Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Bożena Suleja, Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej Ordynacja podatkowa) decyzją z dnia [...] roku (Nr [...]) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] (nr [...]) określającą A SA z siedzibą w K. (dalej zwana stroną) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu podano, iż organ I instancji za przedmiot opodatkowania uznał: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m2 w stosunku do których zastosowano stawkę podatkową w

wysokości 18 zł/m2; budowle, których wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, wynosiła [...] zł. i wobec, których zastosowano stawkę podatkową w wysokości 2% tej wartości; grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 w stosunku do których zastosowano stawkę podatkową w wysokości 0,66 zł/m2; budynki mieszkalne o powierzchni [...] m2 w stosunku do których zastosowano stawkę podatkową w wysokości 0,54 zł/m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 w stosunku do których zastosowano stawkę podatkową w wysokości 0,20 zł/m2.

Organ I instancji wskazywał, iż złożona przez stronę deklaracja podatkowa jest nieprawidłowa, albowiem nie obejmuje wszystkich, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budowli strony, w tym jej dróg prywatnych. Budowle te zostały zlokalizowane na gruntach, które w ewidencji gruntów i budynków nie zostały sklasyfikowane jako drogi, co w ocenie organu I instancji nie pozwala uznać ich za drogi wewnętrzne. Tymczasem tyko ciągi komunikacyjne ulokowane na gruntach sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako drogi nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ze względu na obowiązujące w roku 2006 brzmienie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm. dalej u.p.o.l.). Organ I instancji podkreślał, że w ewidencji gruntów i budynków użytki gruntowe, na których zlokalizowane zostały drogi publiczne albo drogi wewnętrzne w rozumieniu ustawy o drogach publicznych stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38 poz. 454) oznacza się symbolem "dr", natomiast grunty, na których zlokalizowano budowle strony oznaczone zostały symbolem B albo Ba. Organ I instancji stwierdził, że ze względu na brzmienie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 roku Nr 240 poz. 2027 ze zm.) w sprawie podatkowej jest związany danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie prawa materialnego na skutek opodatkowania budowli drogi i oświetlenia, znajdujących się na gruntach nieoznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako drogi. Zdaniem strony art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ma zastosowanie do uiszczania podatku od nieruchomości w takim zakresie, w jakim na ewidencję gruntów i budynków powołuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Przytaczając orzeczenia sądów administracyjnych strona stwierdziła, że brak sklasyfikowania dróg wewnętrznych na terenie zakładu produkcyjnego symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków nie przesądza o tym, iż drogi te powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Zdaniem strony organ I instancji powołując się na załącznik do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w myśl którego "grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogami w rozumieniu w/w rozporządzenia" pominął dalszą część tego przepisu, zgodnie z którym "grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego". Strona podkreślała, że drogi dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców są drogami wewnętrznymi. Zdaniem strony art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera odesłania do ewidencji gruntów i budynków, zatem organ podatkowy zobowiązany jest stwierdzić faktyczne istnienie dróg w terenie, niezależnie od danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Strona zarzuciła też decyzji organu I instancji posługiwanie się nieznanym ustawodawcy pojęciem drogi prywatnej.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta B. wskazując, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, a także budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami tego podatku, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są m.in. osoby prawne będące właścicielami, czy też użytkownikami wieczystymi gruntów oraz obiektów budowlanych. Organ odwoławczy powołał się przy tym na treść art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny i wskazał, iż grunty są to części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności. Natomiast definiując pojęcie budynków zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych SKO wskazało, iż są to obiekty budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, które są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadające fundamenty i dach. Organ podawał także, iż budowle, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy, są to obiekty budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędące budynkami lub obiektami małej architektury, a także urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektami budowlanymi, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazywał, iż w myśl art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu nadanym art. 2 ustawy z dnia 14 listopada 2003 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw Dz. U. Nr 200 poz. 1953) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały w roku 2006 pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Dokonując wykładni tego przepisu organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) drogi bezspornie wchodzą w zakres definicji zwrotu "budowle". Aby jednakże stwierdzić, czy obiekt budowlany jest drogą w rozumieniu tej ustawy i czy w związku z tym nie podlegał w 2006 roku opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, należało zdaniem organu II instancji odnieść się do przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2086 ze zm.). Prezentując stanowisko w sprawie SKO odwołało się także do wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2006 roku (sygn. akt VII SA/Wa 90/06, opubl. LEX nr 283071) i stwierdziło, że drogą w myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Pasem drogowym, zgodnie z art. 4 pkt 1 pkt 1 ww. ustawy, jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Organ odwoławczy wskazywał także, iż droga jest budowlą, zaś pas drogowy to grunt. Z treści art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych wynika wprost, że drogą będzie tylko taka budowla, która zlokalizowana jest na gruncie pasa ruchu drogowego. Nie każdy więc ciąg komunikacyjny może być uznany za drogę. SKO wskazywało także, iż w myśl art. 2 ust 1 ustawy o drogach publicznych, drogi ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na krajowe, wojewódzkie, powiatowe oraz gminne. Drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, w świetle art. 8 ust. 1 tej ustawy są drogami wewnętrznymi. Przy tej okazji organ odwoławczy podkreślał, iż z uwagi na to, że ustawodawca w treści art. 4 pkt 1 i 2 nie zastrzegł, że definicja pasa drogowego oraz drogi dotyczy tylko dróg publicznych to stwierdzić należy, że idzie tu o wszystkie drogi, w tym wewnętrzne.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano także, iż drogą, tak publiczną jak i wewnętrzną, jest tylko taka budowla, która zlokalizowana jest na gruncie pasa drogowego. Uznanie, że droga może być zlokalizowana na gruncie nie będącym pasem drogowym oznaczałoby pominięcie części art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, wedle którego pas drogowy to grunt "w którym są zlokalizowane droga" jak również pominięcie części art. 4 pkt 2 tej ustawy, w której stwierdza się, że za drogę uważa się budowlę "zlokalizowaną w pasie drogowym". Dla poparcia prezentowanego sposobu wykładni organ odwoławczy przywołał poglądy doktryny, podkreślając m. in. że w procesie wykładni należy ustalać znaczenie przepisów prawa w taki sposób, by żadne ich fragmenty nie okazały się zbędne" (zob. J. Nowacki, Z. Tobor, Wstęp do prawoznawstwa, Kraków 2000, s. 194).

