Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Referent Agnieszka Zych-Zaborska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi F. w L. na Zarząd "Energetyka" sp. z o.o. w Lubinie z dnia 19 grudnia 2025 r. nr ZZ/ZO/120/ŁR/2025/3135 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.

Pismem z 3 listopada 2025 r. F. P. E. (dalej: strona skarżąca) zwróciła się do Energetyka Sp. z.o.o. w Lubinie (dalej: Spółka) z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w postaci:

1. wykazu inwestycji zrealizowanych przez "Energetyka" sp. z o.o. w latach 2022-2025 ze szczególnym uwzględnieniem cytowanej w opublikowanej na stronie internetowej www.energetyka.lubin.pl informacji "Energetyka zapowiada obniżki cen ciepła", modernizacji i poprawy efektywności sieci należącej do firmy oraz modernizacji i poprawy efektywności instalacji produkujących energię;

2. Wartości finansowej każdej z wymienionych inwestycji wraz z podaniem kosztów brutto/netto oraz źródeł finansowania (środki własne, kredyty, dotacje krajowe lub unijne);

3. Harmonogramu realizacji inwestycji wraz udostępnieniem planu realizacji (z podziałem na etapy, terminy rozpoczęcia i zakończenia, zakres rzeczowy), zarówno zakończonych, jak i planowanych w najbliższych latach;

4. Precyzyjnie określonych, sparametryzowanych efektów technicznych i ekonomicznych tych inwestycji, w tym: poprawy sprawności energetycznej instalacji wytwórczych, zmniejszenia jednostkowych kosztów wytwarzania ciepła (zł/GJ), zmniejszenia emisji CO2 i innych zanieczyszczeń, wpływu na status efektywnego systemu ciepłowniczego, zmniejszenia ilości utraty wody sieciowej;

5. Wpływu inwestycji na taryfy za ciepło - wskazanie, które inwestycje zostały uwzględnione w kalkulacji taryf zatwierdzanych przez Prezesa URE oraz w jaki sposób przyczyniły się do obniżenia cen dla odbiorców końcowych, w szczególności w kontekście taryf tworzonych metodą uproszczoną (benchmarkową) dla kogeneracji;

6. Efektywności energetycznej inwestycji – udostępnienie danych i dokumentów potwierdzających efektywność energetyczną zrealizowanych inwestycji w tym: a) świadectw efektywności energetycznej, b) audytów energetycznych, c) wskaźników efektywności przed i po realizacji inwestycji;

7. Długoterminowej strategii inwestycyjnej Spółki, w tym dokumentów strategicznych, planów rozwoju lub prezentacji, które wskazują na kierunki rozwoju i modernizacji infrastruktury Spółki.

Decyzją Zarządu Spółki z 19 grudnia 2025 r. [...] – podjętą na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U z 2022 r. poz. 902), dalej: u.d.i.p. – odmówiono stronie skarżącej udostępnienia wnioskowanych informacji wskazując, że wniosek stanowi nadużycie prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej (1); dotyczy informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy (2) oraz, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a wnioskodawca nie wykazał, iż udostępnienie mu żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (3). Podkreślono, że każda z tych trzech przesłanek stanowi samodzielną podstawę odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji.

W uzasadnieniu decyzji, po szerokim przywołaniu przepisów mających zastosowanie w sprawie oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego, Spółka odnosząc się do podstawy, o której mowa w pkt 1 (nadużycia prawa do dostępu do informacji publicznej) podniosła, że choć F. P. E. jest prawnie samoistnym bytem (wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego 27 sierpnia 2024 r.), to faktycznie stanowi przedłużenie jej konkurenta (szerzej spółek z Grupy Kapitałowej Energetyka) tj. M. P. E. C. "T." S. A. w L. (dalej: T.). Świadczy o tym ten sam adres siedziby oraz fakt, że prezesem obu spółek jest ta sama osoba (A. S.), a korespondencja strony skarżącej przesyłana jest przez pracownika T. Oprócz powiązania osobowego strona skarżąca i T. są powiązani kapitałowo, gdyż strona skarżąca jest większościowym akcjonariuszem T. T. od dawna prezentuje wobec spółek z Grupy Kapitałowej Energetyka postawę wrogą i konfrontacyjną. Patrząc przez pryzmat dotychczasowych działań strony skarżącej, podmiot ten stanowi najnowsze narzędzie podejmowania wrogich działań wobec spółek z Grupy Kapitałowej Energetyka. Przez szeroko rozumiany T. działalność strony skarżącej koncentruje się właściwie wyłącznie na prowadzeniu negatywnej kampanii wobec podmiotów z Grupy Kapitałowej Energetyka, czy też szerzej z grupy Kapitałowej KGHM, w skład której wchodzi Grupa Kapitałowa Energetyka. Analiza strony internetowej strony skarżącej prowadzi do wniosku, że wszystkie jej działania stanowią bezpodstawne przedstawianie w złym świetle podmiotów z grupy kapitałowej KGHM, w tym Spółki.

Spółka podkreśliła, że najnowsza odsłona negatywnej kampanii prowadzonej przez stronę skarżącą przejawia się wysłaniem do wielu organów publicznych (Prezydenta Lubina, Urzędu Regulacji Energetyki i Ministra Energii) pism, w których stawia Spółce bezpodstawny zarzut, że nie przestrzega prawa krajowego i unijnego oraz domaga się weryfikacji działalności Spółki, w wyniku czego wobec Spółki zostały wszczęte postępowania wyjaśniające. Ponadto, wniosek o udzielenie informacji został złożony w odpowiedzi na artykuł "Energetyka zapowiada obniżenie cen ciepła", w którym Spółka poinformowała, że przed nadchodzącą zimą (2025 r.) klienci mogą spodziewać się obniżenia cen ciepła. Tym samym, w ocenie Spółki, wniosek ma na celu pozyskanie informacji przy pomocy których strona będzie mogła próbować dyskredytować sukces Spółki. Powyższe, zdaniem Spółki, przemawia za uznaniem, że wniosek nie został złożony z troski o dobro publiczne, lecz w celu zaspokojenia indywidualnych potrzeb strony skarżącej, a tak de facto T. polegających na pozyskaniu dodatkowych informacji, które będą wykorzystane do dalszej negatywnej kampanii wobec Spółki.

