Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013r. sprawy ze skargi G. I. Z. Sp. z o.o. w E. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2013r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę

1. W dniu [...] października 2012 r. Grupa Inwestycyjna "Z." Sp. z o.o. w E. złożyła wniosku o dofinansowanie dla projektu "Wdrażanie innowacyjnej technologii w zakresie obróbki skrawaniem przez GI "Z. Sp. z o.o."

2. W efekcie dokonanych uzupełnień (w wezwaniu z dnia [...] kwietnia 2013 r. Bank Gospodarstwa Krajowego zażądał uzupełnienia wniosku wskazując na brak:

a) źródeł, na podstawie których stwierdzono okres stosowania technologii,

b) sposobu wdrożenia nowej technologii,

c) wykazania i uzasadnienia wykorzystania środków trwałych dla wdrożenia nowej technologii) pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. poinformowano Wnioskodawcę, że została podjęta decyzja o odmowie przyznania promesy premii technologicznej, albowiem projekt nie spełnił następujących kryteriów oceny merytorycznej, tj:

A) "Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116 poz. 730 ze zm.) zwanej dalej ustawą, stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat."

W uzasadnieniu wskazano, że z charakterystyki opisu technologii wynika, że dotyczy ona zastosowania kamery termowizyjnej w procesie obróbki skrawania. Z racji niejasności wystosowano pismo o dostarczenie opinii uzupełniającej – pismo BGK z dnia [...] kwietnia 2013 r. W efekcie otrzymano informację, w której wskazano jedynie fragmenty będące przedmiotem wezwania.

B) "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3. POIG oraz ustawą (...)."

W uzasadnieniu BGK podniósł, że z racji tych braków w opinii nowej technologii nie można stwierdzić, czy projekt zgodny z art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 oraz z art. 3 ust. 4 ustawy, a tym samym zgodny z celem i zakresem działania 4.3. POIG.

3. W proteście zwrócono uwagę, że przeprowadzoną ocena stoi w sprzeczności z zapisami art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy, albowiem odnosi się do błędnie interpretowanych zapisów opinii o nowej technologii, nie uwzględniając jednoznacznie prezentowanego stanowiska w sprawie zakwalifikowania wdrożonej technologii jako "nowej technologii" w rozumieniu ustawy, a planowanych do nabycia środków trwałych jako niezbędnych do jej wdrażania nakładów inwestycyjnych. Nowa technologia, będąca projektem racjonalizatorskim, jest technologią własną, ma więc postać prawa własności – zgodnie z zapisami ustawy Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.).

Dalej zwrócono uwagę, że przedłożoną opinię o nowej technologii jest kompletna i już pierwotnie zawierała takie elementy, jak: źródła na podstawie których stwierdzono okres stosowania technologii, sposób wdrożenia nowej technologii, jak również wskazanie i uzasadnienia wykorzystania środków trwałych dla wdrożenia nowej technologii. Krytycznie odniesiono się też do treści wskazanych w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. przepisów podnosząc ich niewłaściwe zastosowanie.

Dostrzeżono wreszcie, że pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r. było nieprecyzyjne, co zmusiło Wnioskodawcę z Opiniodawcą do telefonicznego kontaktu z pracownikiem BGK. To zaś doprowadziło do dalszych nieporozumień.

Wskazano także, że zupełnie bezzasadnie zróżnicowano uczestników konkursów jedynych informując obszernie i prawidłowo o brakach wniosku innych zaś – jak wnioskodawcę – wysłano nieprecyzyjne żądania.

4. Pismem z dnia [...] września 2013 r. Minister Gospodarki poinformował Wnioskodawcę, że protest został uznany za niezasadny. W ramach Kryterium:

A) Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 POIG oraz ustawę wskazano – bazując i przytaczając regulacje Przewodnika po kryteriach wyboru projektów w działaniu 4.3 – że inwestycja nie wypełnia przesłanek ustawy, albowiem projekt będzie polegał na odpowiednim doborze nabytych maszyn i urządzeń o wymaganych parametrach.

Poddając analizie "istotę projektu", treść opinii NOT, stanowiska opiniodawcy co do okresu stosowania technologii, zapisów w biznes planie (wsparto tę argumentację cytatami) Minister doszedł do wniosku, też technologia zawiera następujące elementy:

a) pomiar temperatury w strefie skrawania za pomocą technik termowizyjnych,

b) przetwarzanie wyników za pomocą odpowiedniego opracowania,

c) wykorzystanie wyników pomiarów do poprawy dokładności obróbki.