Odnosząc się do zarzutów strony odwołującej, organ II instancji wskazywał, iż informacje dotyczące gruntów, w tym rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zawiera ewidencja gruntów i budynków. Użytki gruntowe wykazane w tej ewidencji dzielą się na grupy określone w § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków. SKO podkreślał, iż zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a, rozporządzenia drogi - oznaczone symbolem "dr" - zaliczane są do terenów komunikacyjnych, które to zaliczane są do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. W świetle § 68 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia odrębną od terenów komunikacyjnych kategorię gruntów stanowią tereny przemysłowe, oznaczone symbolem - Ba oraz zurbanizowane tereny niezabudowane, oznaczone symbolem - Bp. Zdaniem SKO podkreślenia wymaga także to, iż z ust. 3 pkt 7 załącznika nr 6 do ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa wynika, że do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się jedynie grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia i wlicza się je do przyległego do nich użytku gruntowego. Grunty te nie są pasami drogowymi, a co za tymi idzie ciągi zapewniające komunikację poszczególnych nieruchomości nie są drogami wewnętrznymi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, albowiem wprost z treści ust. 3 pkt 7 ww. załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa wynika, że jeżeli zlokalizowaną na gruncie budowlą są drogi wewnętrzne, to grunt ten oznacza się symbolem "dr". Zdaniem organu odwoławczego z uwagi na powyższe jeżeli budowla nie jest drogą wewnętrzną albo drogą publiczną, to użytek gruntowy, na którym jest zlokalizowana, nie może być oznaczony w ewidencji gruntów symbolem "dr".

SKO podkreślało, iż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowią podstawę wymiaru podatków wskazując, iż z dorobku orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że "dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy akcentował, iż podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji i wskazywał, iż w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe" (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07, W: LEX nr 490966). Organ odwoławczy podkreślał, iż jeżeli w ewidencji gruntów i budynków nie zostanie stwierdzone, że grunty są drogami, to nie można ich uznać za pasy drogowe, a zlokalizowanych na nich ciągów komunikacyjnych za drogi wewnętrzne i wskazywał, iż organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się co do jej powierzchni czy rodzaju. Zdaniem organu kwestionowanie tych danych może odbywać się tylko i wyłącznie w odrębnym postępowaniu i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucać organom podatkowym błędnych ustaleń faktycznych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Gl 559/07, W: LEX nr 478675, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 736/08, W: LEX nr 483130).

Zdaniem SKO w toku wykładni pojęć "pas drogowy" oraz "droga", nie można uwzględniać potocznego znaczenia tych wyrażeń, a pojęcia te należy rozumieć według definicji legalnych, zawartych w ustawie o drogach publicznych. Droga musi być budowlą, zaś pas drogowy stanowi grunt, na którym ta budowla jest zlokalizowana. Wymóg budowli muszą spełniać również drogi wewnętrzne, bowiem i one zostały zdefiniowane w ustawie o drogach publicznych. Jeżeli grunty, na których budowle te zostały zlokalizowane nie zostały sklasyfikowane w stosownej ewidencji symbolem "dr", to nie można twierdzić, że są to drogi wewnętrzne. Organ odwoławczy podkreślał, że gdyby tak było, to zostałyby one oznaczone w ewidencji gruntów i budynków wspomnianym symbolem, albowiem przepisy rozporządzenia odwołują się wprost do ustawy o drogach publicznych i wskazywał, iż jeżeli dany grunt stanowi pas drogowy zabudowany drogą w ujęciu tej ustawy, to powinien być sklasyfikowany w stosownej ewidencji jako droga (dr). Dotyczy to także dróg wewnętrznych (por. wyroki NSA: z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1066/08, niepubl., z dnia 27 maja 2008 roku, sygn. akt II FSK 483/07, niepubl., z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 652/08, niepubl., z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt II FSK 854/08, niepubl.).

Z uwagi na powyższe SKO stwierdziło, że w stanie prawnym obowiązującym w roku 2006 nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budowle dróg położonych w granicach pasów drogowych ujętych w ewidencji gruntów i budynków jako drogi i oznaczonych symbolem "dr", natomiast budowle usytuowane na gruntach nie oznaczonych w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem SKO za przyjęciem takiej wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przemawia, treść tego przepisu, która nakazuje nieopodatkowywać podatkiem od nieruchomości swoistej całości, jaką tworzą pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Organ odwoławczy podkreślał także, iż gdyby zamiarem ustawodawcy było nieobjęcie zakresem opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli jakichkolwiek ciągów komunikacyjnych, w tym nie zlokalizowanych w pasach drogowych, to w przepisie tym nie zamieszczono by łączników "wraz", "oraz". Taka konstrukcja przepisu wskazuje, że idzie tu tylko o drogi zlokalizowane w pasach drogowych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a inne ciągi komunikacyjne nie mieszczą się w zakresie hipotezy tego przepisu.

Odnoszą się do podstawy opodatkowania oraz wysokości stawek organ odwoławczy podkreślał, iż są one zgodne z obowiązującym prawem, w tym uchwałą Nr XLVII/516/2005 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 28 listopada 2005 roku

w sprawie wysokości stawek, zwolnień, wzorów formularzy w podatku od nieruchomości i wysokości stawek w podatku od posiadania psów obowiązujących na terenie miasta Będzina od 1 stycznia 2006 roku (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2005 r. Nr 144 poz. 3771).

W decyzji organu odwoławczego podkreślono także, iż myśl art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych osoby prawne są obowiązane składać w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru oraz wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, stosownie do art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wydaje decyzję, w której określa wysokość tego zobowiązania podatkowego.

Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy SKO stwierdzało, że w dniu 28 sierpnia 2009 r. A SA złożyło deklarację korygującą w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2006, dotyczącą nieruchomości położonych w B. przy ul. [...], wykazując zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł. Organ odwoławczy podawał, iż strona w ww. deklaracji wykazała: budynki mieszkalne o powierzchni [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m2; budowle, których wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, wynosiła [...] zł, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni [...] m2.

