Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Tadeusz Wołek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 22 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego kwotę 2817,- ( dwa tysiące osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 24 kwietnia 2008r. przeprowadzono kontrolę należącego do A. F. pojazdu marki MAN nr rej. [...]. Pojazd był prowadzony przez J. T. Ustalenia kontroli opisano w protokole kontroli nr [...].

Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] 2008r. nr [...] nałożył na A. F. Transport [...] karę pieniężną w kwocie 12.500 - zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zakresie wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, pojazdem niezgłoszonym do licencji. A. F. od powyższej decyzji wniósł odwołanie.

Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] 2009r. uchylił decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego oraz, że organ I instancji nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 79 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Komendant Powiatowy Policji w dniu 25 marca 2009r. w trakcie ponownie prowadzonego postępowanie zawiadomił skarżącego o przesłuchaniu świadków: J. T., T. L., W. D., L. J. oraz P. T. Świadkowie złożyli wyjaśnienia, będące uzupełnieniem materiału dowodowego w sprawie, w czym skarżący brał udział.

Organ I instancji po ponownej analizie materiału dowodowego decyzją z dnia [...] 2009r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną 12 500 zł.

Organ I instancji ustalił, że w dniu 24 kwietnia 2008r. strona wykonywała przewóz drogowy przedmiotowym pojazdem spełniający definicję art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym. Pojazd poruszał się po drodze publicznej, co potwierdzają wyjaśnienia świadka J. T. (kierowcy kontrolowanego pojazdu) z dnia 20 maja 2009r., iż w dniu kontroli wykonywał przejazd z miejscowości A do miejscowości B. Przejazd jest również zarejestrowany na wykresówce kontrolowanego pojazdu z dnia kontroli, gdzie zarejestrowano przebycie ok. 43 km do momentu, w którym kierowca został poddany kontroli.

Kontrolowany kierowca w wyjaśnieniach złożonych w dniu kontroli zeznał: "W dniu 24 kwietnia 2008r. wyjechałem w trasę z miejsca załadunku C rejon firmy A Jechałem samochodem marki Man [...] nr rej [...] ... Posiadam licencje na przewozy drogowe. Podczas kontroli przewoziłem ładunek w postaci beton asfaltowy. Ładunek był skierowany do D woj. [...]...". Nie sposób odmówić wiarygodności zeznań kierowcy złożonych bezpośrednio po zdarzeniu a podtrzymanych w dniu 20 maja 2009r. w obliczu pozostałego materiału dowodowego w tym dokumentu WZ nr [...], w którym firma A S.A. Wytwórnia [...] w C potwierdza wydanie temu kierowcy 15,300 t betonu asfaltowego z przeznaczeniem do odbiorcy P. W., D. Ten dokument okazano podczas kontroli a jego kopia stanowi materiał dowodowy w sprawie. Dodatkowo firma A S.A. pismem z dnia 26 maja 2008r. potwierdziła powyższe ustalenia wskazując, iż załadowana masa mineralno-asfaltowa została przeładowana na inny samochód strony po przeprowadzonej kontroli przez funkcjonariuszy Policji przedmiotowego pojazdu, który został zawrócony na wytwórnię.

Powyższe ustalenia pozwalają na zidentyfikowanie wykonywanego przewozu drogowego, jako transportu drogowego. W ocenie organu zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

1) Wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, na podstawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie L.P. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna wynosi 500 zł.

Kontrolowany kierowca został wezwany do okazania wykresówek z dnia kontroli oraz z 28 dni poprzedzających, lub zaświadczeń o okresie nieprowadzenia jeżeli w okresie, o którym mowa kierowca nie prowadził pojazdu. Kierowca nie okazał wymaganych wykresówek jak również zaświadczenia o okresach nieprowadzenia od 28 marca 2008r. do 21 kwietnia 2008r. Skarżący twierdził, iż kierowca okazał wykresówki z dni 22, 23 kwietnia 2008r. oraz z dnia kontroli a wcześniejszych wykresówek nie mógł okazać, ponieważ kontrolowany samochód został zakupiony dnia 19 kwietnia 2008r., na potwierdzenie czego skarżący przedstawił kopię faktury VAT za zakupiony pojazd.

O przedmiocie sprawy stanowi Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Kierowcy podlegający kontroli na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym obowiązani są okazać wykresówki z dnia kontroli oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 28 dni. O tym obowiązku stanowi art. 26 ust. 4 rozporządzenia nr 561/2006. Jeżeli w określonych dniach kierowca nie prowadził pojazdu winien legitymować się stosownym zaświadczeniem wskazującym przyczyny nieposiadania wykresówek.

Zgodnie z art. 31. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców, kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz.

2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1. pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego.

2a. W przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/23O/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje.

Stosownie do art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym - podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4. jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli ... zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

Skarżący miał wpływ na powstałe naruszenia, bowiem zaświadczenie pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego. Przytoczone przepisy odnoszą się do kierowcy a nie pojazdu, którym realizuje przewóz drogowy. Wobec powyższego argumenty skarżącego nie korespondują z obowiązującymi przepisami prawa.

2) Wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, na podstawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz L.P. 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna wynosi 3.000 zł.

Kontrolowany pojazd poruszał się po drodze krajowej nr [...] na ulicy E w miejscowości C. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż pojazd przed kontrolą nie poruszał się po drodze krajowej nie znajduje potwierdzenia wobec faktu, iż dojazd do miejsca załadunku tj. firmy A SA, musi odbyć się, choć częściowo po terenie drogi krajowej nr [...].

Z zapisów na tarczy tachografu wynika, iż kierowca w dniu kontroli przejechał ok. 43 km zanim został poddany kontroli. Z tego zapisu wynika, iż przed wyjęciem wykresówki z tachografu o godz. 12:10, pojazd był w ruchu o godz. 11:30 do 11:43. Powyższe potwierdza wyjaśnienie funkcjonariusza Policji dokonującego kontroli, iż o godz. 11:45 zatrzymał do kontroli drogowej samochód ciężarowy o nr rej. [...] na drodze krajowej [...] i nakazał kierującemu cofnięcie na drogę dojazdową do Zarządu Drogowego w celu przeprowadzenia czynności kontrolnych. Wyjaśnienia świadków, iż samochód stał na dojeździe z wytwórni mas bitumicznych do drogi krajowej nr [...], a nie na drodze krajowej nie stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami funkcjonariusza Policji, który wskazał powód i sposób takiego ustawienia pojazdu związany z uniknięciem utrudnień w ruchu drogowym dla pojazdów poruszających się po drodze krajowej. Nie ulega też wątpliwości, iż pojazdem przewożony był beton asfaltowy z firmy A SA - na podstawie dowodu wydania nr [...].