W zakresie podstawy, o której mowa w pkt 2 (wniosek dotyczy informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa) Spółka wskazała, że zarządzeniem Prezesa Zarządu Spółki z 28 października 2021 r. nr [...] w sprawie wprowadzenia "Polityki postępowania z informacjami stanowiącymi tajemnicę spółki w Energetyka Sp. z.o.o." w Spółce wprowadzono do stosowania Politykę. Polityka obowiązuje osoby mające dostęp do informacji stanowiących tajemnicę Spółki i określa środki techniczne i organizacyjne obowiązujące w Spółce dla zapewnienia poufności i integralności informacji. W Załączniku nr 1 do Polityki wskazano kategorie informacji stanowiących tajemnice Spółki, co do których należy stosować szczegółowe procedury i narzędzia przewidziane Polityką w celu zachowania ich w poufności. W Spółce wprowadzono również procedury, które uzupełniają Politykę, w tym regulację dotyczącą obiegu dokumentów oraz dekretowanie zadań poprzez system informatyczny (tzw. e-kancelaria) w ramach którego określa się precyzyjnie zespoły pracowników mających dostęp do konkretnych informacji, czy dokumentów.

W załączniku nr 1 do Polityki zawierającym wykaz sklasyfikowanych informacji stanowiących tajemnicę Spółki w formie tabeli określono 8 kategorii informacji, co do których zastosowanie mają postanowienia Polityki. Informacje te objęte są klauzulą najwyższej poufności, do których wgląd mają jedynie osoby wskazane w danym rozdzielniku. Pierwszą kategorią informacji stanowiących tajemnicę Spółki stanowią informacje dotyczące strategii Spółki, drugą informacje dotyczące planowania w Spółce (plany ekonomiczno-finansowe); piątą kategorię informacje dotyczące używanych technologii oraz nowych rozwiązań technicznych i technologicznych, kategorię ósmą informacje dotyczące projektów strategicznych i rozwojowych. Poza tym Spółka wymaga poufności również w relacjach z kontrahentami i wszystkie umowy, w tym te dotyczące realizowanych na rzecz Spółki inwestycji zawierają stosowne klauzule zobowiązujące wykonawców do zachowania w poufności wszystkich informacji uzyskanych przy realizacji umów. Zdaniem Spółki wszystkie informacje o które zawnioskowała strona dotyczące zrealizowanych przez Spółkę inwestycji (pkt 1 wniosku), wartości tych inwestycji (pkt 2 wniosku), harmonogramów realizacji inwestycji (pkt 3 wniosku), sparametryzowanych efektów technicznych (pkt 4 wniosku), wpływu inwestycji na taryfy ciepła (pkt 5 wniosku), efektywności energetycznej inwestycji (pkt 6 wniosku), długoterminowej strategii inwestycyjnej Spółki (pkt 7 wniosku) należą do kategorii informacji stanowiących tajemnicę Spółki zgodnie z Załącznikiem nr 1 do Polityki. Bez wątpienia wnioskowane informacje należą do kategorii bądź informacji technicznych (kategoria piąta i siódma Załącznika nr 1), bądź są to informacje odnoszące się do planowania i strategii (kategoria pierwsza, druga i ósma Załącznika nr 1). Dlatego też, zdaniem Spółki, w sprawie spełniony został warunek formalny tajemnicy przedsiębiorcy tj. wyrażenie woli utajnienia danych informacji, przejawiającej się w formie podjętych czynności, przedsięwziętych przez przedsiębiorcę w celu zapewnienia poufności określonych danych. Spółka przyjęła i stosuje szczegółowe procedury, które mają na celu zapewnienie poufności informacji kluczowych z perspektywy jej działalności tj. informacji dotyczących strategii, planowania i kwestii technicznych podstawowej działalności Spółki (tzw. core business).

Dalej, Spółka wskazała, że jest przedsiębiorstwem energetycznym działającym na obszarze Zagłębia Miedziowego, które swoje usługi świadczy nie tylko na rzecz społeczności lokalnej, ale również na rzecz podmiotów z Grupy Kapitałowej KGHM, w tym hut miedzi. W normalnych warunkach ujawnianie informacji dotyczących planów, strategii, urządzeń i infrastruktury, czy wykorzystywanych technologii rodzi istotne ryzyka gospodarcze dla Spółki. W przypadku gdy wnioskującym o udostępnienie informacji jest bezpośredni konkurent Spółki, który od dawna prezentuje wrogą i konfrontacyjną postawę wobec Spółki, który dodatkowo prowadzi przeciwko Spółce kampanię negatywną, udostępnienie mu kluczowych informacji działa na niekorzyść Spółki i może negatywnie wpłynąć na jej sytuację. Poza tym, Spółka wskazała, że od czasu rozpoczęcia wojny na Ukrainie doszło do podejrzanych incydentów względem infrastruktury Spółki. Spółka, w zakresie tych incydentów, ściśle współpracuje z odpowiednimi służbami państwowymi. W takiej sytuacji ujawnianie informacji strategicznych, planistycznych, czy technicznych odnośnie posiadanych urządzeń i infrastruktury jest z oczywistych względów niemożliwe, gdyż działanie takie nie tylko naraża na niebezpieczeństwo samą Spółkę, ale przede wszystkim odbiorców mediów które Spółka dostarcza.

W ocenie Spółki wszystkie wnioskowane przez stronę skarżąca informacje należą do kategorii danych technicznych, technologicznych, organizacyjnych lub innych posiadających dla Spółki wartość gospodarczą. Dodatkowo ujawnienie tych informacji przynajmniej na dwóch płaszczyznach tj. ryzyk biznesowych (przekazanie istotnych danych bezpośredniemu konkurentowi Spółki który jest do niej wrogo i konfrontacyjnie nastawiony) i ryzyk bezpieczeństwa (niekontrolowany wypływ poza dotychczas wąskie grono osób danych krytycznych tj. danych dotyczących urządzeń i infrastruktury o krytycznym znaczeniu zarówno dla Spółki jak i dla odbiorców mediów dostarczanych przez Spółkę) może negatywnie wpłynąć na sytuację Spółki. Dlatego też, zdaniem Spółki, w sprawie spełniony jest warunek materialny tajemnicy przedsiębiorcy tj. żądane informacje odpowiadają treści informacji (danych technicznych, technologicznych, organizacyjnych lub innych posiadających dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą) których ujawnienie mogłoby negatywnie wpłynąć na jej sytuację.