Organ odwoławczy wskazywał, iż z akt sprawy wynika, że aktywach strony ujęto budowle o wartości początkowej ustalonej na dzień 1 stycznia 2006 roku w kwocie [...] zł., które w ocenie strony nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w 2006 roku i z tej przyczyny nie zostały wykazane w deklaracji podatkowej (załącznik do wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości - wykaz budowli dróg wewnętrznych). Budowle te to oświetlenie terenu wartości początkowej ustalonej na dzień 1 stycznia 2006 roku w kwocie [...] zł. oraz jezdnia, parkingi, chodnik – ujęte w ewidencji środków trwałych jako drogi i place o wartości początkowej ustalonej na dzień 1 stycznia 2006 roku w kwocie [...] zł. Organ odwoławczy stwierdził, iż budowle te zlokalizowane są na terenie B, a z ewidencji gruntów i budynków wynika, że objęte kartą mapy B. [...] działki oznaczono symbolem Bp, co w świetle § 68 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków oznacza, że są to zurbanizowane tereny niezabudowane. Pozostałe działki objęte kartą mapy B. [...] oznaczono w ewidencji gruntów i budynków symbolem Ba, co w świetle § 68 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia oznacza, że są to tereny przemysłowe. Organ odwoławczy podkreślał, iż w ten sam sposób w ewidencji gruntów i budynków oznaczono wszystkie działki objęte kartą mapy B. [...], a także część działek objętych kartą mapy B. [...] oraz wskazywał, iż pozostałe działki objęte kartą mapy B. [...] sklasyfikowano w ten sposób, że działkę [...] oznaczono symbolami PsV, co w świetle § 68 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia oznacza, że są to pastwiska trwałe oraz symbolem ŁV, co w świetle § 68 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia oznacza, że są to łąki trwałe. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy podkreślał, iż żadna z działek obejmujących użytki gruntowe, na których zlokalizowano B, a więc również oświetlenie terenu oraz jezdnie, parking i chodnik nie została oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr", co w świetle § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a, ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków nakazuje stwierdzić, że nie są to pasy drogowe w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

W uzasadnieniu SKO podano, iż dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono, że obiekty budowlane w postaci oświetlenia terenu oraz jezdni, parkingu i chodnika nie są budynkami czy też obiektami małej architektury, wobec tego są budowlami w rozumieniu prawa budowlanego, a to z uwagi na to, że budowle te nie były położone na gruntach objętych pasami drogowymi, albowiem znajdujące się pod nimi grunty nie zostały oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr", nie są ani drogami publicznymi ani wewnętrznymi. W ocenie organu odwoławczego budowle te nie mieściły się w zakresie hipotezy art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dlatego też podlegały w 2006 roku opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślał, iż ww. budowle były zlokalizowane na terenach przemysłowych oraz zurbanizowanych terenach niezabudowanych i w żadnej części nie zostały zlokalizowane na terenach komunikacyjnych.

Zdaniem organu odwoławczego skoro w deklaracji za rok 2006 strona wykazała podstawę opodatkowania budowli w kwocie [...] zł, która nie zawierała wartości oświetlenia terenu oraz jezdni, parkingu i chodnika w łącznej kwocie [...] zł, to podstawa opodatkowania tych budowli, po zaokrągleniu do pełnych złotych, w myśl § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 roku w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, dokonywania zaokrągleń oraz zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 240 poz. 2063), powinna łącznie wynosić [...] zł., a podatek od nieruchomości za rok 2006 wynosił [...] zł., co wobec wykazania przez stronę w deklaracji podatkowej za 2006 r. wysokości zobowiązania podatkowego w kwocie niższej tj. [...] zł. obligowało, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji do wydania decyzji określającej nową wyższą jego wysokość.

Organ II instancji odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdzał także, iż budowle znajdujących się na gruntach nieoznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako drogi nie mogą być lokowane w zakresie hipotezy art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i podkreślał, iż niepodlegające opodatkowaniu drogi muszą być zaliczone do którejś z kategorii dróg publicznych albo być drogą wewnętrzną. W każdym przypadku idzie tu tylko o te drogi, które położone są na gruntach pasów drogowych. Pasy drogowe w ewidencji gruntów i budynków oznaczane są symbolem "dr". Zdaniem organu skoro znajdujące się w posiadaniu strony ciągi komunikacyjne nie leżą w granicach pasów drogowych oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako drogi, to nie można uznać ich za drogi publiczne czy też za drogi wewnętrzne. Z tej też przyczyny nie mogą zostać wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu strony, wedle którego art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ma zastosowanie do podatku od nieruchomości w takim zakresie, w jakim na ewidencję gruntów i budynków powołuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, organ odwoławczy stwierdził, że przyjęcie takiego założenia prowadziłoby do wniosku, iż przepis ten jest zbędny. Zdaniem organu odwoławczego ustawodawca nie formułowałby nakazu stosowania ewidencji gruntów i budynków w dwóch różnych ustawach, jeżeli tylko jedna z nich stanowiłaby ku temu podstawę prawną.

Odnosząc się do zarzutu strony, wedle którego brak sklasyfikowania dróg wewnętrznych na terenie zakładu produkcyjnego symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków nie przesądza o tym, że drogi te powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości organ odwoławczy stwierdzał, że w świetle art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej oraz 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne tylko dane pochodzące z ewidencji gruntów i budynków stanowić mogą podstawę wymiaru podatku. Skoro z ewidencji tej wynika, że budowle znajdujące się w posiadaniu strony nie znajdują się na gruntach oznaczonych symbolem dr, to nie są to drogi, publiczne czy też wewnętrzne. O tym, że budowle strony nie są drogami świadczy kwalifikacja znajdujących się pod nimi gruntów w ewidencji gruntów i budynków. Ponieważ ewidencji tej przysługuje domniemanie zgodności z prawdą, a w odrębnym postępowaniu nie obalono tego domniemania, organy podatkowe rekonstruując podstawę faktyczną rozstrzygnięcia podatkowego zobowiązane są opierać się na danych pochodzących z tej ewidencji.

