Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wójta Gminy Rudniki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Wójta Gminy Rudniki do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 27 października 2020 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Wójta Gminy Rudniki na rzecz M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 27 października 2020 r. M. S. (zwany dalej również skarżącym) zwrócił się do Wójta Gminy Rudniki o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej realizacji zadań oświatowych Gminy Rudniki w roku szkolnym 2018/2019 oraz 2019/2020. We wniosku tym wskazał, iż żądaną informację należy przesłać w formie pliku komputerowego za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres: [...].

Pismem z dnia 9 listopada 2020 r., przesłanym na wskazany adres e-mail, organ poinformował skarżącego, że informacja dotycząca realizacji zadań oświatowych na terenie Gminy Rudniki w roku szkolnym 2018/2019 i 2019/2020 jest dostępna na stronie internetowej Gminy oraz podał dokładny adres elektroniczny (link), pod którym można odsłuchać przebieg sesji Rady Gminy Rudniki z dnia 15 października 2019 i z dnia 22 września 2020 r. Wskazał też, że przesłał skarżącemu papierową wersję informacji o stanie realizacji zadań oświatowych w roku szkolnym 2019/2020, gdyż tylko taką informacją dysponuje. Natomiast, prezentacje przedstawione na sesji stanowiły jedynie dokument roboczy ułatwiający prezentację informacji dotyczących realizacji przez Gminę Rudniki zadań oświatowych.

W dniu 23 listopada 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Wójta Gminy Rudniki, zarzucając mu naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2167 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.) poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Skarżący wskazał, że w dniu 27 października 2020 r. zwrócił się do organu o przekazanie pliku komputerowego zawierającego prezentację dotyczącą realizacji zadań oświatowych za rok szkolny 2018/2019 oraz 2019/2020 na terenie Gminy Rudniki. Pomimo określenia zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., sposobu i formy udostępnienia informacji poprzez przesłanie jej na podany we wniosku adres e-mail, podmiot zobowiązany przekazał mu tylko papierową wersję informacji. Wskazał, że na wcześniejszy wniosek złożony na sesji Rady Gminy Rudniki w dniu 22 września 2020 r. otrzymał kserokopie dokumentów, jednak z uwagi na wadę wzroku, taka forma wyklucza korzystanie z dostarczonych dokumentów. Dlatego w kolejnym wniosku wskazał formę, w jakiej chce otrzymać wnioskowane informacje. Wskazał też, że z pisma organu wynika, iż prezentacja w formie pliku komputerowego istnieje, dlatego wnosi o jej udostępnienie poprzez przekazanie tego pliku. W konkluzji skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 27 października 2020 r. zgodnie z jego treścią oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w trybie zwykłym na rozprawie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że z art. 11 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910 ze zm.) nie wynika w jakiej formie ma nastąpić przedstawienie informacji o stanie realizacji zadań oświatowych, dlatego dopuszczalna jest również forma ustna, co uczyniono na sesjach w dniu 22 września 2020 r. i w dniu 15 października 2019 r. Zdaniem organu, wyświetlenie prezentacji w trakcie sesji Rady Gminy Rudniki nie jest równoznaczne z zakwalifikowaniem tej prezentacji jako informacji publicznej, albowiem żaden przepis nie wymaga przedstawienia informacji o stanie realizacji zadań oświatowych w formie prezentacji multimedialnej. Prezentacje te miały tylko status dokumentu roboczego ułatwiającego przekazanie informacji o realizacji zadań oświatowych. Organ podkreślił, iż nie dysponuje plikami z prezentacji, a jedynie wydrukami z tej prezentacji, które przekazano skarżącemu w październiku 2020 r. Reasumując organ stwierdził, iż w sytuacji, gdy nie był zobligowany do przekazania informacji o realizacji zadań oświatowych w formie prezentacji multimedialnej oraz nie dysponuje już takimi plikami, to nie można mu zarzucić bezczynności.

W piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2021 r. skarżący sprecyzował przedmiot skargi poddając, że skargę wnosi na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nadal zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a.

Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosowanie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Wójta Gminy Rudniki w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego, złożonego w trybie cyt. powyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej u.d.i.p.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.

Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Wyjaśnić należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie - pomimo istniejącego w tym zakresie ustawowego obowiązku, organ nie podjął w sprawie żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził wymagane postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem odpowiedniego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia to, z jakich powodów bezczynność zaistniała i czy była przez organ zawiniona. Konieczne jest jedynie ustalenie, że organ zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do podjęcia określonego działania, którego zaniechał.

W niniejszej sprawie, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który określa zakres podmiotowy realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej, nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy Rudniki, jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Dalej wskazać należy, iż prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje ono między innymi dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie, jednak przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ustawodawca wskazał, że informacją tą jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zaznaczyć także należy, że charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Jeżeli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to nie podobna odmówić im przymiotu zadań publicznych (tak: wyrok NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1558/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07 - wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W doktrynie wyrażany jest ponadto pogląd, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Przy czym pojęcie "dokumentu" należy rozumieć w szerokim tego słowa znaczeniu prawa do informacji publicznej. Na potrzeby konstytucyjnego prawa do informacji publicznej za "dokument w ogólności" należy uznać każdą informację o działalności władzy publicznej lub o sprawach publicznych, wysłowioną i zobiektywizowaną na jakimś nośniku i najczęściej przybierającą postać pisemną. W najszerszym rozumieniu dokumentem będzie każdy nośnik danych, który może przybrać m.in. formę papierową, elektroniczną, cyfrową (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1343/18).

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że żądane przez stronę skarżącą dane są informacjami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p., a zatem ustawa ta znajduje w sprawie zastosowanie. Treść wniosku wskazuje bowiem, że dotyczy on udostępnienia informacji publicznej, odnoszącej się do działalności organu administracji publicznej. Innymi słowy żądane przez skarżącego informacje dotyczące realizacji zadań oświatowych na terenie Gminy Rudniki mają charakter informacji publicznej. Zaznaczyć przy tym należy, iż organ nie kwestionował, że żądana przez wnioskodawcę informacja ma status informacji publicznej i że jest zobligowany do jej udzielenia.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności, w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo, w drodze decyzji, odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Z powołanej powyżej regulacji art. 14 u.d.i.p. wynika, że to wnioskodawca określa w swoim wniosku, w jakiej formie i w jaki sposób chciałby otrzymać żądane informacje. Sposób udostępnienia należy przy tym odnosić do tego, w jaki sposób uzyska się informację, a zatem oznacza on tryb, w jakim wnioskodawca domaga się, aby udzielono mu informacji. Sposobem jest więc doręczenie na wskazany adres, wysłanie pocztą elektroniczną, wysłanie przy pomocy e-PUAP czy odebranie na miejscu w siedzibie podmiotu zobowiązanego lub wgląd do dokumentów na miejscu w organie. Z kolei przez formę udzielenia informacji publicznej należy rozumieć postać, w jakiej wnioskodawca oczekuje jej pozyskania. Forma udostępnienia informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich czynności o charakterze technicznym, polegających na zmianie nośnika danych. Są to czynności, które prowadzą do przekazania informacji w formie takiej jak: kopia, ksero, skan, skopiowanie danych na nośnik zewnętrzny, skan wielkoformatowy, czy zmiana formatu danych. Nie jest natomiast możliwe narzucenie stronie formy realizacji jej prawa do informacji publicznej, gdyż to ona powinna wskazać formę jej udostępnienia. Organ nie może przy tym odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i w żądany sposób (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2634/17). W takiej sytuacji dysponent informacji publicznej jest związany sposobem udostępnienia wskazanym we wniosku i nie może go bez zgody wnioskodawcy modyfikować. Każdy bowiem zgłoszony wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien zostać załatwiony w odpowiedni sposób - bądź przez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, bądź odmowę ich udzielenia. Organ nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku i nie może go bez zgody wnioskodawcy modyfikować. Nie jest więc możliwe narzucenie podmiotowi wnioskującemu o udzielenie informacji publicznej formy realizacji jego prawa do tej informacji, gdyż to żądający takiej informacji powinien wskazać formę jej udostępnienia (podobnie wyrok WSA w Warszawie z 7 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 620/10,). Wyżej przytoczone poglądy prawne podzielane przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę reprezentowane są także w piśmiennictwie - por. Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej pod red. Ireny Kamińskiej i Mirosławy Rozbickiej-Ostrowskiej ,Wydawnictwo Wolters Kluwer 2016 r., str. 302-304).

