Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt V SO/Wa 16/15 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie z wniosku W. S. o wymierzenie grzywny Ministrowi Finansów w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie

Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt V SO/Wa 16/15, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wezwał W. S. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od wniosku o wymierzenie grzywny Ministrowi Finansów w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd stwierdził, że wymienioną kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia wniosku.

W. S. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, zarzucając mu naruszenie art. 220 § 2 p.p.s.a., przez jego niezastosowanie. Wnioskodawca argumentował, że jego miejscem zamieszkania jest W., zatem wyznaczony termin do uiszczenia wpisu od wniosku o wymierzenie grzywny powinien być – w świetle powołanego wyżej przepisu – nie krótszy niż dwa miesiące.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści art. 220 § 1 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia należnej opłaty sądowej w terminie siedmiu dni. Jednakże jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące (art. 220 § 2 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca we wniosku o wymierzenie grzywny z dnia 15 czerwca 2015 r. podał adres pełnomocnika do doręczeń: "P. D., ul. [...]". Jednocześnie we wniosku zaznaczył, że został on sporządzony w L. W aktach sprawy znajduje się odpis upoważnienia z dnia 20 marca 2015 r. "do odbioru w moim imieniu korespondencji WSA w W.", udzielonego P. D. W powyższym upoważnieniu W. S. podał swój adres zamieszkania: "[...]".

Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, można domniemywać, że wnioskodawca w istocie nie mieszka na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym na podstawie art. 220 § 2 p.p.s.a. przewodniczący powinien wyznaczyć mu termin do uiszczenia wpisu nie krótszy niż dwa miesiące.

Ustanowienie przez wnioskodawcę pełnomocnika do doręczeń lub podanie adresu do korespondencji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nie stanowi podstawy, by wobec wnioskodawcy nie zastosować art. 220 § 2 p.p.s.a. Ustanowienie pełnomocnika do doręczeń w kraju nie jest równoznaczne z posiadaniem przedstawiciela, o którym mowa w tym przepisie. Zakres umocowania pełnomocnika do doręczeń jest określony jednoznacznie i wąsko – tylko do czynności, które są związane z odbiorem korespondencji – nie obejmuje zatem innych obowiązków, jak np. obowiązku opłacenia pism. Strona niemająca miejsca zamieszkania na terenie RP, która ustanowiła jednocześnie pełnomocnika do odbioru korespondencji na terenie kraju, zostanie poinformowana przez tego pełnomocnika o każdym wezwaniu do wniesienia zapłaty, jednak z racji zamieszkiwania poza terytorium RP potrzebować będzie więcej czasu na dokonanie określonych czynności, jak np. uiszczenie wpisu. Przepis art. 220 § 2 nie miałby zastosowania w sprawie wyłącznie w przypadku ustanowienia przez wnioskodawcę pełnomocnika do prowadzenia sprawy, zgodnie z art. 34-37 p.p.s.a.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w związku z 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.