II OSK 1380/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-10-03	
Data wpływu	2024-06-20	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący/
Mirosław Gdesz
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Zagospodarowanie przestrzenne	
Sygn. powiązane	VII SA/Wa 2420/23	
Skarżony organ	Rada Miasta~Prezydent Miasta	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 1945; art. 15 ust. 1, art. 28 ust. 1; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2420/23 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 4 lipca 2019 r. nr XV/349/2019 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2420/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 4 lipca 2019 r., nr XV/349/2019 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" (pkt 1) i zasądził od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2).

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Przedmiotem skargi Wojewody Mazowieckiego jest uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 4 lipca 2019 r. nr XV/349/2019 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego.

Wojewoda złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę zarzucając naruszenie:

– art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, § 4 pkt 3, § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "rozporządzenie projektowe"), art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2022 r. poz. 2556 z późn. zm.), art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 19 ust. 6 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2023 r. poz. 1336 z późn. zm., dalej: "u.o.p.") w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia Nr 9 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z 8 maja 2012 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2012 r. poz. 4195, dalej "zarządzenie nr 9") przez brak zachowania minimum 60% powierzchni biologicznie czynnej, bilansowanej w skali strefy F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia projektowego w związku z uchwałą nr LXXXII/2746/2006 Rady m.st. Warszawy z dnia 10 października 2006 r., (z późn. zm.) w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy (dalej: "studium") przez brak zachowania zgodności w zakresie przeznaczenia terenów oraz przez brak zachowania minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla terenów znajdujących się w obszarze funkcjonalnym oznaczonym w studium symbolem ZP1;

– art. 4 ust. 1, art. 15 ust 1, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 10 oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1, § 4 pkt 9, § 7 pkt 7 i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia projektowego w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.), art. 1, art. 2, art. 4 pkt 11a, art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 645 z późn. zm., dalej: "u.d.p.") przez brak jednoznacznych ustaleń w zakresie określenia komunikacji rowerowej, w odniesieniu do dróg rowerowych oraz przez brak powiązania w tym zakresie części tekstowej z częścią graficzną uchwały;

– art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 10 oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1, § 4 pkt 9, § 7 pkt 7, § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia projektowego przez brak jednoznacznych ustaleń w zakresie określenia układu komunikacyjnego, w odniesieniu do dróg wewnętrznych oraz przez brak powiązania w tym zakresie części tekstowej z częścią graficzną uchwały;

– art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 10 i pkt 11 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 i pkt 10 rozporządzenia projektowego przez wykroczenie poza przyznaną radzie gminy kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji oraz sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów;

– art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 rozporządzenia projektowego przez wykroczenie poza przyznaną radzie gminy kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji w zw. z art. 7 i art. 7a u.d.p.;

– art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i pkt 6 rozporządzenia projektowego w zakresie braku jednoznacznego określenia zasad zabudowy i zagospodarowania terenu, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami C18.1IG i B19.1I-Kp.

Wobec powyższego Wojewoda Mazowiecki wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały w zakresie ustaleń:

– § 3 pkt 2 uchwały;

– § 3 pkt 18 uchwały w zakresie sformułowania: "(...) i utwardzonych dróg rowerowych (...)";

– § 34 pkt 3 uchwały w zakresie sformułowania: "(...) w liniach rozgraniczających (...)";

– § 35 ust. 3 uchwały;

– § 35 ust. 5 uchwały;

– § 38 ust. 2 pkt 3 uchwały w zakresie sformułowania: "(...) W uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi oraz (...)";

– § 58 ust. 2 pkt 3 uchwały;

– § 58 ust. 3 uchwały;

– części tekstowej i graficznej uchwały w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem C18.1IG;

– części tekstowej i graficznej uchwały w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem B19.1I-Kp;

– części tekstowej i graficznej uchwały w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

a także o zasądzenie na rzecz Wojewody Mazowieckiego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu Wojewoda przedstawił szczegółową argumentację odnoszącą się do poszczególnych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy m.st. Warszawy wniosła o oddalenie skargi jako niezasadnej w części dotyczącej:

– § 3 pkt 2 uchwały;

– § 3 pkt 18 uchwały w zakresie sformułowania "(...) i utwardzonych dróg rowerowych (...)" ;

– § 35 ust. 3 uchwały;

– § 35 ust. 5 uchwały;

– § 58 ust. 3 uchwały;

– § 58 ust. 3 uchwały;

– części tekstowej i graficznej uchwały w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie".

Jednocześnie Rada podniosła (Ad 4 odpowiedzi na skargę), że Wojewoda słusznie:

– kwestionuje § 34 pkt 3 uchwały w zakresie sformułowania "(...) w liniach rozgraniczających (...)";

– wskazuje, że na terenach Cl8.1IG i BI9.1I-Kp omyłkowo nie wskazano wskaźników maksymalnej intensywności zabudowy i maksymalnego procentu zabudowy;

– wskazuje, że w ustaleniach dot. sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania urządzania i użytkowania terenu w § 38 ust. 2 pkt 3 uchwały zawarto omyłkowo sformułowanie: "(...) W uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi (...)";

– wskazuje, że w § 58 ust. 2 pkt 3 zawarto omyłkowo sformułowanie: "dopuszcza się przekształcenie dróg wewnętrznych w drogi publiczne za zgodą właścicieli", gdyż zaliczenie do kategorii dróg gminnych, w istocie, następuje w drodze odrębnej uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę w części za zasadną, co skutkowało stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały Rady m.st. Warszawy, w zakresie wskazanym w zaskarżonym wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Wojewoda Mazowiecki, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w zakresie pkt 5 sentencji wyroku, tj. w części dotyczącej tiret 11 skargi zwykłej Wojewody Mazowieckiego, w zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały, w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie".

