Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 4 sierpnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 23 kwietnia 2026 roku znak: SKO.4104.57.2026 w przedmiocie uznania za nieuzasadnione ponaglenia dotyczącego bezczynności organu w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. AA

II SA/Łd 598/26

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 23 kwietnia 2026 r., wydanym na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.) [dalej: k.p.a.] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi uznało ponaglenie J. S. na bezczynności Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za nieuzasadnione.

Pismem z 15 czerwca 2026 r. J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia z uwagi na wydanie go z rażącym naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 9, art. 35, art. 77 § 1, art. 80, art. 63 § 1 i 2 oraz art. 67 § 1 k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy p.p.s.a.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

W związku z powyższym należy stwierdzić, że przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie mieści się w żadnej z wymienionych wyżej kategorii postanowień podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Przedmiotem skargi jest bowiem postanowienie Kolegium uznające wniesione w sprawie ponaglenie za nieuzasadnione w trybie art. 37 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) (§ 1 pkt 1), postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) (§ 1 pkt 2).

Z treści art. 37 k.p.a. wynika, że ponaglenie jest podaniem (żądaniem) rozpatrzenia sprawy bezczynności organu lub sprawy przewlekłości postępowania przez właściwy organ administracji publicznej. Skuteczne wniesienie ponaglenia wszczyna jedynie incydentalne postępowanie w sprawie stwierdzenia bezczynności lub w sprawie stwierdzenia przewlekłości, które kończy wydanie postanowienia. Ponaglenie nie jest środkiem zaskarżenia, nawet o szczególnym charakterze (zob. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, teza 3).

Stanowisko organu wyrażone na gruncie art. 37 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a.). Jak bowiem stanowi art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, a w przypadku postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 k.p.a. przepisu takiego nie ma.

Postanowienie to ma charakter wpadkowy, nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to rozstrzygnięcie mające na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 ustawy p.p.s.a.). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 bądź pkt 3 powoływanej ustawy p.p.s.a. (por. np. postanowienia WSA w Gliwicach z 5 czerwca 2009 r., IV SAB/Gl 21/09; WSA w Warszawie z 12 grudnia 2022 r., V SA/Wa 2751/22).

Wobec powyższego wskazać należy, że zaskarżone postanowienie wydane na podstawie 37 § 1 pkt 1 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i w związku z tym skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę, o czym orzekł jak w postanowieniu.

ds