Odnosząc się do zarzutu strony, zdaniem której powołując się na załącznik do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, organ I instancji pominą część przepisu, zgodnie z którym "grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego" organ odwoławczy stwierdził, że treść ta została przytoczona na stronie 4 uzasadnienia organ odwoławczy podkreślał, iż organ I instancji nie pominął tej części stosowanego przepisu, jednakże jak ustalono, w świetle ust. 7 lit. a załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa, grunty, na których zlokalizowano drogi wewnętrzne w rozumieniu ustawy o drogach publicznych oznacza się symbolem "dr". Nie będących zaś drogami wewnętrznymi w rozumieniu tej ustawy ciągów komunikacyjnych nie wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Nie są to grunty pasów drogowych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. W ocenie organu odwoławczego przyjęcie stanowiska strony zmuszałoby do stwierdzenia, że w przepis ust. 7 lit. a załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa jest wewnętrznie sprzeczny. Ponieważ w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych drogami wewnętrznymi są w szczególności drogi dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, a przepis ust. 7 lit. a załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa wyraźnie nakazuje położone pod nimi grunty oznaczyć symbolem "dr", to nie można stwierdzić, że są to jednocześnie grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację poszczególnych nieruchomości, których nie oznacza się symbolem "dr" lecz wlicza do użytku gruntowego. Grunty te nie są drogami w rozumieniu tego rozporządzenia, jak też nie są pasami drogowymi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Gdyby tak było, to musiałyby być oznaczone symbolem "dr". Zdaniem organu odwoławczego skoro budowle te nie są drogami wewnętrznymi, to znajdujące się pod nimi grunty należy oznaczyć tak, jak oznaczone są przylegające do nich użytki gruntowe. Skoro grunty te nie są pasami drogowymi, to też zlokalizowane na nich budowle w postaci jezdni, parkingów, chodników i oświetlenia, nie są drogami czy też urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu.

Odnosząc się do zarzutu strony, wedle którego drogi dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców są drogami wewnętrznymi, które nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ze względu na art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ odwoławczy stwierdził, że pomiędzy przepisami ustawy o drogach publicznych, a ustawą prawo geodezyjne i kartograficzne zachodzi ścisły związek i wskazywał, iż do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się tylko te grunty, które znajdują się w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Skoro w ewidencji gruntów i budynków, na których znajdują się budowle, nie oznaczone jako drogi to znaczy, że użytki te nie są pasami drogowymi, a zlokalizowane na nich budowle nie są drogami.

Odnosząc się do zarzutu strony co do posługiwania się przez organ I instancji nieznanym ustawodawcy pojęciem drogi prywatnej organ odwoławczy stwierdził, że użycie tego zwrotu miało na celu przeciwstawienie dróg, o których stanowi ustawa o drogach publicznych, a więc dróg publicznych i dróg wewnętrznych ciągom komunikacyjnych, które tymi drogami nie są. Celem odróżnienia tych budowli, organ I instancji posłużył się określeniem "drogi prywatne", co zapożyczone zostało z przytoczonego przez ten organ orzecznictwa sądów administracyjnych.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku (Nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] (nr [...]) określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie [...] zł. skargę złożyło A SA w K. (dalej zwane stroną skarżącą).

W uzasadnieniu skargi kwestionowano zasadność decyzji SKO w części określającej wartość budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za rok 2006. Zdaniem skarżącego podstawa opodatkowania budowli winna wynosić [...] zł., a to z uwagi na fakt, iż budowle drogi i oświetlenia o łącznej wartości [...] zł nie podlegały w 2006 roku opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006. Strona skarżąca podawał, iż powołując się na wskazany wyżej przepis spółka wraz z wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2009 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie [...] zł, złożyła deklarację korygującą podatek od nieruchomości za rok 2006 na kwotę [...] zł, wyłączając z przedmiotów opodatkowania budowle drogi i oświetlenia, a organ podatkowy I instancji stwierdził, iż wysokość zobowiązania podatkowego za 2006 rok jest inna niż wykazana w złożonej deklaracji i w związku z tym, ww. decyzją określił inną niż wskazana przez stronę wysokość przedmiotowego zobowiązania tj. na kwotę [...] zł.

Skarżąca podkreślając, iż nie zgadza się z stanowiskiem organów podatkowych wskazywała, iż zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006 - "opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu", wskazując jednocześnie, że z uwagi na brak definicji pasa drogowego oraz drogi w w/w ustawie, należało odwołać się do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j . Dz. U. z 2004 nr 204 poz. 2086 ze zm.). Jak wynika z definicji zawartej w art. 4 pkt 2 przedmiotowej ustawy, za drogę uważa się "budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym". Skarżąca podkreślała także, iż art. 8 pkt 1 ww. ustawy definiuje drogi wewnętrzne jako "drogi niezaliczane do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe". Zdaniem skarżącej pominięcie słowa "publiczne" w odniesieniu do dróg w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych spowodowało, iż wyłączono z opodatkowania podatkiem od nieruchomości również drogi wewnętrzne, w tym chodniki oraz oświetlenie jako mieszczące się w kategorii dróg.

W skardze podkreślano, iż prezentowane stanowisko znajduję potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym przytaczając fragmenty wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18. 01. 2007 r. (sygn. akt l SA/Ol 582/06), wskazywano m. in. iż "Patrząc z punktu widzenia reguł wykładni językowej na treść art. 2 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy obowiązującej w roku 2005 stwierdzić należy, że z mocy ustawy nie podlegają opodatkowaniu nieruchomości stanowiące pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. W świetle powyższych ustaleń i rozważań nie można podzielić poglądu, że od stycznia 2004 r. w dalszym ciągu wyłączone są z opodatkowania tylko drogi publiczne, które spełniają określone wymagania techniczne. Takie stanowisko jest niezgodne z nowym brzmieniem art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie ulega wątpliwości, że zakres wyłączenia z opodatkowania został rozciągnięty również na drogi inne niż

publiczne."