Wyrokowi zarzucono:

1. zgodnie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenie następujących przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia:

a. art. 3 § 1 i § 2 pkt 5, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm., dalej: "p.u.s.a."), art. 9 ust. 1 i art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm., dalej: "u.z.p.") przez wadliwe dokonanie kontroli uchwały polegające na bezpodstawnym oddaleniu skargi oraz przyjęciu za podstawę do orzekania dwóch różnych reżimów prawnych, tj. zarówno przepisów u.z.p., jak i przepisów u.p.z.p. w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 130, poz. 871), w tym jej art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6 oraz art. 28 ust. 1;

b. art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a., art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze, § 9 ust. 2 oraz załącznika nr 11 zarządzenia nr 9 przez orzekanie, a w jego następstwie sformułowanie uzasadnienia wyroku Sądu, na podstawie twierdzeń tylko jednej ze stron, wraz z ich bezpośrednim przytaczaniem w uzasadnieniu wyroku, bez ich jakiejkolwiek weryfikacji z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, a także bez jakiegokolwiek ustosunkowania się, bądź też nawet próby rozważenia zarzutów zawartych w skardze, pismach procesowych a także załącznikach do protokołu z rozprawy złożonych przez organ nadzoru; powyższe prowadziło do błędnego uznania, iż granice poszczególnych stref otuliny, w tym strefy F, zostały wyznaczone jedynie w sposób orientacyjny co uniemożliwia ich przeniesienie do inkryminowanego planu miejscowego, a także jednoznaczne zbilansowanie wymaganej na 60% powierzchni biologicznie czynnej w ramach całej strefy "F"; powyższe prowadziło także do równoczesnego uznania, że brak zachowania 2,15% powierzchni biologicznie czynnej (PBC) liczonego z terenami dróg, mieści się w "marginesie błędu", a także, iż dochowano wymogom 60% PBC liczonymi w ramach całej strefy "F";

c. art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a., art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze, § 9 ust. 2 oraz załącznika nr 11 zarządzenia nr 9 w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez sporządzenie wyroku, z którego nie wynika jakie są powody oddalenia skargi, tj. z uzasadnienia wyroku wynika, że z jednej strony Sąd przyjął konieczność bilansowania wszystkich terenów wchodzących w skład strefy F, w tym także dróg, a pomimo tego, że przy takim bilansowaniu nie zachowano wymaganego wskaźnika PBC oddalił skargę, czy też uznał, że dróg nie wlicza się do takiego bilansowania, a tym samym uznał, że można wyłączyć część terenów z ostatecznych wyników bilansu;

d. art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze, § 9 ust. 2 oraz załącznika nr 11 zarządzenia nr 9 przez brak przeprowadzenia własnej kontroli przedmiotowej uchwały, pod kątem zgodności z przepisami prawa w zakresie konieczności zastosowania przepisów ww. zarządzenia i uznania, iż możliwe jest własne definiowanie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, a także zastosowanie odstępstw od sposobu liczenia, a także minimalnego wskaźnika określonego w ww. zarządzeniu;

e. art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze, § 9 ust. 2 oraz załącznika nr 11 zarządzenia nr 9 przez brak przeprowadzenia własnej kontroli przedmiotowej uchwały, pod kątem zgodności z przepisami prawa i uznanie, iż wykładnia systemowa ww. przepisów prowadzi do uznania, że można w planie miejscowym dokonać własnej interpretacji wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej przez dokonanie modyfikacji tegoż pojęcia, a także zastosować odstępstwa od sposobu liczenia minimalnego wskaźnika PBC, w sytuacji braku jakiegokolwiek uzasadnienia, a także wyjaśnienia na czym według Sądu polegać ma zastosowanie przedmiotowej wykładni w tym przypadku; zastosowanie wykładani systemowej winno zostać wyjaśnione w uzasadnieniu wyroku, czego nie uczyniono; ponadto stosując wykładnię systemową i funkcjonalną Sąd I instancji winien dojść do wniosku, że konieczne jest zbilansowanie wszystkich terenów wchodzących w skład strefy F Jeziorka Czerniakowskiego, zaś z punktu widzenia jego ochrony bez znaczenia jest czy powierzchnia ta jest na terenach o takim czy innym przeznaczeniu; ważne jest by była zachowana odpowiednia powierzchnia, która odpowiadać będzie za odpowiedni stopień zasilenia wód opadowych;

f. art. 3 § 1 i § 2 pkt 5, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a., art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 i 6, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i § 4 pkt 6 rozporządzenia projektowego w związku z orzekaniem na podstawie kryteriów pozaprawnych; Sąd I instancji zamiast ocenić czy ustalenia planu miejscowego są zgodne z ustaleniami obowiązującego studium dokonywał oceny na podstawie takich kryteriów jak: "harmonia zabudowy", czy też "kontynuacja zabudowy", a więc na podstawie kryteriów o czysto subiektywnym charakterze,

przy czym wszystkie ww. zarzuty miały istotny wpływ na wynik postępowania bowiem doprowadziły do oddalenia skargi zamiast do stwierdzenia nieważności ww. uchwały we wnioskowanej części.