Kierowca okazał odcinek kontrolny dobowej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych z terminem ważności do dnia 23 kwietnia 2008r., ale nie okazał ważnego odcinka kontrolnego. Stwierdzono również, iż na szybie czołowej pojazdu nie znajduje się ważna winieta samoprzylepna potwierdzająca uiszczenie opłaty drogowej. Wobec powyższego ustalono, iż pojazdem jest wykonywany przewóz drogowy bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Skarżący twierdził, iż pojazd w czasie kontroli był jeszcze na terenie bazy A w C a kierowca miał poczekać przed bramą na dowód opłaty drogowej oraz, że została dowieziona winieta dobowa na przejazd po drogach krajowych jednak wszczęto już kontrolę. Zaznaczył również, iż kontrolowany pojazd pracował w godzinach wcześniejszych, lecz nie poruszał się po drodze krajowej. Skarżący wniósł o przesłuchanie świadków, którzy potwierdzą, iż pojazd w czasie kontroli nie był na drodze krajowej.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za przejazd po drogach krajowych, podmioty wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy obowiązani są uiszczać opłaty. Następuje to przez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu - § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (obowiązujący w chwili popełnienia naruszenia). Przytaczając treść tego przepisu organ wskazał, że stosownie do art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym - podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli,..., kartę opłaty drogowej, ... 3. Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy drogowe, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

W przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Powyższe wynika z materiału dowodowego, a w szczególności z protokołu kontroli, protokołu przesłuchania świadków, dokumentów okazanych podczas kontroli drogowej, których kopie stanowią materiał dowodowy w sprawie, zdjęć pojazdu z dnia kontroli oraz wyjaśnień złożonych przez stronę, w których potwierdza brak wniesienia opłaty za przejazd po drogach krajowych do momentu kontroli.

Okoliczności sprawy wskazują, że skarżący miał on wpływ na powstałe naruszenia, które mają charakter rażący, bowiem wiążą się z wymogiem ponoszenia wymaganych opłat.

3) Urządzenie rejestrujące - tachograf: wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, na podstawie art. 92 ust 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz L.P. 11.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna wynosi 1.000 zł.

Kontrolowany pojazd został wyposażony w tachograf. Oględziny tachografu ujawniły, iż urządzenie nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej. Skarżący twierdził, iż w dniu kontroli samochód był ubezpieczony, sprawny technicznie i był jeszcze na numerach rejestracyjnych z kraju pochodzenia, więc tachograf mógł jeszcze nie mieć kontroli okresowej z terytorium RP.

Przytaczając treść Załącznika l, Rozdział VI pkt 3 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym organ wskazał, że w oparciu o te przepisy, na podstawie oględzin pojazdu i tachografu udokumentowanych zdjęciami stwierdzono, iż tachograf powinien zostać poddany sprawdzeniu przed upływem sześciu lat oraz wynik tego sprawdzenia winien być utrwalony na tabliczce pomiarowej. Zgodnie z Załącznikiem l, Rozdział V pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym: po zainstalowaniu i sprawdzeniu urządzenia należy zamocować w pojeździe, obok lub wewnątrz urządzenia, tabliczkę pomiarową, w taki sposób, aby była łatwo widoczna. Po każdej kontroli przeprowadzonej przez uprawnionego instalatora lub warsztat, która wykaże konieczność zmiany ustawień instalacyjnych przyrządu, należy zamocować nową tabliczkę w miejsce starej.

Wyjaśnienia strony znajdują uzasadnienie w odniesieniu do pojazdu zarejestrowanego na terytorium RP, natomiast nie dają podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego w obliczu przytoczonych przepisów wspólnotowych. Strona realizowała przewóz drogowy pojazdem zarejestrowanym w innym kraju członkowskim i winna się stosować do przytoczonych przepisów wspólnotowych.

W przypadku Polski zgodnie z zapisem art. 8a Ustawy Prawo o miarach oraz na podstawie § 7 pkt l Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005r. sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej.

Pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Strona miała wpływ na powstałe naruszenia. Skarżący, jako profesjonalista ma obowiązek zadbać o należyte wykonywanie ciążących na nim obowiązków. Nic nie zwalniało skarżącego od dopełnienia ciążących na nim wymogów zawartych w przepisach wspólnotowych. Posiadanie ubezpieczenia i ocena skarżącego, iż pojazd jest sprawny technicznie, nie spełnia wymogów właściwego nadzoru, do którego jest on obowiązany.

W przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, oraz przepisów wspólnotowych. Powyższe wynika z materiału dowodowego, a w szczególności z protokołu kontroli, dokumentów okazanych podczas kontroli drogowej, których kopie stanowią materiał dowodowy w sprawie, zdjęć pojazdu i tachografu z dnia kontroli oraz wyjaśnień skarżącego, w których podaje argument, że pojazd był użytkowany na numerach rejestracyjnych z kraju pochodzenia pomijając fakt, iż przepisy wspólnotowe regulujące to zagadnienie mają zastosowanie do pojazdów użytkowanych w państwach członkowskich bez względu na kraj rejestracji pojazdu a dają możliwość państwom członkowskim do zaostrzenia pewnych norm względem pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium.

4) Wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji- art. 92 ust 1, art. 92 ust 4 oraz L.P. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Kara pieniężna wynosi 8.000 zł. (art. 5 ust.1, art.8 ust. 3 pkt 8, art.11 ust.3, art.14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym).

