Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. W.i M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1270/16 w sprawie ze skargi J.W. i M.W. na decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] z dnia [..] sierpnia 2016 r. nr [.]. znak: [..] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [..] w K. z dnia [..] lipca 2015 r. nr [..]; 2. zasądza od [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] na rzecz J.W. i M.W. solidarnie kwotę 1707 (tysiąc siedemset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1270/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę J.W. i M. W. na decyzję [..]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] z dnia [..] sierpnia 2016 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [..]w [..] decyzją z dnia [..] lipca 2015 r. nakazał M. W. i J. W. rozbiórkę ogrodzenia działki nr ewid. [..] w m. L.gm. M. od strony drogi wewnętrznej (nr działki [..]), będącej we władaniu Gminy, o łącznej długości 13,1 m.

Po rozpatrzeniu odwołania M.W. i J. W. [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..](dalej [..]WINB) decyzją z dnia [..] sierpnia 2016 r., wydaną na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 w związku z art. 51 z ust. 7 art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej: ustawa Prawo budowlane) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na art. 28 ust. 1, art. 29 oraz art. 30 ustawy Prawo budowlane. Analiza powyższych przepisów, a w szczególności treść art. 30 ust. 1 pkt 3 wyżej powołanej ustawy, prowadzi do konkluzji, iż budowa przez inwestora ogrodzenia na działce nr ewid. [..] od strony dz. nr ewid. [..] wymagała wcześniejszego zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Zważywszy, że działka nr ewid. [..] stanowi działkę drogową wykorzystywaną jako droga dojazdowa (ul. G.), a ze zgromadzonych materiałów nie wynika istnienie jakichkolwiek ograniczeń w dostępie do przedmiotowej drogi dla osób trzecich, [..]WINB przyjął, że stanowi ona miejsce publiczne w rozumieniu przytoczonych przepisów.

Inwestor przed przystąpieniem do zrealizowania przedmiotowego ogrodzenia dokonał zgłoszenia Staroście K. zamiaru realizacji tej inwestycji. Postanowieniem z dnia [..] lipca 2011 r. Starosta K. działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w zakresie kompletności wniosku oraz posiadanych opinii, uzgodnień i sprawdzeń w terminie do 10 sierpnia 2011 r. W odpowiedzi J. i M. W. pismem z dnia 8 sierpnia 2011 r. wskazali, że wykonanie ogrodzenia w odległości minimum 5 metrów od osi drogi nr [..] spowoduje rozmycie piaszczystej skarpy przez wodę opadową spływającą z drogi gminnej i zalewanie podjazdu ich działki, a także piwnicy domu. Starosta [..] po przesłaniu tego pisma nie wniósł sprzeciwu od przedmiotowego zgłoszenia w przepisanym terminie.

Dalej [..]WINB wskazał, że z pisma Wójta Gminy M. z dnia 23 sierpnia 2012 r., wynika, iż ogrodzenie położone na działce nr [..] wykonane na podstawie powyższego zgłoszenia narusza postanowienia obowiązującego na obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy M. nr XXX/271/2006 z dnia 20 lutego 2007 r. oraz uchwałą Nr XXXV/312/2006 z dnia 3 sierpnia 2006 r. (dalej: m.p.z.p.). Z analizy przepisów m.p.z.p., a także treści zgłoszenia należy wywieść wniosek, iż Starosta K.rozpatrując zgłoszenie z dnia 14 lipca 2011 r. winien wnieść sprzeciw w stosunku do zgłaszanego zamiaru budowy przedmiotowego ogrodzenia (w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane) z uwagi na położenie ogrodzenia niezgodnie z zapisami tego aktu prawa miejscowego. Z § 28 pkt 9 m.p.z.p. wynika bowiem obowiązek uzgodnienia z zarządcą odpowiedniej kategorii drogi m.in. lokalizacji ogrodzeń od strony drogi publicznej. Warunki określone w zgłoszeniu z dnia 14 lipca 2011 r. pozostają sprzeczne z warunkami określonymi w obowiązkowym uzgodnieniu z zarządcą drogi od której zrealizowane zostało ogrodzenie. Uzgodnienie, jakie uzyskali J. i M. W.z Urzędu Gminy M. obejmowało lokalizację ogrodzenia w odległości przynajmniej 5,0 m od osi drogi gminnej - wewnętrznej. Odległość taka wynikała z § 28 pkt 11 w zw. z w § 52 pkt 4 ppkt 7. Jednocześnie z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że ogrodzenie zostało umieszczone w mniejszej odległości od osi jezdni.