2. Zgodnie z art. 174 pkt 1 ustawy p.p.s.a. naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

a. art. 9 ust. 1 i art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a u.z.p. przez ich błędne zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zastosowania winny znaleźć przepisy u.p.z.p.;

b. art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 u.p.z.p., § 4 pkt 3, § 4 pkt 6 rozporządzenia projektowego w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9 przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do uznania, że w skarżonym planie miejscowym dla terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" zachowano minimum 60% powierzchni biologicznie czynnej, bilansowanej w skali tej strefy;

c. art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 u.p.z.p., § 4 pkt 3, § 4 pkt 6 rozporządzenia projektowego w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9 przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do uznania, że istnieje możliwość określenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie mniejszym niż minimalny określony na poziomie 60% powierzchni biologicznie czynnej, bilansowanej w skali tej strefy, określony w uzasadnieniu wyroku mianem "marginesu błędu";

d. art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 19 ust. 6 u.o.p. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9 przez ich niezastosowanie, co prowadziło do uznania, że istnieje możliwość określenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie mniejszym niż minimalny określony na poziomie 60% powierzchni biologicznie czynnej, bilansowanej w skali tej strefy, określony w uzasadnieniu wyroku mianem "marginesu błędu";

e. art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 u.p.z.p., § 4 pkt 3, § 4 pkt 6 rozporządzenia projektowego w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9 przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do uznania, że bilansowanie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej może odbywać się z pominięciem terenów dróg;

f. art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 u.p.z.p., § 4 pkt 3, § 4 pkt 6 rozporządzenia projektowego w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze oraz § 9 ust. 2 zarządzenia nr 9 przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do uznania, że granice strefy F otuliny rezerwatu zostały wyznaczone jedynie orientacyjne i tym samym brak jest możliwości jednoznacznego wyliczenia minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej bilansowanego w ramach całej strefy "F";

g. art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i § 4 pkt 6 rozporządzenia projektowego w zw. z uchwałą nr LXXXII/2746/2006 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 października 2006 r. (z późn. zm.) w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy przez ich niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do uznania, że dla terenów znajdujących się w obszarze funkcjonalnym oznaczonym w studium symbolem ZP1, zachowano zgodność w zakresie przeznaczenia terenów oraz zachowano minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej.

Na podstawie powyższych zarzutów, na zasadzie art. 181 § 1, art. 188, art. 185 § 1 i art. 203 p.p.s.a., wniesiono o:

1. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

2. Uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2355/19, w części dotyczącej pkt 5 sentencji wyroku, tj. w zakresie w jakim Sąd I instancji oddalił skargę Wojewody Mazowieckiego wnosząc o jednoczesne stwierdzenie nieważności części tekstowej i graficznej uchwały w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie".

3. Opcjonalnie, w przypadku oddalenia wniosku, o którym mowa w pkt 2, uchylenie pkt 5 zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2355/19 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie.

4. Zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada m.st. Warszawy, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W uzasadnieniu Rada odniosła się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, nadto wskazując, że wypracowanie rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne w obrębie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego wiązało się nie tylko z obszarem położonym w strefie "F", ale także z pozostałą częścią tego obszaru. Pozostawienie tych terenów bez obowiązującego planu miejscowego skutkowałoby wzmożonym procesem inwestycyjnym rozwijanym się w oparciu o jednostkowo i niezależnie od siebie wydawane decyzje o warunkach zabudowy.

Wyrokiem z 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2928/20, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt 5 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (pkt 1) i odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości (pkt 2).

NSA uznał za zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazał, że lakoniczność i niespójność uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części, w której Sąd I instancji dokonuje weryfikacji ustaleń planu miejscowego w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie", nie daje wystarczających podstaw do oceny trafności rozstrzygnięcia w tym zakresie, a co za tym idzie również i zasadności zarzutów ujętych w skardze kasacyjnej, czyniąc tę ocenę przedwczesną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, uznał że skarga była zasadna.

Sąd podniósł, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na tej podstawie stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę zakres jego swobody jest węższy od tego, w jakim rozpoznawał sprawę po raz pierwszy. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza więc, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu NSA, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania.

Przechodząc do oceny ustaleń planu w granicach strefy F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" wskazał, że w tym przypadku będą miały zastosowanie m.in. przepisy zarządzenia nr 9, w tym § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze, zgodnie z którym do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego Warszawy, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego Warszawy, planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego w strefie F ustala się zachowanie minimum 60 % powierzchni biologicznie czynnej, rozumianej jako powierzchnię terenu pokrytą roślinnością lub czasowo jej pozbawioną, niezabudowaną, wolną od jakichkolwiek sztucznych nawierzchni utrudniających wsiąkanie wody opadowej w grunt, bilansowanej w skali całej strefy, której koncentrację proponuje się w sąsiedztwie granic rezerwatu. W myśl załącznika nr 11 do zarządzenia nr 9 strefa F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie", obejmuje obszar funkcjonalny oznaczony na rysunku studium Nr 14, symbolem (M2).12, w granicach którego obowiązuje minimalny procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej ustalony w studium na poziomie 60 % oraz obszar funkcjonalny oznaczony symbolem ZP1, w granicach którego obowiązuje minimalny procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej ustalony w studium na poziomie 90 %.

Według stanowiska Sądu, wbrew twierdzeniom organu, w planie nie zachowano minimum 60 % powierzchni biologicznie czynnej, obowiązującej w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie", bilansowanej w skali tej całej strefy, co narusza wymogi § 9 ust. 1 pkt 3 lit, f tiret pierwsze zarządzenia nr 9.

Sąd zwrócił uwagę, że ustalenie wskaźników czy parametrów o charakterze minimalnym lub maksymalnym, zarówno w studium, jak i innych aktach prawnych które zobligowany był wziąć pod uwagę organ przy sporządzeniu planu, wyznacza ramy dla swobody działań planistycznych gminy, które nie mogą być przekraczane. Nie są to bowiem wartości postulowane, lecz wartości graniczne.