Postępowanie ujawniło naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym przez stronę w zakresie wykonywania transportu drogowego przedmiotowym pojazdem nie zgłoszonym do licencji Nr [...] uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej przez Starostę w dniu 20 września 2004r. Jak wynika z pisma Starosty do dnia 21 maja 2008r. kontrolowany pojazd nie został zgłoszony przez stronę do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydanej w dniu 27 kwietnia 2004r.

Skarżący twierdził, iż samochód ten nie pracował zarobkowo, czego dowodem jest nie wystawienie żadnych faktur ani też dowodów WZ na samochód. Podniósł, iż pojazd ten znajdował się na bazie firmy A gdyż awaryjnie musiał opróżnić silos masy bitumicznej w wyniku krótkotrwałej awarii innego samochodu. Po zarejestrowaniu pojazdu i wydaniu dowodu stałego pojazd został w terminie 14 dni zgłoszony do licencji.

Wyjaśnienia skarżącego stoją w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W aktach sprawy znajduje się dokument WZ nr [...] w którym firma A S.A. potwierdza wydanie kontrolowanemu kierowcy 15,300 t betonu asfaltowego z przeznaczeniem do odbiorcy. Dokument został okazany podczas kontroli a jego kopia stanowi materiał dowodowy w sprawie. Kontrolowany kierowca w dniu kontroli zeznał, iż wyjechał w trasę z miejsca załadunku C rejon firmy A przedmiotowym samochodem i posiada licencję na przewozy drogowe a podczas kontroli przewozi ładunek w postaci betonu asfaltowego, który jest z przeznaczeniem do D.

Wyjaśnienia kierowcy z dnia kontroli znajdują potwierdzenie w piśmie nadawcy towaru A S.A., w którym wskazano, iż przedmiotowy pojazd został załadowany na Wytwórni [...] w C masą mineralno-asfaltową ok. godz. 11:00 i po kontroli pojazd został zawrócony na wytwórnię.

Materiał dowodowy w sprawie nie budzi wątpliwości, co do faktu, iż kontrolowanym pojazdem skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz drogowy. Przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma do tego uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji.

Przywołując treść art. 5 oraz art. 8 ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że dopełnienie wymogów art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie jest obowiązkiem ustawowym, w którym przedsiębiorca winien zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Kontrolę przeprowadzono w dniu 24 kwietnia 2008r. a co najmniej do dnia 21 maja 2008r. kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji. Transport drogowy powinien być wykonywany przy użyciu tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę.

W przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Powyższe wynika z materiału dowodowego, a w szczególności z protokołu kontroli, dokumentów okazanych podczas kontroli drogowej w tym wypisu nr [...] z licencji nr [...], których kopie stanowią materiał dowodowy w sprawie, pisma Starosty z dnia 21 maja 2008r, oraz wyjaśnień strony, które nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania, bowiem stoją w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym.

Zgodnie z art. 92 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść załącznika do ustawy, który wskazaną w danej L.P. 1.2 karą pieniężną sankcjonuje dany rodzaj naruszenia.

A. F. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Wniósł o: uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, przeprowadzenie dowodu z oględzin tarczki tachografu celem ustalenia, że kontrolowany pojazd nie został cofnięty z drogi krajowej na drogę wewnętrzną. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, iż kontrolowany pojazd w chwili zatrzymania znajdował się na drodze krajowej oraz, że wykonywał w dniu kontroli transport drogowy,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym przez ich niewłaściwe zastosowanie,

3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niepełne uzasadnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.

W ocenie skarżącego ustalony stan faktyczny nie jest zgodny z rzeczywistym stanem faktycznym, jaki miał miejsce w dniu kontroli. Przede wszystkim nie zgodził się ze stwierdzeniem, iż pojazd poruszał się po drodze publicznej. Samochód w czasie rozpoczęcia kontroli znajdował się, bowiem na drodze wewnętrznej prowadzącej do bazy przedsiębiorstwa A w C. Okoliczność tą potwierdzają m.in. wyjaśnienia kierowcy złożone w dniu 26 sierpnia 2008 r. Fakt ten potwierdził również świadek A. F.

W protokole kontroli, jako miejsce kontroli wskazano ulicę E. Z zeznań kontrolującego L. J. wynika, że pozwolił on, aby samochód wyjechał przednimi kołami na drogę krajową i wtedy dokonał jego zatrzymania. Zeznania te brzmią niewiarygodnie. Przede wszystkim nie wydaje się, aby możliwe było dokonanie zatrzymania pojazdu, który włączał się do ruchu. Jest oczywiste, że samochód ciężarowy z ładunkiem nie może zatrzymać się natychmiast. Droga hamowania takiego pojazdu to przynajmniej kilkanaście metrów. Wątpliwości budzi również to czy kierowca byłby w stanie zauważyć policjanta znajdującego się po prawej stronie pojazdu w chwili, gdy skręcał on w lewo w kierunku F. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że do zatrzymania samochodu doszło na drodze wewnętrznej.

Skarżący wskazał, iż przepisy Prawa o ruchu drogowym mają zastosowanie zarówno do dróg wewnętrznych położonych na obszarze strefy zamieszkania, jak i tych położonych poza nim, z tym, że do dróg wewnętrznych położonych na obszarze strefy zamieszkania przepisy te mają ogólne zastosowanie we wszystkich sytuacjach, natomiast w odniesieniu do dróg wewnętrznych położonych poza taką strefą znajdują one zastosowanie tylko wtedy, gdy jest to konieczne dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa uczestników ruchu na tych drogach. Droga wewnętrzna, po której pojazd się poruszał nie leży w strefie zamieszkania, stąd też dokonywanie kontroli w tym właśnie miejscu było bezprawne.

Organ stwierdza, iż strona wykonywała przewóz drogowy. Nie bardzo jednak wiadomo czy chodzi tutaj o przejazd z ładunkiem po drodze wewnętrznej, czy też o "przejazd z miejscowości A o miejscowości B". Żaden z tych przejazdów nie może być zakwalifikowany jako wykonywanie transportu drogowego. Z treści art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, wynika, iż niezbędną przesłanką jego zastosowania jest wykonywanie transportu drogowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w sposób oczywisty fakt wykonywania transportu drogowego. W szczególności z posiadanego przez kierowcę dokumentu WZ nie wynika, aby dotyczył on ładunku znajdującego się na samochodzie, co mogłoby wskazywać na zamiar kontynuowania jazdy poza drogą wewnętrzną. Zgodnie z przepisami ustawy kontrola pojazdu może odbywać się jedynie na drodze publicznej bądź w przedsiębiorstwie kontrolowanego. Przeprowadzenie kontroli w miejscu do tego nieprzewidzianym oraz niewykazanie, iż pojazd wykonywał transport drogowy uzasadnia zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym.