W związku z naruszeniem przez przedmiotowy obiekt postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiednie zastosowanie ma m.in. przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 ustawy Prawo budowlane, dający podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem. Analizując możliwość doprowadzenia zrealizowanego ogrodzenia do stanu zgodności z prawem stwierdzono, iż obecne usytuowanie ogrodzenia uniemożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Rozpoznając skargę od tej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że usytuowanie ogrodzenia jest sprzeczne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w § 28 pkt 11 przewiduje, że dla dróg i ciągów klasy KDD1, KDD2, KP8, KP6, dróg wewnętrznych i ciągów pieszo-jezdnych wymienionych w pkt 6 dopuszcza się lokalizację ogrodzeń na liniach rozgraniczających tych dróg, zaś w § 52 pkt 4 ustalono, że minimalna szerokość w liniach rozgraniczających dla ulic i dróg zakwalifikowanych do kategorii KDD1 - a tak właśnie oznaczona jest działka nr [..] - wynosi 10 m. Oznacza to zakaz sytuowania ogrodzeń w odległości mniejszej niż 5 metrów od osi jezdni. Plan miejscowy obowiązywał już w dacie dokonywania zgłoszenia, a zatem już wówczas zaistniała sprzeczność wykonywanych robót z zapisami planu. Zwrócił na to uwagę Starosta wzywając inwestorów postanowieniem z dnia [..] lipca 2011 r. do doprowadzenia do zgodności z ustaleniami planu miejscowego. Ponieważ inwestorzy nie wykonali tego postanowienia, należało wnieść sprzeciw od zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych, czego jednak Starosta nie uczynił.

Sąd I instancji wskazał, że jeśli inwestor dokonał zgłoszenia i organ nie wniósł sprzeciwu, inwestorowi nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej w rozumieniu przepisu art. 49 ustawy Prawo budowlane. Nie wyklucza to jednak możliwości zastosowania trybu z art. 50-51 ustawy Prawo budowlane w sytuacji gdy roboty budowlane wykonywane na podstawie zgłoszenia są niezgodne z przepisami, w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym wadliwe niewniesienie przez inny organ sprzeciwu od zgłoszenia naruszającego przepisy, a takimi przepisami są również ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wyklucza możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art. 50 i 51 ustawy.

WSA w Krakowie podzielił stanowisko organów, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie istniała możliwość doprowadzenia wykonanego ogrodzenia do stanu zgodnego z przepisami planu miejscowego i konieczne było nakazanie rozbiórki.

Sąd I instancji wskazał jednakże, iż w zaskarżonej decyzji błędnie powołano się na naruszenie § 28 ust. 9 pkt 4 m.p.z.p., który przewiduje konieczność uzgodnienia z zarządcą poszczególnych kategorii dróg lokalizacji ogrodzeń od strony drogi publicznej - podczas gdy działka nr [..] stanowi drogę wewnętrzną, a zatem obowiązek wynikający z tego przepisu nie ma w tym przypadku zastosowania. Nie zmienia to jednak oceny wyrażonej wcześniej, iż zakaz lokalizacji ogrodzeń w odległości mniejszej niż 5 metrów od osi jezdni oznaczonej na planie symbolem KDD1 jest zakazem bezwzględnie wykluczającym możliwość zalegalizowania przedmiotowego ogrodzenia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd wskazał, że organy obu instancji prawidłowo i wyczerpująco zebrały i rozważyły materiał dowodowy istotny dla rozstrzygnięcia. Nieodniesienie się do niektórych zarzutów odwołania wprawdzie miało miejsce, jednakże nie ma ono wpływu na wynik sprawy. Zarzuty te zostały bowiem powtórzone w skardze do WSA i okazały się nieuzasadnione.

Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wnieśli M. W. oraz J. W., zaskarżając wyrok w całości. W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący wnieśli także pismo z dnia 12 kwietnia 2017 r. określone jako uzupełnienie skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej oraz piśmie z 12 kwietnia 2017 r. zarzucono:

1. Naruszenie przepisów prawa procesowego:

1. art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonych decyzji, pomimo że:

1.1.1 z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynikało, że Starosta K. nie wniósł sprzeciwu od zgłoszonego zamierzenia budowlanego, a skoro tak Skarżący uzyskali prawo do wybudowania muru zgodnie ze zgłoszeniem, którego to prawa nie mogli zostać pozbawieni;

1.1.2 z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, że ogrodzenie zostało posadowione w odległości mniejszej niż 5 metrów od osi jezdni, a nawet gdyby w istocie tak było nie wynika, aby skarżący w sposób istotny naruszyli przepisy prawa budowlanego, a co więcej zaniechanie posadowienia muru akurat w miejscu, w którym on się znajduje, doprowadziłoby do zalania ich działki wraz ze znajdującym się na niej domem przez spływające wody opadowe, a dalej do zniszczenia fundamentów, elementów konstrukcyjnych a w konsekwencji do katastrofy budowlanej;

1.1.3 z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynikało, że Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego nie wstrzymał budowy po złożeniu wyjaśnień w tym organie bezpośrednio przez skarżących, w odpowiedzi na wezwania z dnia 23 sierpnia 2012 r., a w ramach tych wyjaśnień skarżący w sposób wyraźny wskazali, że posadowienie ogrodzenia zgodnie z propozycją organu, jest niemożliwe i posadowią go w innym wskazanym uprzednio organowi miejscu, z czym ten organ się zgodził i co skarżący uczynili, zatem tryb wskazany w przepisach art. przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 oraz art. 50 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane nie powinien zostać zastosowany;

