Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant Agnieszka Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. przy udziale kuratora spadku adwokat K. G. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. oddala wniosek kuratora spadku adwokat K. G. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

III SA/Łd 575/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 156 §1 pkt 2, art. 157 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1980r., Nr 9, poz. 26 ze zm.), art. 32-49 ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe (Dz.U. z 1962r., Nr 47, poz. 227) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) stwierdziło nieważność decyzji Kierownika Wydziału Kwaterunkowego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Ł.-P. z dnia [...] Nr [...] przydzielającej Z. i M. małż. K. lokal mieszkalny nr [...] w domu nr [...] przy ul. A w Ł., składający się z dwóch pokoi i kuchni o powierzchni ogólnej 70,25m² w tym mieszkalnej 47,6m².

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło następujący stan faktyczny:

Kierownik Wydziału Kwaterunkowego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Ł.-P. decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 49-32 i art. 44 ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe (Dz.U. z 1962r., Nr 47, poz. 227) przydzielił Państwu K. lokal przy ul. A [...] mieszkanie nr [...]. W dniu 20 czerwca 1994r. administrator domu, w którym znajdował się przydzielony lokal mieszkalny, wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] wskazując, iż naruszone zostały normy zaludnienia określone w obowiązujących przepisach. Decyzją z dnia [...] Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] działając na podstawie art. 158 §1 w zw. z art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 16, poz. 95) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. Wskazując, iż wprawdzie sporna decyzja naruszała normy zaludnienia przewidziane przepisami ustawy Prawo lokalowe, jednak Państwo K. oddali w 1970 roku do dyspozycji władz lokalowych lokal składający się z trzech pokoi i kuchni o powierzchni 100m². Nadto Pan K. wykonując zawód sędziego nabył prawo do korzystania z dodatkowej powierzchni mieszkalnej. Wprawdzie w 1957 roku został mianowany notariuszem jednakże z uwagi na liczne funkcje w organach administracji mógł korzystać z uprawnień do dodatkowej powierzchni mieszkalnej. Dodatkowo najemcy przenosząc się do mniejszego lokalu działali w przekonaniu, że nabycie prawa do tegoż lokalu nastąpiło w dobrej wierze. Powyższa decyzja została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł., który wyrokiem z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję. Uzasadniając Sąd wskazał na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik postępowania, w szczególności naruszenie art. 7, art. 77 §1 i art. 80 Kpa. Zdaniem Sądu organy administracji nie wyjaśniły stanu faktycznego, nie przeprowadziły postępowania dowodowego, co do wszystkich okoliczności. Nie ustaliły, w jakich okresach M. K. przysługiwało prawo do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, czy w dniu wydania decyzji o przydziale lokalu Państwo K. nadal mieli to uprawnienie a jeśli tak to, z jakiego tytułu. Nie wyjaśniono czy obowiązujące wówczas przepisy przewidywały, iż w przypadku oddania większego mieszkania władzom lokalowym przydzielany był lokal mieszkalny o powierzchni przekraczającej podstawowe normy. Nadto organy nie wyjaśniły, jakie uprawnienia mieli byli właściciele do opróżnionych lokali, który organ był właściwy do wydania decyzji o przydziale i czy najemcy działali w dobrej wierze.

Wypełniając powyższe wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Ł., przed wydaniem decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, iż Państwo K. przed uzyskaniem prawa do lokalu nr [...] położonego w budynku przy ul. A [...], zajmowali lokal mieszkalny składający się z trzech pokoi i kuchni o powierzchni 100m². W dacie przydziału mieszkania Pan K. nie był już sędzią, odszedł z wymiaru sprawiedliwości w dniu 31 października 1957r. a następnie pełnił funkcje notariusza w Państwowym Biurze Notarialnym w Ł. Dodatkowo pełnił liczne funkcje w organach administracji, był m.in. członkiem Miejskiej Komisji Lokalowej. Reasumując poczynione ustalenia organ stwierdził, iż niewątpliwie w okresie przydziału lokalu Pan K. nie legitymował się prawem do dodatkowej powierzchni i z tego też względu od 1970 roku płacił za nadmetraż. Organ podkreślił, iż z powyższych względów decyzja przydziałowa z dnia [...] dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 §1 pkt 2 Kpa, pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu art. 45 obowiązującej wówczas ustawy Prawo lokalowe. Kierownik Wydziału Kwaterunkowego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Ł.-P. naruszył przepis art. 49 Prawa lokalowego przydzielając dwóm osobom lokal mieszkalny składający się z dwóch pokoi i kuchni o powierzchni ogólnej 70,25m². Kolegium zaznaczyło, iż z uwagi na rażące naruszenie prawa, jakiego dopuścił się organ w pełni zasadne i celowe było stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale lokalu.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi złożyła Z.K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia zarzuciła organom, iż nie wypełniły wskazówek Sądu zawartych w wyroku z dnia [...], czym naruszyły art. 209 Kpa. Nie ustaliły czy w dacie przydziału lokalu małżonkowie mieli uprawnienia do dodatkowej powierzchni, czy obowiązujące wówczas przepisy łączyły określone skutki prawne z faktem przekazania władzom lokali o większej powierzchni niż dotychczas zajmowana. Nadto, jakie uprawnienia mieli byli właściciele do opróżnionych lokali i który organ był właściwy do wydania decyzji o przydziale.