Poza tym, w ocenie Spółki, złożenie wniosku w celu pozyskania od niej informacji, w celu ich późniejszego wykorzystania na niekorzyść Spółki stanowić będzie obejście przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji o czynie nieuczciwej konkurencji, stanowi dodatkowy argument uzasadniający odmowę w sprawie.

W zakresie podstawy wskazanej w pkt 3 (wnioskowane informacje mają charakter informacji przetworzonych) Spółka wskazała, że strona skarżąca oczekuje przygotowania szeregu szczegółowych wykazów i opracowań, których przygotowanie jest czasochłonne i skomplikowane (szeroka materia i duży czasookres kwerendy). Poza tym we wniosku nie było uzasadnienia przemawiającego za tym, iż udostępnienie stronie skarżącej żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W związku z ustaleniem, iż żądana przez stronę skarżącą informacja ma charakter przetworzonej informacji publicznej strona skarżąca pismem z 1 grudnia 2025 r. została wezwana do wykazania przesłanki szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego. Strona skarżąca nie odpowiedziała na to wezwanie.

Spółka wskazała, iż dla przygotowania odpowiedzi zgodnej z wnioskiem strony skarżącej musiałaby przeprowadzić szereg czasochłonnych i środkochłonnych czynności. Przyznała, że posiada dane źródłowe potrzebne dla przygotowania odpowiedzi, natomiast nie są one przetworzone w taki sposób, aby można było należycie odpowiedzieć na żądanie przedstawione we wniosku. Wskazała, że przygotowanie odpowiedzi zgodnej z wnioskiem wymagałaby zaangażowania:

1. nieprzerwanie przez co najmniej 6 dni kierowników wydziałów E1, E2 i ES oraz dodatkowo co najmniej dwóch pracowników tych wydziałów;

2. nieprzerwanie przez co najmniej 6 dni pracowników Działu Inwestycji i Remontów - pracowników rozliczających inwestycje (4 osoby) i inspektorów nadzoru (8 osób - ponieważ do każdej z inwestycji realizowanych przez Spółkę przypisany jest nadzorujący inwestycję inspektor nadzoru z Działu Inwestycji i Remontów). Osoby te we wskazanym 6 dniowym okresie musiałyby być całościowo lub częściowo zaangażowane w prace potrzebne do przygotowania odpowiedzi zgodnej z wnioskiem Fundacji Pełni Energii, co wpłynęłoby negatywnie na bieżącą pracę Działu i powodowałoby powstawanie istotnych zaległości. Ponadto, z uwagi na kwestie objęte wnioskiem praca pracowników Działu Inwestycji i Remontów musiałaby odbywać się z udziałem wsparcia pracowników Działu Kontroli Produkcji i Taryfowania i Pionu Cieplno-Energetycznego - co najmniej dwóch osób przez min. 3 dni oraz dodatkowo przy wsparciu Pionu Finansów - co najmniej 1 osoba przez co najmniej 2 dni;

3. nieprzerwanie przez co najmniej 3 dni co najmniej 3 pracowników zatrudnionych w centrali Spółki - osoby te wykonywałyby analizy i stosowne zestawienia, w oparciu o dane zebrane prze osoby wskazane w pkt 1 i 2 powyżej, zgodnie z wnioskiem strony.

Spółka podkreśliła, że gdyby do przygotowania odpowiedzi oddelegowanych zostało mniej pracowników to czas przygotowania odpowiedzi proporcjonalnie uległby wydłużeniu nawet do 2-4 tygodni. Dlatego też, zdaniem Spółki, informacja której udostępnienia żąda strona skarżąca jest informacją publiczną przetworzoną.

Dalej Spółka podniosła, że treść wniosku jak i kontekst sprawy nie pozwala uznać, iż udostępnienie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednym z warunków uznania powyższego jest możliwość wykorzystania przez stronę wnioskowanych informacji realnie w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa, czego strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, a nawet nie uprawdopodobniła. Strona skarżąca nie posiada szczególnych uprawnień, czy możliwości wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów, a jedynym sposobem działania w przedmiotowym zakresie jest możliwość kierowania przez nią zawiadomień do organów władzy publicznej.

Od niniejszej decyzji strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając jej naruszenie:

art. 7, art. 77 §1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. poprzez dowolną ocenę materiału sprawy polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że wniosek stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, w szczególności poprzez oparcie motywów decyzji na ocenie domniemanych zamiarów skarżącej, w szczególności przypisywania jej negatywnej kampanii wobec Spółki, podczas gdy u.d.i.p. nie uzależnia prawa dostępu do informacji publicznej od celu, zamiaru, ani sposobu późniejszego wykazania informacji;

art. 7, art. 77 §1 oraz art. 107 §3 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt u.d.i.p. poprzez pozorne odniesienie się do przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, polegające na pominięciu, że wnioskowane informacje dotyczą kształtowania taryf za ciepło, co ma bezpośredni wpływ na sytuację ekonomiczną odbiorców ciepła, oraz zastąpienie tej oceny subiektywną krytyką działalności skarżącej, poczynienie dowolnych ustaleń, że skarżąca nie jest w stanie realnie wykorzystać wnioskowanych informacji, że przepisy u.d.i.p. nie przewidują kryterium "zdolności wykorzystania informacji" jako przesłanki odmowy jej udostępnienia;

art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że choć Spółka kwalifikuje się do kategorii podmiotów realizujących zadania publiczne, to brak jest podstaw do kwalifikacji jej jako podmiotu dysponującego majątkiem publicznym lub osoby prawnej, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, podczas gdy wystarczającą i samodzielną przesłanką powstania obowiązku udostępnienia informacji publicznej jest wykonywanie zadań publicznych, co w realiach sprawy ma miejsce;

art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że realizacja prawa do udostępnienia informacji publicznej może zostać ograniczona z uwagi na krytyczną bądź nieprzychylną wobec organu/podmiotu działalność wnioskodawcy, podczas gdy prawo to przysługuje każdemu i nie może być ograniczane w zależności od lojalności, neutralności czy też przyjaznego nastawienia wobec danego organu/podmiotu,

