Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2022 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie lub nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 16 listopada 2021 r., nr SKO.41/4280/PR/2021 utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Żyrzyn z dnia 8 października 2021 r., znak: G.6221.9.2020 odmawiającą nakazania A. K., właścicielowi działki nr [...] w miejscowości Z. przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działkach o nr ewid.[...] i [...], należących do L. W. (dalej także jako "skarżąca") oraz odmowy nakazania S. S. właścicielowi działek o nr ewid.[...] i [...] w miejscowości Z. przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działkach o nr ewid.[...] i [...] należących do L. W. , położnych w miejscowości Z..

Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu 7 maja 2020 r., skarżąca złożyła do Wójta Gminy Żyrzyn wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego "w sprawie zalewania" działek nr [...] będących jej własnością, wodami opadowymi z działek sąsiednich o nr ewid.[...], [...] i [...]. Skarżąca wyjaśniła, że granicę pomiędzy działkami [...] i [...] z działkami [...] i [...] oddziela rów, którym odpływa woda opadowa z działek [...] i [...] oraz z części działki [...]. Po dokonaniu oględzin ustalono, że przedmiotowy rów, jest usytuowany na działce skarżącej nr [...] oraz na działkach [...] i [...]. Z ustaleń organu wynika, że rów chociaż spełniał swoje zadanie w zakresie gromadzenia wód opadowych i niekontrolowanemu ich spływowi na działki skarżącej, został wykopany bez jej zgody.

Po przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji decyzją z dnia 8 października 2021 r., w pkt 1. odmówił nakazania A. K., właścicielowi działki o nr [...] przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działkach o nr ewid.[...] i [...] należących do skarżącej, a także w pkt 2. odmówił nakazania S. S., właścicielowi działek o nr ewid.[...] i [...] przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działkach o nr ewid.[...] i [...], należących do skarżącej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w oparciu o uzyskane widomości specjalne nie można stwierdzić, że na nieruchomości L. W. wystąpiły szkody, które zostały spowodowane zmianą stanu wody na nieruchomościach sąsiednich. W konsekwencji organ uznał, że nie może wydać decyzji w trybie art. 234 ustawy Prawo wodne.

Odwołanie od decyzji wniosła skarżąca, nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem w zakresie pkt 1. tj. odmowy nałożenia obowiązków na A. K.. Skarżąca wskazała, że organ przeprowadził oględziny w miesiącu suchym, a opady które wówczas wystąpiły nie obrazują rzeczywistego stanu wód po opadach. W odwołaniu wskazano również, że po opadach doszło do ponownych podtopień nieruchomości skarżącej, która domagała się nałożenia obowiązków, które były przewidziane w decyzji z roku 2016.

Decyzją z dnia 16 listopada 2021 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że sprawa zmiany stanu wody na gruncie na przedmiotowych nieruchomościach była już rozstrzygana przez organy obu instancji - decyzją z dnia 22 września 2017 r. SKO.41/3540/PR/2017 Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 4 sierpnia 2017 r., znak: G.6221.16.14.2016, w której Wójt Gminy Żyrzyn także odmówił nakazania A. K., właścicielowi działki o nr ewid.[...] oraz S. S., właścicielowi działki [...], przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działkach o nr ewid.[...] i [...], należących do skarżącej. Decyzje organów obu instancji są prawomocne i służy im powaga rzeczy osądzonej. Organ zauważył, że w toku ówcześnie przeprowadzonego postępowania organ wywołał opinię sporządzoną przez uprawnionego biegłego w zakresie stosunków wodnych, a także skorzystał ze środka dowodowego w postaci oględzin, które odbyły się w dniu 12 maja 2017 r. w czasie opadów atmosferycznych. Opinia została sporządzona po przeprowadzeniu badań dokumentacji, wizji terenowych i przy wykorzystaniu dostępnej wiedzy i źródeł.

