Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka, , po rozpoznaniu 15 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. zobowiązuje Wojewodę Mazowieckiego do rozpatrzenia wniosku I. sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia 19 listopada 2025 r. o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca B.A. w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w punkcie I; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz I. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę M. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca – B. Y. S. A. (obywatela [...]). W skardze podniesiono zarzuty naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a. oraz wniesiono o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Zdaniem skarżącej Spółki w okolicznościach niniejszej sprawy przyczyny przewlekłości i bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu, a ustawowy termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony, co należy uznać za działanie organu stanowiące rażące naruszenie prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz ewentualnie w razie uznania skargi za częściowo uzasadnioną – o miarkowanie kosztów. Organ wskazał na znaczną ilość prowadzonych w tym czasie postępowań.

W toku postępowania sądowego zarządzeniem z 7 lipca 2026 r. pełnomocnik organu została wezwana przez Sąd o wyjaśnienie, jaki jest aktualny stan rozpoznania sprawy, tj. o wyjaśnienie, czy sprawa została zakończona wydaniem decyzji administracyjnej (przesłanie decyzji) w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania.

Do dnia rozpoznania sprawy organ nie odpowiedział na powyższe wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r., poz. 621) przepisów art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę w zakresie potrzeby wniesienia ponaglenia, o którym mowa m.in. w art. 26 ustawy, a w więc w odniesieniu do zezwolenie na pracę cudzoziemca na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi, tak jak w niniejszej sprawie.

Jak wynika z akt sprawy:

- 19 listopada 2025 r. za pośrednictwem systemu praca.gov.pl wpłynął wniosek [...] sp. z o.o.. z siedzibą w W. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca B. Y. S. A., ob, [...], na stanowisko: pracownik produkcji, na okres ważności od 19.12.2025 r. do 18.12.2028 r.

- 26 stycznia 2026 r. Strona wniosła skargę do Sądu na bezczynność organu,

- 3 lutego 2026 r. wnioskodawca w trybie art. 64 § 2 K.p.a. został wezwany do uzupełnienia braków wniosku. Pismo zostało skutecznie doręczone w tym samym dniu.

- 6 lutego 2026 r. Strona odpowiedziała na wezwanie uzupełniając braki formalne podania i jednocześnie Wnioskodawca zmienił okres, na jaki podmiot powierzający powierzy pracę cudzoziemcowi oraz najniższe wynagrodzenie, jakie będzie otrzymywać cudzoziemiec na danym stanowisku.

- 23 lutego 2026 r. z uwagi na konieczność dokładnego ustalenia stanu faktycznego pod względem spełnienia przez pracodawcę przesłanek wydania zezwolenia na pracę, w tym pod kątem dopełniania obowiązków związanych z prowadzeniem działalności oraz powierzaniem pracy innym osobom przez podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi Strona na podstawie art. 50 § 1 K.p.a. została wezwana do dodatkowych dokumentów. Jednocześnie organ poinformował o nowym terminie załatwienia sprawy do 23 marca 2026 r.

Przechodząc do oceny stanu faktycznego sprawy, stwierdzić należy, że przedmiotem skargi na bezczynność organu lub przewlekłość w prowadzeniu postępowania administracyjnym jest ocena jego zachowania (zarówno działania jak i zaniechania czynności), dokonywana z perspektywy przepisów regulujących bieg postępowania oraz okoliczności faktycznych i prawnych rzutujących na aktywność organu. Każdy, kto inicjuje postępowanie administracyjne ma prawo oczekiwać podejmowania przez organ działań odpowiadających zasadzie szybkości zawartej w art. 12 § 1 K.p.a., oczekiwać od organu sumiennej analizy treści wniosku i działań zmierzających do rozwiania wątpliwości odnośnie jego treści, jeżeli takowe się pojawią, a także oczekiwać rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie (wyrok NSA z 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1426/19).

Stosownie do treści art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).

Zgodnie z treścią art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1.