Z dokumentacji – zdaniem Ministra wynika, że planowana jest kontrola obróbki skrawania na trzech stanowiskach przez pomiar temperatury w celu stwierdzenia czy parametry skrawania (jego szybkość) nie zostały przekroczone. Pomimo tego zaplanowano zakup tylko jednej sztuki kamery termowizyjnej, a na dodatek nie wskazuje, że planuje się sprzężenie pomiędzy pomiarem a układem sterowania obrabiarkę. Zdefiniowana technologia jedynie ogranicza się do wykorzystania kamery termowizyjnej do kontroli temperatury poprzez analizę emisji promieniowania podczerwonego w strefie skrawania.

Następnie – wskazując konkretne publikacje i daty ich wydania – wskazano, że wykorzystanie kamery termowizyjnej w zakresie przewidzianej stosowne jest w świecie dłużej niż 5 lat.

Podważono też kompetencje Wnioskodawcy do przeprowadzenia badań i obliczeń w zakresie strefowej kontroli temperatury w procesie obróbki skrawaniem, a to z racji na brak właściwej aparatury.

Reasumując Minister dostrzegł, że Wnioskodawca nie przedstawił informacji, że technologia będąca przedmiotem projektu, nie była stosowana nie dłużej niż 5 lat. Z opublikowanych źródeł opartych na wskazanych pozycjach książkowych i artykułowych wynika, że jest ona stosowana dłużej niż 5 lat.

B) Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy stwierdzającą, że technologii która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania nie jest dłuższy na świecie niż 5 lat.

Analizując zapisy Przewodnika po kryteriach wskazano, że opinia, która została przedłożona nie zawiera treści, która mogłaby być uznana za opis wdrażania technologii. Opinia winna przewidywać zakres niezbędnych działań do wdrażania technologii, tymczasem opis tych działań jest ogólnikowy i składa się z etapów "wdrożenie wstępne", "wdrożenie właściwe", "wdrożenie wtórne" uzupełnionych ogólnymi stwierdzeniami dotyczącymi procesu inwestycyjnego bez odniesienia się do wdrożonej technologii. Treść przedstawiona w opinii mogłaby zostać – zdaniem Ministra – zastosowano do opisania wdrażania praktycznie dowolnej technologii.

IP wskazała także, że poza uzasadnieniem kamery termowizyjnej, motywy treści pozyskania pozostałych środków trwałych w żaden sposób nie odnoszą się do technologii. Przykładowo zakup tokarski CCC nie jest w żaden sposób powiązany z technologią opartą na technice termowizyjnej. Tak samo "potraktowano" pozostałe środki trwałe (brak związku z technikę termowizyjną.).

5. W skardze – żądającej stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawy do ponownego rozpatrzenia JP, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego – zarzucono obrazę przepisów prawa:

a) materialnego poprzez błędną i całkowicie dowolną wykładnią art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 6) oraz c), a także art. 5 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy;

b) procesowego polegającą na naruszeniu art. 26 ust. 2 i art. 27 ust. ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. – o zasadach polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), w szczególności art. 30a ust. 3 poprzez złamanie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów oraz brak szczegółowego uzasadnienia uznania protestu za niezasadny, jak również brak zapewnienia prawidłowości realizacji zadań powierzonych IP, którą pełni Ministerstwo Gospodarki (przez Instytucję Zarządzającą POIG – Ministrem Rozwoju Regionalnego).

W motywach zwrócono uwagę, że przeprowadzona ocena projektu została dokonana z naruszeniem zasad równego dostępu do środków publicznych – z naruszeniem zasady art. 26b) ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.) – dalej u.z.p.p.r. Dalsze uchybienie to fakt braku odniesienia się do zarzutów podniesionych w proteście, a także formułowanie zarzutów, które według BGK nie były podstawą odrzucenia projektu.

Nie oceniono w szczególności ogólnikowego wezwania Skarżącej do usunięcia braków (w stosunku do innego uczestnika konkursu wskazano w jakim zakresie ma być uzupełniona treść opinii o nowej technologii), a także rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w tej kwestii pomiędzy pracownikiem Organu a opiniodawcą.

