Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 9 września 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2022 roku sprawy ze skargi E. A. na decyzję Wojewody z dnia 18 lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.

Decyzją z dnia 30 września 2021 r. nr [...] (znak: [...]) [zwaną dalej "decyzją z 2021 r."] Prezydent Miasta K. (zwany dalej "Prezydentem" lub "organem I instancji") orzekł o utracie przez E. A. (zwaną dalej "Stroną" lub "Skarżącą") statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2021 r. oraz o utracie przez nią prawa do zasiłku z tym właśnie dniem. Niniejsza decyzja uzyskała przymiot ostateczności w związku z zaniechaniem wniesienia odwołania.

Pismem z dnia 29 grudnia 2021 r. Strona wniosła do Powiatowego Urzędu Pracy w K. o odwieszenie jej rejestracji z dnia 19 kwietnia 2021 r. i wypłatę zaległych zasiłków dla bezrobotnych oraz bieżącego zasiłku na miesiąc grudzień 2021 r. Sąd Rejonowy w K. oddalił jej odwołanie o świadczenie rehabilitacyjne tj. uznał, że po dniu 19 marca 2021 r. uzyskała zdolność do pracy, tym samym toczące się postępowanie administracyjne, które trwało od 1 czerwca 2021 r. do dnia 30 września 2021 r. bezpodstawnie pozbawiło ją statusu osoby bezrobotnej z dniem 27 kwietnia 2021 r. Przez tak długi okres czasu została narażona na utratę jakiegokolwiek dochodu i tym samym jej byt był zagrożony. Strona wniosła także o wydanie zaświadczenia, że jest nadal zarejestrowana w urzędzie pracy od dnia 19 kwietnia 2021 r. do nadal, z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż będzie starać się o uzyskanie świadczenia przedemerytalnego. Do wniosku dołączono kopię prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 grudnia 2021 r. o sygn. akt [...] U [...], w którym oddalono jej odwołanie w przedmiocie świadczenia rehabilitacyjnego.

Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2022 r., nr [...] Prezydent wznowił postępowanie zakończone decyzją z 2021 r. Podstawą wznowienia był przepis art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zmianami, zwanej dalej "k.p.a.") – wyszły na jaw nowe informacje, które istniały w momencie wydawania decyzji ostatecznej, ale organ nie miał o nich wiedzy.

Pismem z dnia 4 stycznia 2022 r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w K. powiadomił Skarżącą, że zostało wznowione postępowanie w przedmiocie jej statusu bezrobotnej i w związku z tym nie może wydać zaświadczenia, dopóki ta sprawa się nie zakończy.

Decyzją z dnia 24 stycznia 2022 r., nr [...] Prezydent odmówił uchylenia decyzji z 2021 r. Prezydent zrelacjonował cały stan faktyczny począwszy od momentu zarejestrowania Skarżącej w urzędzie pracy. Organ I instancji wskazał, że na podstawie opinii biegłego lekarza stwierdzono, że Skarżąca była zdolna do pracy po dniu 19 marca 2021 r. W dniu 19 kwietnia 2021 r. mogła zarejestrować się jako bezrobotna, ponieważ rejestrując się oświadczyła, że jest zdolna i gotowa do podjęcia pracy.

W kontaktach z urzędem pracy Skarżąca wskazała, że kontynuuje leczenie i w związku z tym była zobowiązana do przedłożenia zwolnienia lekarskiego na druku ZUS ZLA określające czasokres niezdolności do pracy. Ponieważ nigdy to nie nastąpiło, orzeczono decyzją z 2021 r. o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Opinia i orzeczenie lekarskie o odzyskaniu przez Skarżącą zdolności do pracy nie może zastąpić wymaganego przepisami prawa zaświadczenia lekarskiego na druku ZUS ZLA. Stąd brak podstaw prawnych do uchylenia decyzji z 2021 r.

W terminowo wniesionym odwołaniu Skarżąca zakwestionowała decyzję organu I instancji. Skarżąca zrelacjonowała cały stan faktyczny od momentu rejestracji w urzędzie pracy. Skarżąca jednocześnie zarejestrowała się w urzędzie pracy i złożyła wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznanie jej świadczenia rehabilitacyjnego. Skarżąca nie odwołała się od decyzji z 2021 r. ponieważ była w oczekiwaniu na rozpoznanie jej odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przez Sąd Rejonowy w K.. Niezrozumiałe jest dla niej, dlaczego urząd pracy nie stosuje prawomocnego wyroku sądu pracy.