2. art. 8 K.p.a. statuującego zasadę zaufania obywateli do organów władzy publicznej polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonych decyzji, pomimo że: z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynikało, że PINB nie wstrzymał budowy po złożeniu wyjaśnień w tym organie bezpośrednio przez skarżących, w odpowiedzi na wezwania z dnia 23 sierpnia 2012 r., a w ramach tych wyjaśnień skarżący w sposób wyraźny wskazali, że posadowienie ogrodzenia zgodnie z propozycją organu, jest niemożliwe i posadowią go w innym wskazanym uprzednio organowi miejscu, z czym ten organ się zgodzi), i co skarżący uczynili, zatem tryb wskazany w przepisach art. przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 oraz art. 50 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane nie powinien zostać zastosowany.

2. Naruszenie przepisu prawa materialnego:

2.II.1 naruszenie art. 30 ust. 5 i 4 ustawy Prawo budowlane przez błędne przyjęcie, że dopuszczalne jest wydanie decyzji o nakazie rozbiórki muru granicznego, po bezskutecznym upływie terminu do złożenia sprzeciwu wobec zamiaru jego budowy, w sytuacji, gdy ternom do złożenia sprzeciwu jest terminem prawa materialnego, a jego upływ w sprawia, że strona uzyskuje prawo, którego nie może zostać pozbawiona poprzez wydmie decyzji o nakazie rozbiórki odnoszącej się do tego samego obiektu, którego dotyczyło zgłoszenie;

2.III naruszenie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 oraz art. 50 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane przez błędne uznanie, że przepis ten stanowi podstawę do wydania decyzji o rozbiórce w sytuacji, gdy z jego literalnej wykładni wynika: po pierwsze, że daje on kompetencję jedynie do wstrzymania wykonywanych a nie wykonanych już robót budowlanych; po drugie, że wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych jest możliwe w sytuacji gdy roboty są wykonywane w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub przepisach, a nic takiego w niniejszej sprawie nie miało miejsca oraz w ten sposób, że organ mając wiedzę o zamierzonym posadowieniu ogrodzenia zgodnie z wolą skarżących mógł tą inwestycję co najwyżej zakwestionować w chwili przedstawienia mu propozycji zmiany i niedopuszczalne jest nakazywanie rozbiórki w sytuacji gdy wcześniej możliwe było wstrzymanie robót, czego organ jednakże nie uczynił;

2.IV naruszenie § 28 pkt 11 w zw. z § 52 pkt 4 ppkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. uchwalonego przez Radę Gminy M. uchwałą nr XXX/271/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. oraz uchwałą nr XXXV/312/2006 z dnia 3 sierpnia 2006 r. (tekst jednolity obu uchwał: Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego nr 427 z 2007 r., poz. 2843, dalej m.p.z.p.) przez błędne przyjęcie, że skarżący naruszyli te przepisy w sytuacji, gdy z w/w przepisów nie wynika, aby w każdym przypadku połowa odcinka minimalnej szerokości w liniach rozgraniczających dróg znajdowała się dokładnie w osi jezdni, a to w sytuacji, gdy ten plan dopuszcza np. możliwość posadawiania chodników li tylko z jednej strony drogi, co powoduje automatycznie, że w danych miejscach odcinek od osi jezdni do jednej z granic drogi będzie dłuższy od odcinka do prowadzącego do drugiej granicy.

2.V Naruszenie § 28 pkt 9 m.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że skarżący nie mogli rozpocząć budowy muru, mimo że uprzednio uzyskali uzgodnienie od zarządcy drogi, a zastrzeżenia do jego treści przedstawili Staroście K., który mógł zgłosić sprzeciw, czego jednak nie uczynił, co z kolei prowadzi do wniosku, że podzielił on zastrzeżenia skarżących.

Nadto skarżący kasacyjnie zarzucili, że postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. nie zostały naruszone ponieważ plan ten dopuszcza budowę ogrodzeń na murach oporowych, co też skarżący uczynili

Na tych podstawach wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2017 r. skarżący kasacyjnie podnieśli, że Wojewoda [..] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [..] maja 2006 r. wydanym w sprawie znak: Nr [..] z dnia [..]maja 2006 r. stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy M. z 20 lutego 2006 r., nr XXX/271/2006 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M.. w zakresie: obszarów oznaczonych w tekście oraz na rysunku planu symbolami: MU1, MU2, MU3, MN1, MN2, MN3, RM1, Ul, U2, U3, UP1, UP2, UK, US1,US2,ZP,ZD. W związku z powyższym wskazali, że skoro ich działka oznaczona jest symbolem MU2, to nie sposób przyjąć że naruszyli postanowienia w/w planu.

Nadto skarżący kasacyjnie podnieśli, że uchwała Rady Gminy M. Nr XXV/212/05 z dnia 24 czerwca 2005 r. została uznana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2010 r., sygn. akt: II OSK 2062/09 za nieważną, co jest istotne ponieważ uchwałą tą zostały objęte działki sąsiadujące z ich nieruchomością w tym, droga sąsiadująca z nią. Zatem, nie mogli naruszyć postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie odnosił się ani do naszej działki ani do nieruchomości sąsiedniej. Tym samym wskazane w skardze przepisy zostały naruszone przede wszystkim w ten sposób, że Sąd uznał, że winni oni spełnić wymogi, które nie istniały.