Wskazując na treść art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy (i przytaczając treść regulacji) Skarżąca podniosła, że brak jest podstaw do formułowania żądania uzupełnień, o których mowa w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. Zwrócono też uwagę, że Minister nie jest Organem oceniającym, a jedynie nadzorującym; to do BGK należał wybór projektów godnych dofinansowania, zaś do Ministra zagadnienie oceny wnoszonych protestów, czyli – w niniejszej sprawie – precyzyjne odniesienie się do argumentacji złożonego środka zaskarżenia.

Zdaniem Skarżącej braki w niniejszej sprawie było – po pierwsze – precyzji w żądaniu usunięcia braków (vide pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r.), po drugie – poszanowania zasady równego traktowania wszystkich uczestników biorących udział w konkursie (vide pismo zał. do skargi), czego efektem było uzyskanie przed ten podmiot promesy premii technologicznej i wreszcie – po trzecie – wybiórcza analiza treści protestu.

Zwrócono także uwagę, że wniosek dotyczy nowej technologii w zakresie kształtowania ubytkowego z wykorzystaniem sposobów skrawania przy zastosowaniu odpowiednich narzędzi skrawających i technik termowizyjnych, nie zaś jak wskazano " na wykorzystaniu technik termowizyjnych", które na świecie są stosowane od wielu lat. Skarżąca bowiem nie wprowadza w ramach tego projektu nowej technologii termowizyjnej.

Podstawowym dokumentem źródłowym jest projekt racjonalizatorski, który jako jeden z projektów wynalazczych jest prawem własności przemysłowej zgodnie z cyt. ustawą Prawa własności przemysłowej. Jest to projekt autorski, którego Wnioskodawca jeszcze go nie wdrożył. To jest argument zasadniczy i formalny warunku stosowania technologii poniżej 5 lat. Ponadto jako kolejne źródło wdrażanej technologii opiniodawca wyraźnie podał w opinii, że jedynym ze źródeł na podstawie którego wydał opinię o nowej technologii była baza danych praw wyłącznych Urzędu Patentowego RP na przedmioty własności przemysłowej właśnie w zakresie dotyczącym przedmiotu opinii czyli nowatorskiej technologii w zakresie kształtowania ubytkowego, a nie zastosowania technik termowizyjnych jako podstaw wdrażanej technologii.

Fakt, że Wnioskodawca nie ma doświadczenia w zakresie wdrażanej technologii nie wyklucza go z udziału w niniejszym konkursie, albowiem nie ograniczono udziału w dostępie do środków firm, które nie mają doświadczenia. Jeśli IP dokładniej zapoznałaby się z treścią dokumentów choćby biznesplanu, którego wyrwane z kontekstu cytaty przytaczała w swojej decyzji, to wiedziałby, że zarządzający Skarżącą Spółką posiadają doświadczenie w produkcji oraz mają doświadczenie, które pozwoliło im na opracowanie niniejszej technologii. Dla przykładu Prezesa Zarządu Skarżącej pracował jako szef produkcji w firmie produkującej samochody, więc ma ogromne doświadczenie w tym zakresie, nie tylko teoretyczne jakie posiadają pracownicy naukowi wymienionych przez IP instytucji, ale przede wszystkim praktyczne, które w tej sytuacji jest wartości dodaną.

Nie może być zatem mowy o braku doświadczenia i niemożności opracowania technologii w zakresie kształtowania ubytkowego, skoro Skarżąca mogła wspólnie wykonać je np. z ww. partnerem, dokumentacja konkursowa nie nakazywała posiadania własnego działu B+R, ani przekazywania informacji, kto lub na czyje zlecenie takie badanie wykonano, stąd podane przez IP zarzuty nie znajdują racjonalnego uzasadnienia.

Fakt wykorzystania w biznes planie opisów zastosowania kamery termowizyjnej do monitorowania procesu skrawania z pracy magisterskiej, ogólnodostępnej na stronach internetowych, nie świadczy o tym że była ona podstawą wykonanych badań, ale służyła jedynie wyjaśnieniu zjawiska działania takiej kamery. Praca jest publikacją ogólnodostępną, skąd nie ma konieczności w świetle obowiązującego prawa polskiego zakupywania prawa do cytowania jej treści celem wyjaśnienia zasady działania kamery termowizyjnej i nie chodziło w tym o braku własnej wiedzy, a jedynie o podanie zrozumiałej dla oceniających "definicji".

