Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 27 czerwca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 684/10 w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku Białej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 684/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu, w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Bielska – Białej z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...]; w punkcie 2. orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu prawomocności niniejszego wyroku; w punkcie 3. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącej kwotę 757 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w dniu [...] marca 2008 r. M. C. złożył wniosek do Prezydenta Miasta Bielsko – Biała o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji określonej pierwotnie jako budynek mieszkalny wielorodzinny (8 mieszkań). Wniosek ten został zmieniony [...] września 2008 r., a przedmiot inwestycji określony jako "2 segmenty jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej". Inwestycja została zaplanowana na działce nr [...] o pow. 0,0567 ha w Bielsku-Białej przy ul. [...]. We wniosku podano, że powierzchnia zabudowy obu segmentów wyniesie 125 m2, wysokość budynku 10 m, zaplanowano dach czterospadowy o kącie nachylenia 30o.

Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania właścicielka sąsiedniej nieruchomości oznaczonej nr [...], D. P., protestując przeciwko tej inwestycji zarzuciła, że inwestor nabył działkę od gminy, dla działki były zaś ustalone warunki zabudowy decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2007 r. dla budowy budynku jednorodzinnego. Inwestor znał warunki zabudowy ustalone dla działki i w taki sposób powinien ją zagospodarować. W odpowiedzi organ wyjaśnił stronie, że warunki zabudowy mogą być wydane dla więcej niż jednego wnioskodawcy, a istnienie decyzji nie pozbawia możliwości wystąpienia z nowym wnioskiem dla innej inwestycji na tej samej działce.

Po sporządzeniu analizy urbanistycznej i projektu decyzji, decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch segmentów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Decyzja ta, podobnie jak jej projekt, zawierała trzy strony, z czego trzecia, opatrzona podpisem i pieczęcią organu, dotyczy budowy innej inwestycji na innych działkach, stanowiąc prawdopodobnie fragment innej decyzji. Decyzja ta została doręczona wyłącznie wnioskodawcy i D. P., nie oznaczono w niej innych stron postępowania.

Po otrzymaniu decyzji wnioskodawca zwrócił się do organu o jej zmianę poprzez usunięcie treści znajdującej się na stronie trzeciej. Zgodę na to wyraziła D. P.

Organ I instancji zakwalifikował wniosek strony jako odwołanie i w dniu [...] kwietnia 2009 r. wydał decyzję na podstawie art. 132 § 2 i 3 k.p.a., którą uchylił w całości decyzję z [...] listopada 2008 r. i ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji wniosła D. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność ponownego postępowania wyjaśniającego. Wskazano, iż w decyzji nie uzasadniono ustalonej linii zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej, nie znajduje również uzasadnienia w wynikach analizy ustalony kąt nachylenia połaci dachowych oraz wysokość elewacji, którą w wynikach analizy określono przez podanie ilości kondygnacji a nie w metrach nad poziomem terenu.

Po ponownym sporządzeniu analizy urbanistycznej oraz projektu decyzji przez uprawnionego urbanistę, Prezydent Miasta decyzją z [...] października 2009 r., nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. W postępowaniu tym, poza wnioskodawcą brała udział D. P. Do decyzji dołączono dwa załączniki: mapę zasadniczą i wyniki analizy, cześć pisemną i graficzną. Materiały te opisano jako załączniki do decyzji z [...] października 2009 r.

Także ta decyzja spotkała się ze sprzeciwem D. P. Po rozpoznaniu jej odwołania SKO w Bielsku-Białej decyzją z [...] grudnia 2009 r. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium wskazało, że swoją poprzednią decyzją wyeliminowało z obrotu prawnego autokontrolną decyzję wydaną w trybie art. 132 k.p.a, która nie tylko ustalała warunki zabudowy, ale także uchylała decyzję Prezydenta z [...] listopada 2008 r. Obecnie wydana decyzja takiego rozstrzygnięcia nie zawiera, w konsekwencji Prezydent wydał decyzję ustalająca warunki zabudowy w sytuacji, gdy w obrocie pozostaje decyzja z [...] listopada 2008 r. Zalecono też przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego i rozważenie realizacji zasady dobrego sąsiedztwa z uwzględnieniem zabudowy istniejącej po drugiej stronie drogi.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] Prezydent Miasta w punkcie pierwszym uchylił poprzednią decyzję z [...] listopada 2008 r., a w pkt 2 ustalił warunki dla planowanej inwestycji. Linię zabudowy przyjęto w odległości 11 m od granicy północno-wschodniej nieruchomości, wysokość budynku 10,60 m od poziomu terenu i nie większą niż trzy kondygnacje, w tym poddasze mieszkalne, dach wielospadowy lub dwuspadowy o kącie nachylenia połaci od 20-450, stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki 22,05 %, szerokość elewacji frontowej do 14 m. Zobowiązano do zapewnienia miejsc parkingowych na własnej nieruchomości dla przyszłych mieszkańców w ilości 1,3 miejsca na jedno mieszkanie.