art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że żądane przez Skarżącą informacje stanowią informację przetworzoną, podczas gdy wniosek obejmuje informacje proste, istniejące w posiadaniu Spółki w chwili złożenia wniosku, niewymagające tworzenia nowych danych ani dokonywania dodatkowych analiz;

art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że informacje zawarte we wniosku stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, mimo że dotyczą one realizacji zadań publicznych.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze. zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. W doktrynie oraz w orzecznictwie sądowym przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką bowiem uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (wyroki NSA z 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 181/02; z 20 października 2002 r. sygn. akt II SA 1956/02 oraz z 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 2036-2037/02; za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, str. 28).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Należy przy tym podkreślić, że zadania władzy publicznej są również zadaniami publicznymi. Posłużenie się przez ustawodawcę w konstrukcji art. 4 ust. 1 pkt 1–5 u.d.i.p. pojęciem "zadań publicznych" uzasadnia tezę ugruntowaną już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którą wykonywanie zadań publicznych jako wyznacznik katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej nie jest wyłącznym atrybutem władzy publicznej. Zadania takie mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy, a cechuje je powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie". Z powyższego wynika, że wykonywanie zadań publicznych jako wyznacznik katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej nie jest wyłącznym atrybutem władzy publicznej. Zadania takie mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy, a cechuje je powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (Wyrok NSA z 23 września 2022 r., III OSK 1972/21, LEX nr 3417952)". Reasumując, wskazać należy, że chodzi o takie zadania, które mają charakter powszechny, a nie służą wyłącznie zaspokajaniu potrzeb ograniczonej liczby osób; służą dobru ogółu; są lub były realizowane w sposób ciągły; efekty ich realizacji są dostępne publicznie. Przy czym oczywiste jest, iż w przypadku podmiotów innych niż władze publiczne chodzi tu o faktyczne realizowanie zadania publicznego, a nie jedynie potencjalną możliwość – należy zatem jednostkowo badać przedmiot działalności konkretnego podmiotu. W tym miejscu naznaczyć należy, że zaopatrzenie w energię elektryczną i cieplną bez wątpienia należy do zadań własnych gminy jako zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz.U. z 2026 r., poz. 662). W świetle powyższego uznać należy, że Spółka, której przedmiotem działalności jest wytwarzanie i zaopatrywanie w parę wodną; wytwarzanie, dystrybucja i handel energią elektryczną jest zatem, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., podmiotem zobowiązanym w sprawach o udzielenie informacji publicznej do jej udostępnienia w zakresie w jakim wykonuje zadania publiczne. Z tego też względu podnoszona przez stronę skarżącą kwestia dysponowania majątkiem publicznym, struktura własnościowa, nie mają w sprawie kluczowego znaczenia. Tym bardziej, że nie przeczy temu również Spółka, która odnosząc się do treści wniosku strony skarżącej w ramach którego wysunięto żądanie udostępnienia informacji publicznej dotyczących "wykazu inwestycji realizowanych przez Spółkę w latach 2022-2025" (pkt 1 wniosku), bez zawężenia tego wykazu do inwestycji dotyczących działalności energetycznej, czyli inwestycji związanych z realizacją przez Spółkę zadania publicznego, wskazała jedynie, że informacje dotyczące inwestycji niestanowiących realizację zadania publicznego nie podlegają udostępnieniu, gdyż nie stanowią informacji publicznej. Tym samym za chybiony należy uznać zarzut naruszenia przez Spółkę art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (zarzut 3).

Dalej przypomnieć należy, że przedmiotem skargi jest decyzja Zarządu Spółki z 19 grudnia 2025 r. (ZZ/ZO/120/ŁR/2025/3135), podjęta na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., którą odmówiono stronie skarżącej udostępnienia wnioskowanych informacji z uwagi na trzy niezależne od siebie podstawy tj. wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a wnioskodawca nie wykazał, iż udostępnienie mu żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego; że wniosek dotyczy informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa oraz że stanowi on nadużycie prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej. Z takim stanowiskiem Spółki nie zgodziła się strona skarżąca, co też szczegółowo uzasadniła w skardze. Tym samym spór dotyczył wszystkich trzech podstaw odmowy udostępnienia przez Spółkę wnioskowanych informacji. Niemniej jednak zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że przy tak skonstruowanej decyzji, wystąpienie już tylko (czy też chociażby) jednej z tych trzech podstaw, przesądza tak de facto o zasadności odmowy udostępnienia stronie wnioskowanych informacji.

W ocenie Sądu, Spółka prawidłowo przyjęła, że wnioskowane informacje mają charakter informacji przetworzonej, a strona skarżąca nie wykazała, iż udostępnienie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz, że wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstw, co też przesądziło o kierunku rozstrzygnięcia Sądu tj. oddaleniu skargi w całości.

Odnosząc się do kwestii "informacji przetworzonej", podnieść należy, że art. 3 ust. 1 u.d.i.p. określa przedmiotowy zakres dostępu do informacji publicznej i konkretyzuje katalog uprawnień przysługujących jednostce. Równocześnie ust. 1 pkt 1 tego przepisu w sposób istotny ogranicza prawo dostępu do informacji publicznej, stanowiąc, że dostęp do uzyskania informacji przetworzonej jest możliwy w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "informacji przetworzonej". Niemniej jednak, w orzecznictwie sądów administracyjnych zawraca się uwagę na dwa znaczenia "przetworzenia informacji". Pierwsze uwzględnia zmiany jakościowe informacji prostych, drugie podkreśla aspekt techniczny i ilościowy, traktując przetworzenie informacji prostych w kategoriach czynności, jakim muszą zostać poddane, aby uzyskać dane podlegające udostępnieniu. W pierwszym znaczeniu informacja przetworzona to informacja jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w wymaganej treści i postaci, a jej wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonych czynności analitycznych i intelektualnych w odniesieniu do posiadanego zbioru danych. Przetworzeniem jest zebranie, często na podstawie różnych kryteriów, informacji prostych i ich następnie zanalizowanie, zredagowanie, opracowanie w postaci nowego dokumentu i nowej informacji o treści, która do tej pory w takiej postaci nie istniała. Drugie rozumienie informacji przetworzonej dotyczy natomiast przypadków, gdy żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności, skierowanych na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, albowiem proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. W tym drugim rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od wiążącego się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem nakładu koniecznej pracy i środków może być traktowana jako informacja przetworzona (wyrok WSA we Wrocławiu z 18 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 458/23; wyrok WSA we Wrocławiu z 13 sierpnia 2025 r. IV SA/Wr 87/25, CBOSA). Do powstania informacji przetworzonej niezbędne jest zatem wydobycie informacji cząstkowych z posiadanych przez podmiot zobowiązany zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednie ich przygotowanie na potrzeby wnioskodawcy. Ważna jest tu zależność pomiędzy pozyskaniem, sumowaniem tych cząstkowych informacji, a wysokością nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonność, liczba zaangażowanych pracowników (wyrok NSA z 16 marca 2018 r., I OSK 915/16, LEX nr 2472147; wyrok WSA w Lublinie z 21 czerwca 2022 r., II SA/Lu 244/22, LEX nr 3362528; wyrok NSA z 10 czerwca 2022 r., III OSK 4603/21, LEX nr 3396081; wyrok WSA w Olsztynie z 7 lipca 2022 r., II SA/Ol 393/22, LEX nr 3371384).