Odnosząc się do danych źródłowych, które winny być podstawą obliczeń powierzchni biologicznie czynnej, Sąd uznał, że mogą to być jedynie dokumenty znajdujące się w aktach planistycznych i przy zastosowaniu metody, która obowiązywała w chwili uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż w przeciwnym wypadku nie dałoby się przeprowadzić kontroli uchwały, zarówno przez organ nadzoru, jak i sąd administracyjny. Argumentacja organu zaprezentowana na rozprawie, że należy brać pod uwagę mapy wektorowe, którymi dysponował jedynie organ, sporządzając przy ich pomocy rysunek planu zagospodarowania przestrzennego, jest chybiona.

W ocenie Sądu decydujące znaczenie ma mapa zasadnicza dołączona do planu, pomocnicze znaczenie mogą mieć inne dokumenty składające się na dokumentację planistyczną, jak tabela pn. Obliczenia dla strefy urbanistycznej A – PBC otulin Jeziorka Czerniakowskiego "C" i "F", zamieszczona w załączonym do dokumentacji prac planistycznych uchwały Aneksie do prognozy oddziaływania na środowisko.

Z wiarygodnych wyliczeń dokonanych przez skarżącego zawartych w piśmie z 20 listopada 2019 r., bazujących na aneksie do prognozy oddziaływania na środowisko z lutego 2019 r., znajdującej się w aktach planistycznych, wynika, że powierzchnia biologicznie czynna wynosi 57,85 % (łączna powierzchnia terenów biologicznie czynnych 227.761 m2, a cała powierzchnia obszaru w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" to 393.700 m2). Natomiast z wyliczeń zawartych w piśmie skarżącego z 20 stycznia 2020 r., opartych na mapie zasadniczej dołączonej do planu, również wynika jednoznacznie, że w uchwale nie zachowano minimum 60 % PBC, obowiązującej w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie", bilansowanej w skali tej całej strefy, co narusza wymogi § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9, albowiem wskaźnik PBC wynosi nie więcej niż 58,76 % (łączna powierzchnia terenów biologicznie czynnych 234.275 m2, a cała powierzchnia obszaru w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" to 398.720 m2). W załączniku do tego pisma (k. 155) znajduje się mapa oparta na rysunku tekstu m.p.z.p., na której wskazano, jakie tereny nie zostały wzięte pod uwagę przy wyliczaniu powierzchni biologicznie czynnej. Organ w żaden sposób nie zakwestionował prawidłowości tych wyliczeń, nie odniósł się do nich w późniejszej korespondencji procesowej, w szczególności w załączniku do protokołu z 5 sierpnia 2020 r. Sąd przyjął powyższe wyliczenia za własne. Podkreślił przy tym, że to zadaniem organu jest wykazanie w toku postępowania sądowoadminstracyjnego, w oparciu o dokumentację planistyczną, że spełniony został wymóg § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9, a nie ograniczanie się jedynie do kwestionowania wyliczeń skarżącego.

Sąd podkreślił również, wbrew stanowisku organu, że do bilansu powierzchni biologicznie czynnej należy wziąć pod uwagę wszystkie tereny leżące w strefie otuliny F, w tym również drogi publiczne. Zarządzenie nr 9 w sposób autonomiczny definiuje powierzchnię biologicznie czynną wskazując, że rozumiana jest ona jako powierzchnię terenu pokrytą roślinnością lub czasowo jej pozbawioną, niezabudowaną, wolną od jakichkolwiek sztucznych nawierzchni utrudniających wsiąkanie wody opadowej w grunt. Natomiast sformułowanie "bilansowanej w skali całej strefy" oznacza stosunek terenów powierzchni biologicznie czynnej (w rozumieniu powyższej definicji) do wszystkich terenów położnych na terenie strefy F. Sąd zaznaczył przy tym, że sposób argumentacji organu, powielony w analogicznej sprawie co do otuliny A i E i zaaprobowany przez WSA w Warszawie sprawie IV SA/Wa 148/20 nie zyskał aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 19 września 2023 r., sygn. akt II OSK 3171/20.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że zaskarżony plan sporządzono niezgodnie z przepisami odrębnymi, co narusza dyspozycję art. 15 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 3 rozporządzenia projektowego, a tym samym uchwała w istotny sposób narusza zasady sporządzania planu miejscowego.

W ocenie Sądu zasadny okazał się również zarzut skarżącego dotyczący niezgodności planu ze studium, w odniesieniu do jednostki oznaczonej w studium symbolem ZP1, znajdującej się w obszarze otuliny F, w zakresie określenia przeznaczenia terenów oraz minimalnego wskaźnika procentowego udziału powierzchni biologicznie czynnej, w stosunku do przeważającej części terenów oznaczonych symbolami: A1.1MW, A1.2MW, A1.3MW, A1.4MW i A1.5MW, znajdujących się w granicach jednostki ZP1. Zgodnie z postanowieniami studium dotyczącymi powyższego terenu – rozdział XII pn. Kierunki zmian w strukturze przestrzennej oraz w przeznaczeniu terenów (rysunek studium nr 14) lit. A pkt 2. pn. Struktura funkcjonalna – przeznaczenie terenów, obszar o symbolu ZP1 stanowi tereny zieleni urządzonej, dla których wprowadzono zakaz zmniejszania powierzchni terenu, zachowanie powierzchni biologicznie czynnej (PBC) minimum 90 %.