W dalszej części skargi powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17. 01. 2008 r. (sygn. akt I SA/Wr 1440/07), podkreślano, iż Sąd uznał, że w latach 2004-2006 wyłączenie z opodatkowania obejmowało też drogi wewnętrzne na dowód czego przywoływano obszerny fragment uzasadnienia podając m. in., iż "(...) bezsporne pomiędzy stronami stało się w wyniku postępowania odwoławczego, że drogi wewnętrzne nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w latach 2004-2006 na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, (...), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu."

Strona skarżąca odwoływała się także do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia z 17. 04. 2003 r. (sygn. akt l SA/Gd 1058/02), podając, iż Sąd stwierdził m. in., iż "Budowle oświetlenia dróg stanowią element składowy drogi jako urządzenia techniczne służące bezpieczeństwu ruchu na drogach".

Zdaniem strony skarżącej w ocenie sądów administracyjnych, bez wpływu na zwolnienie podatkowe budowli dróg wraz z obiektami związanymi z obsługą ruchu, jest sposób klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków. Strona podawała, iż ze stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wyrażonego w wyroku z dnia 6. 08. 2008 r. (sygn. akt l SA/Sz 172/08) wynika, iż "Organy podatkowe błędnie przyjęły, że brak sklasyfikowania dróg wewnętrznych na terenie zakładu produkcyjnego symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków, przesądza, iż drogi te nie podlegają wyłączeniu z opodatkowania, naruszając w ten sposób art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku pkt 3 ppkt 7) lit. a) załącznika do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W niniejszej sprawie, stosownie do art. 122 ustawy (...) Ordynacja podatkowa (...) organ podatkowy zobowiązany jest do ustalenia czy drogi wewnętrzne na terenie zakładu produkcyjnego faktycznie istnieją. Można bowiem opodatkować (wyłączyć z opodatkowania) jedynie budowle istniejące w rzeczywistości." Skarżąca podkreślała, iż podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w przytoczonym już wyroku z dnia 17. 01. 2008 r.

Strona skarżąca podkreślała także, iż powoływane przez organy przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego mają zastosowanie do uiszczania podatku od nieruchomości w takim zakresie w jakim na ewidencję gruntów i budynków powołuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, wskazując, iż stanowisko to znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych, na dowód czego przywoływała ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17. 01. 2008 r. (l SA/Wr 1440/07) podając, iż "(...) przypisanie ewidencji gruntów i budynków decydującej roli w zakresie stosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie jest działaniem prawidłowym. Ewidencja ta może być bowiem podstawą do wymiaru i poboru podatków jedynie wtedy, gdy klasyfikuje kategorię gruntów wskazanych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawodawca w art. 2 ust. 3 pkt 4 wyraźnie wskazał na różne kategorie przedmiotów opodatkowania – pas drogowy i drogę. W ewidencji gruntów i budynków nie ma symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe i dlatego art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego w tym zakresie nie może znaleźć zastosowania. Stąd też przedmiotem ustaleń powinno być istnienie na gruncie budowli drogi, gdyż jedynie w tym przypadku można mówić o gruncie jako o pasie drogowym. Ewidencja gruntów i budynków, jak wskazuje już jej nazwa, nie jest również dokumentem obejmującym budowle, w tym drogi. Są tam zawarte dane dotyczące gruntów i budynków, a nie budowli. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajduje się budowla, np. droga ( R. Dowgier, L. Etel, glosa do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2007 r. l SA/Ol 582/06, Finanse Komunalne 2007/3/49, W: Lex nr publ. 58263 )."

Strona skarżąca dla poparcia głoszonych twierdzeń przywoływał także fragment z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27. 05. 2008 r. (sygn. akt II FSK 483/07) podając, iż: "Tymczasem nie sposób utożsamiać pojęć "droga", "pas drogowy" oraz grunty, albowiem rozróżnia je ustawodawca na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) w § 68 ust. 3 pkt 4 wskazano, że grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m. in. na tereny komunikacyjne, w tym drogi, oznaczone symbolem - dr. Nie ma w nim wymienionego pojęcia "pas drogowy". Już tylko z tego powodu brak jest podstawy prawnej do stosowania do wyłączenia z opodatkowania przedmiotów, określonych w art. 2 ust. 3 pkt 4 upol, przepisów art. 21 ustawy z dnia 27 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne" oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16. 10. 2009 r. (sygn. akt II FSK 784/08), w którym m. in. wskazano, iż: "W rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków w § 68 ust. 3 pkt 4 wskazano, że grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m. in. na tereny komunikacyjne, w tym drogi, oznaczone symbolem - dr. Nie ma w nim wymienionego pojęcia "pas drogowy". Już tylko z tego powodu brak jest podstawy prawnej do stosowania do wyłączenia z opodatkowania przedmiotów określonych w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., przepisów art. 21 u.p.g.k. (por. L. Etel, R. Dowgier, glosa do wyroku WSA w Olsztynie z 18 stycznia 2007 r., l SA/Ol 582/06, Finanse Komunalne 2007, nr 3, str. 52; wyrok NSA z 27 maja 2008 r., II FSK 483/07, niepubl.; wyrok WSA w Szczecinie z 23 lipca 2007 r., l SA/Sz 171/08, niepubl.; pismo Urzędu Miasta w Krakowie z 21 października 2008 r., PD-06-2.GK.31100/2.08, niepubl.)."

Odnosząc się do przywoływanych przez organy obu instancji twierdzeń opartych na przepisach ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29. 03. 2001 r., zgodnie z którymi grunty pod drogami winny być oznaczone symbolem "dr", a to z uwagi na treść ust. 3 pkt 7 załącznika nr 6 do tegoż rozporządzenia "do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych", strona skarżąca podkreślała, iż jak dalej czytamy w powołanym przepisie - "Grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego". Zdaniem strony skarżącej organ II instancji błędnie wywodzi, iż "grunty te nie są pasami drogowymi, a co za tym idzie ciągi zapewniające komunikację poszczególnych nieruchomości nie są drogami wewnętrznymi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych". Zdaniem strony skarżącej z ustawy o drogach publicznych wynika jednoznacznie, iż "drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych oraz dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców są drogami wewnętrznymi", przy czym grunty te pod wewnętrzną komunikacją gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w myśl ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa, gdyż wlicza się je do przyległego do nich użytku gruntowego. Zdaniem skarżącej z obu aktów prawnych wynika łącznie i jednoznacznie, że drogi dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców są drogami wewnętrznymi, jednakże nie muszą mieć one oznaczenia "dr".