Spółka odmawiając stronie skarżącej udostępnienia wnioskowanych informacji wskazała na drugie rozumienie informacji publicznej przetworzonej podkreślając, że w chwili złożenia wniosku żądana przez stronę skarżącą informacja nie istniała. Spółka przyznała, że wprawdzie posiada dane źródłowe potrzebne do przygotowania odpowiedzi, lecz nie są one przetworzone w taki sposób, aby można było należycie odpowiedzieć na żądanie wniosku (zgodnie z zakresem i kryteriami żądanej informacji). Spółka musiałaby stworzyć szereg szczegółowych wykazów i opracowań których przygotowanie jest czasochłonne i skomplikowane (szeroka materia i duży czasookres kwerendy – lata 2022-2025). Ponadto Spółka – w sposób szczegółowy – opisała zakres czynności, których musiałyby dokonać, aby stworzyć " informację" żądaną przez stronę skarżącą wedle określonych przez nią we wniosku kryteriów. W szczególności podkreśliła, że przygotowanie odpowiedzi zgodnej z treścią wniosku wymagałoby zaangażowania nieprzerwanie:

- przez co najmniej 6 dni kierowników wydziałów E1, E2 i ES i dodatkowo co najmniej 2 pracowników tych wydziałów oraz pracowników Działu Inwestycji i Remontów - pracowników rozliczających inwestycje (4 osoby) i inspektorów nadzoru (8 osób - ponieważ do każdej z inwestycji realizowanych przez Spółkę przypisany jest nadzorujący inwestycję inspektor nadzoru z Działu Inwestycji i Remontów). Podkreśliła, że osoby te we wskazanym 6 dniowym okresie musiałyby być całościowo lub częściowo zaangażowane w prace potrzebne do przygotowania odpowiedzi zgodnej z wnioskiem Fundacji Pełni Energii, co wpłynęłoby negatywnie na bieżącą pracę Działu i powodowałoby powstawanie istotnych zaległości. Ponadto, z uwagi na kwestie objęte wnioskiem praca pracowników Działu Inwestycji i Remontów musiałaby odbywać się z udziałem wsparcia pracowników innego działu tj. Działu Kontroli Produkcji i Taryfowania i Pionu Cieplno-Energetycznego - co najmniej dwóch osób przez min. 3 dni oraz dodatkowo przy wsparciu Pionu Finansów - co najmniej 1 osoba przez co najmniej 2 dni.

- przez co najmniej 3 dni co najmniej 3 pracowników zatrudnionych w centrali Spółki - osoby te wykonywałyby analizy i stosowne zestawienia, w oparciu o zebrane dane zebrane, zgodnie z wnioskiem strony. Zaznaczyła, że jeżeli do przygotowania odpowiedzi oddalegowanych zostałoby mniej pracowników, to okres jej udzielenia wydłużyłby się nawet do 2-4 tygodni.

