Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 03 grudnia 2008 sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego 1.uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku nr [...], 2.stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3.zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...], na podstawie art. 155 K.p.a. w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 256, poz. 1118 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim Szczecin w wyniku rozpoznania wniosku J. K., J. K. oraz M. K. w sprawie przesunięcia terminu sporządzenia i przedstawienia, zgodnie z decyzją z dnia

30 sierpnia 2007 r., zamiennego projektu budowlanego budynku w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w S. odmówił zmiany decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie Grodzkim Szczecin z dnia [...]

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie wykonywanych, w sposób istotnie odbiegających od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i przepisach, robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w S., decyzją z dnia 30 sierpnia 2007 r. nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego w terminie do dnia 31 grudnia 2007 r.

W dniu 17 stycznia 2008 r. Państwo K. złożyli wniosek o przedłużenie terminu, uzasadniając go poważnymi problemami zdrowotnymi właściciela budynku

i wnieśli o wyznaczenie nowego terminu uwzględniającego rozpoczęcie prac projektowych w styczniu.

Powołując się na treść przepisu art. 155 K.p.a. organ I instancji wskazał, że przepisem szczególnym sprzeciwiającym się uchyleniu lub zmianie ww. decyzji ostatecznej jest art. 51 ust. 4 i 5 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zobowiązujący do wydania, po sprawdzeniu wykonania obowiązku, decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, a w przypadku nie wykonania obowiązku – decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W rozpoznawanej sprawie złożenie wniosku i zmiana decyzji przez przedłużenie wyznaczonego w niej terminu w trybie art. 155 K.p.a. dopuszczalna była przed jego upływem.

W odwołaniu od ww. decyzji J. K. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i wyznaczenie nowego terminu do wykonania nałożonego obowiązku. Skarżąca wskazała, że zły stan jej zdrowia oraz trudności ze znalezieniem wykonawcy projektu, spowodowały niewykonanie go w terminie. W jej ocenie winę za zaistniałą sytuację ponosi także projektant oraz kierownik budowy.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

w Szczecinie, decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r.

Nr 156, poz. 1118 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg sprawy z którego wynika, że J. K. w dniu 20 czerwca 1989 r. uzyskała decyzję Prezydenta Miasta S., nr [...], o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...], na działce

nr [...], obręb [...] P. w S. z jednorodzinnego na dwurodzinny.

W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 5 października 1990 r. ustalono, że zamiast dachu wykonano drugie piętro, co jest niezgodne z zatwierdzoną dokumentacją techniczną i wydanym pozwoleniem na budowę, na podstawie powyższego organ uznał, że doszło do samowoli budowlanej.

Kolejne oględziny przeprowadzone w dniu 3 września 1993 r. przez przedstawicieli Urzędu Rejonowego w S., doprowadziły do ustalenia, że inwestor dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego przez zmianę geometrii dachu, rysunku elewacji i układu funkcjonalnego.

W oparciu o powyższe Kierownik Urzędu Rejonowego w S. decyzją

z dnia [...], na podstawie art. 36 ustawy z dnia 27 października 1974r. Prawo budowlane, wstrzymując roboty budowlane przy ul. [...]

w S., realizowane przez T. G. i J. K., zobowiązał inwestorów do przedstawienia w terminie do 31 grudnia 1993 r. :

1/ inwentaryzacji wykonanych robót;

2/ stanowiska Urzędu Miejskiego Wydz. Urbanistyki i Architektury –

o zgodności z warunkami zabudowy;

3/ dokumentacji projektowej finalnego rozwiązania architektoniczno-

budowlanego.

Decyzją z dnia [...], Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie stwierdził nieważność ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego, w części dot. inwestycji przy ul. [...].

Dalej organ odwoławczy podał, że w wyniku zmiany kompetencji i przejęcia spraw samowoli budowlanych przez organy nadzoru budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim Szczecin, w dniu 27 lipca 2007 r. po dokonaniu oględzin ustalił, że zasadnicze roboty budowlane zostały wykonane, nadto stwierdził brak wykończenia dobudowanej klatki schodowej prowadzącej na drugie piętro oraz brak wykończenia pomieszczeń II piętra.