Analiza przebiegu postępowania prowadzi do wniosku, że w sprawie doszło do bezczynności Wojewody, ponieważ sprawa nie została załatwiona w określonym w art. 35 K.p.a. terminie. Pierwsze pismo organu w aktach sprawy, zawierające wezwanie z 6 lutego 2026 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jak i następne ze wskazaniem terminu załatwienia sprawy datowane było na dzień 23 lutego 2026 r., a więc już po złożeniu skargi na bezczynność 16 stycznia 2026 r. Natomiast warunkiem przedłużenia terminu załatwienia sprawy jest wyznaczenie nowego terminu do jej rozpoznania wyłącznie przed upływem terminu do jej załatwienia. Reguła ta jest niezależna od tego, czy mamy do czynienia z terminem ustawowym czy terminem ustalonym przez organ. Wniosek taki jest logicznym skutkiem regulacji dotyczącej terminowości załatwiania spraw (por. wyroki NSA z 29 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 1959/22 i 9 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 268/23).

Wskazując na powyższe, stwierdzić należało, że po złożeniu przez stronę skarżącą wniosku 11 listopada 2025 r. organ w terminie otwartym do załatwienia sprawy nie podejmował żadnych czynności, w tym nie wyznaczył nowego terminu do załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 36 § 1 K.p.a. Także na dzień wniesienia skargi organ nie rozstrzygnął sprawy i z tego względu skarga w zakresie żądania stwierdzenia bezczynności została uwzględniona, o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.).

Ponieważ, jak wynika z akt sprawy, organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie do dnia orzekania przez Sąd, a na wezwanie Sądu organ nie udzielił odpowiedzi, jaki jest stan rozpoznania sprawy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązano organ do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, jak w punkcie I sentencji wyroku.

Stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, o czym Sąd orzekł jak w puncie III. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., mając na względzie, że stan rażącej bezczynności odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob., przykładowo: wyroki NSA: z 8 grudnia 2021 r., II OSK 2024/21; z 5 sierpnia 2021 r., Il OSK 151/21; z 23 marca 2021 r., II OSK 2439/20; z 14 lipca 2020 r., II OSK 879/20; z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1415/19). Orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić (zob. wyrok NSA z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19). W przedmiotowej sprawie Sąd miał na względzie podnoszoną przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczność znacznego obciążenia Wojewody. Nie ma więc jakichkolwiek podstaw by stwierdzić na gruncie rozważanego przypadku, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej Spółki o zasądzenie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej i w tym zakresie oddalił skargę na podstawie 151 p.p.s.a. (pkt IV. sentencji wyroku). Orzeczenie o zasądzeniu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny, o czym świadczy posłużenie się w art. 149 § 2 p.p.s.a. czasownikiem "może". Ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając sumę pieniężną. Zastosowanie ww. dodatkowego środka jest szczególnie uzasadnione wówczas, gdy analiza akt wskazuje na celowe przewlekanie postępowania przez organ przed wydaniem decyzji (por. np. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17). W realiach niniejszej sprawy brak jest dowodów na tego rodzaju okoliczności.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie V wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w związku z art. 206 P.p.s.a., zasądzając od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w wysokości 100 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935) z uwzględnieniem miarkowania wynagrodzenia przez Sąd.

Stwierdzić należy, że zgodnie z art. 206 P.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W orzecznictwie podkreśla się, że "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 206 P.p.s.a., jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą a jej pełnomocnikiem, istnienie wątpliwości, czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego.

W niniejszym postępowaniu zachodzą podstawy do miarkowania wysokości kosztów należnych skarżącej z uwagi na bardzo dużą ilość skarg na bezczynność Wojewody M. w przedmiocie zezwolenia na pracę złożonych przez tego samego pełnomocnika jak w niniejszej sprawie, fakt że są to skargi o bardzo zbliżonej treści, tożsamych zarzutach i argumentacji, obejmujących krótki okres bezczynności organu. Ponadto analiza akt sprawy wymagała niewielkiego nakładu pracy pełnomocnika, zaś sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, co wiązało się z brakiem koniczności stawiennictwa pełnomocnika przez sądem.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a.