Z opinii wynikało, że szkoda na działce skarżącej nie tylko nie występuje i nie można jej stwierdzić, ale również ustalenia z zakresu wiadomości specjalnej uprawniają do wskazania, że źródłem potencjalnych nawet problemów ze stanem wody na gruncie skarżącej nie jest działanie właścicieli działek sąsiednich.

Organ odwoławczy podniósł, że w zakresie stanu wody na działkach skarżącej należy mieć na uwadze, iż sprawa w tym zakresie została zakończona także wcześniejszą decyzją Kolegium z dnia 26 maja 2008 r. SKO.0073/1026/PR/2008, w której organ odwoławczy utrzymał decyzję z dnia 7 marca 2008r. znak: B.7610-2/2008 wydaną przez Wójta Gminy Żyrzyn w przedmiocie nakazania skarżącej wykonania odprowadzenia wody z połaci dachowej budynku gospodarczego zlokalizowanego na posesji nr [...] przy granicy z sąsiednią posesją nr [...], będącą własnością A. K., w sposób wykluczający ich odpływ w kierunku posesji A. K.. Negatywne zjawiska hydrologiczne na działce skarżącej wynikały wówczas z niewłaściwego zagospodarowania wód opadowych z połaci dachowych na nieruchomości skarżącej. Prowadziło to do wniosku, iż występowanie problemów ze stanem wody na gruncie skarżącej było związane z jej własnych działaniem lub zaniechaniem.

Organ II instancji, wyjaśnił przy tym, że aktualne postępowanie zostało jednak wszczęte z uwagi na podnoszone przez skarżącą okoliczności, zgodnie z którymi mogło dojść do zmiany stanu faktycznego poprzez zmianę zagospodarowania terenu i stanu wody na gruntach sąsiednich. Wszystkie czynności procesowego miały zatem na celu weryfikację twierdzeń skarżącej oraz ocenę tej potencjalnej zmiany stanu wody na gruncie.

W toku postępowania organ I instancji przeprowadził kilkakrotnie oględziny. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 7 maja 2021 r., pomimo uprzednich twierdzeń skarżącej, nie stwierdzono żadnych widocznych śladów przepływu wody i zalewnia jej nieruchomości. Z uwagi na kolejne żądania skarżącej organ przeprowadził dodatkowe oględziny w dniu 27 sierpnia 2021 r., które również nie wykazały żadnych szkód wynikających z przemieszczania się wód z działek należących do A. K. i S. S.. Jedynie na wysokości garażu na działce należącej do A. K. tj. działce o nr [...] widoczne były ślady stagnacji wody, jednakże nie zaobserwowano jakiejkolwiek ingerencji w ukształtowanie terenu oraz szkodliwego oddziaływania na działkę skarżącej. Według twierdzeń skarżącej wody przemieszczają się w głębszych warstwach gruntu a niewłaściwy stan wody na jej nieruchomości spowodowany jest bliżej nieokreślonymi urządzeniami zamontowanymi na gruncie sąsiada pod ziemią. W toku oględzin, skarżąca nie wykazała jednak istnienia bliżej nieokreślonych urządzeń odprowadzających wody podziemne na jej działkę. Organ odwoławczy podniósł, że twierdzenia w zakresie rzekomego "wybijania" wody pochodzącej z działek sąsiednich na jej nieruchomości uznać należy w świetle poprzednio już sporządzonych wiadomości specjalnych, jak i aktualnego materiału dowodowego za niewiarygodne a wręcz nawet nierealne. Organ uznał ostatecznie, że żadne zmiany zagospodarowania terenu generującego szkodliwe oddziaływania wodne na nieruchomość skarżącej od czasu wydania poprzednich decyzji tj. na przestrzeni ostatnich 14 lat, nie miały miejsca.