Skarżący stwierdził, że IP w decyzji o uznaniu protestu za niezasadny w swym lakonicznym uzasadnieniu, nie odniosła się do technologii, którą zamierza wdrożyć Skarżącą, opisując zupełnie inna technologię, ale przede wszystkim nie odniosła się do treści złożonego przez Skarżącą protestu w zakresie naruszeń o charakterze proceduralnym, które wystąpiły w trakcie oceny i miały wpływ na jej wynik, co stanowi naruszenie zapisów u.z.p.p.r. ora Regulaminu konkursu poprzez to, że zamiast odniesienia się do zarzutów Skarżącej dokonała ponownej subiektywny oceny projektu, co zgodnie z obowiązującym w tym konkursie Regulaminie należało do BGK.

IP pisząc w decyzji, iż podtrzymuje stanowisko IW w zakresie oceny projektu Skarżącej, a następnie przytaczając nowe inne powody odrzucenia projektu, zaprzeczyła sam sobie, IW bowiem nie odrzuciła wniosku Skarżącej z powodów, które podaje decyzji IP.

Zgodnie z u.z.p.p.r. zadaniem IP nie jest przeprowadzanie ponownej własnej oceny projektu, gdyż w myśl jej zapisów winna ona odnieść się do zarzutów złożonego protestu i sprawdzić czy w tym zakresie IW nie popełniła błędu, w zakresie równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz sprawdzić czy nie została złamana przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów, poprzez jak to miało miejsce w tym przypadku nieprecyzyjne wysłanie wezwania do złożenia uzupełnień.

Ponadto zarówno IP jak również IW, błędnie interpretuje zapisy art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt b oraz c, a także art. 5 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. odrzucając jednocześnie projekt Skarżącej z uwagi na brak uzupełnień w treści opinii, nie wskazując jednakże konkretów w jakim zakresie dokładnie należy ją uzupełnić, podczas gdy ustawodawca nie sprecyzował ustawy i wskazał jedynie elementy z jakich winna się ona składać.

Wobec powyższego Skarżąca zawiadomienie o odmowie przyznania premii technologicznej dla Skarżącej i odrzucenie wniosku na etapie oceny merytorycznej z przyczyn wskazanych w zawiadomieniu otrzymanym z IW z dnia [...] czerwca 2013 roku, a następnie podtrzymaną decyzją IP pismem z dnia [...] września 2013 r. znak sprawy [...], [...], uznaje za bezzasadne, nie posiadające podstaw prawnych, a tym samym niezgodne zarówno z regulaminem konkursu oraz z przedstawionymi aktami prawnymi, co należy uznać za daleko krzywdzące dla Skarżącej, dlatego wnosimy o przeprowadzenie ponownej weryfikacji przedłożonej dokumentacji pod kątem spełnienia wymogów merytorycznych i tym samym przywrócenie projektu nr [...] do oceny. Subiektywna ocena projektu, niepoparta aktami prawnymi oraz nadinterpretacja i nie przestrzeganie zapisów ustawy miały bowiem istotny wpływ na przeprowadzenie oceny ww. projektu, która wpłynęła zasadniczo na jej wynik.

6. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne za stanowiskiem zawartym w p-kcie 2 i4 uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

I. Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W tym miejscu należy zaznaczyć, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c u.z.p.p.r., w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a.

W przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowo-administracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy).

Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. W tym miejscu wskazać należy, iż jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych rozstrzygających powyższe sprawy wskazuje, że przy interpretacji przepisów u.z.p.p.r., przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

I. In principio zgodzić należy się, że Skarżącym, iż punktem wyjścia do dalszej dyskusji nad zasadnością skargi, winno być pismo z dnia [...] czerwca 2013 r., którego treścią jest odmowa przyznania premii technologicznej. Przyznać należy, że jest ono w swej treści niezwykle lakoniczne i wcale przez to nie jest pozbawione sensu, wręcz przeciwnie – przez swoją skrótowość jest niesamowicie precyzyjne.