W uzasadnieniu wskazano w szczególności, że z przeprowadzonej analizy wynika, iż przy ul. [...] występuje zabudowa wolnostojąca budynków jedno i wielorodzinnych o gabarytach zbliżonych do wnioskowanego. Działka ma dostęp do drogi publicznej i wystarczające uzbrojenie. Wyjaśniono, że linia zabudowy została wyznaczona jako średnia odległości od pasa drogowego budynków na działkach w obszarze analizowanym. Co prawda ma ona charakter uskokowy, odstąpiono jednak od zastosowania przepisu § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...) z tego względu, że linia zabudowy budynku znajdującego się w większej odległości od pasa drogowego znajduje się poza granicami działki wnioskodawcy. Podano nadto w decyzji, że załączniki do niej stanowią mapa zasadnicza z zaznaczeniem linii rozgraniczających teren inwestycji oraz wyniki analizy zagospodarowania – część pisemna i graficzna. Jako załączniki do decyzji z [...] stycznia 2010 r. oznaczono w aktach dwa dokumenty, jednym z nich jest mapa w skali 1:500, zaś drugim dokument opisany jako "projekt zagospodarowania terenu działki nr [...]". Brak jest załącznika w postaci wyników analizy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła D. P. zarzucając nieuzasadnione odstąpienie od wyznaczenia linii zabudowy zgodnie z linią istniejącą na działkach sąsiednich. Podała, że z powodu małej powierzchni działki inwestora obiekt będzie dla niej szczególnie uciążliwy i zmniejszy wartość jej działki. Uzasadnianie przyjętej linii zabudowy małą powierzchnią działki jest paradoksem. Zarzuciła, że nie rozważono wpływu budynków planowanych na zacienienie jej działki i nie rozwiązano w projekcie ilości miejsc parkingowych, pominięto kwestie powierzchni biologicznie czynnej, koniecznej do zachowania.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku – Białej utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że jak wynika z materiału sprawy, spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzut wadliwego wyznaczenia linii zabudowy nie znajduje uzasadnienia, ustalono ją w odległości 11 m od pasa drogowego w nawiązaniu do linii istniejącej na działkach w obszarze analizowanym, pominięcie linii wyznaczonej przez budynek zlokalizowany w dalszej odległości znajduje uzasadnienie w fakcie, że działka inwestora leży w pierwszej linii zabudowy i jej granice nie obejmują linii wyznaczonej przez ten budynek. Również ilość miejsc parkingowych została ustalona w wystarczający sposób. Kwestia zacienienia działki skarżącej została rozstrzygnięta w pkt 2d decyzji organu I instancji dotyczącym ochrony interesów osób trzecich. Szczegółowe kwestie lokalizacji obiektu na działce będą zaś przedmiotem analiz w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

Powyższą decyzje zaskarżyła D. P. wskazując na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: § 3, § 4 ust. 3, ust. 4, § 5 ust. 1, § 7, § 8, a także art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie naruszenia interesu skarżącej i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie w sytuacji istotnych braków dowodowych. W uzasadnieniu podkreślono, że wadliwie odstąpiono od wyznaczenia linii zabudowy zgodnie z rozporządzeniem, czego nie uzasadniają wyniki analizy. Wadliwie wyznaczono także obszar analizowany i w sposób niepełny przeanalizowano funkcję i charakterystykę istniejącej zabudowy. Z powodu wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego nieprawidłowo wyliczono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Nieprawidłowo ustalono też wysokość planowanego budynku, budynki istniejące są znacznie niższe. Także układ i kąt nachylenia dachu został w decyzji określony nieprecyzyjnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za uzasadnioną.

W pierwszej kolejności Sąd zaznaczył, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w sytuacji, gdy co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i form architektonicznych obiektów, linii zabudowy, intensywności wykorzystania terenu. Ustawa nie zawiera szczegółowej regulacji odnoszącej się do kwestii ustalania wymienionych parametrów. Sposób ich ustalania został przekazany na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy, Ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. Na podstawie tej delegacji ustawowej zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Rozporządzenie to precyzuje sposób, w jaki następuje ustalenie parametrów, istotnych dla postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Charakterystyczną cechą sposobu wyznaczania parametrów planowanej zabudowy jest prowadzenie analizy stanu zagospodarowania działek sąsiednich w obszarze analizowanym. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Natomiast zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