Dodatkowo, organ II instancji wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skarżącej okres poprzedzający przeprowadzenie ostatnich oględzin i ustaleń w sprawie tj. od połowy sierpnia 2021 r., jak wynika z ogólnodostępnych danych meteorologicznych, był okresem stałych opadów atmosferycznych. W konsekwencji nie był okresem suszy i był najlepszym czasem na istotne dla sprawy ustalenia faktyczne, w tym w szczególności sprawdzenie czy nastąpiło przelewanie wody na nieruchomość skarżącej z gruntów sąsiednich. Ponadto, stwierdził, że stagnacja wód opadowych występuje jedynie na nieruchomości należącej do A. K. i wody te nie przemieszczają się na inne grunty. W konsekwencji nie stanowi to przesłanki uzasadniającej nałożenie na niego jakichkolwiek obowiązków w trybie art. 234 prawa wodnego. Organ zauważył nadto, że poziom sąsiadujących ze sobą nieruchomości, w tym wzajemna relacja rzędnych terenu uniemożliwiają przemieszczanie się wód wbrew prawom fizyki tj. niezgodnie z naturalnym spadkiem. Skoro nieruchomość skarżącej położona jest wyżej niż grunty sąsiednie to spływ wód na jej teren jest wykluczony.

W skardze do Sądu na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 234 ust. 3 prawa wodnego poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, a także naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę zebranych dowodów i brak aktualnej opinii hydrologicznej, sporządzonej w 2017 r. Skarżąca zarzuciła organowi brak rzetelnego ustalenia dokonanych zmian na działkach sąsiednich, która spowodowała zmianę stanu wody na gruncie. Podniosła, że organ oparł swoje ustalenia na oględzinach przeprowadzonych w okresie letnim, kiedy problem zalewania jej nieruchomości nie występuje tak intensywnie jak wiosną czy jesienią.

Skarżąca podniosła nadto, że zgromadzony przez nią i złożony w sprawie materiał dowodowy w postaci fotografii dokumentuje gromadzenie wody na działce sąsiedniej a następnie jej przesiąkanie na działkę skarżącej. Wskazuje, że załączone do skargi zdjęcia wskazują, że pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami usypana jest skarpa. W ocenie skarżącej woda płynie również pod powierzchnią w sposób naruszający jej działkę i zalewając ją, przy czym dzieje się tak nie przez podziemne urządzenia, ale poprzez przeciekanie wody pod powierzchnią działki skarżącej. Zaznaczyła także, że klimat w Polsce zmienia się, z łagodnych pór roku na gwałtowne zjawiska pogodowe, co w konsekwencji powoduje nieaktualność opinii hydrologicznej z 2016 r.

Podnosi również, że w protokole oględzin nic nie jest napisane o zmianie ukształtowania terenu przez usypanie skarpy widocznej na przedstawionych przez nią zdjęciach, oraz że w czasie oględzin organ nie badał zniszczeń w budynku spowodowanych podziemnym oddziaływaniem wód.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestia naruszenia stosunków wodnych na gruncie uregulowana została w art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r., Prawo wodne (Dz.U. z 2021r., poz. 2233 ze zm.; dalej jako "pr.wod."). Zgodnie z ust. 1 przywołanego przepisu właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich albo odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (ust. 2). Natomiast, zgodnie z ust. 3 pr.wod. jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym do wydania decyzji nakazującej na podstawie art. 234 ust. 3 pr.wod. niezbędnym jest uprzednie ustalenie, czy i jakich zmian dokonał na swoim gruncie jego właściciel, na czym one polegały, czy spowodowały one zmiany stosunków wodnych i czy wywierają one niekorzystny wpływ na grunty sąsiednie, nienależące do sprawcy naruszeń, tj. czy zmiany te powodują lub mogą powodować szkody (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 września 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 249/21; wyrok WSA w Warszawie z 1 lipca 2021r., sygn. akt VIII SA/Wa 455/21; wyrok WSA w Warszawie z 20 września 2021 r., VII SA/Wa 1003/21;CBOSA).