Uzasadniając skarżąca podniosła, iż prawo do dodatkowej powierzchni mieszkalnej ustalone zostało dla męża w okresie, gdy był sędzią, w oparciu o uchwałę nr 583 Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1952r. natomiast brak regulacji w myśl, której zmiana stanowiska z sędziego na notariusza automatycznie prowadzi do utraty uprawnienia do dodatkowej powierzchni. Ponadto organy pominęły, iż skarżąca była nauczycielem, zaś zarówno przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 1972r. Karta Nauczyciela, jak i ustawa z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela stwierdzały, że nauczyciel ma prawo do dodatkowej powierzchni mieszkalnej w postaci dodatkowej izby. Strona podniosła nadto, iż wobec braku przepisów regulujących kwestie związane z zamianą mieszkań, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, nie można jednoznacznie stwierdzić, iż doszło do naruszenia prawa. Skarżąca zwróciła również uwagę, iż administrator domu, w którym znajduje się sporny lokal, nie miał legitymacji do składania wniosku w trybie art. 156 Kpa, ponieważ na podstawie wówczas obowiązującego Prawa lokalowego skoro w związku z publiczną gospodarką lokalami właściciele nie posiadali żadnych uprawnień, to tym bardziej uprawnień takich nie mieli administratorzy. Nadto poddała w wątpliwość właściwość miejscową organu, ponieważ decyzję przydziałową wydał organ dzielnicy Ł.-P. a zatem organ określony ze względu na miejsce położenia lokalu zdawanego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazało, iż postępowanie wyjaśniające zostało dokładnie przeprowadzone, organ zwracał się do strony o przesłanie posiadanych dokumentów, z urzędu również występował do innych organów o ich udostępnienie. Natomiast zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący i nie ma podstaw do uznania w tym zakresie zarzutów strony. Organ zaznaczył, iż uprawnienie do dodatkowej powierzchni miał wyłącznie M.K. z uwagi na pełnioną funkcję sędziego, bycie notariuszem czy pełnienie innych funkcji w organach administracji nie rodziło uprawnień w tym zakresie. Przypomniał, iż od 1970r. Państwo K. płacili nadmetraż, czego zapewne nie czyniliby gdyby Panu K. przysługiwało stosowne uprawnienie. Za nieuzasadnioną uznał argumentację związaną z wykonywanym przez skarżącą zawodem nauczycielki, ponieważ uprawnienie do dodatkowej powierzchni dla nauczycieli powstało dopiero z dniem wejścia w życie ustawy Karta Nauczyciela z dnia 27 kwietnia 1972r., zatem po wydaniu decyzji z dnia [...]. W kwestii właściwości organu, który wydał decyzję Kolegium stwierdziło, iż jeżeliby przyjąć, że w dacie wydania decyzji właściwym miejscowo organem był Kierownik Wydziału Kwaterunkowego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Ł.-Ś., tym bardziej byłaby to podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].

Postanowieniem z dnia 13 marca 1996r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi w związku ze śmiercią skarżącej Z.K. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne.