Organ nie odniósł się do zeznań świadka A. F., który co do okoliczności związanych z miejscem zatrzymania zeznawał całkowicie odmiennie niż kontrolujący policjant. W ocenie skarżącego organ nie uzasadnił, dlaczego zeznaniom świadka A. F. odmówił mocy dowodowej. Zeznania kontrolującego są niewiarygodne ze względu na ich sprzeczność z doświadczeniem życiowym. Stąd też nie wiadomo, dlaczego organ nie uwzględnił w tym zakresie zeznań świadka A. F. Brak wyjaśnienia w tej kwestii uzasadnia zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 22 października 2009r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Podzielając ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji i odnosząc się w uzasadnieniu decyzji do stwierdzonych podczas kontroli drogowej naruszeń, organ odwoławczy uznał, iż najważniejsze dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie czy kontrolowany pojazd poruszał się po drodze publicznej – krajowej, czy też nie. W ocenie organu dowody zgromadzone w toku postępowania wskazują, iż pojazd został zatrzymany celem dokonania kontroli na drodze krajowej numer [...], na ul. E, a więc na drodze publicznej. Organ odwoławczy utrzymał powyższe stanowisko w oparciu o protokół kontroli, na którym wskazane jest, w sposób niebudzący wątpliwości, miejsce zatrzymania pojazdu do kontroli, tj. –C ul. E - DK – [...]. Ponadto protokół został przez kierowcę podpisany bez wniesienia uwag. Policjant, który dokonał kontroli zeznał, że "samochód ten zatrzymałem do kontroli na drodze krajowej numer [...], kierującemu nakazałem cofnąć się na drogę dojazdową do Zarządu Drogowego i tam przeprowadziłem czynności kontrolne".

Zeznania świadków, w których stwierdzają, iż kontrola miała miejsce poza drogą publiczną nie stoją w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Wynika to z faktu, że świadkowie widzieli już sam fakt wykonywania przez policjanta czynności kontrolnych a nie zatrzymania pojazdu do kontroli. Organ odwoławczy w oparciu o przesłuchanie świadka A. F. nie stwierdził, aby pojawiły się okoliczności mające wpływ na sentencję niniejszej decyzji. Wynika to z faktu, iż A. F. nie był świadkiem zatrzymania pojazdu do kontroli a jedynie samych czynności kontrolnych. Nie ma znaczenia miejsce przeprowadzenia czynności kontrolnych a jedynie moment a zarazem miejsce, w którym policjant zatrzymał pojazd do kontroli. Z zebranego materiału dowodowego, w ocenie organu jednoznacznie wynika, że zatrzymanie miało miejsce na drodze krajowej.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu w postaci oględzin tarczki tachografu celem ustalenia, czy kontrolowany pojazd nie został cofnięty z drogi krajowej na drogę wewnętrzną - organ postanowił nie przychylić się do żądania skarżącego. Powyższe wynika z faktu, iż nie jest istotnym dla sprawy czy pojazd po fakcie zatrzymania do kontroli znajdował się na drodze krajowej czy też nie. Liczy się natomiast sam fakt, że zatrzymania pojazdu do kontroli dokonano na drodze krajowej. Ponadto na tarczy tachografu rejestrowane są jedynie: prędkość pojazdu, przebyta droga oraz rodzaj aktywności kierowcy. Nie ma, więc możliwości, w oparciu o zapisy dokonywane przez rysik tachografu na tarczce, aby stwierdzić czy pojazd cofał czy też poruszał się do przodu.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że nałożona przez organ I instancji kara pieniężna w wysokości 12 500 zł była zgodna z obowiązującymi przepisami tj. ustawą o transporcie drogowym oraz przepisami zawartymi pod poz. 1.2., 1.7., 4.1. i 11.1.1. lit d. załącznika do ustawy dot. wykazu oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia w transporcie drogowym. Ustalony stan faktyczny w sprawie oraz argumenty zawarte w odwołaniu nie dają podstaw do ich uwzględnienia.

A. F. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, żądając jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił:

1) sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, iż kontrolowany pojazd w chwili zatrzymania znajdował się na drodze krajowej nr [...] - ulicy E. w C oraz, że wykonywał w dniu kontroli transport drogowy,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym przez ich niewłaściwe zastosowanie,

3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niepełne uzasadnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.

Skarżący podtrzymując argumentację z odwołania, ponadto podniósł, że nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem, iż pojazd poruszał się po drodze publicznej. Samochód w chwili zatrzymania znajdował się, bowiem na drodze wewnętrznej prowadzącej do bazy przedsiębiorstwa A w C. Okoliczność tą potwierdzają m.in. wyjaśnienia kierowcy. Fakt ten potwierdził również świadek A. F. Nie jest, więc tak, iż żaden ze świadków nie wskazał miejsca zatrzymania pojazdu. W protokole kontroli, jako miejsce kontroli wskazano ulicę E. Zeznania świadków wskazujących drogę wewnętrzną, jako miejsce zatrzymania pojazdu jawią się, jako bardziej wiarygodne.

Z treści art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, wynika, iż niezbędną przesłanką zastosowania tego przepisu jest wykonywanie transportu drogowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika fakt wykonywania transportu drogowego. W szczególności z posiadanego przez kierowcę dokumentu WZ nie wynika, aby dotyczył on ładunku znajdującego się na samochodzie, co mogłoby wskazywać na zamiar kontynuowania jazdy poza drogą wewnętrzną. Dodatkowo podniósł, iż zgodnie z przepisami ustawy kontrola pojazdu może odbywać się jedynie na drodze publicznej bądź w przedsiębiorstwie kontrolowanego. Przeprowadzenie kontroli w miejscu do tego nieprzewidzianym oraz niewykazanie, iż pojazd wykonywał transport drogowy uzasadnia zarzut naruszenia art. 92 ust. l i 4 ustawy o transporcie drogowym.