Zdaniem strony skarżącej drogi będące przedmiotem sporu należy określać zgodnie z definicją dróg zawartą w ustawie o drogach publicznych z zastrzeżeniem wynikającym z w/w rozporządzenia, co oznacza, iż grunty pod takimi drogami wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Za logiką takiego rozumowania przemawia fakt, iż zarówno drogi dojazdowe do obiektów jak i same obiekty zlokalizowane są razem na tych samych działkach. W sytuacji wydzielenia działek gruntu zajętych wyłącznie przez drogi dojazdowe do obiektów, należałoby je oznaczyć symbolem "dr" zgodnie z ich faktycznym przeznaczeniem. Nie ma jednakże potrzeby wydzielania działek specjalnie pod drogi użytkowane wyłącznie przez stronę, a bez wydzielenia działki mają oznaczenie zgodne z ich przeważającym wykorzystywaniem czyli "Ba" lub "Bp".

W skardze wskazywano, iż ustawa o drogach publicznych dzieli drogi na różne kategorie dróg publicznych oraz drogi wewnętrzne. Zdaniem skarżącego, każdy ciąg komunikacyjny służy prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze ruchu w mniejszej lub większej skali, a zatem jest drogą (publiczną lub wewnętrzną) i to niezależnie od oznaczenia użytku gruntu, na którym jest zlokalizowany. Podkreślono, przy tym, iż żaden przepis prawny nie wprowadza dodatkowej kategorii "drogi prywatnej", gdyż nie ma takiej potrzeby, bo drogi są albo publiczne albo wewnętrzne, a że te wewnętrzne są najczęściej własnością prywatną osób lub podmiotów, nie ma to dla charakteru i wykorzystywania drogi żadnego znaczenia. Zdaniem strony skarżącej zgodnie z brzmieniem w latach 2004-2006 art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z pominięciem tam słowa "publiczne", każda droga nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Budowla drogi zawsze służy prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze ruchu i nie zmienia swojego charakteru w zależności od użytku gruntowego, na którym jest zlokalizowana. Z uwagi na powyższe w ocenie strony skarżącej zasadne jest uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzielając stanowisko skarżącej, wedle którego pominięcie w przepisie art. 2 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych słowa "publiczne" oznaczało wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości również dróg wewnętrznych, o których stanowi ustawa o drogach publicznych, nie podzieliło jednak zdania strony, wedle której brak oznaczenia ciągów zapewniających komunikację poszczególnych nieruchomości na terenie zakładu produkcyjnego symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków nie przesądza o tym, iż drogi te powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego stanowisko to nie daje się pogodzić z treścią art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a to ze względów juz wyrażonych w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do przywołanego przez stronę orzecznictwa sądów administracyjnych Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że od końca 2009 roku prezentowana w tych orzeczeniach teza, wedle której brak sklasyfikowania dróg wewnętrznych na terenie zakładu produkcyjnego symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków nie przesądza o tym, iż drogi te powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości, nie znajdowała już aprobaty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oprócz przytoczonych orzeczeń tego sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (zob. wyroki NSA: z dnia 8 grudnia 2009 roku, sygn. akt II FSK 1066/08, niepubl., z dnia 27 maja 2008 roku, sygn. akt II FSK 483/07, niepubl., z dnia 1 października 2009 roku, sygn. akt II FSK 652/08, niepubl., z dnia 29 października 2009 roku, sygn. akt II FSK 854/08, niepubl.), Kolegium zwracało uwagę na kolejne, zapadłe po jej wydaniu orzeczenia NSA, podając przy tym, iż w wyroku z dnia 3 grudnia 2009 roku (sygn. akt II FSK 1048/08, niepubl.) oraz w wyroku z dnia 8 grudnia 2009 rok (sygn. akt II FSK 1066/08, niepubl.) NSA stwierdził, że jeżeli grunty nie zostały sklasyfikowane w stosownej ewidencji symbolem "dr", to nie może być mowy, aby zlokalizowane były na nich drogi wewnętrzne, podlegające wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości. SKO akcentowało, iż w drugim z przywołanych orzeczeń NSA stwierdził, że jest to pogląd dominujący w orzecznictwie tego Sądu.

Na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze podkreślając, iż podatek od nieruchomości winien odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy. W ocenie pełnomocnika skarżącej spółki kierowanie się tylko i wyłącznie brzmieniem art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, de facto oznacza fikcyjny wymiar podatku od nieistniejącego stanu rzeczy, gdyż przedmiotowe drogi nie wykazane w ewidencji gruntów istnieją w rzeczywistości. Pełnomocnik podkreślał także, iż fakt posiadania przez stronę skarżącą tzw. dróg wewnętrznych pozostawał w sprawie poza sporem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej również p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami, zdaniem Sądu - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istota sporu sprowadza się do oceny tego, czy zasadnie organy podatkowe określając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006 przyjęły, iż niewykazane w ewidencji gruntów i budynków – budowle tzw. dróg wewnętrznych (jezdnia, parking, chodnik) i oświetlenie będące w posiadaniu skarżącej spółki, a znajdujące się na terenie B w B. stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a co w konsekwencji winno skutkować ustaleniem innej niż podana w deklaracji podstawa opodatkowania.