Z rysunku planu wynika, że jednostka terenowa oznaczona w studium symbolem ZP1, stanowi w przedmiotowym planie miejscowym tereny oznaczone symbolami: A1.1MW, A1.2MW, A1.3MW, A1.4MW i A1.5MW – tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną; A13.5ZP – teren przeznaczony pod zieleń parkową; A14.9IH/ZP – teren przeznaczony pod zieleń parkową i urządzenia wodne; A15.3ZPW – teren przeznaczony pod wewnętrzną zieleń parkową.

Trafnie skarżący podkreślił, że na terenach A1.3MW, A1.4MW i A1.5MW wyznaczone zostały na rysunku planu obowiązujące i nieprzekraczalne linie zabudowy, które nie pokrywają się z obrysem istniejących na tych terenach budynków. Skarżący oparł się o powszechnie dostępne dane przestrzenne pochodzące z Geoportalu Otwartych Danych Przestrzennych (http://polska.e-mapa.net/), przedstawiające aktualny stan zainwestowania na tych terenach. Organ nie przedstawił w toku postępowania danych, które zaprzeczałby temu stanowisku. W konsekwencji trafny jest pogląd, że pod zabudowę wyznaczono obszar większy niż wynikający z istniejącej zabudowy, co umożliwia sytuowanie nowej zabudowy w granicach obszaru wyznaczonego tymi liniami zabudowy. Nadto w § 40 ust. 2 pkt 2 planu dla terenów A1.3MW, A1.4MW, A1.5MW określono minimalny procent PBC na działce wynoszący 60 %, podczas gdy studium określa wskaźnik ten na poziomie 90 %. Ustalone w zaskarżonym planie przeznaczenie części wskazanych powyżej terenów pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz określenie PBC na poziomie 60 % jest niezgodne z ustaleniami studium. W granicach jednostki terenowej ZP1, gdzie w przeważającej mierze znajdują się tereny oznaczone symbolami A1.1MW, A1.2MW, A1.3MW, A1.4MW i A1.5MW, studium ustala ochronę i utrzymanie funkcji, tj. zieleni urządzonej oraz zakaz zmniejszania powierzchni terenu, przy czym dopuszcza realizację nowej zabudowy, ale wyłącznie związanej z funkcją terenu o charakterze architektury ogrodowej, a w odniesieniu do istniejących obiektów budowlanych dopuszczają tylko ich zachowanie, remont i przebudowę oraz ustalają minimalny procent PBC na poziomie 90 %, w związku z położeniem tych terenów w granicach Systemu Przyrodniczego Warszawy. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała w części tekstowej i graficznej jest w tym zakresie niezgodna z ustaleniami studium, a tym samym, w istotny sposób, narusza dyspozycję przepisów art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1, w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia projektowego. Ponieważ tereny te znajdują się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie", to powyższa niezgodność stanowi dodatkową przesłankę do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Rada Miasta Stołecznego Warszawy, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.

Wyrokowi zarzucono:

I. na podstawie art. 173 § 1 i 2 oraz art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 190 zdanie 1 p.p.s.a., art. 185 ust. 1 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2023 r. wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 2928/20 dokonał wykładni prawa oraz ustaleń interpretacyjnych, które Sąd I instancji był zobligowany zastosować w niniejszej sprawie, podczas gdy Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku wyraźnie napisał, że z powodu zbyt lakonicznego i niespójnego uzasadnienia wyroku weryfikacja dokonanych ustaleń miejscowego planu w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" nie daje wystarczających podstaw do oceny trafności rozstrzygnięcia w tym zakresie i jest przedwczesna, czego konsekwencją było stwierdzenie przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/20l9 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie", a tym samym nierozpoznanie przez Sąd I instancji sprawy od nowa;

– art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 190 zdanie 1 p.p.s.a., art. 185 ust. 1 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż przy ponownym rozpoznaniu przez Sąd I instancji niniejszej sprawy nie ma zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., podczas gdy Naczelny Sąd Administracyjny uchylając poprzedni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie dokonał oceny prawnej w sprawie a tym samym nie dokonał ustaleń interpretacyjnych, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był zobligowany zastosować, a tym samym Sąd I instancji w niniejszej sprawie powinien ją zbadać od nowa czyli tak jakby rozpoznawał ją na skutek złożonej skargi, czego konsekwencją było stwierdzenie przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie", a tym samym nierozpoznanie przez Sąd I instancji sprawy od nowa;