Organ II instancji nie odniósł się do zeznań świadka A. F., który co do okoliczności związanych z miejscem zatrzymania zeznawał odmiennie niż kontrolujący policjant. W ocenie skarżącego organy obu instancji nie uzasadniły, dlaczego zeznaniom świadka A. F. odmówiły mocy dowodowej. Organ może oczywiście dawać wiarę tym czy innym świadkom, jednakże powinien w sposób przekonywujący uzasadnić motywy, jakimi się przy tym kierował. Dokonując oceny materiału dowodowego jest jednak związany zasadami logicznego rozumowania. Zeznania kontrolującego są całkowicie niewiarygodne ze względu na ich sprzeczność z doświadczeniem życiowym. Stąd też nie wiadomo dlaczego organy nie uwzględniły w tym zakresie zeznań świadka A. F. Brak jakiegokolwiek wyjaśnienia w tej kwestii uzasadnia zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

W tej sytuacji należy również uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie rozpatrzyły, bowiem całego materiału dowodowego niezbędnego dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe argumenty.

Ponadto wskazał, że w dniu 24 kwietnia 2008r. funkcjonariusze Policji – L. J. i P. T. przeprowadzali kontrolę ruchu drogowego na ul. E w C, będącej drogą krajową nr [...]. Radiowóz zaparkowali przy skrzyżowaniu drogi dojazdowej z firmy "A" i siedziby Zarządu Dróg z ul. E. O godz. 11.45 L. J. zauważył jadący tą drogą dojazdową w kierunku drogi krajowej samochód ciężarowy o numerze rejestracyjnym [...]. Samochód ten wjechał przednimi kołami na drogę krajową, rozpoczynając skręt w kierunku F, a wówczas L. J. dał kierującemu sygnał do zatrzymania, a następnie nakazał mu cofnięcie pojazdu na drogę dojazdową, z której uprzednio wyjeżdżał. Dalsze czynności były przeprowadzane już na tej drodze. W toku kontroli kierujący samochodem J. T. podał, że realizuje transport w ramach przedsiębiorstwa A. F. Transport Towarowy, przewożąc beton asfaltowy w ilości 15.300 kg, załadowany w firmie A SA, do miejscowości D. Na dowód tego okazał wydany przez A SA dokument "Magazyn wyda" o nr [...]. Kierujący nie posiadał natomiast przy sobie wykresówek z urządzenia rejestrującego prędkość, czas jazdy i czas odpoczynku za wymagany okres od dnia 28.03.2008r. do dnia 21.04.2008r., albo zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu w tych dniach. Nie posiadał również dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych zeznając, że nie otrzymał karty opłaty przed wyjazdem z bazy. Poinformowano go, bowiem, że kartę dowiezie mu kierownik. Podczas sprawdzania tachografu nie ujawniono tabliczki pomiarowej pozwalającymi na stwierdzenie, że urządzenie zostało poddane kontroli okresowej. Samochód, którym wykonywano transport nie został zarejestrowany w kraju, ani zgłoszony do licencji na wykonywanie transportu drogowego nr [...] udzielonej A. F. przez Starostę. Przesłuchany w dniu kontroli J. T. potwierdził treść protokołu kontroli zeznając, że wyruszył na trasę ok. godz. 11.00 z firmy A -miejsca załadunku betonu asfaltowego, który miał przetransportować do D.

Po upływie dwóch tygodni od zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego A. F. złożył pisemne wyjaśnienie, że kontrolowany pojazd w ogóle nie wyjechał z bazy "A", ponieważ kierowca miał oczekiwać przed bramą na dostarczenie winiety. Poinformował również, że są świadkowie, iż pojazd nie był w czasie kontroli na drodze krajowej i wskazał tych świadków. Przesłuchano w związku z tym T. L. i W. D., którzy zeznali, że przejeżdżali swoimi prywatnymi samochodami drogą krajową i widzieli, że samochód skarżącego był kontrolowany przez policjanta na drodze dojazdowej, a nie na drodze krajowej. Nie widzieli jednak momentu zatrzymania tego pojazdu przez funkcjonariusza.

Przesłuchano ponownie J. T., który zeznał, że w dniu 24 kwietnia 2008r. na polecenie A. F. jeździł samochodem m-ki MAN nr rej. [...] do elektryka w miejscowości G, następnie do lakiernika w miejscowości B i ostatecznie do firmy A, gdzie dokonał załadunku betonu asfaltowego na samochód. Czekał z tym towarem na A. F., który miał mu dowieźć kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych, natomiast beton miał zostać przeładowany na samochód, którym przyjedzie A. F. Karta opłaty miała być wykorzystana przez J. T. podczas drogi powrotnej do A, siedziby firmy A. F. Na pytanie dlaczego na wykresówce z dnia 24 kwietnia 2008r. wpisał własnoręcznie miejsce rozpoczęcia trasy A i miejsce zakończenia F, J. T. zeznał, że zamierzał pojechać jeszcze do miejscowości H do mechanika, ale tego dnia już tam nie był. Odnośnie kontroli zeznał, że nie wyjeżdżał poza bramę firmy A, gdy podszedł do niego policjant i rozpoczął kontrolę, natomiast do protokołu kontroli nie wnosił zastrzeżeń, ponieważ nie miał okularów i odczytał mu go policjant.

W odwołaniu od pierwotnej decyzji KPP, która została uchylona, skarżący zawnioskował ponadto o przesłuchanie kolejnego świadka – A. F. /zbieżność z nazwiskiem strony przypadkowa, bowiem w stosunku do strony jest osobą obcą/. Świadek ten zeznał, że wiosną 2008r. przejeżdżał obok miejsca kontroli i widział, że samochód m-ki MAN własności skarżącego po wyjechaniu spoza muru oporowego, usytuowanego wzdłuż końcowego odcinka drogi dojazdowej, został zatrzymany przez policjanta do kontroli. Twierdzi, że zatrzymanie nastąpiło na drodze dojazdowej w odległości 25 - 30 metrów od krawędzi jezdni.