Ponadto Spółka – niejako uzupełniająco – w celu uzmysłowienia skali przedsięwzięcia związanego z ustaleniem żądnych we wniosku strony skarżącej informacji podniosła, że w latach 2022-2025 jej plan inwestycyjny przewidywał średniorocznie przeprowadzenie 67 inwestycji. Podkreśliła, że prognoza planu inwestycyjnego na 2026 r., przewiduje przeprowadzenie 82 inwestycji. Tym samym, samo skatalogowanie danych w sposób zgodny z wnioskiem strony, wymagałoby przeanalizowania 350 inwestycji, nie wspominając o dalszych czynnościach analitycznych mających na celu udzielenie informacji zgodnej z wnioskiem. Oceniając ww. czynności, Sąd uznał, że wnioskowana informacja – wbrew twierdzeniom strony skarżącej zawartym w pkt 5 skargi – nie może zostać zakwalifikowana jako informacja prosta. Sąd nie zgodził się również ze stanowiskiem strony skarżącej, iż "czynności polegające na zebraniu informacji znajdujących się w posiadaniu Spółki, sięgnięcie do dokumentacji inwestycyjnej i finansowej, a następnie skompilowanie danych, nawet jeśli wymagają wielu pracowników, nie prowadzi do powstania informacji przetworzonej, lecz stanowi realizację obowiązku organizacyjnego wykonującego zadania publiczne". Strona skarżąca przedstawiając ww. stanowisko kompletnie bowiem pominęła okoliczność wynikającą z treści jej obszernego wniosku, który zawierał przecież 7 rozbudowanych żądań i dotyczył kilkuletniego przedziału czasowego 2022-2025 w zakresie wykazu wszystkich inwestycji zrealizowanych przez Spółkę, w tym czasie (pkt 1), wartości finansowej każdej z wymienionych inwestycji wraz z podaniem kosztów oraz źródeł finansowania (środki własne, kredyty, dotacje krajowe lub unijne) (pkt 2), harmonogranu realizacji inwestycji wraz z udostępnieniem planu realizacji (z podziałem na etapy, terminy rozpoczęcia i zakończenia, zakres rzeczowy), zarówno zakończonych jak i planowanych w najbliższych latach (pkt 3), sparametryzowanych efektów technicznych i ekonomicznych tych inwestycji, w tym poprawy sprawności instalacji wytwórczych, zmniejszenia jednostkowych kosztów wytwarzania ciepła (zł/GJ), zmniejszenia emisji CO2 i innych zanieczyszczeń, wpływu na status efektywnego systemu ciepłowniczego, zmniejszenia ilości utraty wody sieciowej (pkt 4), wpływu inwestycji na taryfy za ciepło - wskazanie, które inwestycje zostały uwzględnione w kalkulacji taryf zatwierdzanych przez Prezesa URE oraz w jaki sposób przyczyniły się do obniżenia cen dla odbiorców końcowych, w szczególności w kontekście taryf tworzonych metodą uproszczoną (benchmarkową) dla kogeneracji (pkt 5) oraz efektywności energetycznej inwestycji – udostępnienie danych i dokumentów potwierdzających efektywność energetyczną zrealizowanych inwestycji w tym: a) świadectw efektywności energetycznej, b) audytów energetycznych, c) wskaźników efektywności przed i po realizacji inwestycji (pkt 6), długoterminowej strategii inwestycyjnej Spółki, w tym dokumentów strategicznych, planów rozwoju lub prezentacji, które wskazują na kierunki rozwoju i modernizacji infrastruktury Spółki (pkt 7). Bez wątpienia zatem, w ocenie Sądu, z uwagi na ww. zakres przedmiotowy wniosku (7 rozbudowanych żądań) i zakres czasowy (okres 2022-2025), a także zakres czynności jakie Spółka musiałby podjąć w celu uzyskania wnioskowanych informacji, wskazują na jej przetworzenie. Ustalenie informacji żądanej przez stronę skarżącą wiązałoby się bowiem z koniecznością opracowania takiej informacji specjalnie dla strony i wedle wskazanych przez nią kryteriów. To z kolei wymagałoby utworzenia przez Spółkę szeregu szczegółowych wykazów i opracowań oraz byłoby czasochłonne, środkochłonne i połączone z zaangażowaniem w celu ich pozyskania określonych zasobów osobowych, do czego też Spółka szczegółowo odniosła się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Powyższe dowodzi okoliczności, że wnioskowane przez stronę skarżąca informacje mają charakter informacji przetworzonych, a skoro tak, to Spółka prawidłowo wezwała stronę skarżąca do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu ww. informacji publicznej o charakterze przetworzonym. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej, w takim, zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie szczególnie interesu publicznego nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, lecz w orzecznictwie sądowadministracyjnym interpretowane jest szeroko. Na szczególny interes publiczny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., składają się trzy elementy: działanie wnioskodawcy dla szerszej grupy osób, wnioskodawca musi bowiem wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów (1); działanie służy społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych (2); możliwości rzeczywistego wykorzystania informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (3) (wyrok NSA z 26 marca 2024 r., III OSK 1595/22, LEX nr 3705989; Wyrok WSA w Warszawie z 14 lutego 2022 r., II SA/Wa 3343/21, LEX nr 3334028). Wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla jej uzyskania powinien zatem wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców (tak jak podniosła to strona skarżąca w skardze), ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Za podmiot o takich cechach niewątpliwie można uznać: posła, senatora, radnego, a także inne podmioty, które są w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domagają, w sytuacji gdy np. występują w określonych procesowych rolach uczestników postępowań dotyczących tworzenia lub kontrolowania aktów normatywnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 5090/21, CBOSA). Szansę na uzyskanie informacji publicznej przetworzonej ma zatem w zasadzie ten wnioskodawca, który jest w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego zwykłego posiadacza informacji publicznej(wyrok WSA we Wrocławiu z 26 listopada 2021 r., IV SA/Wr 570/21, LEX nr 3344734; wyrok NSA z 9 listopada 2021 r., III OSK 4533/21, LEX nr 3256583).

Nadmienić przy tym należy, że strona skarżąca występując o udostępnienie informacji publicznej na etapie składania wniosku nie musiała wiedzieć, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Dlatego też, Spółka jako podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinna poinformować stronę, że żądana informacja jest w jej ocenie informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z akt sprawy wynika, że Spółka sprostała powyższemu wymogowi, w wyniku czego strona skarżąca miała realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1. u.d.i.p. Pomimo tego Spółka z ww. możliwości nie skorzystała. Jak bowiem wynika z akt sprawy Spółka pismem z 1 grudnia 2025 r. wezwała stronę skarżącą do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanej informacji. Na to wezwanie strona skarżąca jednak nie odpowiedziała. Co prawda strona skarżąca podkreślała, że działa w interesie publicznym, niemniej jednak nie wykazała , że udostępnienie jej wnioskowanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego tj. że posiada obiektywne i realne możliwości posłużenia się pozyskaną informacją do podjęcia działań na rzecz poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych. Jednak nawet gdyby przyjąć za stroną skarżącą, działa ona w interesie publicznym, gdyż "informacje dotyczą taryf za ciepło, co ma bezpośredni wpływ na sytuację ekonomiczną odbiorców", jednak rację ma Spółka, że strona choć była wzywana nie wykazała, że jej działanie wiąże się z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych. Nie wykazała, że posiada obiektywne i autentyczne (czyli realne) możliwości posłużenia się pozyskaną informacją przetworzoną do podjęcia działań do poprawy sytuacji tej określonej grupy społecznej. Dlatego też, zarzuty skargi w tym zakresie tj. zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez pozorne odniesienie się do przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, polegającego na pominięciu, że wnioskowane informację dotyczą kształtowania taryfy za ciepło oraz zastąpienie tej oceny subiektywną krytyką działalności strony skarżącej oraz przyjęcie kryterium zdolności wykorzystania jako przesłanki odmownej (zarzuty 2a i 2b) należy uznać za chybione. Dodatkowo podnieść należy, że podjętą – na etapie formułowania skargi – próbę konwalidowania braku udzielenia przez stronę skarżąca odpowiedzi na wezwanie Spółki uznać należy za spóźnioną. Z treści art. 3 u.d.i.p. wynika bowiem wyraźnie, że informacje przetworzoną można udzielić jedynie w takim zakresie w jakim strona wnioskująca o nią wykaże, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Tym samym udzielenie informacji przetworzonej następuje po uprzednim wykazaniu ww. przesłanki, co jak wynika z akt administracyjnych sprawy nie miało miejsca w sprawie.