Wskazać nadto należy, że przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Z przepisu tego wynika zatem, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji publicznej, jeżeli została ona ujawniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. Zamieszczenie zatem żądanych przez wnioskodawcę informacji na zwykłej stronie internetowej podmiotu zobowiązanego nie zwalnia go z obowiązku udzielenia informacji publicznej na wniosek. W postępowaniu o udzielenie informacji publicznej nie jest dopuszczalne odsyłanie wnioskodawcy do danych zamieszczonych na stronie internetowej podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, która nie jest stroną Biuletynu Informacji Publicznej (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 736/12). Tylko informacje publiczne opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej uważa się za udostępnione, zaś wszystkie inne informacje, w tym w szczególności wymienione w art. 6 u.d.i.p., są udostępniane na wniosek bez względu na to czy funkcjonują w obiegu publicznym, na stronach internetowych podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych, a także czy dostęp do tych informacji, tj. do internetu, domagający się ich udostępnienia ma łatwy czy też utrudniony. O obowiązku udostępnienia informacji publicznej nieopublikowanej w Biuletynie, a będącej na stronie internetowej, przesądza nie dostęp do internetu, ale niepublikowanie w Biuletynie (tak NSA w wyroku z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I OSK 34/14).

W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący we wniosku z dnia 27 października 2020 r. w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazał, iż żąda udostępnienia w formie pliku komputerowego dokumentów dotyczących realizacji przez Gminę Rudniki zadań oświatowych w roku szkolny 2018/2019 oraz 2019/2020. Oznaczało to zatem, że organ zobligowany był do udostępnienia wnioskowanych dokumentów w formie elektronicznej. Termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego upływał 10 listopada 2020 r. Organ przed upływem tego terminu - 9 listopada 2020 r. - przesłał na wskazany przez skarżącego adres e-mail: [...], przesłał jedynie odpowiedź, w której podał dokładny adres elektroniczny (link), pod którym można odsłuchać nagrania z przebiegu sesji Rady Gminy Rudniki z dnia 15 października 2019 i z dnia 22 września 2020 r. Organ wskazał też, że przesłał skarżącemu papierową wersję informacji o stanie realizacji zadań oświatowych w roku szkolnym 2019/2020, gdyż tylko taką informacją dysponuje. Natomiast, prezentacje przedstawione na sesji stanowiły jedynie dokument roboczy ułatwiający prezentację informacji dotyczących realizacji przez Gminę Rudniki zadań oświatowych.

Zdaniem Sądu, zastosowana pisemna reakcja na wniosek skarżącego, zawarta w piśmie Wójta Gminy Rudniki z dnia 9 listopada 2020 r. narusza przepis art.14 ust. 1 u.d.i.p. Nie można bowiem uznać, tak jak to przyjął organ, że udostępnienie kserokopii dokumentów, czy też wskazanie linku strony internetowej z przebiegiem sesji Rady Gminy Rudniki, stanowi załatwienie wniosku skarżącego w sposób i w formie przez niego określonych. Skoro zatem organ nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji publicznej w sposób i formie zgodnej z jego wnioskiem – czyli żądanych treści w formie dokumentu elektronicznego (pliku komputerowego), jak również nie wskazał skarżącemu, że informacja taka została opublikowana publicznie w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, ani nie odesłał skarżącego do właściwej strony internetowej Biuletynu Informacji Publicznej (podając przy tym, jak należy odszukać tę informację), to Sąd orzekający w tej sprawie musiał stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności, bowiem do dnia wniesienia skargi nie załatwił wniosku skarżącego w sposób i formie wymaganej przez u.d.i.p. Powtórzyć w tym miejscu jeszcze raz należy, iż jeżeli organ nie może udostępnić w sposób lub w formie określonych we wniosku żądanej informacji publicznej (np. nie posiada dokumentów w formie pliku pdf) to obowiązany jest, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazania, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie umarza się.

Oceniając z kolei stopień naruszenia prawa w związku z ujawnioną bezczynnością, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zaniechanie prawidłowej realizacji wniosku nie wynikało z celowego działania, a jedynie z błędnej interpretacji tego, w jaki sposób wniosek należy zrealizować. Brak jest zatem podstaw by zwłoce nadać charakter rażący.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Konsekwencją uwzględnienia skargi było - stosownie do treści art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a. - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego w postaci uiszczonego wpisu od skargi.