Analizując zeznania świadków wskazanych przez stronę należy stwierdzić, że jakkolwiek odpowiadają one wersji przedstawionej przez przedsiębiorcę, to są one ze sobą sprzeczne - dotyczy to zeznań J. T. i A. F., bądź - jak w zeznaniach T. L. i W. D. - nie wnoszą nic do sprawy, ponieważ świadkowie nie widzieli momentu zatrzymania, a tylko czynności kontrolne po zatrzymaniu, które rzeczywiście odbywały się na drodze dojazdowej. Według zeznań J. T. nie wyjechał on w ogóle poza bramę firmy A, podczas gdy A. F. zeznał, że nadjeżdżając od strony centrum C z odległości ok.100 metrów zobaczył samochód Man własności skarżącego, gdy wyjeżdżał spoza ściany oporowej przy drodze dojazdowej do drogi krajowej. Należy zauważyć, że mur ten kończy się w odległości ok. 25-30 metrów od krawędzi drogi krajowej, podczas gdy samochód był cały czas w ruchu, a świadek swoim pojazdem skręcił w tę samą drogę dojazdową i jechał nią w przeciwnym kierunku. Nawet przy minimalnej prędkości obu pojazdów jest mało prawdopodobne, aby A. F. nie minął samochodu Man i aby mógł zaobserwować moment zatrzymania w opisanych przez niego okolicznościach. Nie zasługują także na wiarę, jako sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym, zeznania J. T., jakoby dokonał załadunku masy asfaltowej po to tylko, aby oczekiwać na przyjazd innego pojazdu, na który będzie można przenieść ładunek. Podobna nielogiczność dotyczy karty opłaty drogowej, która miała mu być dostarczona przez skarżącego do bazy A. Trudno znaleźć racjonalne wyjaśnienie dla takiego postępowania, jeśli kontrolowany pojazd nie był wykorzystywany do transportu drogowego, a skarżący -skoro miał zamiar przewozić ładunek innym pojazdem - musiałby uiścić podwójną opłatę drogową, bo także na ten drugi pojazd. Z przedstawionych względów nie można dać wiary przedstawionym dowodom.

W oparciu o protokół kontroli, zeznania kierującego J. T. złożone bezpośrednio po kontroli, zeznania funkcjonariusza przeprowadzającego kontrolę – L. J., pismo Starostwa Powiatowego z dnia 21 maja 2008r. oraz pismo spółki "A" z dnia 26 maja 2008r uznano za nie budzące wątpliwości, że J. T. realizował transport drogowy w ramach przedsiębiorstwa skarżącego i wjechał na drogę krajową nr [...] z zamiarem kontynuowania przewozu w kierunku F, a wycofał z niej prowadzony pojazd wyłącznie na polecenie kontrolującego. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i zakwalifikował wykonywany przez skarżącego przewóz, jako transport drogowy wykonywany z naruszeniem wymogów ustawowych w zakresie stwierdzonych naruszeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z ustawowymi kompetencjami – badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne.

Skarga zasługuje na uwzględnienie w części podniesionych w niej zarzutów.

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr.98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej kpa, normuje postępowanie przed organami administracji publicznej, przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art.80 kpa). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 kpa).

W sprawie poddanej kontroli Sądu podstawę prawną wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. nr 125 poz. 874 z poźn. zm.). Ustawa ta określa zasady podejmowania i wykonywania m.in. krajowego transportu drogowego (art. 1 ust. 1 pkt 1).

Organy obu instancji uznały, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanych na jego podstawie ustaleń stanu faktycznego wynika, ze skarżący wykonywał transport drogowy z naruszeniem przepisów ustawy. Za te naruszenia organ I instancji nałożył na skarżącego stosowne kary pieniężne a organ odwoławczy utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie.

Niewątpliwie jak trafnie wskazał organ odwoławczy, dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie czy kontrolowany pojazd poruszał się po drodze publicznej - krajowej - czy też nie, co skarżący kwestionował zarówno w odwołaniu jak i w skardze.

Zdaniem Sądu z prawidłowo ustalonego przez organy obu instancji stanu faktycznego sprawy pod dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego w tym przesłuchanych świadków wynika, że w dniu 24 kwietnia 2008r. strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem marki MAN o nr rej. [...] spełniający definicję art. 4 pkt 6a) ustawy o transporcie drogowym - przewóz drogowy - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006".

Z zawierającego definicje ustawowe przepisu art. 4 ustawy o transporcie drogowym wynika, że użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) krajowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3) transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy...

Zgodnie z treścią art. 4 a rozporządzenia (WE) nr 561/2006: dla celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje: "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy.

Przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. nr 19 , poz. 115 ze zm.) określają, że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych (art. 1). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: drogi krajowe.

Pojazd poruszał się po drodze publicznej, co potwierdzają wyjaśnienia świadka z dnia 20 maja 2009r. J. T. (kierowcy kontrolowanego pojazdu), iż w dniu kontroli wykonywał przejazd z miejscowości A w do miejscowości B. Przejazd jest również zarejestrowany na wykresówce kontrolowanego pojazdu z dnia kontroli, gdzie zarejestrowano przebycie ok. 43 km do momentu, w którym kierowca został poddany kontroli.

Kontrolowany kierowca w wyjaśnieniach złożonych w dniu kontroli zeznaje, iż "W dniu 24 kwietnia 2008r. wyjechałem w trasę z miejsca załadunku C rejon firmy A. Jechałem samochodem marki Man [...] nr rej [...] ... Posiadam licencje na przewozy drogowe. Podczas kontroli przewoziłem ładunek w postaci beton asfaltowy. Ładunek był skierowany do D woj. [...]...". Nie sposób odmówić wiarygodności zeznań kontrolowanego kierowcy złożonych bezpośrednio po zdarzeniu a podtrzymanych również w dniu 20 maja 2009r. w obliczu pozostałego materiału dowodowego w tym dokumentu WZ nr [...], w którym firma A S.A. Wytwórnia [...] w C potwierdza wydanie temu kierowcy 15,300 t betonu asfaltowego z przeznaczeniem do odbiorcy P. W., D. Ten dokument został okazany podczas kontroli a jego kopia stanowi materiał dowodowy w sprawie. Dodatkowo firma A S.A. pismem z dnia 26 maja 2008r. potwierdziła powyższe ustalenia wskazując, iż załadowana masa mineralno-asfaltowa została przeładowana na inny samochód strony po przeprowadzonej kontroli przez funkcjonariuszy Policji pojazdu Man o nr rej. [...], który został zawrócony na wytwórnię.