Strona skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem organów podatkowych wskazywała, iż zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu oraz akcentował, że z uwagi na brak definicji pasa drogowego oraz drogi w w/w ustawie, należało odwołać się do ustawy o drogach publicznych i uznać, iż będące jej własnością budowle są drogami wewnętrznymi, co z uwagi na pominięcie słowa "publiczne" w odniesieniu do dróg w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oznaczało wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotowych dróg, w tym chodników oraz oświetlenia jako mieszczących się w kategorii dróg wewnętrznych. Sporne jest także to, czy organ podatkowy określający wysokość zobowiązania podatkowego jest związany danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga to, że jako podstawę ustalenia stanu faktycznego sprawy dla podjęcia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w toku całego postępowania, w tym w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a także stanowisko prezentowane przez stronę skarżącą w toku całego postępowania. W ocenie Sądu brak jest uzasadnionych podstaw do ponownego przedstawiania, po części tylko spornego stanu faktycznego sprawy nakreślonego powyżej przy okazji omawiania podjętych rozstrzygnięć jak i stanowiska strony skarżącej.

Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd podzielając w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji SKO stwierdza, iż organy obu instancji zasadnie przyjęły, że będące przedmiotem sporu budowle dróg wewnętrznych oraz oświetlenie z uwagi na brak ich ujęcia w ewidencji gruntów i budynków jako drogi ("dr") podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości W sprawie bezspornym jest bowiem, iż grunty na których zlokalizowane zostały przedmiotowe budowle strony skarżącej oznaczone zostały symbolami Bp, Ba, PsV i ŁV. Sąd podkreśla, iż żadna z działek obejmujących grunty, na których zlokalizowano B nie została oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr".

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej prezentowanych na etapie postępowania odwoławczego oraz w skardze, Sąd mając na uwadze charakter sprawy, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji i oceniając stanowisko zajęte w sprawie przez organy podatkowe wskazuje, iż sam charakter przepisu art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych determinuje jego interpretację. Otóż zawarte w nim zwolnienie z podatku (nie wyłączenie spod ustawy), przedmiotowo mieści się w zakresie opodatkowania, co oznacza, iż co do zasady przedmiot ten jest objęty opodatkowaniem. Nie można zatem rozdzielać wymiaru podatku od ustalenia przedmiotu opodatkowania.

Sąd podkreśla jednak przede wszystkim to, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podzielając w tym względzie pogląd organów obu instancji Sąd wskazuje, iż ustalenie obowiązku w podatku od nieruchomości następuje w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni jak również i to, że dane te są wiążące dla organu podatkowego. Zaakcentowania wymaga to, iż pogląd ten znajduje oparcie w bogatym i ugruntowanym w istocie od lat orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004r., sygn. akt III SA/Wa 3016/03; WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2006r., sygn. akt. I SA/Gd 348/04; NSA: z dnia 15 listopada 1994r., sygn. akt SA/Ka 2592/93; z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94; z dnia 18 maja 1994r., sygn. akt III SA 1685/93). Podkreślenia przy tym wymaga m. in. to, że ewidencja gruntów i budynków stanowi urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2004r., sygn. akt III SA/Wa 257/04; z dnia 5 października 2005r., sygn. akt SA/Wa 1718/05, z dnia 7 lipca 2005r., sygn. akt III SA/Wa 1206/05).

Sąd podkreśla w tym miejscu, że z osadzenia zwolnienia o jakim mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w przedmiotowym zakresie objętym tą ustawą wynika, iż zwolnienie nie dotyczy każdej drogi czy pasa drogowego w rozumieniu potocznym, ale takich, o jakich można powiedzieć, że są to budowle w rozumieniu prawa budowlanego (art. 2 ust 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 tejże ustawy), które podlegają wielu reżimom prawnym, miedzy innymi prawu geodezyjnemu i kartograficznemu. Jest bezspornym, że aby wybudować drogę, uzyskać pozwolenie na jej budowę, należy legitymować się projektem, opartym na pomiarach gruntu, a samo wytyczenie drogi skutkuje zmianami w oznaczeniu zajętego pod nią gruntu. W sytuacji niezgodności danych zawartych w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika z danymi wynikającymi z ewidencji rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Sąd podkreśla, iż organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych odmiennych ustaleń, co do przeznaczenia gruntu. Podatnik w korektach deklaracji załączonych do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wyłączył obiekty określone przez siebie jako budowle dróg i oświetlenie. W ocenie Sądu organ podatkowy zasadnie nie uznał tego, powołując się na brak stosownego oznaczenia w ewidencji.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego na okoliczność tego, co funkcjonuje u skarżącego pod pojęciem, w jego ocenie budowli dróg wyłączonych spod opodatkowania, przedstawiono wypisy z rejestru gruntów i budynków, w których teren B oznaczono symbolami Ba, Bp, PsV i ŁV, natomiast żadna z działek na której zlokalizowano przedmiotową stację uzdatniania wody nie została oznaczona w ewidencji symbolem "dr". Sąd podkreśla, że żadna ze stron nie stwierdziła, że są to oznaczenia niezgodne ze stanem rzeczywistym i wskazuje, iż stosownie do § 68 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) nie są to tereny komunikacyjne. Natomiast takie oznaczenie świadczy o tym, że w sprawie chodzi o grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację nieruchomości i jest to zgodne z twierdzeniami strony, faktem nie kwestionowanym przez organy, nieistotnym w świetle uznania za determinujące odpowiednie oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków.

Sąd odnosząc się do zarzutów skargi wskazuje, iż z zapisu w ww. rozporządzeniu wynika również, że ustawodawca odróżnia pojęcie wewnętrznej komunikacji od drogi (pasa drogowego). Za takie ustawodawca uznaje bowiem drogi publiczne: krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne oraz wymienione drogi wewnętrzne – odpowiednio do art. 2 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Tymczasem na mocy art. 2 ust 3 pkt 4 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2007 r.) z opodatkowania podatkiem od nieruchomości zwolnione były pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Sąd podkreśla, iż ten zapis nie może być interpretowany w taki sposób, że każda droga (pas drogi) w pojęciu potocznym może korzystać z przedmiotowego zwolnienia. Zapis ten dotyczy dróg (pasów drogowych), które za takie są uważane w systemie prawa – są poddane reżimowi prawnemu, w tym także w zakresie ich ewidencjonowania. Skoro zatem w ewidencji gruntów i budynków, czego nie kwestionuje strona skarżąca, sporne tereny oznaczone są symbolami: "Ba", "Bp", "PsV" i "ŁV" to zdaniem Sądu nie mogą korzystać z przywileju zwolnienia o jakim mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Mając powyższe na względzie Sąd nie stwierdził naruszenia wskazanych przez stronę skarżącą przepisów art. 2 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w latach 2004, 2005 i 2006 oraz ust. 3 pkt 7 załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454).