– art. 141 § 4 zdanie 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku wskazania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej, z której wynikałoby w jaki sposób prawidłowo należy obliczyć minimalny wskaźnik PBC dla terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" oraz braku wyjaśnia w jaki sposób i przy zastosowaniu której metody (na czym polegającej) należało dokonać weryfikacji owego wskaźnika PBC, a tym samym braku możliwości skontrolowania, czy Sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu, czego konsekwencją było stwierdzenie przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 141 § 4 zdanie 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku wyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku, w jaki sposób sam zweryfikował wyliczenia dokonane przez stronę przeciwną w piśmie procesowym datowanym na 20 listopada 2019 r. i piśmie procesowym datowanym na 28 stycznia 2020 r. skoro uznał je za "wiarygodne" i "przyjął za własne" pomimo tego, iż zostały one dokonane przy zastosowaniu przez stronę przeciwną dwóch różnych metod i na ich podstawie wyszły dwa niepokrywające się wyniki (57,85 % i 58,76 %), czego konsekwencją było stwierdzenie przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 141 § 4 zdanie 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku wyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku, który de facto wynik uzyskany przez stronę przeciwną w piśmie procesowym datowanym na 20 listopada 2019 r. (57,85 %) czy piśmie procesowym datowanym na 28 stycznia 2020 r. (58,76 %) należy uznać za wiarygodny i jaką konkretnie, w ocenie Sądu, metodę dokonania wyliczeń minimalnego wskaźnika PBC dla terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" należało w niniejszej sprawie zastosować, skoro Sąd I instancji uznał ww. wyliczenia strony przeciwnej za "własne", czego konsekwencją było stwierdzenie przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 141 § 4 zdanie 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku wyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego nie jest zasadna argumentacja i przywołane przez wnoszącego skargę kasacyjną podstawy prawne uzasadniające niebilansowanie w ramach strefy F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" terenów komunikacji, w tym dróg znajdujących się w tej strefie, czego konsekwencją było stwierdzenie przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 141 § 4 zdanie 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku wyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego granice jednostki urbanistycznej oznaczonej na rysunku studium nr 14 symbolem ZP1 nie są orientacyjne i nie mogą być doprecyzowane na etapie planu miejscowego, podczas gdy zapisy uchwały nr LXXXII/2746/2006 Rady m.st. Warszawy z dnia 10 października 2006 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy z późn. zm. wyraźnie ustalają, że "zasięgi poszczególnych wydzieleń terenowych należy traktować orientacyjnie", stanowią "wytyczne do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego" gdzie mają być uszczegółowione, co skutkowało uznaniem przez Sąd I instancji, że przeznaczenia terenów oznaczonych w miejscowym planie symbolami: A1.1MW, A1.2MW, A1.3MW, A1.4MW i A1.5MW i określony dla nich minimalny wskaźnik PBC są sprzeczne z zapisami studium, a w konsekwencji stwierdzeniem przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 141 § 4 zdanie 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku wyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku zakresu wydanego rozstrzygnięcia, tj. czy Sąd I instancji stwierdził nieważność całych terenów oznaczonych symbolami: A6.7UHA, A14.2IH/ZP, 18KD-D, 12KD-D, 24KD-D, 7KD-L, 4KD-L i 11KD-L w ich liniach rozgraniczających, czy nie stwierdził nieważności tych terenów czy jednak stwierdził nieważność tylko tej części tych terenów, które znajdują się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" przez co rozstrzygnięcie Sądu I instancji w tym zakresie jest nieprecyzyjne i nie można odczytać z jego treści jaki jest status ww. terenów, a w konsekwencji jak należy interpretować stwierdzenie przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieustaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, które konkretnie tereny bądź części których terenów położone są w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie", a tym samym braku prawidłowego ustalenia czy został zachowany dla nich wymóg minimum 60 % wskaźnik PBC zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9, co skutkowało stwierdzeniem przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. i art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 1505 z późn. zm., dalej: "k.p.c.") przez jego niewłaściwe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie polegające na braku wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego w szczególności stanowiska wnoszącego skargę kasacyjną wyrażoną w odpowiedzi na skargę i późniejszych pismach procesowych uzasadniających oddalenie skargi, a w konsekwencji stwierdzeniem przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wadliwej kontroli uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego z pominięciem stanowiska wnoszącego skargę kasacyjną wyrażonego w odpowiedzi na skargę i późniejszych pismach procesowych uzasadniających oddalenie skargi, a w konsekwencji stwierdzeniem przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie".

II. Na podstawie art. 173 § 1 i 2 oraz art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

– art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 późn. zm., dalej: "u.i.o.ś.") w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 u.i.o.ś., art. 17 pkt 4 u.p.z.p., § 12 pkt 13 i 14 rozporządzenia projektowego i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie polegające na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że obligatoryjnym elementem prognozy oddziaływania na środowisko bądź aneksu do prognozy oddziaływania na środowisko jest zawarcie w niej obliczeń w formie zestawień tabelarycznych dotyczących powierzchni poszczególnych terenów, wskaźnika PBC dla nich czy też obliczeń dotyczących łącznej powierzchni terenów występujących w danym planie wraz z powierzchnią biologicznie czynną, które mogą mieć pomocnicze znaczenie przy obliczaniu i weryfikowaniu minimalnego wskaźnika PBC dla terenów położonych w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie", co skutkowało stwierdzeniem przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/20i9 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 15 ust. 1 u.p.z.p., art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 3 rozporządzenia projektowego w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., § 4 pkt 6 rozporządzenia projektowego i § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9 przez ich błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że dla terenów położonych w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" nie został spełniony wymóg zachowania minimalnego wskaźnika PBC na poziomie 60 %, co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkujące stwierdzeniem przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 15 ust. 1 u.p.z.p., art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 3 rozporządzenia projektowego w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., § 4 pkt 6 rozporządzenia projektowego i § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9 przez ich błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że różnica wynosząca jedynie 1,24 %, między spełnieniem wymogu zachowania minimalnego wskaźnika PBC dla terenów położonych w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" na poziomie 60 % a uzyskanym przez stronę przeciwną w piśmie procesowym datowanym na 28 stycznia 2020 r. wynikiem końcowym – 58,76 %, stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, pomimo tego iż jest to różnica minimalna i oscylująca w granicach błędu, co skutkowało stwierdzeniem przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.z.p., art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., § 4 pkt 3 i § pkt 6 rozporządzenia projektowego oraz § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9 przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego pomimo ustalenia w zaskarżonym planie dla 54 terenów z 78 położonych w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" minimalnego wskaźnika PBC na poziomie 60 % i wyższym, co skutkowało stwierdzeniem przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do tych terenów;