Decyzją z dnia 18 lutego 2022 r., nr [...] Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą" lub "organem II instancji") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że z dokumentacji medycznej wynikało, iż w dniu 19 marca 2021 r. Skarżąca odzyskała zdolność do pracy. Ten fakt zakwestionowała Skarżąca, co potwierdził lekarz specjalista. Jak wynika z przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1100 ze zmianami) osobą bezrobotną jest osoba, która jest zdolna i gotowa do pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, a jeśli jest osobą niepełnosprawną – zdolną do podjęcia pracy w połowie tego wymiaru.

Powołując się na orzecznictwo sądowe, Wojewoda wskazał, że osoba bezrobotna musi być zdolna do pracy nie tylko w dniu rejestracji, ale także przez cały okres rejestracji w urzędzie pracy.

Po wznowieniu postępowania administracyjnego nie przedłożono stosownych zaświadczeń na druku ZUS ZLA, ani nie przedstawiono nowych okoliczności, bowiem przedstawiony wyrok sądu pracy i wyniki badań nie wskazują, aby na dzień 27 kwietnia 2021 r. Skarżąca była zdolna i gotowa do podjęcia pracy. W mocy pozostawało zaświadczenie lekarskie z dnia 27 kwietnia 2021 r., w którym istotnie stwierdza się, że Skarżąca była niezdolna do podjęcia zatrudnienia.

Wyrok sądu pracy dotyczy okresu po 19 marca 2021 r., ale nie wynika z niego, że w dniu [...] kwietnia 2021 r. Skarżąca nadal była zdolna do pracy. Natomiast zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2021 r. o niezdolności Skarżącej nadal pozostaje w mocy. Wojewoda jako organ administracji publicznej nie może podważać tych ustaleń.

Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję organu II instancji. Skarżąca uważa, że została bezpodstawnie pozbawiona zasiłku dla bezrobotnych za okres blisko roku. W pierwszej kolejności Skarżąca wyjaśniła krok po kroku każde zdarzenie, jakie miało miejsce w sprawie. Potwierdziła, że jej lekarz wystawił jej zaświadczenie o niezdolności do pracy, na którym oparł się wówczas organ I instancji. Po wydaniu prawomocnego wyroku przez Sąd Rejonowy w K. stwierdzono, że po 19 marca 2021 r. Skarżąca odzyskała zdrowie i mogła podjąć pracę. Zatem w dniu [...] kwietnia 2021 r. zaświadczenie lekarskie nie mogło być skuteczne, ponieważ sąd pracy uznał inaczej. Pozbawienie jej statusu bezrobotnej oraz zasiłku było w jej ocenie bezprawne.

Skarżąca nigdy nie twierdziła, że jest niezdolna do pracy. Tak uznała jej lekarka, a przecież zarejestrowała się w urzędzie pracy, aby mieć ubezpieczenie i korzystać ze świadczeń zdrowotnych. Zaświadczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2021 r. straciło moc wraz z wyrokiem sądu pracy, który uznał, że po 19 marca 2021 r. Skarżąca była zdolna do pracy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji w pełni podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Biorąc pod uwagę fakt, że w niniejszym postępowaniu bierz udział łącznie sześć podmiotów, zdecydowano o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 2022 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II. tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2022 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.

Przedmiotem niniejszej skargi jest ocena zgodności z prawem decyzji Wojewody, w której utrzymano w mocy decyzję Prezydenta w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z 2021 r., która jest ostateczna. W wyniku przeprowadzenia kontroli sądowej w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania o tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z następującej argumentacji.

Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że sprawa została zainicjowana wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 2021 r. Jako podstawę wznowienia powołano przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – wyjście na jaw nowych okoliczności istniejących w dniu wydania rozstrzygnięcia ostatecznego, ale nieznanych organowi administracji publicznej.