Podnieśli wreszcie, że na stronie internetowej Gminy M. błędnie zostało zamieszczone, że na tym obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego kasacyjnie J.W. wnosił i wywodził jak w skardze kasacyjnej oraz wskazał, iż w ocenie skarżącego kasacyjnie przedmiotowy plot nie znajduje się w granicach KDD1.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.; dalej w skrócie: P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu sąd bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Jednocześnie przypomnieć należy, iż w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się – a który to pogląd podziela skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie, że związanie granicami skargi kasacyjnej dotyczy związania przytoczonymi podstawami kasacyjnymi, rozumianymi jako wskazanie przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, nie obejmuje jednak związania uzasadnieniem podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. II OSK 2671/15; z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. I OSK 1758/14; z dnia 7 października 2014 r. sygn. II OSK 760/13; z dnia 28 maja 2013 r. sygn. II OSK 568/13; z dnia 23 maja 2013 r. sygn. II OSK 210/12 – dostępne w CBOSA). Oznacza to, że sąd może uwzględnić powołany w skardze kasacyjnej zarzut, opierając się na argumentach, które nie zostały przytoczone przez stronę skarżącą (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r. sygn. II OSK 2562/10, ONSAiWSA 2013/1/8).

Uwzględniając powyższe oraz i rozpoznając sprawę w tak określonych granicach wyznaczonych przez stronę skarżącą kasacyjnie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie wobec trafności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci § 28 ust. 11 w zw. z § 52 ust. 4 pkt 7 (w zarzucie skargi kasacyjnej błędnie wskazano oznaczenie tych jednostek redakcyjnych jako § 28 pkt 11 w zw. z § 52 pkt 4 ppkt 7, co Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednakże za oczywistą omyłkę pisarską, albowiem z uzasadnienia skargi wprost wynikało, iż jej autorowi chodziło o wskazane przez Sąd jednostki redakcyjne) uchwały Rady Gminy M. z 20 lutego 2006 r., nr XXX/271/2006 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. (dalej m.p.z.p.) poprzez błędną wykładnię tych przepisów prawa lokalnego i ich wadliwe zastosowanie, co skutkowało zaakceptowaniem przez Sąd I instancji braku wyjaśnienia przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a więc z naruszeniem art. art. 7 i art. 77§ 1 K.p.a.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż § 28 ust 11 m.p.z.p. przewiduje, że dla dróg i ciągów klasy KDD1, KDD2, KP8, KP6, dróg wewnętrznych i ciągów pieszo-jezdnych wymienionych w pkt 6 dopuszcza się lokalizację ogrodzeń na liniach rozgraniczających tych dróg, zaś § 28 ust. 12, że szerokości linii rozgraniczających dróg ustalono w § 52. Z kolei § 52 ust. 4 pkt 7 stanowi, że ustala się jako obowiązujące szerokości w liniach rozgraniczających dla poszczególnych klas dróg i ulic wynoszące dla ulicy/drogi KDD1 - 10 m.

Zauważyć trzeba, iż wbrew twierdzeniom tak organów, jak i Sądu I instancji regulacja zawarta w § 52 ust. 4 pkt 7 m.p.z.p. nie określa ustalanego w niej parametru jako minimalnego, co wynika z tego, iż rozstrzygnięciem nadzorczym Nr [..] z dnia [..] maja 2006 r. Wojewoda M.. stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy M.z 20 lutego 2006 r., nr XXX/271/2006 w zakresie między innymi użycia w § 52 ust. 4 i 5 słowa "minimalne|". Już tylko ta okoliczność wskazuje, że tak orzekające w sprawie organy, jak Sąd I instancji nie poczyniły właściwych ustaleń co do obowiązującego brzmienia przepisów.

Dalej zauważyć należy, iż z treści przytoczonych wyżej przepisów nie wynika w żadnym razie norma zezwalająca na lokalizowanie ogrodzeń w określonej odległości od osi jezdni, czy też jak ujął to Sąd I instancji zakazująca sytuowania ogrodzeń w odległości mniejszej niż 5 metrów od osi jezdni.

Z wskazanych wyżej przepisów prawa miejscowego wykładanych łącznie z § 52 ust. 2 i 3 m.p.z.p. można jedynie odkodować normę zakazującą lokalizowania ogrodzeń na terenie oznaczonym symbolem KDD1, albowiem jest to sprzeczne tak z podstawowym, jak i dopuszczalnym przeznaczeniem tego terenu oraz normę dopuszczającą lokalizację ogrodzeń na liniach rozgraniczających drogi KDD1. Żaden z przepisów analizowanego m.p.z.p., w tym w szczególności przepisy powoływane przez Sąd I instancji nie określa zaś możności lokalizacji ogrodzeń względem osi drogi publicznej, która ma zostać zlokalizowana w przyszłości na terenie oznaczonym symbolem KDD1.