Odnosząc się do kolejnej podstawy decyzji odmownej tj. tajemnicy przedsiębiorstwa wskazać należy, że dane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2026 r. poz. 85, dalej: u.z.n.k.), jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) są to informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, 2) są to informacje poufne, tzn. nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, 3) przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności takich informacji. Brak spełnienia choćby jednej z nich dyskwalifikuje daną informację jako tajemnicę przedsiębiorstwa. Możliwość ograniczenia prawa dostępu do informacji na podstawie tajemnicy przedsiębiorcy wchodzi zatem w grę, gdy spełnione są przesłanki: 1) braku wcześniejszego upublicznienia określonych informacji znajdujących się w dokumentacji wniesionej przez przedsiębiorcę 2) uprawdopodobnienia, że informacje te mają ze względu na swój charakter, sposób zastosowania itp. szczególną wartość gospodarczą, co w konsekwencji ich ujawnienia mogłoby narazić takiego przedsiębiorcę na szkodę; 3) podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności takich informacji.

Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. W judykaturze wskazuje się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis, stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji (wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt: I OSK 193/13, CBOSA). Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, iż Spółka – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – wykazała i uzasadniła istnienie obu tych elementów. Odnosząc się do elementu formalnego tajemnicy przedsiębiorstwa Spółka odwołała się do treści obowiązującej w Spółce "Polityki postępowania z informacjami stanowiącymi tajemnicę spółki w Energetyka Sp z.o.o.", wprowadzonej zarządzeniem Prezesa Zarządu Spółki z 28 października 2021 r. nr [...] w sprawie wprowadzenia "Polityki postępowania z informacjami stanowiącymi tajemnicę spółki w Energetyka Sp. z o.o." oraz do uzupełniających ją regulacji dotyczących obiegu dokumentów oraz dekretowania zadań poprzez system informatyczny (tzw. e-kancelaria) w ramach którego określa się precyzyjnie zespoły pracowników mających dostęp do konkretnych informacji, czy dokumentów. Z analizy treści Polityki wynika, że określa środki i procedury techniczne zachowania w poufności informacji stanowiących tajemnicę Spółki oraz procedury postępowania pracowników Spółki, aby do tych informacji dostęp miały jedynie te osoby, którym informacje te są potrzebne do działania. Z treści Załącznika nr 1 do Polityki wynika natomiast, że zawiera on wykaz sklasyfikowanych informacji stanowiących tajemnicę Spółki ujętych wg. kategorii (pkt od 1 do 8 w formie tabeli). Spółka zaznaczyła, że informacje te objęte są klauzulą najwyższej poufności, co do których zastosowanie mają jedynie osoby wskazane w danym rozdzielniku. Pierwszą kategorią informacji stanowiących tajemnicę Spółki stanowią informacje dotyczące strategii Spółki, drugą informacje dotyczące planowania w Spółce (plany ekonomiczno-finansowe); piątą kategorię stanowią informacje dotyczące używanych technologii oraz nowych rozwiązań technicznych i technologicznych, kategorię ósmą stanowią informację dotyczące projektów strategicznych i rozwojowych. Spółka pokreśliła, że wszystkie wnioskowane przez stronę skarżąca we wniosku informacje dotyczące zrealizowanych przez Spółkę inwestycji (pkt 1), wartości tych inwestycji (pkt 2), harmonogramów realizacji inwestycji (pkt 3), sparametryzowanych efektów technicznych (pkt. 4); wpływu inwestycji na taryfy ciepła (pkt 5), efektywności energetycznej inwestycji (pkt 6), długoterminowej strategii inwestycyjnej Spółki (pkt 7), należą zatem do ww. kategorii informacji stanowiących tajemnicę Spółki zgodnie z Załącznikiem nr 1 do Polityki. Należą one bowiem albo do kategorii informacji technicznych (kategoria piąta i siódma Załącznika nr 1), albo odnoszą się do planowania i strategii (kategoria pierwsza, druga i ósma Załącznika nr 1). Z treści rozdziału II zatytułowanego "Klasyfikowanie Informacji stanowiących tajemnicę Spółki" wynika natomiast, że klasyfikowanie informacji (wg załącznika nr 1 do Polityki) oznacza przyznawanie tej informacji w sposób wyraźny przewidziany w Polityce jednej z "klauzul poufności" (pkt 1). Informacje stanowiące tajemnicę Spółki oznacza się klauzulą a) "do użytku służbowego" – informacje, które nie powinny być ujawnione osobom nieuprawnionym(poza rozdzielnikiem) oraz klauzulą b) "do użytku wewnętrznego" – informacje, które nie powinny być ujawnione osobom nie będącym pracownikami Energetyka Sp. z o.o. Oznaczenie dokumentów "do użytku służbowego" – wbrew zarzutom skargi (zarzut 6) – nie przesądza wprawdzie o wyłączeniu jawności dokumentu, lecz bezspornie dowodzi podejmowanych przez Spółkę działań zmierzających do objęcia konkretnej informacji tajemnicą przedsiębiorstwa. Co jest szczególnie istotne w sprawie, z uwagi na okoliczność, że dla uruchomienia ochrony wskazanej w art. 5 u.d.i.p. konieczne jest przecież aby dana informacja była poufna, a więc nieujawniona. W tym celu powinna być odpowiednio zabezpieczona. Elementem współkształtującym stan poufności jest natomiast podjęcie pewnych działań zabezpieczających informację. Artykuł 11 ust. 4 u.z.n.k. wymaga zatem od przedsiębiorcy podjęcia "niezbędnych działań w celu zachowania poufności" i jak wynika z powyższego takie właśnie działania podjęła Spółka poprzez wdrożenie w Spółce ww. Polityki. Podjęcie tych działań przez Spółkę jest z jednej strony konieczne do zapewnienia stanu poufności informacji, z drugiej zaś manifestuje wolę Spółki objęcia ochroną danej informacji. Tym samym uznać należy, że w sprawie spełniony został warunek formalny tajemnicy przedsiębiorcy tj. wyrażenie woli utajnienia przez Spółkę informacji wskazanych w Polityce, przejawiającej się w formie czynności przedsięwziętych przez Spółkę, w celu zapewnienia poufności określonych danych. Nie przeczy temu zresztą nawet strona skarżąca.