Inaczej mówiąc, w postępowaniu dotyczącym naruszenia stosunków wodnych, organ musi ustalić oraz wykazać istnienie związku przyczynowo - skutkowego między zmianą dokonaną na gruncie, a wynikłym z tego szkodliwym wpływem na grunt sąsiedni. Przy czym samo ustalenie dokonania określonej zmiany nie jest wystarczające do zastosowania analizowanego przepisu. Konieczne jest bowiem ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie. Nie może równocześnie budzić wątpliwości, że w ramach postępowania wyjaśniającego prowadzonego w celu zbadania, czy doszło do naruszenia stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, organy zobowiązane są działać z zachowaniem wymogów określonych w k.p.a., w tym zgodnie z art. 7 k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), zaś ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, powinna opierać się na całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Sąd zauważa, że spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się w istocie nie tyle w odniesieniu do wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie, co wokół prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzonego przez organy postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy zatem wskazać, że postępowanie między stronami w sprawie zmiany stanu wody na gruncie było już prowadzone przez organy I i II instancji. W oparciu o wykonane dwie opinie biegłego hydrologa została wydana przez organ I instancji prawomocna decyzja, w której odmówiono nakazania właścicielom działek [...], [...] i [...] przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działkach skarżącej.

Opinia hydrologiczna sporządzona przez biegłych z zakresu hydrologii z listopada 2015 r., uzupełniona następnie opinią sporządzoną także przez uprawnionych specjalistów z lipca 2016 r., miała na celu ustalenie, czy zmiana stanu zagospodarowania w obrębie działek o nr ewid.[...] i [...] przyczyniła się do powstania szkodliwych zmian stanu wody na nieruchomości skarżącej tj. działek [...]

Opinia wykazała, że właściciel działki nr [...] podwyższając część działki masami ziemnymi z wykopów pod budynki realizowanych na przedmiotowej działce nie zmienił stosunków wodnych i nie wpłynął negatywnie w tym zakresie na działkę nr [...]. Z opinii uzupełniającej wynika zaś, że w obrębie działki nr [...] nie zostały naruszone stosunki wodne ze szkodą dla gruntów sąsiednich tj. działki nr [...] i nie jest wymagane przywrócenie pierwotnych stosunków wodnych.

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, można dojść do wniosku, że organ prawidłowo uznał, że od czasu wydania powyższych opinii nie zaszły zmiany zagospodarowania terenu na działkach, które generowałyby potrzebę ponownego sporządzania opinii z zakresu hydrologii. Podwyższenie terenu pod budowę na działce nr [...] zostało ujęte w opinii z 2016 r., i po przeprowadzonym postępowaniu uznano, że nie ma wpływu na stosunki wodne z działką nr [...].

Z kolei z protokołu oględzin z dnia 7 maja 2021 r., wynika, że "na nieruchomości Państwa K. nie stwierdzono wykonania jakichkolwiek prac na nieruchomości, a istniejące odpływy wody utrzymane są w prawidłowej kulturze (...)".

Z akt sprawy wynika, że od czasu sporządzenia opinii, jedyna powstała różnica dotyczy przebiegu granicy pomiędzy działkami [...] oraz [...]. Po przeprowadzeniu postępowania rozgraniczeniowego, okazało się, że rów wykonany przez S. S. – powstały w wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją organu I instancji z dnia 20 kwietnia 2015 r. - oddzielający działki nr [...] z działkami [...] i [...] znajduje się w całości na posesji skarżącej (działka nr [...]). Według twierdzeń skarżącej, po zasypaniu rowu przez S. S., została utworzona skarpa wzdłuż działki [...] i częściowo na działce [...], co powoduje zalewanie jej działki. W związku z powyższym, skarżąca domagała się zastosowania art. 234 ust. 3 pr. wodnego i nałożenia obowiązku wynikającego z tego przepisu względem właściciela działki [...]