Niezależnie od wadliwej wykładni wskazanych wyżej regulacji Sąd I instancji dokonał także, ich błędnego zastosowania, albowiem jak wynika z uzasadnienia wyroku, tak wyłożone normy prawne zastosował nie do terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem KDD1, lecz do istniejącej działki nr [..], oś której przyjął za linię odniesienia względem której w odpowiedniej odległości mogą być sytuowane ogrodzenia.

Taki sposób zastosowania regulacji m.p.z.p. był oczywiście błędny, albowiem nie uwzględniał faktu, iż postanowienia planu nie odnoszą się do stanowiącej własność gminy działki nr [.]. będącej obecnie, jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji drogą wewnętrzną, lecz do terenu przeznaczonego w planie miejscowym pod drogę oznaczoną symbolem KDD1, który to teren nie pokrywa się z działką nr [..], na co wskazuje chociażby porównanie szerokości tej działki z szerokością obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem KDD1.

Znamiennym jest przy tym, iż w aktach administracyjnych kontrolowanej sprawy brak jest jakiegokolwiek rysunku bądź szkicu obrazującego usytuowanie przedmiotowego ogrodzenia względem granic terenu oznaczonego symbolem KDD1, względnie naniesienia na wyrys z rysunku planu miejsca posadowienia tegoż ogrodzenia, co w sposób najprostszy i jednocześnie najbardziej precyzyjny umożliwiłoby weryfikację, czy przedmiotowe ogrodzenie pobudowane zostało z istotnym odstępstwem od warunków i ustaleń określonych w planie.

Znajdujące się w aktach dokumenty (k. 19-20 akt 99/2013, k. 31 akt nr [..]) nie pochodzą przy tym z urzędowych publikatorów, lecz zostały pozyskane z innych źródeł, a jednocześnie zauważyć trzeba, iż mapka z k. 31 akt administracyjnych nr 122/2012 stanowi reprodukcję nie załącznika do uchwały Rady Gminy M. z 20 lutego 2006 r., nr XXX/271/2006, lecz załącznika do innej uchwały na co wskazuje użycie innych oznaczeń poszczególnych symboli identyfikacyjnych terenów o rożnym przeznaczeniu niż przyjęte w § 3 ust. 1 pkt 7 uchwały Rady Gminy M. z 20 lutego 2006 r., nr XXX/271/2006. Powyższe w wysokim stopniu uprawdopodabnia twierdzenia skarżących kasacyjnie zawarte w piśmie z 11 czerwca 2017 r., jakoby orzekające w sprawie organy posługiwały się nie tekstem i rysunkiem obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego opublikowanym we właściwym publikatorze, lecz nieaktualnymi informacjami ze strony internetowej Gminy M. co do obowiązywania i treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na terenie tej gminy.

Co za tym idzie powstaje wątpliwość, czy postanowienia planu przyjętego uchwałą Rady Gminy M. z 20 lutego 2006 r., nr XXX/271/2006 w ogóle znajdą zastosowanie w sprawie. Odnosząc się w tym miejscu do pisma procesowego skarżących kasacyjnie z dnia 14 czerwca 2017 r. zauważyć bowiem trzeba, iż w kontekście dokumentów dołączonych do tego pisma wątpliwości budzi, czy teren przeznaczony pod drogę dojazdową, na którym jakoby posadowiony został przedmiotowy płot ujęty został w planie miejscowym przyjętym uchwałą Rady Gminy M. z 20 lutego 2006 r., nr XXX/271/2006, czy też być może w innym akcie prawa miejscowego, w tym wskazywanej przez skarżących kasacyjnie nieobowiązującej uchwale Rady Gminy M. Nr XXV/212/05 z dnia 24 czerwca 2005 r., w której wzdłuż nieruchomości skarżących zlokalizowany był teren drogi dojazdowej oznaczony symbolem KDd.

Powyższe uchybienia w zakresie i wykładni i stosowania przepisów prawa miejscowego skutkowały zaaprobowaniem poczynionych przez orzekające w sprawie organy ustaleń faktycznych co do odległości przedmiotowego - wzniesionego przez skarżących kasacyjnie - ogrodzenia względem osi drogi wewnętrznej stanowiącej działkę nr [..], jako wystarczających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, podczas gdy była to okoliczność pozbawiona znaczenia prawnego, zaś okolicznością faktyczną istotną prawnie w kontrolowanym postępowaniu było precyzyjne ustalenie położenia przedmiotowego ogrodzenia względem terenu oznaczonego w planie symbolem KDD1, których to ustaleń w toku postępowania administracyjnego jednakże nie poczyniono i co za tym idzie procesowo nie udokumentowano

Przypomnieć bowiem trzeba, iż zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane stanowiącego w powiązaniu z art. 50 ust. 1 pkt 1 tej samej ustawy podstawę materialnoprawną działań nadzoru budowlanego w kontrolowanej sprawie, przesłanką prowadzenia postępowania naprawczego i podejmowania rozstrzygnięć wskazanych w tym przepisie jest między innymi wykonywanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach.

