Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi W.S. na postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 2 października 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 października 2019 r., znak: [...] (sprostowanym postanowieniem z dnia 6 listopada 2019 r.) Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia 21 sierpnia 2019 r., znak: [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku W. S. z dnia 13 maja 2019 r. o zarejestrowanie z dniem 13 maja 2019 r. jako osoba poszukująca pracy.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 13 maja 2019 r. skarżący złożył do organu pierwszej instancji wniosek o zarejestrowanie go jako osoby poszukującej pracy z dniem 13 maja 2019 r. Pismem z dnia 15 maja 2019 r. organ poinformował wnioskodawcę, że posiada on ww. status od dnia 27 marca 2019 r.

W dniu 21 czerwca 2019 r. skarżący wniósł do Wojewody ponaglenie w sprawie rozpoznania ww. wniosku. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 16 lipca 2019 r. stwierdził, że organ pierwszej instancji dopuścił się bezczynności polegającej na niezałatwieniu wniosku strony w sposób prawidłowy tj. poprzez wydanie decyzji lub, jeśli nie ma ku temu podstaw, postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a.

W wyniku powyższego organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania z ww. wniosku skarżącego, uzasadniając, że decyzją tego organu z dnia 9 maja 2019 r. został on uznany za osobę poszukującą pracy od dnia 27 marca 2019 r., a zatem w dniu składania wniosku posiadał on status osoby poszukującej pracy i tym samym nie może zostać wydana ponowna decyzja o uznaniu skarżącego za poszukującego pracy.

Po rozpoznaniu odwołania, organ drugiej instancji stwierdził, że w dniu złożenia wniosku o zarejestrowanie jako osoba poszukująca pracy tj. 13 maja 2019 r. skarżący posiadał status osoby poszukującej pracy od dnia 27 marca 2019 r. nadany decyzją z dnia 9 maja 2019 r., a zatem zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania i nie ma podstaw do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji.

W skardze na powyższe postanowienie organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach W. S. podniósł, że jest "nękany i szykanowany" przez organy obu instancji. Skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego zostało mu doręczone po dwóch latach od jego wydania, gdyż jak wskazał organ wydane zostało dnia

2 października 2017 r. Zdaniem skarżącego, brak jest podstaw prawnych do odmowy jego rejestracji jako osoby poszukującej pracy w terminie wskazanym przez niego we wniosku, jak i jego wyrejestrowania w dowolnym terminie, o który zawnioskuje. Wniósł o wyrażenie przez Sąd stanowiska, czy po wyrejestrowaniu we wtorek albo w środę można zostać zarejestrowanym w czwartek.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia i stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ dodał, że decyzja przyznająca skarżącemu status poszukującego pracy od dnia 27 marca 2019 r. została skutecznie doręczona stronie w dniu 13 maja 2019 r. i jest prawomocna. Skarżący posiadał ten status do dnia

6 czerwca 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Jednocześnie, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolowana sprawa została na tej podstawie rozpoznana w trybie uproszczonym.

Podstawę prawną kontrolowanego w tej sprawie postanowienia Wojewody Świętokrzyskiego, jak i postanowienia organu pierwszej instancji, był art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a."), zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Zatem organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn.

W niniejszej sprawie podstawą odmowy wszczęcia postępowania

o zarejestrowanie W. S. jako osoby poszukującej pracy z dniem 13 maja 2019 r. była niemożność wszczęcia postępowania z "innych uzasadnionych przyczyn". Wskazać należy, że przesłanka z "innych uzasadnionych przyczyn" nie została skonkretyzowana w k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte jest natomiast, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że zadaniem organu administracji na ww. etapie jest wyłącznie zbadanie przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 347/11, LEX nr 1219023, wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II OKS 1872/16, niepublikowane).

Jak wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych postanowień organy obu instancji orzekające w tej sprawie, w dniu 9 maja 2019 r., a więc przed datą złożenia przez skarżącego wniosku w dniu 13 maja 2019 r. o zarejestrowanie go jako osoby poszukującej pracy, wydana została przez Prezydenta Miasta decyzja znak: [...] Decyzją tą orzeczono o uznaniu W. S. z dniem 27 marca 2019 r. za osobę poszukującą pracy. Decyzja została skutecznie w dniu 13 maja 2019 r. doręczona skarżącemu. Strona nie złożyła odwołania, więc decyzja stała się prawomocna. Zatem na dzień 13 maja 2019 r. W.S. posiadał status osoby poszukującej pracy. Status ten utracił w dniu 6 czerwca 2019 r. (jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę).

Powyższe okoliczności - istotne z punktu widzenia prawidłowości dalszych czynności procesowych podjętych w przedmiocie wniosku W. S. z dnia 13 maja 2019 r. - były zatem znane organowi pierwszej instancji w dniu wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania tj. w dniu 21 sierpnia 2019 r.

Reasumując, w dniu 13 maja 2019 r. skarżący zawnioskował o przeprowadzenie postępowania zmierzającego do uzyskania statusu osoby poszukującej pracy, który w tej dacie posiadał. Słusznie więc organy obu instancji uznały, że brak było przedmiotu postępowania i materialnoprawnych podstaw do ponownego orzekania o uprawnieniu, które stronie już zostało przyznane na mocy prawomocnej decyzji administracyjnej.

Podzielić należy także stanowisko organów co do tego, że w niniejszym przypadku zachodziła "inna uzasadniona przyczyna", o której mowa w art. 61a §1 k.p.a., więc zasadną była odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wniosku o zarejestrowanie skarżącego z dniem 13 maja 2019 r. Ponadto ponowne rozpoznanie i merytoryczne orzeczenie w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją pociągałoby za sobą sankcję nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - co przesądza o konieczności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.

Zarzut skargi, że zaskarżone postanowienie Wojewody zostało doręczone skarżącemu po dwóch latach od jej wydania, nie zasługiwał na uwzględnienie, skoro zaskarżone postanowienie - jak wynika z akt sprawy - wydane zostało dnia 2 października 2019 r., a organ mylnie wskazał jako rok jego wydania 2017 r. Organ odwoławczy w dniu 6 listopada 2019 r. wydał postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki w dacie zaskarżonego postanowienia.

Z kolei fakt prowadzenia licznych postępowań i podejmowanych przez organy administracji rozstrzygnięć w sprawach W. S. jest pochodną wielu składanych do organów wniosków o zarejestrowanie i wyrejestrowanie. Sądowi z urzędu jest wiadome, że na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. w sprawie II SA/Ke 858/19 skarżący przyznał, że po to złożył przykładowo w maju 9 wniosków: część o zarejestrowanie, a część o wyrejestrowanie jako osoby poszukującej pracy, aby był dowód na fakt, "że był w częstym kontakcie z urzędem pracy, gdyż dwa lata temu sąd mu zarzucił, że nie był w kontakcie z urzędem pracy". To dowodzi, że faktycznie nie zmierzał on do uzyskania statusu osoby poszukującej pracy, który to status już mu w dniu 13 maja 2019 r. przysługiwał, ani też nie chciał tego statusu utracić, a jedynie miał na celu wykazanie, że pozostaje w kontakcie z urzędem pracy. Tym bardziej potwierdza to prawidłowość stanowiska organu, który odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art.151 p.p.s.a.