Mając jednak na uwadze, że utworzona w wyniku zasypania rowu skarpa, znajduje się na nieruchomości skarżącej, nie można rozważać nałożenia obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego (czy też wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom) w stosunku do właściciela działki sąsiedniej – S. S.. Przepis art. 234 ust. 3 pr. wod. jasno statuuje obowiązek właściciela gruntu, który w wyniku wprowadzenia zmiany stanu wody na swoim gruncie spowodował szkodliwy wpływ na grunt sąsiedni do przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.

Skoro okolicznością kluczową w procesie stosowania art. 234 ust. 3 pr. wod. jest stwierdzenie wystąpienia łącznie następujących przesłanek: zmiany stanu wody na gruncie, wpływu tego stanu na grunty sąsiednie i możliwości przypisania odpowiedzialności za ten stan właścicielowi nieruchomości na której zmiany stanu wody nastąpiły, a z analizy stanu faktycznego wynika, że w żaden sposób nie doszło do ich zajścia względem skarżącej, ze strony właściciela działki nr [...], to tym samym nie został spełniony warunek do nałożenia obowiązku administracyjnego z art. 234 ust. 3 pr. wod. Ustalony stan faktyczny w tym zakresie nie nasuwa żadnych wątpliwości, nie ma zatem potrzeby weryfikowania metod dowodowych organu i konieczności sporządzania kolejnych opinii hydrologicznych w tym zakresie. Skarpa, powodująca zdaniem skarżącej szkodliwy wpływ na jej grunt, poprzez zalewanie jej działki znajduje się na nieruchomości będącej jej własnością, a więc nie można nałożyć obowiązku na właściciela sąsiedniej działki.

Przepis art. 234 ust. 3 pr. wod. nie będzie miał zatem zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy.

Z akt sprawy wynika, że organ przeprowadził kilkukrotnie oględziny, także podczas opadów deszczu, w trakcie których nie wykazano, żadnych szkód na działkach skarżącej, wynikających z przemieszczania się wód z działek należących do A. K. i S. S.. Nie zauważono jakiekolwiek ingerencji w ukształtowanie terenu oraz szkodliwego oddziaływania na działkę skarżącej od czasu sporządzenia ostatniej opinii. W tych okolicznościach zasadnie organ uznał, że nie ma podstaw do powoływania biegłego do sporządzenia kolejnej opinii dotyczącej stosunków wodnych na spornym terenie. Jedynie bowiem nowe okoliczności, tj. np. niwelacja terenu, wykopanie rowu lub jakakolwiek inna zmiana w ukształtowaniu terenu związana równie z zamontowaniem urządzeń, mogą skutkować potrzebą uzupełnienia zebranego materiału dowodowego o opinię specjalisty z zakresu hydrologii. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, do żadnych zmian w zagospodarowaniu przedmiotowych działek - w następstwie których dochodziłoby do powstania szkód na działce skarżącej uzasadniających uzyskanie wiadomości specjalnych - nie doszło, a zatem nie ma potrzeby powoływania biegłego z zakresu stosunków wodnych.

W odniesieniu do zarzutów skargi, uznać należy, że są one niezasadne. Zarówno skarżąca jak i organ nie kwestionują, że woda stagnuje na działce nr [...], będącej własnością A. K.. Według skarżącej, woda ta przesiąka pod ziemią na jej działkę, powodując jej zalewanie. Wzmacniając swoją argumentację, skarżąca podnosi, że nie bez wpływu na okoliczności sprawy pozostaje zmiana klimatu w Polsce, z łagodnego na gwałtowne zjawiska pogodowe.

Z powyższą argumentacją trudno się zgodzić. Ze sporządzonych w sprawie opinii nie wynikało, aby pomiędzy działkami [...] i [...] dochodziło do przesiąkania wody i zalewania działki skarżącej. Nie sposób zaś podważyć rzetelności i prawidłowości sporządzenia rzeczonej opinii, ponieważ została ona przygotowana przez osobę uprawnioną i zgodnie z wymogami formalnymi przewidzianymi dla tego typu ekspertyzy. Sąd zaś nie jest władny podważać merytorycznych wniosków wynikających z tej opinii, gdyż zostały one sporządzone przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną z przedmiotowego zakresu. Z kolei, właściciel działki [...], od czasu sporządzenia opinii nie wykonywał też żadnych czynności związanych ze zmianą ukształtowania tego terenu, co mogłoby wpłynąć na stosunki wodne sąsiadujących działek. Fakt ten potwierdzają kolejne protokoły z oględzin przeprowadzonych przez organ, na przedmiotowych działkach, także podczas opadów deszczu.