– art. 9 ust. 4 u.p.z.p., art. 20 ust. 1 u.p.z.p. i § 4 pkt 1 rozporządzenia projektowego w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., art. 15 ust. 1 u.p.z.p., art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez ich błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż ze względu na fakt, że północna granica jednostki urbanistycznej oznaczona na rysunku studium nr 14 symbolem ZP1 przecina w połowie tereny oznaczone w zaskarżonym miejscowym planie symbolami: A1.1MW, A1.2MW, A1.3MW, A1.4MW i A1.5MW, nie został spełniony dla nich wymóg braku sprzeczności przeznaczenia ww. terenów i minimalnego wskaźnika PBC określonego w studium, podczas gdy zgodnie z zapisami studium granice jednostek urbanistycznych wyznaczonych na rysunku studium nr 14 są jedynie orientacyjne i ich doprecyzowanie następuje dopiero na etapie sporządzania miejscowego planu uwzględniając istniejące uwarunkowania, co skutkowało stwierdzeniem przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie";

– art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., § 4 pkt 9 rozporządzenia projektowego i § 6 ust. 1 i ust. 2, § 15, § 37, § 43 i § 46 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (dalej: "rozporządzenie techniczne") oraz art. 9 ust. 4 u.p.z.p., art. 20 ust. 1 u.p.z.p. i § 4 pkt 1 rozporządzenia projektowego w zw. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez ich niezastosowanie polegające na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że przy obliczaniu spełnienia wymogu minimalnego wskaźnika PBC dla terenów położonych w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" należy uwzględniać również tereny komunikacyjne, w tym tereny dróg, co skutkowało stwierdzeniem przez Sąd I instancji nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy nr XV/349/2019 z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie".

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, jednocześnie zasadzenie od strony przeciwnej na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W piśmie procesowym z 18 września 2024 r. (data prezentaty 20 września 2024 r.) Wojewoda Mazowiecki, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, przedstawił stanowisko w sprawie kwestionując zasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Rozbudowane w swej treści zarzuty skargi kasacyjnej, koncentrują się w istocie, w zakresie naruszenia przepisów postępowania, na: 1) przedmiocie przeprowadzonej kontroli w kontekście art. 190 zd. 1 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a.; 2) uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; 3) niewskazaniu w zaskarżonym wyroku, które konkretnie tereny są położone w strefie F otuliny; 4) nieustosunkowaniu się do stanowiska i argumentów przedstawianych przez skarżącą kasacyjnie. Natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego, zarówno te dotyczące niewłaściwego zastosowania bądź niezastosowania wymienionych w nich przepisów, jak i te wskazujące na błędną ich wykładnię, odnoszą się wymogu zachowania minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w strefie F otuliny.

Ad 1) Wbrew postawionym zarzutom Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia ani art. 190 zd. 1 p.p.s.a., art. 185 ust. 1 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a., ani art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 190 zd. 1 p.p.s.a., art. 185 ust. 1 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. Wprawdzie przywołał brzmienie art. 190 zd.1 p.p.s.a. i wyjaśnił jego treść odwołując się w tym zakresie do stanowiska doktryny, to jednak w dalszej części uzasadnienia nie odniósł tej regulacji do wyroku NSA z dnia 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2928/20.

Gdy chodzi zaś o wpływ powyższego wyroku na granice rozpoznawanej sprawy przez Sąd I instancji w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., to należy zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym w literaturze i orzecznictwie, zgodnie z którym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy jej granice, o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic wytyczonych uprzednim orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in.: wyroki NSA z 26.04.2016 r., II GSK 2427/14, LEX nr 2111096 oraz z 20.09.2006 r., II OSK 1117/05, LEX nr 238489; zob. też Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2023, s. ...), w tym przypadku ograniczenie to ma charakter przestrzenny i sprowadza się do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego planu, w zakresie ustaleń, które dotyczą terenów położony w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie".

Ad 2) Nietrafne okazały się też zarzuty dotyczące uzasadnienia zaskarżonego wyroku w wyniku naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie."

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanej uchwały, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika zaś, by Sąd musiał się odnieść do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony. Uzasadnienie sporządzone przez Sąd I instancji zawiera stanowisko co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy sformułowane w stopniu umożliwiającym kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.

Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że podstawą obliczeń powierzchni biologicznie czynnej mogą być jedynie dokumenty znajdujące się w aktach planistycznych i przy zastosowaniu metody, która obowiązywała w dacie podejmowania przedmiotowej uchwały. Uznał też, że przy ocenie spornego wskaźnika podstawą jego weryfikacji powinna być mapa zasadnicza, zaś wyliczenia dokonane na podstawie aneksu do prognozy oddziaływania na środowisko mają charakter pomocniczy. Niezachowanie minimum 60 % powierzchni biologicznej w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" ilustrują wyliczenia dokonane w oparciu o mapę zasadniczą przedstawione w piśmie organu nadzoru z 20 stycznia 2020 r.

Sąd wyjaśnił także, że prawną podstawą włączenia terenów komunikacji, w tym dróg znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" do bilansu powierzchni biologicznie czynnej jest § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9, z którego wynika, że powierzchnia biologicznie czynna w rozumieniu tego przepisu, to powierzchnia terenu pokryta roślinnością lub czasowo jej pozbawiona, niezabudowana, wolna od jakichkolwiek sztucznych nawierzchni utrudniających wsiąkanie wody opadowej w grunt, bilansowanej w skali całej strefy.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśniono też, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, powody uznania za sprecyzowany a nie jedynie orientacyjny przebieg granic terenów oznaczonych symbolem ZP1, przyjmując że w tym przypadku stopień związania planu ustaleniami studium wynika z konkretnych ustaleń studium przewidzianych w rozdziale XII. "Kierunki zmian w strukturze przestrzennej oraz w przeznaczeniu terenów (rysunek Studium Nr 14)" pod lit. A "Ustalenia w zakresie kierunków zmian w strukturze przestrzennej oraz w przeznaczeniu terenów" w pkt 2. "Struktura funkcjonalna – przeznaczenie terenów (Schemat Nr 65)", gdzie przyjęto, że obszar oznaczony symbolem ZP1 stanowi tereny zieleni urządzonej, dla którego ustala się m.in. zakaz zmniejszania powierzchni terenu, zachowanie powierzchni biologicznie czynnej (PBC) minimum 90 %.