Instytucja prawna, jaką jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 k.p.a. Jest ona elementem szerszej zasady, jaką jest pewność prawa. Ta zaś stanowi składnik zasady demokratycznego państwa prawnego. Skoro mowa jest o instytucji nadzwyczajnej, nieuprawnionym jest stosowanie przepisów w ten sposób, że dojdzie do przyjęcia wykładni rozszerzającej. Jest to niedopuszczalne (exceptiones non sunt extendendae). Teoria prawa podkreśla, że jeżeli dana norma prawna stanowi wyjątek od zasady prawnej, która także jest normą prawną, to norma będąca wyjątkiem nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Innymi słowy, wyjątek od zasady musi być interpretowany ściśle według znaczenia, jakie nadał jemu prawodawca (wykładnia literalna). Na rzecz przedstawionego stanowiska przemawia następujące uzasadnienie. Otóż nie można dopuścić wykładni rozszerzającej względem wyjątku od zasady, ponieważ wyjątek ten sam w sobie powoduje konieczność przyjęcia odrębnych założeń i efektów wykładni prawa w odniesieniu do przepisów ogólnych, które znajdują zastosowanie dla całości materii normatywnej. Stanowisko teorii prawa jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie. Tylko dla przykładu można powołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Zasadę nierozszerzania wyjątków należy odnieść do wszystkich sposobów interpretacji stosowanych względem przepisu. Nieuzasadnione jest zatem dążenie do przyjęcia tego z możliwych wariantów zrozumienia normy, który obejmie jak największą ilość stanów faktycznych, z pominięciem ratio legis czy względów systemowych." (wyrok NSA z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 4520/21, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA").

Powracając do kwestii wznowienia postępowania, jest ono "instytucją procesową polegającą na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej decyzją ostateczną jeżeli mają miejsce przyczyny wznowienia taksatywnie określone w przepisach prawa procesowego." (W. Sawczyn, Administracyjne postępowanie ogólne [w:] Postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne z kazusami, pod red. R. Hausera, A. Skoczylasa, Warszawa 2017, s. 158, zob. także E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego [w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego], Warszawa-Zielona Góra 1994, s. 23-24, wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 843/05, dostępny w CBOSA). Jak wskazano, wznowienie postępowania doprowadzi do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli zajdą taksatywnie, a więc enumeratywnie określone okoliczności. Te i tylko te przesłanki, które wskazano w art. 145-145b k.p.a. mogą stanowić podstawę wznowieniową. Skarżąca powołała przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wobec tego, cała atencja musi być skoncentrowana wyłącznie (co wynika z zakazu stosowania wykładni rozszerzającej) na zbadanie, czy w sprawie pojawiły się nowe okoliczności lub nowe dowody, które istniały w dniu orzekania przez organ administracji publicznej, ale tenże organ o nich nie wiedział. Innymi słowy, aby wywieźć dla siebie korzystne skutki, te okoliczności nie mogły być znane organowi, a zarazem musiały mieć one istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy odnieść się do twierdzeń Skarżącej. W toku postępowania powiadomiła ona urząd pracy, że kontynuuje leczenie u swojej lekarki w związku ze złym stanem spowodowanym utratą pracy. Na tę okoliczność między innymi, wystąpiła do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, aby uzyskać świadczenie rehabilitacyjne, po niekorzystnych dla niej orzeczeniach lekarskich. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, dnia 13 kwietnia 2021 r. lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, że: "Nie jest Pani niezdolna do pracy. Brak okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego." (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji). Skarżąca nie podzieliła tego stanowiska i zakwestionowała to orzeczenie. Na dowód swojemu twierdzeniu przedłożyła zaświadczenie lekarza prowadzącego z dnia [...] kwietnia 2021 r., w którym stwierdzono: "Pacjentka jest leczona psychiatrycznie, obecnie oczekuje na drugą komisję ZUS, czeka na decyzję komisji odwoławczej. W chwili obecnej nie jest zdolna do pracy." (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji). Na ten moment organ administracji publicznej tj. Prezydent dysponował dwoma orzeczeniami.

W wyniku rozpoznania środka odwoławczego od orzeczenia lekarza orzecznika, orzeczeniem komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia 5 maja 2021 r. (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji) uznano Skarżącą za zdolną do pracy. Również i to orzeczenie zostało zakwestionowane.

Prezydent wydając decyzję z 2021 r. wiedział o dwóch orzeczeniach lekarskich tj. lekarza orzecznika (13 kwietnia 2021 r.) oraz komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (5 maja 2021 r.), a także dysponował zaświadczeniem lekarskim lekarza prowadzącego leczenie Skarżącej ([...] kwietnia 2021 r.).