II. Sednem sprawy – na co zwrócono uwagę już w punkcie 1 tego pisma – jest kwestia wykazania przez Skarżącego, że technologia która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowanie na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. Jak wykazał to Minister Gospodarki w swoim piśmie z dnia [...] września 2013 r. – poprzez wskazanie konkretnych publikacji, z których pierwsze sięgają 1997 r. – wykorzystanie kamer termowizyjnych na świecie w stosowaniu przedmiotowej technologii kilkukrotnie przekracza okres pięcioletnim. Wiedza na ten temat jest na tyle powszechna, że "zbłądziła pod strzechy" bowiem poświęcone są jej prace magisterskie (o jednej wspomina się w wyżej wskazanym piśmie Ministra Gospodarki).

III. Faktu zaistnienia publikacji nie reaguje skargę wobec czego należy przyjąć, iż nie podważa się konstatacji Ministra Gospodarki i BGK, że nie spełnił kryterium oceny merytorycznej: "Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy, stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji i inwestycji technologicznej finansowej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat".

Formalnie rzecz ujmując Skarżący taką opinię uzyskał tyle, że spełnienie tego warunku (dot. okresu 5- letniego) jest sprzeczne z dorobkiem doktryny – vide publikacje wskazane przez Ministra Gospodarki, o których była wyżej mowa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że również w niniejszym postępowaniu obowiązuje zasada prawdy materialnej a ta jest urzeczywistniona poprzez weryfikację treści złożonych w sprawie dokumentów.

IV. Powyższe konstatacje pozwalają przyjąć – w nawiązaniu do p-ktu 2 pisma BGK z dnia [...] czerwca 2013 r. – że także nie zostało spełnione drugie kryterium:

"Projekt jest zgodny z celem i zakresem POIG oraz ustawą (...)."

Jest oczywiste, że celem i zakresem działania nie jest wdrażanie ponad dwudziestoletnich technologii i już chociażby ta prosta konstatacja uzasadnienia brak spełnienia warunku ujętego w cudzysłowie. W tym zakresie - w ocenie Sądu – konstatacja BGK zawarta w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. jest ze wszechumiar trafna.

V. Odnosząc się do treści skargi i zawartych tam zarzutów obrazy prawa materialnego i formalnego wskazać należy, że nie zasługują na uwzględnienie – chociażby z przyczyn wyżej wskazanych.

VI. W świetle powyższych konstatacji bez znaczenia jest formułowany w skardze zarzut zbyt ogólnikowego – na tle wezwania innego beneficjenta – wezwanie wnioskodawcy do usunięcia braków wniosku. Zdaniem Sądu jest ono na tyle precyzyjne, że nie można uznać, że dokonana na jego podstawie sanacja braków może być za prawidłową. Podane informacje słusznie zostały zdyskwalifikowane, jako że były powtórzeniem podanych zawartych w załączonej opinii o nowej technologii. Jak wyżej wskazano kwestia ta nie ma i tak znaczenia bowiem projekt nie dotyczy nowej technologii w rozumieniu ustawy, której okres stosowania nie jest dłuższy niż 5 lat. W efekcie trudno podzielić pogląd skarżącego, że dopuszczono się złamania zasady równego dostępu do środków publicznych.

VII. Nie ulega wątpliwości, że w żądanym z dokumentów – pomimo wezwania – a także na rozprawie pełnomocnik nie potrafił wskazać, na czym polega nowatorskość technologii "w zakresie kształtowania ubytkowego", a nie zastosowania technik termowizyjnych jako podstawy wdrażanej technologii. Trudno uznać za przekonywujący argument, że gwarantem rzetelności koncepcji są "zarządzający firmą Z., posiadający doświadczenie w produkcji oraz mający doświadczenie, które pozwoliło im na opracowanie niniejszej technologii. Np. Prezes Zarządu Skarżącej pracował jako Szef produkcji w firmie produkującej samochody, więc ma ogromne doświadczenie w tym zakresie". Gdyby tak istotnie było, to opracowanie nowej technologii w zakresie zastosowania kamery termowizyjnej nie opierałoby się na pracy magisterskiej dostępnej w Internecie.

Z profesjonalizmem nie mamy też do czynienia kiedy projektuje się kontrolę skrawania na trzech stanowiskach jedną kamerę termowizyjną, a nadto występuje brak powiązania pomiarów kamery z układem w sterującym chociaż jednej obrabiarki.

IX. Mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.