Z tego względu nie można podzielić zarzutów skarżącej dotyczących niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego.

W związku z tym bezpodstawne byłoby powoływanie przez organy kolejnego biegłego, do przeprowadzenia jeszcze jednej opinii hydrologicznej.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa procesowego i podnoszonym przez stronę skarżącą niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania dowodowego oraz nieprawidłowej ocenie zebranych materiałów dowodowych.

Kończąc, jeszcze raz należy podkreślić, że w okolicznościach niniejszej sprawy, nie doszło do zmiany ukształtowania terenu, które generowałoby potrzebę powoływania biegłego. Organ wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o dwie opinie sporządzone przez uprawnionego hydrologa, przeprowadził oględziny w dniu 12 maja 2017 r., w czasie opadów atmosferycznych. Z wniosków końcowych opinii jednoznacznie wnika, że stosunki wodne nie zostały w analizowanym obszarze naruszone i nie można stwierdzić istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zmianą stanu wody na działce [...] i [...] realnym oraz potencjalnym powstaniem szkody na gruncie sąsiednim tj. działce o nr ewid.[...] i [...].

Organ prawidłowo uznał zatem, że nie ma żadnej przesłanki, aby nakazać właścicielom działek [...] oraz [...] wykonanie urządzeń zapobiegającym spływowi wód opadowych z tych działek na działkę nr [...] będącej własnością skarżącej.

W zakończeniu należy jeszcze raz podkreślić, że te zmiany stanu wody na gruncie, które zaistniały przed wydaniem decyzji Wójta Gminy Żyrzyn z dnia 4 sierpnia 2017 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 22 września 2017 r. nie mogą być przedmiotem obecnie prowadzonego postępowania administracyjnego i nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji z art. 234 ust. 3 pr. wod. Co do tych zmian procedowały już bowiem i rozstrzygnęły organy w przywoływanych decyzjach z dnia 4 sierpnia 2017 r. i 22 września 2017 r. Decyzje te są prawomocne i pozostają w obrocie prawnym, w związku z czym służy im powaga rzeczy osądzonej. Z uwagi na powyższe zmiany stanu wody na gruncie dokonane przed wydaniem decyzji z dnia 4 sierpnia 2017 r. i 22 września 2017 r. nie mogą być przedmiotem ponownego badania w ramach obecnie przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym także z twierdzeń samej skarżącej, wynika, że jedyną zmianą na gruncie, która została dokonane po tym czasie, było usypanie skarpy, którą wykonał S. S. zasypując wcześniej wykopany rów, który zgodnie z nieprawomocną decyzją z dnia 20 kwietnia 2015 r. miał być wykonany na działce nr [...] stanowiącej własność S. S..

Skoro jednak, co przyznawała także skarżąca, prace te, tj. wykopanie rowu i jego zasypanie z usypaniem skarpy, zostały faktycznie wykonane nie na nieruchomościach stanowiących grunty sąsiednie, lecz na działce nr [...] stanowiącej własność skarżącej, to powyższa okoliczność nie może stanowić podstawy do wydania decyzji z art. 234 ust. 3 pr. wod. Tego rodzaju zdarzenie jest typowym zdarzeniem z zakresu naruszenia prawa własności, w związku z czym środków przeciwdziałania skutkom takiego naruszenia skarżąca powinna poszukiwać w ramach przepisów dotyczących ochrony prawa własności, a nie w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 234 ust. 3 pr. wod.

Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.