Ad 3) Nie można też zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, która zarzucając naruszenie art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., twierdzi że Sąd I instancji nie określił zakresu wydanego rozstrzygnięcia. Zarzut ten jest ściśle związany z kolejnym zarzutem, w którym podniesiono naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Ustosunkowując się do tych zarzutów należało przyjąć, że zarówno z sentencji zaskarżonego wyroku, jak też z jego uzasadnienia (s. 29, 30, 32, 33) wynika, że stwierdzenie nieważności planu odnosi się do terenów znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie", których wyraźne granice zostały wyznaczone na rysunku planu, stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały.

Ad 4) Nie mogły też odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. i art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Z ich wyjaśnienia i uzasadnienia należy wnosić, że skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji pomijanie stanowiska i argumentów przedstawianych przez nią w odpowiedzi na skargę i późniejszych pismach procesowych. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd odnosi się do przedstawionego przez nią stanowiska, wskazując m.in. na: 1) argumentację dotyczącą aneksu do prognozy oddziaływania na środowisko jako podstawy obliczania powierzchni biologicznie czynnej; 2) sposób obliczania tej powierzchni poprzez naniesienie rysunku planu na podkład geodezyjny za pomocą map wektorowych; 3) niekwestionowanie w pismach skarżącej kasacyjnie prawidłowości wyliczeń powierzchni biologicznie czynnej dokonanych przez organ nadzoru na podstawie mapy zasadniczej; 4) pogląd skarżącej dotyczący wyłączenia dróg publicznych znajdujących się w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" z bilansu powierzchni biologicznie czynnej; 5) znaczenia uzgodnień projektu planu z Wojewodą oraz RDOŚ w kontekście wymogu określonego w § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9.

Wypada w tym miejscu zaznaczyć, że ani przepisy wskazane w przytoczonych wyżej zarzutach ani art. 141 § 4 p.p.s.a. nie nakładają na Sąd obowiązku odnoszenia do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony, omawiania każdej okoliczności lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie, w tym do szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę oraz w pozostałych pismach procesowych składanych przez skarżącą kasacyjnie.

Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia prawa materialnego, które jak wyżej wskazano, odnoszą się do wymogu zachowania minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie".

Po pierwsze, Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie twierdził, że obligatoryjnym elementem prognozy oddziaływania na środowisko bądź aneksu do prognozy oddziaływania na środowisko jest zawarcie w tej dokumentacji obliczeń w formie zestawień tabelarycznych dotyczących powierzchni biologicznie czynnej. Przyjął natomiast, że dane te zawarte w Aneksie do prognozy oddziaływania na środowisko mogą mieć znaczenie pomocnicze przy obliczaniu powierzchni biologicznie czynnej.

Po drugie, Sąd I instancji, dokonując oceny sposobu wyliczania powierzchni biologicznie czynnej, wziąwszy pod uwagę przedkładane przez obie strony materiały, uznał że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy decydujące znaczenie przy obliczaniu tejże powierzchni miała mapa zasadnicza dołączona do planu.

Po trzecie, zachowanie w zaskarżonym planie minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w strefie F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" (bilansowanej w skali tej strefy) na poziomie 58,76% nie mogło być uznane za zachowanie minimalnego procentowego udziału powierzchni biologicznie czynnej ustalonego w studium na poziomie 60 %. Tym samym niezachowanie określonego kategorycznie w ustaleniach studium poziomu minimum, należało uznać za istotne naruszenie zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.z.p.

Po czwarte, jak już wskazano przy ocenie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ustalenia studium zawarte w rozdziale XII. "Kierunki zmian w strukturze przestrzennej oraz w przeznaczeniu terenów (rysunek studium Nr 14)" pod lit. A "Ustalenia w zakresie kierunków zmian w strukturze przestrzennej oraz w przeznaczeniu terenów" w pkt 2. "Struktura funkcjonalna – przeznaczenie terenów (Schemat Nr 65)" określające, że obszar oznaczony symbolem ZP1 stanowi tereny zieleni urządzonej, dla którego ustala się m.in. zakaz zmniejszania powierzchni terenu, zachowanie powierzchni biologicznie czynnej (PBC) minimum 90 %, z uwagi na ich kategoryczne brzmienie sprawiają, że wyznaczone na rysunku studium granice obszaru Z1, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, nie mogą być traktowane jedynie jako orientacyjne.

Po piąte, przywołany również przy ocenie zarzutów naruszenia przepisów postępowania § 9 ust. 1 pkt 3 lit. f tiret pierwsze zarządzenia nr 9 określa powierzchnię biologicznie czynną, jako powierzchnię terenu pokrytą roślinnością lub czasowo jej pozbawioną, niezabudowaną, wolną od jakichkolwiek sztucznych nawierzchni utrudniających wsiąkanie wody opadowej w grunt, bilansowaną w skali całej strefy. Oznacza to, że w bilansie powierzchni biologicznie czynnej należy uwzględnić cały obszar strefy F otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" włącznie terenami komunikacyjnymi, w tym terenami dróg.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.