Wskazując na powyższe Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie wydana decyzja pozbawiona jest prawidłowych załączników, o jakich mowa w § 9 rozporządzenia. Po pierwsze, brak jest w ogóle załącznika stanowiącego część tekstową analizy. Natomiast część graficzna w ocenie Sądu nie spełnia koniecznych wymagań. Została ona co prawda sporządzona na mapie w odpowiedniej skali, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie ilustruje jednak w czytelny sposób granic terenu przyjętego do analizy. Zgodnie z legendą, granice terenu objętego wnioskiem winny być zaznaczone liniami przerywanymi, oddzielonymi punktami. Takiej linii na mapie brak. Nie jest wobec tego jasne, zabudowa których działek została przyjęta do analizy i służyła wyznaczeniu parametrów dla przyszłej zabudowy, co sprawia, że parametry ustalone w decyzji organu I instancji nie poddają się weryfikacji. W ocenie Sądu, dostrzeżonych wad nie może sanować fakt, że sprawa była trzykrotnie rozstrzygana przez organ I instancji, a uchylone przez Kolegium rozstrzygnięcia posiadały załączniki. Wyniki analizy, stanowiące podstawę do ustalenia warunków zabudowy winny być zindywidualizowane poprzez oznaczenie, do jakiej decyzji stanowią załącznik, są one bowiem zasadniczym i wyłącznym materiałem służącym wyznaczeniu parametrów przyszłej zabudowy. Część graficzna analizy powinna precyzyjnie ilustrować, które działki zawarte są w obszarze analizowanym, zaś część opisowa podawać parametry zabudowy istniejącej na tych działkach i wyliczenia wskaźników. Wobec braku tego materiału decyzje wydane w sprawie należy ocenić jako wydane bez dostatecznego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Jednocześnie Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów, że w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie podlegają badaniu kwestie związane z lokalizacją obiektu na działce i jego wpływu na zacienienie. Zastrzeżenie, że decyzja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich a projekt budowlany należy opracować zgodnie z przepisami, są dostatecznymi rozstrzygnięciami w tym zakresie na etapie ustalania warunków zabudowy. Za uzasadnione w niniejszej sprawie Sąd uznał również stanowisko organów dotyczące wykluczenia zabudowań znajdujących się w drugiej linii zabudowy przy ustalaniu linii zabudowy dla inwestycji planowanej w pierwszej linii zabudowy wzdłuż ulicy [...].

Wskazując na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 154 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił decyzje obu instancji wydane w rozpoznawanej sprawie. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200, 205 § 2 i 209 powołanej ustawy.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku M. C., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok ten w całości podniósł następujące zarzuty:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w powiązaniu z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku sformułowanych w sposób jednoznaczny wskazań dla organów administracji rozpatrujących sprawę ponownie, w szczególności mając na uwadze zauważony przez WSA fakt, iż sprawa w przedmiocie warunków zabudowy z wniosku Inwestora dla tej samej działki była już uprzednio rozpoznawana trzykrotnie przez właściwe organy administracji;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w powiązaniu z art. 174 pkt 2 tej ustawy poprzez nieprawidłowe uznanie, że w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy – w szczególności poprzez przyjęcie, iż decyzje nie zawierają wyników analizy urbanistycznej w części tekstowej, zaś w części graficznej wyniki te nie spełniają koniecznych wymagań;

3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 134 § 1 i art. 151 tej ustawy, w powiązaniu z art. 174 pkt 2 tej ustawy poprzez nieprawidłowe uznanie, że naruszenie przez organ § 3 oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] sierpnia 2003 r. miało wpływ na wynik sprawy – podczas gdy z uzasadniania wyroku, ani z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, iż naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę D. P., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie tej skargi z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada uzasadnionych podstaw, a tym samym nie mogła zostać uwzględniona.

Skarga kasacyjna oparta jest jedynie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., aktualnie: tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) stwierdzić należy, że zarzut ten nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony. Sąd I instancji w sposób należyty bowiem rozpoznał przedstawioną sprawę i przeprowadził prawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji, rozstrzygając w granicach sprawy i dokonując prawidłowej oceny legalności zaskarżonej decyzji. Należy podzielić zatem stwierdzenie Sądu I instancji, iż brak prawidłowo sporządzonych załączników do kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej z dnia [...] maja 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Bielska – Białej z dnia [...] stycznia 2010 r. skutkował koniecznością uchylenia obu tych decyzji. Zasadnie Sąd I instancji zauważył, że materiały stanowiące załącznik do decyzji w przedmiocie warunków zabudowy jako wyznacznik dla przyszłej zabudowy nie mogą być obarczone jakimikolwiek wadami, czy niejasnościami powodującymi wątpliwości co do przyjętych parametrów. Z tego też względu nie mógł zostać uwzględniony zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 134 § 1 i art. 151 tej ustawy w powiązaniu z art. 174 pkt 2 tej ustawy poprzez nieprawidłowe uznanie, że naruszenie przez organ § 3 oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miało wpływ na wynik sprawy. Zasadnie bowiem Sąd I instancji stwierdził, że dostrzeżone braki w materiale stanowiącym załącznik do decyzji świadczą o niewyjaśnieniu przez organy istotnych dla sprawy okoliczności, które winny zostać zbadane przy ponownym rozpatrywaniu przez organ sprawy z wniosku M. C. o wydanie warunków zabudowy. Podnoszony zaś przez autora skargi kasacyjnej fakt trzykrotnego rozpatrywania przez organ tej sprawy nie zwalniał tego organu od zgromadzenia każdorazowo odpowiednich załączników i przygotowania materiałów wymaganych do podjęcia decyzji. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegający na braku jednoznacznych wskazań dla organów rozpatrujących sprawę ponownie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wprawdzie typowych wskazań, jakie czynności należy podjąć przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, niemniej jednak powyższe wynika z sposób oczywisty z treści całego uzasadnienia, w którym odpowiednio wyeksponowano wadliwość uchylonych decyzji.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.