Powyższe oznacza, że rzeczą rozpoznających sprawę organów administracji było w pierwszym rzędzie ustalenie czy przedmiotowe ogrodzenie zlokalizowane jest w miejscu dopuszczanym przez regulacje m.p.z.p., a jeśli nie to czy jego lokalizacja istotnie odbiega od ustaleń i warunków określonych w m.p.z.p. Dla zweryfikowania tych istotnych prawnie okoliczności koniecznym zaś było w pierwszej kolejności precyzyjne i jednoznaczne ustalenie czy i jaki akt prawa miejscowego reguluje kwestie przebiegu planowanej drogi publicznej (drogi dojazdowej) wzdłuż działki inwestorów, a następnie jak ma się lokalizacja przedmiotowego płotu do granic terenu przeznaczonego w obowiązującym planie miejscowym pod drogę, w tym na przykład terenu oznaczonego w planie symbolem KDD1, a nie do osi działki nr [..].

Wymogom tym orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego nie sprostały, co z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w postaci art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. błędnie zaakceptował Sąd I instancji.

Trafne okazały się zatem zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, aczkolwiek naruszenie tych ostatnich polegało na czym innym, niż wskazywał autor skargi kasacyjnej, który w zarzucie oznaczonym jako 1.1.2 błędnie zidentyfikował istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które nie zostały ustalone przez orzekające w niej organy.

W przypadku ustalenia, iż lokalizacja przedmiotowego ogrodzenia w istotny sposób narusza postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez znaczenia będą bowiem powody, dla których skarżący dokonali takowego sprzecznego z prawem posadowienia ogrodzenia. Okoliczności podnoszone przez skarżących kasacyjnie w zarzucie oznaczonym jako 1.1.2 mogłyby mieć znaczenie jedynie dla oceny czy ewentualne postanowienia planu miejscowego, które cześć ich działki przeznaczają pod drogę i uniemożliwiają posadowienie przedmiotowego ogrodzenia w danym miejscu, nie ograniczają nadmiernie i z naruszeniem zasady proporcjonalności prawa własności skarżących kasacyjnie, a więc mogłyby być weryfikowane w toku badania zgodności z prawem regulacji planu miejscowego dotyczących ich nieruchomości. W realiach niniejszej sprawy rozważanie te mają przy tym charakter wysoce probabilistyczny, albowiem jak wskazano powyżej organy nie ustaliły w sposób jednoznaczny czy i jakie obowiązujące plany miejscowe mają zastosowanie w niniejszej sprawie.

Analogicznie pozbawiona znaczenia prawnego będzie zgłoszona tak w skardze, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność czy ogrodzenie pobudowane na działce skarżących kasacyjnie znajduje się w linii ogrodzeń posadowionych na działkach sąsiednich. Przedmiotem postępowania prowadzonego w kontrolowanej sprawie była bowiem wyłącznie zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizacji ogrodzenia pobudowanego przez skarżących, a nie legalność ogrodzeń posadowionych na innych działkach budowlanych w sąsiedztwie.

Nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty.

W szczególności nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty oznaczone w skardze kasacyjnej jako 1.1.1, 2.II.1 i 2.V sformułowane tak jako zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i prawa materialnego, a sprowadzające się do zakwestionowania dopuszczalności wydania decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia, po bezskutecznym upływie terminu do złożenia sprzeciwu wobec zamiaru jego budowy oraz zarzut oznaczony jako 2.III w zakresie w jakim kwestionuje on dopuszczalność zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do robót już w całości wykonanych.

Zauważyć bowiem należy, iż dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu w żadnym razie nie oznaczało, że organ nadzoru budowlanego nie może podjąć postępowania w celu dokonania sprawdzenia, czy inwestycja wykonana na podstawie zgłoszenia nie narusza przepisów prawa. Wynika to wprost z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, który ma zastosowanie także wtedy, gdy inwestycja została już wykonana (art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego). W takim postępowaniu organ nadzoru budowlanego, w zależności od ustalonego stanu faktycznego, może stosować środki określone w art. 51 Prawa budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie w pełni podziela wyrażany powszechnie w orzecznictwie pogląd, dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu ma tylko takie znaczenie, że inwestorowi, który wykonał roboty objęte zgłoszeniem, nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 49b Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 734/10, z dnia 27 października 2017 r., sygn. II OSK 333/16, z 13 lutego 2018, sygn. II OSK 2063/17, dostępne w CBOSA). Natomiast samo przez się nie oznacza to jeszcze niedopuszczalności bądź bezprzedmiotowości prowadzenia postępowania zmierzającego do sprawdzenia, czy dana inwestycja zrealizowana na podstawie skutecznego zgłoszenia nie narusza w istotny sposób przepisów, w tym prawa miejscowego, a w przypadku stwierdzenia takich naruszeń - podjęcia działań zmierzających, w miarę możliwości, do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Odnosząc się do argumentacji podniesionej na poparcie tych zarzutów w skardze kasacyjnej zauważyć należy, iż w momencie gdy inwestor – jak w niniejszej sprawie – dokonuje jedynie zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych, to w takiej sytuacji nie toczy się jakiekolwiek postępowanie administracyjne. Skutkiem dokonanego zgłoszenia jest bowiem co do zasady jedynie formalna kontrola przedłożonych przez stronę dokumentów, a ewentualne postępowanie administracyjne w toku którego zostanie procesowo zweryfikowana legalność planowanych robót budowlanych może być zainicjowane dopiero w następstwie wniesienia przez organ sprzeciwu. Przy braku sprzeciwu postępowanie to ulega zakończeniu w następstwie tzw. "milczenia organu", względnie zawiadomienia o niewniesieniu sprzeciwu, a wiec czynności, którym nie przysługuje przymiot ostateczności i które co za tym idzie nie mogą być wzruszone w jakimkolwiek postępowaniu nadzwyczajnym, nawet w przypadku ustalenia, iż dokonane zgłoszenie było oczywiście i rażąco sprzeczne chociażby z przepisami prawa miejscowego i miało na celu jedynie obejście prawa

