i jej wolę utajnienia ww. informacji.

Skargę na powyższą decyzję wniósł wnioskodawca, zarzucając jej naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 i art. 2 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, art. 8 ust. 3 ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1986 ze zm.) oraz w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Oddalając powyższą skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu, że w sprawie nie naruszono art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Przewidziane w art. 61 ust 1 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej nie ma charakteru absolutnego i podlega ograniczeniom, które wprowadza ustawa o dostępie do informacji publicznej stosownie do art. 5 ust. 1 i 2.

Następnie Sąd pierwszej instancji odwołał się pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy" zdefiniowanej w ustawie z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 419), w art. 11 ust. 4. Jak wyjaśniono w wyroku NSA z 7 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1092/17 z przepisu art. 11 ust. 4 wynika, że aby można było powołać się na tajemnicę przedsiębiorcy i na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmówić udostępnienia informacji, konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: 1) informacje nie mogą być ujawnione do wiadomości publicznej, 2) muszą mieć charakter określony w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i posiadać wartość gospodarczą, 3) przedsiębiorca musi podjąć niezbędne działania w celu zachowania informacji w poufności. W orzecznictwie podkreśla się (chociaż pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy i tajemnicy przedsiębiorstwa nie są tożsame), że przy analizie zastosowania art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy posiłkować się odwołaniem do art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Dla zastosowania ochrony tajemnicy przedsiębiorcy z art. 5 ust. 2 nie jest wystarczające jedynie spełnienie przesłanki formalnej, w postaci podjęcia przez przedsiębiorcę działań, mających zachować informację w poufności. Nie jest też wystarczające spełnienie przesłanki materialnej, w postaci wartości gospodarczej informacji. Konieczne jest również, aby informacje były nieujawnione do wiadomości publicznej.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. PAP zachowuje informację w poufności, informacja ta ma wartość gospodarczą i nie jest ujawniana/ podawana do wiadomości publicznej. W związku z tym zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji prawidłowo zastosowano art. 16 tej ustawy, odmawiając udostępnienia żądanej informacji publicznej. Sąd podzielił również stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z 28 lutego 2007 r. sygn. akt I CSK 444/06. Zarówno art. 39 ust. 2 TRIPS (Porozumienia w Sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej), jak i art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nie precyzują dokładnie, jakim konkretnie działaniom ochronnym muszą być poddane tajemnice przedsiębiorstwa (informacje nieujawnione), aby można było traktować je jako poufne. W unormowaniach tych mówi się jedynie, że działania te muszą być "odpowiednie" (art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji), "rozsądne w danych okolicznościach" (art. 39 ust. 2 TRIPS). Ocena określonych działań jako odpowiednich, czy też rozsądnych w rozumieniu powołanych przepisów, może przedstawiać się rożnie w zależności od okoliczności konkretnego przypadku.

W sprawie niniejszej Polska Agencja Prasowa dwukrotnie wskazała, iż wnioskowane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorcy i swoje stanowisko szczegółowo uzasadniła. Jej działania były zatem odpowiednie do rangi informacji.

Sąd pierwszej instancji podzielił również stanowisko organu, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wnioskowana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, posiada wartość gospodarczą, podjęto w stosunku do niej niezbędne działania, w celu zachowania jej poufności. Polska Agencja Prasowa wskazała, iż nie ujawniała publicznie wnioskowanych informacji właśnie z uwagi na ochronę swoich interesów gospodarczych, finansowych. W konsekwencji należy uznać, że wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, a ujawnienie ich narażałoby PAP na straty finansowe. Wnioskowane informacje bez wątpienia mogłyby zostać wykorzystane przez podmioty prowadzące konkurencyjną działalność. Z tej też przyczyny, Sąd uznał zaskarżoną decyzję za prawidłową, nie dopatrując się uchybień, które nakazywałyby wyeliminować ją z porządku prawnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

– naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez pominięcie elementów stanu faktycznego tj. braku zastrzeżenia przez Polską Agencję Prasową S.A. (dalej "PAP") poufności wnioskowanych przez skarżącego informacji na etapie składania ofert w przetargu nieograniczonym prowadzonym w celu realizacji zamówienia publicznego pn. "Zapewnienie, opracowywanie i publikację tekstów prasowych o charakterze artykułów sponsorowanych w mediach. Części 1-5" (Znak: ZZP-100/18), co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku polegającego na braku dokonania przez Sąd analizy pozwalającej stwierdzić, czy brak wyrażenia zgody na udostępnienie wnioskowanych dokumentów, w sytuacji, gdy PAP nie zastrzegła poufności tych informacji na etapie składania ofert w przetargu nieograniczonym prowadzonym w celu realizacji zamówienia publicznego pn. "Zapewnienie, opracowywanie i publikację tekstów prasowych o charakterze artykułów sponsorowanych w mediach. Części 1-5" (Znak: ZZP-100/18);

– naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.) oraz w zw. z art. 11 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1010 ze zm.) oraz art. 61 Konstytucji RP poprzez oddalenie skargi i błędną wykładnię ww. przepisów polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd, iż informacja publiczna, o którą wnioskował skarżący we wniosku z 1 lutego 2019 r. stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, podczas gdy w świetle całości stanu faktycznego przedmiotowej sprawy nie można przyjąć, iż PAP podjęła niezbędne działania w celu zachowania poufności przedmiotowych informacji w rozumieniu art. 11 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez oddalenie skargi i błędne zastosowanie ww. przepisów polegające na bezpodstawnym uznaniu przez WSA, przy jednoczesnym stwierdzeniu przez Sąd, że wnioskowana przez skarżącego informacja podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, iż konieczność ochrony przedmiotowych dóbr jest proporcjonalnie większa niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji publicznej.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 P.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie przedmiotowej skargi na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że na etapie składania ofert PAP nie zastrzegła, że informacje, o które wnioskuje skarżący stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Nie można zatem stwierdzić, że doszło do skutecznego zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorstwa na gruncie prawa zamówień publicznych, jak również nie można przyjąć, iż PAP poczynił niezbędne działania w celu zachowania informacji w poufności. Wtórne zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, nie może zostać uznane za wystarczające do utajnienia przez Ministra Zdrowia żądanej przez skarżącego informacji publicznej.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Minister Zdrowia, wnosząc o jej oddalenie w całości i przeprowadzenie rozprawy celem rozpoznania sprawy. Kwestionując zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Minister wyjaśnił, że lista portali internetowych nie była składana wraz z ofertą, czy też jako uzupełnienie oferty. Wzór oferty, stanowiący załącznik numer 3 do Specyfikacji istotnych warunków zamówienia nie przewidywał obowiązku załączenia przedmiotowych informacji, tj. listy portali internetowych. Lista portali internetowych została podana Skarbowi Państwa Ministrowi Zdrowia przez Polską Agencję Prasową S.A. dopiero na etapie podpisywania ww. umowy. Nie można zatem stawiać zarzutu, że Spółka najpóźniej w dniu składania oferty nie zastrzegła poufności tych informacji, tj. swojej bazy klientów. W złożonej w toku postępowania przetargowego ofercie PAP nie znajdowały się informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. – zwanej także P.p.s.a.) i nie dostrzegając przy tym przypadków nieważności postępowania wymienionych w § 2 tego artykułu, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zauważyć trzeba, że w przepisie tym wymieniono jedynie elementy formalne, jakie winno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądowego, a które zaskarżony wyrok zawiera. Nie można natomiast za pomocą tak postawionego zarzutu kontrolować merytorycznej poprawności zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, a więc dokonać oceny czy koniecznym było dokonanie zastrzeżenia poufności przez Polską Agencję Prasową na etapie składania ofert w postępowaniu przetargowym.

Z tego samego też względu niezasadny okazał się być również zarzut naruszenia art. 133 § 1 oraz częściowo art. 134 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 (...). W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Żaden z tych przepisów nie służy kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego, ani zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy. Do naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. dochodzi wówczas, gdy sąd wyda wyrok, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 P.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyroki NSA z 26 maja 2010 r. sygn. akt I OSK I FSK 497/09; 19 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1645/09; 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 763/12; 24 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 6996/21 – orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei o naruszeniu przepisu art. 134 P.p.s.a. można mówić wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku, a także wtedy gdy sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy. Jednakże zwrócić również należy uwagę, że przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd pierwszej instancji (por. wyroki NSA z 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 610/06; 19 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 1353/12; 15 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1033/12; 30 listopada 2021 r. sygn. akt I OSK 792/21). I chociaż wymogowi temu strona skarżąca nie sprostała w treści samego zarzutu, to jednak rozwinęła go w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, wiążąc go z art. 8 ust. 3 i art. 139 ust. 3 Prawa zamówień publicznych. Brak natomiast odniesienia się do tych przepisów przez Sąd pierwszej instancji nie można uznać za jakiekolwiek naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a., bowiem nie wykazano wpływu uchybienia ww. przepisów na wynik sprawy. Przepis art. 8 ust. 3 odnosi się do etapu składania ofert w postępowaniu przetargowym, gdy tymczasem skarżący żądał ujawnienia informacji zawartych w załączniku do umowy, a więc dokumentu sporządzonego na późniejszym etapie. Odwołanie się zaś do art. 139 ust. 3 Prawa zamówień publicznych, który w zakresie udostępnienia umów odsyła do zasad określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, nie świadczy także o jakimkolwiek uchybieniu przepisom prawa.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz w zw. z art. 11 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz art. 61 Konstytucji RP. Uchybienie tym przepisom, skarżący wiązał z niepodjęciem przez PAP niezbędnych działań celem zachowania poufności, a więc przesłanką formalną definicji "tajemnicy przedsiębiorcy". Z taką oceną nie sposób się jednak zgodzić, bowiem w toku postępowania organ ustalił, że w stosunku do informacji, której udostępnienia żądał skarżący, przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania ich w poufności, przede wszystkim nie wyrażając zgody na ich udostępnienie. Odnośnie argumentacji skargi kasacyjnej dotyczącej spóźnionego zgłoszenia zastrzeżenia przez PAP informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy nawiązującą – także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – do pkt I.21. Specyfikacji istotnych warunków zamówienia (postępowanie znak: ZZP-100/18) – dostępna na stronie internetowej Zakładu Zamówień Publicznych przy Ministrze Zdrowia (www.zzpprzymz.pl) – stwierdzić trzeba, że zapis ten stanowi powtórzenie art. 8 ust. 3 Prawa zamówień publicznych, a więc jak wskazano wcześniej – dotyczy innego etapu postępowania w sprawie zamówienia publicznego.

Jako niezasadny należało ocenić wreszcie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy, wnioskowana do udostępnienia informacja publiczna stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, gdyż posiada wartość gospodarczą i podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania jej poufności, a więc nie podlega udostępnieniu. Takie ograniczenie prawa do informacji publicznej ma swoją podstawę ustawową, zapewniając w demokratycznym państwie konieczność ochrony przed nieuczciwą konkurencją, a więc ochrony praw innych osób, do czego odwołuje się art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 204 pkt 1 P.p.s.a.