Skarżąca uważa, że jako podstawę wznowienia należało potraktować fakt, że zaświadczenie jej lekarza prowadzącego "upadło" w związku z tym, że zapadł wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 8 grudnia 2021 r. o sygn. akt [...] U [...], w którym oddalono jej odwołanie, a więc potwierdzono zasadność orzeczeń lekarskich pochodzących z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Należy w tym miejscu zauważyć, że wyrok ten jedynie potwierdził okoliczność, która była już znana Prezydentowi w dniu wydawania przez niego decyzji z 2021 r. Wyrok nie wykreował nowego stanu rzeczy, nie ujawnił nowych okoliczności. Skoro wyrok sądu pracy potwierdził jedynie zasadność orzeczeń lekarskich Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a wszystko to było znane organowi I instancji bez tego wyroku, nie da się skutecznie stwierdzić, że zaszły nowe okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny: "Ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone." (wyrok NSA z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt I GSK 2509/18, dostępny w CBOSA). Odnosząc to zasadne stanowisko do okoliczności niniejszej sprawy, należy jednoznacznie stwierdzić, że powoływane okoliczności stanowiące podstawę wznowieniową nie wpisują się w zacytowane przez Naczelny Sąd Administracyjny przesłanki. Nie może być mowy o nowych okolicznościach, ponieważ w momencie wydawania decyzji z 2021 r. tj. w dniu 30 września 2021 r. Prezydent wiedział, że Skarżąca jest zdolna do pracy, co wynikało z dwóch orzeczeń lekarskich pochodzących z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Okoliczności te nie zmieniły się po wyroku Sądu Rejonowego w K., ponieważ ten potwierdził, że po dniu 19 marca 2021 r. Skarżąca była zdolna do pracy. Organ I instancji ocenił te dowody, nie jest istotne w tym momencie czy zrobił to prawidłowo, czy też nie, ponieważ nie jest to przedmiotem merytorycznej oceny w tym postępowaniu. Okoliczność zdolności do pracy była organowi znana mimo, że oparł się na zaświadczeniu lekarskim z dnia [...] kwietnia 2021 r. Zdolność do pracy, którą jedynie potwierdził Sąd Rejonowy w K. nie jest więc nową okolicznością, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ta zdolność istniała.

Organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie (Prezydent oraz Wojewoda) zasadnie uznały, że nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody mające wpływ na wynik sprawy, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, a o których organ administracji publicznej nie wiedział.

Sąd w składzie orzekającym nie podziela wszystkich twierdzeń Wojewody. Przede wszystkim nielogiczne jest to, że skoro po dniu 19 marca 2021 r. Skarżąca była zdolna do pracy, to wątpliwa była ta zdolność w dniu [...] kwietnia 2021 r., wobec kolejnego orzeczenia wystawionego przez komisję lekarską Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jest to twierdzenie, które pozostaje w wewnętrznej sprzeczności, szczególnie, że Sąd Rejonowy w K. odnosił swoje twierdzenie do orzeczenia komisji lekarskiej z dnia 5 maja 2021 r.

Ponadto niezasadne są twierdzenia obu organów, że brak przedłożenia stosownego zaświadczenia na druku ZUS ZLA jest przeszkodą, która pociąga za sobą negatywne konsekwencje dla Skarżącej. Jak bowiem zasadnie stwierdza Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie: "Druk ZUS ZLA służy do wystawiania zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby. Nie służy on natomiast do dokumentowania czasowej czy trwałej niezdolności do pracy określonego rodzaju. (...) Jeżeli w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie lekarskie wskazujące na niezdolność skarżącego do ciężkiej pracy, organ nie może uznać tego dowodu za nieistniejący z przyczyn formalnych, lub pominąć go bez żadnego uzasadnienia, lecz - o ile ma wątpliwości co do jego trafności – powinien zweryfikować taki dowód za pomocą innych badań lekarskich. Błędem jest pochopne zdezawuowanie przedstawionych przez skarżącego zaświadczeń lekarskich w oparciu o to, że nie są one wystawione na drukach ZUS ZLA." (wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 241/09, dostępny w CBOSA). Zaświadczenie lekarskie jest dowodem, który także podlega ocenie z punktu widzenia postępowania wyjaśniającego.

Pomimo braku aprobaty niektórych twierdzeń Prezydenta oraz Wojewody, Sąd w składzie orzekającym nie może tracić z pola widzenia istoty sprawy. Wobec powołania jako podstawy wznowieniowej przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., należało ocenić, czy twierdzenie Skarżącej o jej zdolności do pracy po 19 marca 2021 r. (twierdzenie za wyrokiem sądu pracy) jest okolicznością nową, istniejącą w dniu wydawania decyzji ostatecznej, o której nie wiedział organ administracji publicznej. Należy jednoznacznie stwierdzić, że tak nie jest. Prezydent posiadał wówczas dwa orzeczenia lekarskie, a te zostały potwierdzone przez sąd pracy. Nie zmieniło się zatem to, że Skarżąca była zdolna do pracy, a organ miałby o tym nie wiedzieć.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o niezasadności skargi. Kierując się wspomnianym już art. 134 § 1 p.p.s.a. nie znaleziono żadnej podstawy uzasadniającej uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.