W związku z powyższym postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2007 r., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim Szczecin wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nakazał zabezpieczenie obiektu przed dostępem osób niepowołanych. Następnie decyzją z dnia 30 sierpnia 2007 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, organ nałożył na J. K., M. K. i J. K. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę wraz z wymaganymi uzgodnieniami, w terminie do 31 grudnia 2007 r. Decyzja ta wobec braku sprzeciwu stron stała się ostateczna.

J. K. złożyła w dniu 17 stycznia 2008 r. wniosek o zmianę ww. decyzji z dnia 30 sierpnia 2007 r. w zakresie zmiany terminu przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, tj. po upływie terminu nałożonego decyzją z dnia

30 sierpnia 2007 r.,

W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z treścią art. 155 K.p.a. oraz mając na uwadze, że skarżąca wniosła o zmianę decyzji, wydanej na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji słusznie uznał, że żądnie to nie może zostać spełnione. A zatem skarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J. K., wniosła o przedłużenie terminu do sporządzenia projektu budowlanego zamiennego do 31 grudnia 2008 r. Jednocześnie wskazała, że od decyzji z dnia

30 sierpnia 2007 r. nie odwołała się w terminie z przyczyn obiektywnych, natomiast jej dzieci nie mogły się odwołać, gdyż przebywają za granicą a ona zapomniała powiadomić ich o tym fakcie.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

w Szczecinie nie znajdują podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według zgodności

z przepisami postępowania administracyjnego jak i prawem materialnym doprowadziła do stwierdzenia, że skargę uznać należy za zasadną, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem art. 155 K.p.a.

Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji

i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

W związku z powyższym organ administracyjny może wydać na podstawie

art. 155 K.p.a. decyzję w przypadku zaistnienia określonych przesłanek, jeżeli:

- sprawa dotyczy decyzji ostatecznej,

- na podstawie tej ostatecznej decyzji strona nabyła określone prawo,

- posiada zgodę strony na zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej,

- przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie,

- przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie rozpatrzyły wniosku skarżącej

o zmianę decyzji ostatecznej w oparciu o ww. przesłanki z art. 155 K.p.a. Organy uznały, że skoro w decyzji ostatecznej ustalony został termin wykonania nałożonego tą decyzją obowiązku, to po upływie tego terminu niedopuszczalne jest ingerowanie na podstawie art. 155 k.p.a. w treść decyzji. Według organu I instancji ingerencji takiej sprzeciwia się, jako przepis szczególny, przepis art. 51 ust. 4 i 5 w związku

z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), który zobowiązuje organ do wydania po sprawdzeniu wykonania obowiązku stosownej decyzji. Natomiast organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 51 ustawy prawo budowlane, wskazał, że przepis ten nie przewiduje możliwości zmiany decyzji ostatecznej zawierającej nakaz wykonania czynności w określonym terminie, po upływie tego terminu. Zgodzić się można by było ze stanowiskiem organów, gdyby przed wpłynięciem wniosku skarżącej o zmianę decyzji wydana została następna decyzja przewidziana w przepisie art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Wówczas można by przyjąć, że zaistniał stan prawny sprzeciwiający się zmianie decyzji nakładającej określone obowiązki. Natomiast

z samej treści przepisu art. 51 ustawy Prawo budowlane nie wynika zakaz przedłużania terminu do wykonania obowiązków nakładanych na jego podstawie. Nadto należy wskazać, że ewentualna zmiana decyzji ostatecznej na podstawie przepisu art. 155 K.p.a. musi być rozpatrywana w oparciu o ww. przesłanki wynikające z tego przepisu. Natomiast przesłanki zmiany nie są uregulowana

w przepisach administracyjnego prawa materialnego stanowiącego podstawę wydania decyzji mającej ulec zmianie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

W kwestii wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 152, a w przedmiocie kosztów na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.