Prawidłowo też organy przyjęły, że potwierdza powyższe ustalenia protokół kontroli, na którym wskazane jest, w sposób niebudzący wątpliwości, miejsce zatrzymania pojazdu do kontroli, tj. – C ul. E - DK – [...].

Ponadto protokół został przez kierowcę podpisany bez wniesienia jakichkolwiek uwag. Policjant, który dokonał kontroli zeznał, że "samochód ten zatrzymałem do kontroli na drodze krajowej numer [...], kierującemu nakazałem cofnąć się na drogę dojazdową do Zarządu Drogowego i tam przeprowadziłem czynności kontrolne".

Prawidłowo też organ odwoławczy wskazał, że zeznania świadków, w których stwierdzają, iż kontrola miała miejsce poza drogą publiczną nie stoją w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Wynika to z faktu, że świadkowie widzieli już sam fakt wykonywania przez policjanta czynności kontrolnych a nie zatrzymania pojazdu do kontroli. Organ odwoławczy w oparciu o przesłuchanie świadka A. F. nie stwierdził, aby pojawiły się okoliczności mające wpływ na sentencję niniejszej decyzji. Wynika to z faktu, iż A. F. nie był świadkiem faktycznego zatrzymania pojazdu do kontroli a jedynie samych czynności kontrolnych. Dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia miejsce przeprowadzenia czynności kontrolnych a jedynie moment a zarazem miejsce, w którym policjant zatrzymał pojazd do kontroli. Z kolei z zebranego materiału dowodowego, w ocenie organu jednoznacznie wynika, że zatrzymanie miało miejsce na drodze krajowej. Dlatego też nie mógł przynieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. oraz zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy rozpatrzyły, bowiem cały materiał dowodowy niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Na marginesie należy zauważyć, że zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie zostały pomimo ich obszerności, tak uszczegółowione w zakresie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego jak dokonał tego Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę. Zdaniem Sądu nie można jednak postawić organom zarzutu naruszenia w tym zakresie art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy albowiem dowody te znajdują się w aktach postępowania administracyjnego i organy na te dowody powoływały się w uzasadnieniu wydanych decyzji, dokonując ich oceny.

Powyższe ustalenia pozwalają na uznanie wykonywanego przewozu drogowego, jako transportu drogowego. W konsekwencji trafnie organy oceniły, że zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, wymierzając za określone naruszenia stosowne kary.

W szczególności organy uznały, że doszło wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji Nr [...] uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej przez Starostę w dniu 20 września 2004r. Na podstawie art. 92 ust 1, art. 92 ust. 4 oraz L.P. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wymierzono za to naruszenie karę pieniężną kwocie 8.000 zł.

Niewątpliwie kontrolowany pojazd nie został zgłoszony przez stronę do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydanej w dniu 27 kwietnia 2004r. a za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, kara pieniężna wynosi 8.000 zł.

Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (ust. 2).

Treść tego przepisu wskazuje jednoznacznie, że ustawodawca określił dla przedsiębiorcy 14 dniowy termin na zgłoszenie innego samochodu użytego do wykonywania transportu drogowego aniżeli samochód wskazany we wniosku o udzielenie licencji.

Zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wniosek o udzielenie licencji powinien zawierać rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. Do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy).

Zgodnie z kolei z treścią art. 11 ust. 1 ustawy - w licencji określa się w szczególności: 1) numer ewidencyjny licencji; 2) organ, który udzielił licencji; 3) datę udzielenia licencji; 4) podstawę prawną; 5) przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres; 6) zakres transportu drogowego; 7) rodzaj przewozów; 8) oznaczenie obszaru przewozów w krajowym transporcie drogowym taksówką; 9) czas, na jaki udzielono licencji. Licencja nie zawiera, więc informacji o tym, jakim konkretnie pojazdem transport będzie wykonywany a powyższy przepis w ust. 3 jedynie stwierdza, że organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji.

Zmiana dołączonego do wniosku o udzielenie licencji wykazu pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nimi, którą to zmianę przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, nie później niż 14 dni od jej powstania, nie wymaga zmiany licencji.

Nie można uznać zdarzenia polegającego na wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji za naruszenie ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym, gdy jego wykonywanie takim pojazdem nastąpiło przed upływem 14 dniowego terminu określonego przepisem art. 14 ust. 1 ustawy. Nie jest, więc trafna interpretacja przepisu art. 14 ust. 1 i 2 ustawy, że wprawdzie przewoźnik ma 14 dni na zgłoszenie pojazdu, jednak do czasu zgłoszenia nie może tym pojazdem wykonywać przewozów. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. III SA/Kr 356/07, LEX nr 390739).

Skarżący wyjaśniał, że kontrolowany samochód został zakupiony dnia 19 kwietnia 2008r., na potwierdzenie powyższego skarżący przedstawił kopię faktury VAT za zakupiony pojazd, którego to wyjaśnienia organy nie kwestionowały.

Uwzględniając powyższe oraz to, że kontrola miała miejsce w dniu 24 kwietnia 2008r. należy stwierdzić, że nie minął termin 14 dni, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy. Dlatego też z naruszeniem przepisów prawa materialnego art. 92 ust 1, art. 92 ust. 4 oraz L.P. 1.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, nałożono na skarżącego, jako przewoźnika karę pieniężną w kwocie 8.000 zł.

Przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ustanawia sankcje za naruszenie przepisów prawa w nim wymienionych. Stanowi normę penalizującą określone zachowania. W odniesieniu do przepisów o takim charakterze istnieje zakaz stosowania wykładni rozszerzającej dopuszczającej możliwość karania także w sytuacjach, które wprost nie zostały wymienione w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Przepisy sankcjonujące pewne zdarzenia należy interpretować ściśle, zgodnie z ich literalnym brzmieniem. Nałożenie kary pieniężnej na podstawie analizowanego przepisu za naruszenie innych aktów prawnych, niż te, które zostały w przepisie wskazane, naruszałoby zasadę nullum crimen sine lege i oznaczałoby rażące naruszenie prawa (wyrok NSA z dnia 2006.10.20, I OSK 1359/05, LEX nr 281285).

W niniejszej sprawie niewątpliwie nałożono karę pieniężną za zdarzenie, które nie stanowiło naruszenia ustawy a więc dokonano niewłaściwej subsumcji częściowo prawidłowo ustalonego stanu faktycznego do przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym z naruszeniem prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd w pozostałym zakresie stwierdzonych przez organy naruszeń nie dopatrzył się naruszenia czy to prawa materialnego czy też przepisów postępowania. W konsekwencji organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zakwalifikowały wykonywany przez skarżącego przewóz, jako transport drogowy wykonywany z naruszeniem ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zakresie:

- wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, na podstawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie L.P. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna wynosi 500 zł,

- wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, na podstawie art. 92 ust 1, art. 92 ust 4 oraz na podstawie L.P. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, kara pieniężna wynosi 3.000 zł,

- wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, na podstawie art. 92 ust 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie L.P. 11.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna wynosi 1.000 zł.

Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym - podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4. jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli ... zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

Zgodnie z kolei z art. 31. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2004r, nr 92, poz.879 ze zm.), kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz.

2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1. pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego.

O przedmiocie sprawy stanowi Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. L z 2006 r. nr 102, str. 1-14). Kierowcy podlegający kontroli na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym obowiązani są okazać wykresówki z dnia kontroli oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 28 dni. O tym obowiązku stanowi art. 26 ust. 4 rozporządzenia nr 561/2006. Jeżeli w określonych dniach kierowca nie prowadził pojazdu winien legitymować się stosownym zaświadczeniem wskazującym przyczyny nieposiadania wykresówek.

Kontrolowany kierowca nie okazał wykresówek z dnia kontroli oraz z 28 dni poprzedzających lub zaświadczeń o okresie nieprowadzenia, jeżeli w okresie, o którym mowa kierowca nie prowadził pojazdu. Skarżący twierdził, iż wcześniejszych wykresówek nie mógł okazać, ponieważ kontrolowany samochód został zakupiony dnia 19 kwietnia 2008r. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje, wyjaśnienia skarżącego nie mogły, więc doprowadzić od odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej.

W odniesieniu do naruszenia polegającego na wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, prawidłowo organy wskazały, że kontrolowany kierowca nie okazał ważnego odcinka kontrolnego a ponadto na szybie czołowej pojazdu nie znajdowała się ważna winieta samoprzylepna potwierdzająca uiszczenie opłaty drogowej. Wobec powyższego prawidłowo ustalono, iż pojazdem był wykonywany przewóz drogowy bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za przejazd po drogach krajowych, podmioty wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy obowiązani są uiszczać opłaty. Następuje to przez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu zgodnie z obowiązującymi w chwili popełnienia naruszenia przepisami rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U.z 2006r., nr 151, poz.1089 ze zm.), które określa:

§3. 1. Uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, zwanej dalej "jednostką".

2. Karta opłaty składa się z dwóch części:

1) winiety samoprzylepnej umieszczanej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu;

2) odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty.

3. Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie części karty opłaty łącznie.

4. Nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty:

1) odcinek kontrolny nieprzedziurkowany i winieta nieprzedziurkowana oraz nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1...

Stosownie do art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym - podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli,..., kartę opłaty drogowej, ... 3. Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy drogowe, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

Prawidłowo również organy uznały, że miało miejsce wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, za które to naruszenie na podstawie art. 92 ust 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz L.P. 11.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna wynosi 1.000 zł. Kontrolowany pojazd został wyposażony w tachograf, który nie został poddany wymaganej kontroli okresowej.

Zgodnie z Załącznikiem l, Rozdział VI pkt 3 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L370 z 31.12.1985 ze zm.),

3. Badania okresowe

a) Okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane, co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. (...)

b) Badanie mające na celu stwierdzenie zgodności z postanowieniem rozdziału III lit. f) pkt 3 dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych błędów w użytkowaniu jest przeprowadzane, co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde państwo członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takimi badaniami, dotyczący pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. Po takim badaniu należy dokonać wymiany tabliczki pomiarowej.

W oparciu o przytoczone przepisy i na podstawie oględzin pojazdu i tachografu z dnia kontroli stwierdzono, iż tachograf powinien zostać poddany sprawdzeniu przed upływem sześciu lat oraz wynik przedmiotowego sprawdzenia winien być utrwalony na tabliczce pomiarowej, zgodnie z Załącznikiem l, Rozdział V pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/8. Skarżący realizował przewóz drogowy pojazdem zarejestrowanym w innym kraju członkowskim i winien się stosować także do tych przepisów wspólnotowych.

W przypadku Polski zgodnie z zapisem art. 8a Ustawy Prawo o miarach (tj. Dz. U. z 2004r., Nr 243, poz. 2441 ze zm.) oraz na podstawie § 7 pkt l Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11.02.2005r (Dz. U. Nr 33 poz. 295) sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej, niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej.

Pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Posiadanie ubezpieczenia i ocena skarżącego, iż pojazd jest sprawny technicznie, nie spełnia wymogów właściwego nadzoru, do którego jest on obowiązany.

Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym, które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji. Mając na względzie to, że utrzymana w mocy decyzja organu I instancji określała karę łączną w kwocie 12 500 zł, nie było możliwości uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części, w której za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji na podstawie art. 92 ust 1, art. 92 ust. 4 oraz L.P. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wymierzono karę pieniężną kwocie 8.000 zł.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny ponownie rozważyć zebrany w sprawie materiał dowodowy, uwzględniając powyższą ocenę prawną i wskazania (art. 153 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z art. 152 ww. ustawy uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy. W skład kosztów weszły: uiszczony wpis 400 zł, opłata radcy prawnego 2400+ 17=2817 zł.