Przyjęcie takiej wykładni przepisów jak proponowana przez stronę skarżącą kasacyjnie prowadziłoby zatem do niekaceptowalnych z punktu widzenia praworządności skutków polegających na nieodwracalności następstw milczenia organu rażąco naruszających prawo, względnie prawnie chronione interesy osób trzecich, a wywołanych bezprawnymi i niezasługującymi na ochronę prawną działaniami nierzetelnego inwestora.

Ujmując rzecz nieco kolokwialnie uznanie za prawidłową proponowanej przez skarżących kasacyjnie wykładni przepisów sprowadzającej się do stwierdzenia, że brak sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru budowy definitywnie wyklucza możliwość prowadzenia odnośnie objętych tym zgłoszeniem obiektów postępowania naprawczego o jakim mowa w art. 51 ustawy Prawo budowlane, prowadziłoby do sytuacji, w której milczenie organu rodziłoby nieodwracalne i dalej idące skutki, niż wydanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która może być przecież wzruszona w postępowaniu nadzwyczajnym w przypadku ustalenia na przykład, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa, w tym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podsumowując stwierdzić należy, iż nawet brak sprzeciwu od zgłoszenia budowy, nie wyklucza możliwości zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nadzór budowlany może te przepisy stosować nawet wobec robót budowlanych wykonanych na podstawie zgłoszenia i zgodnie z tym zgłoszeniem, jeżeli zostały one wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, w tym przepisach prawa miejscowego Ściślej zatem rzecz ujmując nadzór budowlany może wobec takich robót budowlanych stosować art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 3 w z art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 28 ust. 9 planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Gminy M. z 20 lutego 2006 r., nr XXX/271/2006, wskazać nadto należy, iż zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie w pierwszym rzędzie dlatego, iż autor skargi kasacyjnej nie wskazał jaka jednostka redakcyjna tegoż przepisu - dzielącego się na pięć punktów - miała zostać rzekomo naruszona. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza zaś, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania (uzupełniania lub uściślania) zarzutów za autora skargi kasacyjnej, czy też stawiania hipotez w tym obszarze, sanując zaistniałe braki. Nie może domniemywać intencji strony albo wyręczać autora skargi kasacyjnej w prawidłowym stawianiu zarzutów. Co za tym idzie zarzut kasacyjny powinien zawierać wskazanie konkretnego przepisu prawa, który, zdaniem skarżącego kasacyjnie, został naruszony. Należy podać artykuł, paragraf, ustęp, punkt literę, a także inne szczegółowe oznaczenia przepisu, jeżeli takowe występują. Brak właściwego skonstruowania zarzutu skargi kasacyjnej powoduje zaś niemożność odniesienia się poprzez jego treść do zaskarżonego orzeczenia. Taka sytuacja zaistniała w stosunku do zarzutu naruszenia § 28 ust. 9 m.p.z.p., jak i w stosunku do ogólnikowego zarzutu kasacyjnego (nieopatrzonego przez autora skargi kasacyjnej jakimkolwiek numerem), że postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. nie zostały naruszone ponieważ plan ten dopuszcza budowę ogrodzeń na murach oporowych, którego autor skargi kasacyjnej nie powiązał ze wskazaniem jakiegokolwiek przepisu tegoż planu uzasadniającego jego twierdzenie, jak też w żaden sposób nie uzasadnił.

Gwoli wszechstronnego wyjaśnienia sprawy wskazać jedynie należy, iż stawianie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji § 28 ust. 9 planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Gminy M. z 20 lutego 2006 r., nr XXX/271/2006, jest o tyle niezrozumiałe, że Sąd ten w uzasadnieniu swojego orzeczenia wskazał, a który to pogląd podziela orzekający w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, iż w zaskarżonej decyzji błędnie powołano się na naruszenie § 28 ust. 9 pkt 4 m.p.z.p., który przewiduje konieczność uzgodnienia z zarządcą poszczególnych kategorii dróg lokalizacji ogrodzeń od strony drogi publicznej, podczas gdy działka nr [..] stanowi drogę wewnętrzną, a zatem obowiązek uzgodnienia budowy ogrodzenia nie miał w tym przypadku zastosowania.