Zdaniem Sądu, Spółka odniosła się również – wbrew zarzutom skargi – do elementu materialnego tajemnicy przedsiębiorstwa. Przypomnieć należy, że w tym zakresie Spółka wskazała w szczególności, że strona skarżąca zawnioskowała o udostępnienie informacji dotyczących zrealizowanych przez Spółkę inwestycji (pkt 1), wartości tych inwestycji (pkt 2), harmonogramów realizacji inwestycji (pkt 3), sparametryzowanych efektów technicznych (pkt 4), wpływu inwestycji na taryfy dla ciepła (pkt 5), efektywność energetyczna inwestycji (pkt 6), długoterminowej strategii inwestycyjnej Spółki (pkt 7), czyli informacji obrazujących tak de facto szczegółowo "całość działalności" Spółki. Poprzez udostępnienie ww. informacji strona skarżąca będzie bowiem w posiadaniu informacji o urządzeniach i infrastrukturze Spółki oraz o jej planowanych działaniach i strategiach. Co istotne, wnioskowane przez stronę informacje odnoszą się do inwestycji dotyczących infrastruktury krytycznej (jej rozwoju i modyfikacji). Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt a ustawy z 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz.U. z 2026 r. poz. 574) przez infrastrukturę krytyczną należy rozumieć systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalnie obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i przedsiębiorców. Infrastruktura ta obejmuje systemy zaopatrzenia w energię, surowce energetyczne i paliwa. Zważywszy zatem na zakres wnioskowanych informacji i na sposób sformułowania żądania zawartego w pkt 1 wniosku (odnoszącego się przecież do wszystkich inwestycji Spółki dotyczących infrastruktury krytycznej) nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że zawnioskowała "jedynie" o informacje o charakterze "sprawozdawczym", czy też "rozliczeniowym" odnoszącym się do działalności realizowanej w sferze wykonywania przez Spółkę zadania publicznego. Wnioskowane informacje dotyczą danych z kategorii danych technicznych, technologicznych oraz posiadających dla Spółki wartość gospodarczą, których ujawnienie wiąże się nie tylko z ryzykiem biznesowym Spółki, lecz przede wszystkim z ryzykiem związanym z bezpieczeństwem. Z tych też powodów, zarzut 6 skargi, należy uznać za chybiony.

Powyższe ustalanie przesądzają już o zasadności decyzji odmownej pomimo, że Sąd nie podzielił stanowiska Spółki w zakresie przyjęcia za podstawę tej decyzji "nadużywania prawa do informacji". Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że prawo do informacji publicznej ma charakter konstytucyjny, zaś wszelkie przesłanki ograniczające to prawo stosowane muszą być w sposób restrykcyjny. Założeniem ustawodawcy jest transparentność działania podmiotów publicznych (w sprawie Spółki – jako podmiotu realizującego zadania publiczne), zaś istotnym narzędziem realizacji tego postulatu jest właśnie przysługujące każdemu publiczne prawo podmiotowe do uzyskania informacji publicznej. W świetle powyższego powołanie się na instytucję nadużycia prawa do informacji publicznej, jako podstawę odmowy jej udzielenia, może znaleźć usprawiedliwienie jedynie w wyjątkowych przypadkach. W praktyce dostrzega się przypadki, w których egzekwowanie przez uprawnionego prawa do informacji przybiera formę stanowiącą w istocie zaprzeczenie celów, jakiemu prawo to miało służyć. Składanie dużej ilości wniosków, najczęściej wielowątkowych i wielozakresowych, w krótkim okresie czasu i do tego samego organu, przy jednoczesnym braku spójności przedmiotowej formułowanych pytań, może sugerować takie właśnie nadużycie. Chodzi tu bowiem o takie postępowanie uprawnionego, które w świetle obiektywnych okoliczności wskazuje, że jego zasadniczym celem jest nie tyle informacja, ile szykanowanie organu, poprzez dociążenie go licznymi i rozbudowanymi wnioskami o informacje wymagające niejednokrotnie przetworzenia, przy czym pierwotną przyczyną takiego postępowania jest wcześniejszy konflikt (spór) pomiędzy uprawnionym, a adresatem wniosków. Niemniej jednak w sprawie nie miał miejsca ww. przypadek, jak również przypadek na który powołuje się Spółka. Wprawdzie z charakteru konstrukcji nadużycie publicznego prawa podmiotowego, w tym również publicznego prawa dostępu do informacji publicznej, wynika, że zachowanie mające cechy nadużywania prawa nie powinno korzystać z ochrony prawnej, to jednak należy mieć na uwadze, że istotną przeszkodą w diagnozowaniu nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej jest nieznajomość motywów, jakimi kieruje się podmiot domagający się udzielenia mu informacji publicznej. Skoro bowiem dla stwierdzenia nadużycia tego prawa niezbędne jest ustalenie pozorowania realizacji wartości leżących u jego podstaw, to konieczne jest poznanie "rzeczywistego celu" wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie konkretnej informacji publicznej, a nie celu, którego jedynie "domyśla się" podmiot zobowiązany Z treści art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wynika, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Co oznacza, że podmiot zobowiązany nie ma prawa pytać się uprawnionego, po co mu wnioskowana informacja. Spółka nie była zatem upoważniona do badania celu uzyskania wnioskowanej informacji, czy też sposobu jej wykorzystania. Odmowa zastosowania przepisów u.d.i.p. i ograniczenie prawa do informacji wyłącznie w oparciu o przyjęcie, że "zamiarem" wnioskodawcy jest wykorzystanie wnioskowanych informacji w celu prywatnym, stanowi odmowę w oparciu o nieznane kryterium ustawowe. Tymczasem jak wynika z treści zaskarżonej decyzji Spółka odwołując się do oceny zamierzonych zamiarów Spółki, w tym w szczególności do działalności na rzecz M. P. E. C. "T." S. A. w L., czy też negatywnej kampanii wobec Spółki przyjęła (wywiodła), że strona skarżąca działa w celu zaspokojenia swoich indywidualnych, prywatnych potrzeb, a "wniosek nie został złożony z troski o dobro publiczne". Dlatego też, rację ma strona skarżąca, podnosząc że Spółka – w tym zakresie – odmowę udostępnienia wnioskowanych informacji publicznych oparła na przesłankach, które nie wynikają z treści ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym zarzuty strony sformułowane w pkt 1 i 4 skargi należało uznać za zasadne.

Mając powyższe na uwadze Sąd, zgodnie z art. 151 p.p.s.a, orzekł o oddaleniu skargi.