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zwrócił się do Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł. I Wydział Cywilny o ustanowienie kuratora spadku po zmarłej w dniu 23 listopada 1995r. Z.K. W dniu 8 sierpnia 2007r. Sąd postanowił podjąć zawieszone postępowanie z udziałem kuratora spadku ustanowionego na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł. I Wydział Cywilny z dnia 25 kwietnia 2007r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga w niniejszej sprawie wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi w dniu 10 sierpnia 1995r. i postępowanie w sprawie nią wszczętej nie zostało zakończone do dnia 1 stycznia 2004r. Zgodnie natomiast z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Z uwagi na powyższe niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie zaś do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Rozpoznając niniejszą sprawę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujących wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło nieważność decyzji Kierownika Wydziału Kwaterunkowego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Ł.-P. z dnia [...], przydzielającej M. i Z.K. lokal mieszkalny nr [...] przy ul. A [...] w Ł., składający się z dwóch pokoi i kuchni. Istotne w niniejszej sprawie jest, iż jak wynika z akt administracyjnych, postępowanie administracyjne prowadzone w kierunku stwierdzenia nieważności decyzji przydziałowej z dnia [...] było już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia [...] Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Ł. uchylił decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Kierownika Wydziału Kwaterunkowego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Ł.-P. w dniu [...]. W rozstrzygnięciu tym Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Ł. zawarł dla organów administracji wskazówki, co do dalszego, przyszłego postępowania i wytyczne, którymi organy winny się kierować, wskazania określające sposób ich postępowania w przyszłości. Z uwagi na treść przepisu art. 99 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl, którego ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, Sąd obecnie rozstrzygający niniejszą sprawę jest związany oceną prawą wyrażoną w powołanym wyroku NSA OZ w Ł. Również, w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przepisie art. 153 ustawodawca zawarł podobne uregulowanie zgodnie, z którym ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z powyższych uregulowań prawnych należy wywieść, iż ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku. Rozstrzygając złożoną skargę sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005r., sygn.akt VII SA/Wa 401/05, publ. System Informacji prawnej LEX, Lex nr 191319).

Stosując się do powyżej przedstawionego unormowania prawnego badając zaskarżoną decyzję Sąd zobligowany jest do sprawdzenia czy organ administracji, który

rozstrzygając sprawę w ponownym postępowaniu dysponował takimi samymi możliwościami w zakresie sposobu rozstrzygnięcia, jakimi dysponował w pierwotnym postępowaniu, oczywiście z ograniczeniami wynikającymi z zasady związania oceną prawną sądu, w pełni zastosował się i wypełnił te wskazania (wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 maja 2006r. sygn.akt II OSK 816/05, publ. Lex nr 236445).

W powołanym wyroku z dnia [...] NSA OZ w Ł. zwrócił uwagę na konieczność prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W ramach tych czynności organ miał dokonać kontroli zgromadzonego materiału dowodowego, uzupełnić go w zakresie informacji mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na podstawie treści wytycznych NSA OZ w Ł. (przywołanych w ustaleniach faktycznych niniejszego uzasadnienia) i zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, iż organy administracji nie wypełniły wskazań zawartych w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku. Po pierwsze Sąd podniósł, iż należy ustalić czy w dniu wydania decyzji przydziałowej małżonkowie K. nadal posiadali uprawnienie do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, a jeśli tak to, z jakiego tytułu. SKO wypełniając to zalecenie wprawdzie ustaliło, jakie funkcje pełnił M.K., w jakich okresach i które z nich rodziły uprawnienie do dodatkowej powierzchni, jednakże sformułowanie zawarte w wytycznych uzasadniało również zbadanie uprawnień Z.K. Natomiast organy skupiły się wyłącznie na osobie Pana K. Wprawdzie w odpowiedzi na skargę wyjaśniły kwestię uprawnień małżonki, ale uczyniły to wyłącznie z uwagi na zarzuty skarżącej przedstawione w skardze, która podniosła, iż była nauczycielką i z tego tytułu także miała uprawnienie do dodatkowej powierzchni. Jako niekompletne i niepełne należy uznać postępowanie, w toku którego badane są uprawnienia jednej ze stron, w sytuacji gdy oboje małżonkowie byli najemcami spornego lokalu, oboje na podstawie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego byli uprawnieni do jego zajmowania i oboje mogli mieć własne uprawnienia z różnych tytułów, szczególnie, gdy do zbadania również uprawnień Z.K. NSA OZ w Ł. zobowiązał organ.

O ile postępowanie w zakresie uprawnień małżonków do dodatkowej powierzchni zostało przeprowadzone w sposób niepełny o tyle w stosunku do pozostałych wytycznych sformułowanych przez Sąd organy administracji nie odniosły się w żaden sposób. Poza sferą badania, oceny i rozważań pozostała okoliczność, czy obowiązujące wówczas przepisy wiązały z faktem oddania większego mieszkania władzom lokalowym skutek w postaci przydziału lokalu o powierzchni przekraczającej podstawowe normy zaludnienia. Pominęły również ustalenia w zakresie określenia uprawnień przysługujących byłym właścicielom do opróżnionych lokali, jak również nie zbadały, który organ był właściwy miejscowo do wydania decyzji o przydziale lokalu. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ podjął próbę ustosunkowania się do tych kwestii i to tylko dlatego, że pełnomocnik organu oparł zarzuty skargi na wskazaniu wytycznych, których organ nie wypełnił, mimo ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności. Tymczasem argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę jest wyłącznie ustosunkowaniem się organu do zarzutów i wniosków skargi, informacją o zajmowanym stanowisku w sprawie. Sąd orzekający w pełni podziela wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005r., sygn.akt VI SA/Wa 1357/04, niepubl., pogląd, zgodnie z którym odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia decyzji, gdyż ma ona zawierać ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Podniesienie dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, jest wadą postępowania administracyjnego, pozbawiającą stronę możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności w toku postępowania. Należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 30 października 2000r. sygn.akt I SA/Łd 588/98, że decyzja, czy też postanowienie, kończące postępowanie, to akt, z którego strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację w swej sytuacji prawnej - w zakresie prawa procesowego, jak i materialnego. To decyzja, czy też postanowienie, stanowią przedmiot zaskarżenia; z nimi polemizuje strona w skardze sądowoadministracyjnej, one to podlegają ocenie i osądowi NSA jako odzwierciedlenie, przekazanie, uzasadnienie procesu zastosowania prawa, który dokonany został w sprawie.