Nie zasługiwały także na uwzględnienie zarzuty oznaczone w skardze kasacyjnej jako 1.1.3, 1.2 i 2.III w zakresie w jakim kwestionowały one dopuszczalność prowadzenia postępowania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane w stosunku do robót budowlanych, co do których w czasie ich prowadzenia organ nadzoru budowlanego nie wydał postanowienia o ich wstrzymaniu na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, mimo że o ich wykonywaniu miał wiedzę.

Zauważyć bowiem trzeba, iż art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane wprost stanowi, iż przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Odnośnie robót już wykonanych przepis ten wprost dopuszcza stosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane do robót już wykonanych i nie uzależnia tego uprawnienia organów nadzoru budowlanego od uprzedniego wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 tej samej ustawy, czy też od wykazania, iż organ nadzoru budowlanego nie mógł wydać takowego postanowienia, ze względu na brak wiedzy o realizowanych w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 robotach budowlanych.

Jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego, z którego można by odkodować normę o powyższej treści nie wskazał także skarżący kasacyjnie.

Przepisem z którego można wyprowadzić tego rodzaju normę nie jest także wskazywany przez skarżących kasacyjnie art. 8 K.p.a., który w dacie orzekania w kontrolowanej sprawie przez organy nadzoru budowlanego stanowił, iż organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Przepis ten odnosił się zatem jedynie do już prowadzonego (wszczętego) postępowania administracyjnego, a jako regulacja o charakterze procesowym odnosił się jedynie do prowadzenia postępowania w sposób w nim wskazany, a nie do określonego wyniku tegoż postępowania, czy też sposobu wykładni i stosowania określonych norm prawa materialnego. Zasady ogólne, w tym te zasady, które wymienia art. 8 K.p.a., znajdują swoje rozwinięcie i uszczegółowienie w dalszych przepisach K.p.a. Ich zasadnicze znaczenie wyraża się przede wszystkim w oddziaływaniu na proces wykładni tychże przepisów K.p.a., a nie przepisów prawa materialnego. Stąd też zarzut naruszenia określonej zasady postępowania administracyjnego powinien być co do zasady powiązany ze wskazaniem jako naruszonych tych przepisów procesowych, które stanowią rozwinięcie i dopełnienie tejże zasady, czego w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zabrakło.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż art. 8 K.p.a. nie może modyfikować regulacji prawa materialnego, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane poprzez wprowadzenie nieznanych tej ustawie negatywnych przesłanek dla stosowania określonych instytucji prawa materialnego, w tym stosowania do budowy w istotny sposób naruszającej warunki określone w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, trybu naprawczego z art. 51 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane.

Co za tym idzie bez znaczenia dla oceny dopuszczalności orzekania w sprawie przez organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane pozostaje akcentowana przez skarżących kasacyjnie okoliczność faktyczna, iż Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego już w dniu 23 sierpnia 2012 r. znany był fakt prowadzenia budowy przedmiotowego ogrodzenia, a pomimo to nie wstrzymał prowadzonych robót budowlanych, a postępowanie w sprawie wszczął z urzędu dopiero w październiku tego roku, już po ukończeniu jego budowy.

Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji zapadł z naruszeniem tak przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co uzasadniało jego uchylenie.

Biorąc pod uwagę, iż uchybienia jakich dopuścił się Sąd I instancji polegały w całości na zaakceptowaniu naruszeń prawa materialnego i procesowego zaistniałych po stronie orzekających w sprawie organów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz mając na uwadze zasadę ekonomii postępowania rozpoznał skargę i uwzględniając wskazane powyżej argumenty doszedł do przekonania, że podniesione w niej zarzuty są częściowo uzasadnione i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji (pkt I i II wyroku).

Ponownie rozpoznając sprawę organy nadzoru budowlanego zastosują się do poglądów prawnych Naczelnego Sądu Administracyjnego i wskazań co do dalszego biegu postępowania zawartych w niniejszym wyroku (art. 153 P.p.s.a. w zwz. z art. 193 P.p.s.a.).

Orzeczenie o kosztach obejmujących postępowanie przed Sądem I instancji i Naczelnym Sądem Administracyjnym oparto na przepisie art. 203 pkt 1 P.p.s.a., art. 205 § 2 i art. 200 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania sądowego składa się opłata za czynności profesjonalnych pełnomocników, który sporządzili skargę i skargę kasacyjną i występowali na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie i Naczelnym Sądem Administracyjnym w wysokości odpowiednio 480 zł i 360 zł oraz zwrot kosztów z tytułu uiszczonych przez stronę skarżącą wpisów od skargi kasacyjnej (250 zł) oraz od skargi (500 zł), a także zwrot kosztów opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku Sądu I instancji z uzasadnieniem (100 zł) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).