Odnosząc się do zarzutów skargi przyjdzie także wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają m. in. pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Sąd podkreśla, iż przy wykładni pojęć "pas drogowy" czy też "droga", nie można uwzględniać potocznego znaczenia tych wyrażeń.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 27 maja 2008 r. (sygn. akt II FSK 483/07 W: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) w zakresie stwierdzenia, że pojęcia te należy rozumieć według definicji legalnych, zawartych w ustawie o drogach publicznych. Treść art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006, została wprowadzona na mocy art. 2 w zw. z art. 13 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 200, poz. 1953), w której to noweli prawodawca równocześnie zdefiniował w/w pojęcia "pasa drogowego" i "drogi" (art. 1 pkt 3). Stanowisko to jest zgodne z dyrektywą interpretacyjną, według której w pierwszym rzędzie należy poszukiwać znaczenia danego zwrotu w języku prawnym, w szczególności definicji legalnej tego wyrażenia w akcie prawnym, w którym się znajduje, bądź w innym akcie prawnym, do którego prawodawca odsyła (zob. uchwałę NSA z dnia 29 listopada 1999 r., sygn. akt FPK 3/99, ONSA 2000 nr 2, poz. 59). Zgodnie zatem z art. 4 ustawy o drogach publicznych, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (pkt 1); natomiast droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (pkt 2). Sąd podkreśla, iż powyższe oznacza, że droga musi być budowlą, zaś pas drogowy stanowić grunt, na którym ta budowla jest zlokalizowana. Wymóg budowli muszą spełniać również drogi wewnętrzne, bowiem i one zostały zdefiniowane w ustawie o drogach publicznych. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi. Sąd podkreśla, iż art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych - zgodnie z dyrektywami wykładni systemowej wewnętrznej – należy odczytywać łącznie z art. 4 pkt 2 ww. ustawy. Z uwagi na powyższe Sąd uznaje, iż zasadnie organy obu instancji uznały, że jeżeli przedmiotowe grunty nie zostały sklasyfikowane w stosownej ewidencji symbolem "dr", to nie może być mowy o tym, aby zlokalizowane były na nich drogi wewnętrzne podlegające wyłączeniu od opodatkowania na podstawie przepisu art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l. Sąd podkreśla, że aby tak było, to musiały by one zostać oznaczone w ewidencji gruntów i budynków wspomnianym symbolem. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza także, iż stosownie do § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a) ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m.in. na tereny komunikacyjne, w tym drogi, oznaczone symbolem – "dr". Zgodnie zaś z ust. 3 pkt 7 lit. a) załącznika nr 6 ("Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych") do tego rozporządzenia, do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych (...). W ocenie Sądu wskazane zapisy rozporządzenia odwołują się wprost do ustawy o drogach publicznych, z czego wynika, że jeżeli dany grunt stanowi pas drogowy zabudowany drogą w ujęciu tej ustawy (co uzasadnia wyłącznie spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.), to powinien być sklasyfikowany w stosownej ewidencji jako droga (dr). Sąd podkreśla, iż powyższe dotyczy także dróg wewnętrznych.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, która akcentuje dalszą treść ust. 3 pkt 7 lit. a) załącznika nr 6 do wskazanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którą grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia; grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego, Sąd podkreśla, iż wbrew przekonaniu skarżącej spółki, grunty tego rodzaju nie podlegają wyłączeniu od opodatkowania na mocy w/w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Zdaniem sądu z cytowanego unormowania wynika bowiem (zob. także jego początkową część), że mowa tu jest o gruntach, które zapewniając wewnętrzną komunikację w/w nieruchomości, nie spełniają jednocześnie kryteriów pozwalających na uznanie ich za pas drogowy, w którym zlokalizowana jest droga wewnętrzna w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych (w konsekwencji nie mogą być oznaczone w ewidencji symbolem "dr"). Skład orzekający w niniejszej sprawie podkreśla przy tym, iż w całości podziela poglądy i argumentację zawartą w wyroku NSA z dnia 8. 12. 2009 r. (sygn. Akt II FSK 1066/08).

W ocenie Sądu brak było także podstaw do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego odnośnie tego, czy na przedmiotowych gruntach zlokalizowane są pasy drogowe wraz z budowlami dróg. Niezależnie od tego, iż okoliczność ta jest bezsporna przyjdzie jeszcze raz podkreślić odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej, że zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę (...) wymiaru podatków (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz zaakcentować, iż organy podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia przy "wymiarze podatku" innej jego podstawy, niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dotyczy to także, wbrew tezom skargi, znajdujących się w tej ewidencji danych dotyczących przedmiotu opodatkowania (w tym zakresie ustalenia tego, czy dany grunt podlega opodatkowaniu, czy też nie). Takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanej linii orzeczniczej (zob. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 842/05, Lex nr 242985 oraz powołane tam orzecznictwo). Sąd wskazuje, iż z w/w przepisem koresponduje (potwierdzając obowiązek z niego wynikający) treść art. 7a u.p.o.l., zgodnie z którym dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości (...) organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym (ust. 1). Ewidencja ta zawiera m.in. dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (ust. 2). W ocenie Sądu organy podatkowe nie tylko mogły, ale i w istocie powinny były poprzestać, rozstrzygając należące do ich właściwości sprawy, na analizie treści zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Odnosząc się do orzecznictwa sądów administracyjnych jakie strona skarżąca przywoływała na poparcie swoich twierdzeń, to skład orzekający wskazuje, że podobnie jak NSA w przywoływanym już wyroku z dnia 8. 12. 2009 r. nie ma wątpliwości co do prawidłowości stanowiska wyrażonego w niniejszej sprawie i podkreśla, że przedstawiony pogląd jest poglądem dominującym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Dlatego też na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.