Zauważyć również należy, iż odnosząc się do zarzutu strony w przedmiocie braku ustalenia organu właściwego do wydania decyzji przydziałowej, Kolegium wskazało, iż nawet gdyby przyjąć, iż decyzja została wydana przez organ niewłaściwy to tym bardziej zaistniała podstawa do stwierdzenia nieważności spornej decyzji. Wprawdzie pogląd ten został wyrażony po raz pierwszy dopiero w odpowiedzi na skargę i dlatego pozostaje poza obecnie prowadzoną kontrolą Sądu, jednak należy zwrócić uwagę na treść przepisu art. 156 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) powoływanej dalej jako "Kpa", gdzie ustawodawca wskazał, iż nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w §1 pkt 1 tj. gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat. W tym kontekście należy pamiętać, iż decyzja o przydziale lokalu została wydana w dniu [...], niewątpliwie zatem upłynęło 10 lat od dnia jej doręczenia stronie. Ustalenie więc organu właściwego do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Również zawarte dopiero w odpowiedzi na skargę lakoniczne stwierdzenie, że "zdaniem Kolegium bez znaczenia jest zarzut skarżącej jakie uprawnienia mieli właściciele do opróżnionych lokali i czy właściciele spornego lokalu mogli go przyjąć lub nie" bez podania uzasadnienia i argumentów wspierających takie stanowisko należy uznać za arbitralne.

Reasumując powyższe rozważania należy podkreślić, iż naruszenie przez organy administracji postanowień art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Sąd orzekający, który również związany jest tą oceną prawną i wytycznymi zawartymi w poprzednio wydanym wyroku, zobligowany jest do podporządkowania się w pełnym zakresie i w przypadku stwierdzenia uchybień w tym zakresie popełnionych przez organ administracji do podjęcia odpowiednich kroków prawnych zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego rozstrzygnięcia. Organy administracji, które w niniejszej sprawie nie wypełniły wytycznych NSA OZ w Ł. zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia [...], ponownie naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania. Nie wyjaśniły zasygnalizowanych przez NSA wątpliwości, nie wypełniły wskazań i tym samych ponownie nie przeprowadziły ustaleń faktycznych i prawnych w pełnym zakresie, naruszyły tym samym przepisy art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien dokładnie wyjaśnić wszystkie elementy stanu faktycznego i prawnego - ustalić właściwość organu wydającego sporną decyzję, zbadać uprawnienia małżonków K. do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, dokonać analizy przepisów ustawy Prawo lokalowe w kontekście ewentualnego uzyskania uprawnienia do dodatkowej powierzchni w przypadku przekazania władzom większego lokalu od przejmowanego, wyjaśnić uprawnienia byłych właścicieli do opróżnionego lokalu oraz rozważyć ich ocenę w świetle przepisów ustawy Prawo lokalowe obowiązujących w dacie wydania decyzji przydziałowej. Należy również podkreślić, iż zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji obszerne rozważania na temat podstaw stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej pozbawione ustaleń faktycznych i prawnych nie przesądzają o prawidłowości takiego uzasadnienia. Szczególnie bowiem rozstrzygnięcie wydane w przypadku prowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, w trybie stwierdzenia nieważności, wymaga bezsprzecznych, niewadliwych pełnych ustaleń faktycznych i prawnych.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Odnosząc się do złożonego przez kuratora spadku wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należy wyjaśnić, iż kurator spadku nie jest zastępcą prawnym strony skarżącej, nie jest jej pełnomocnikiem i nie może skutecznie wnosić o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w trybie art. 250 p.p.s.a. Należy podkreślić, że kurator spadku został ustanowiony na wniosek tutejszego Sądu jednakże przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi - I Wydział Cywilny, od którego winien oczekiwać wynagrodzenia.

AR