Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA - Alicja Palus, Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi D.W.i M.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia ... w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi A. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) stanowiącą równowartość kwoty podatku od towarów i usług.

Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy własne postanowienie o zawieszeniu postępowania z wniosku skarżących oraz uczestników postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia SKO w L. utrzymującego w mocy postanowienie Starosty T.z dnia 4 sierpnia 2004 r. uzgadniające zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie zbiornika na nieczystości płynne.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wniosek został mu przekazany według właściwości postanowieniem SKO w L. dnia 7 czerwca 2010 r. Postanowienie o przekazaniu zostało zaskarżone przez wnioskodawców do sądu administracyjnego. Powstało w ten sposób zagadnienie wstępne (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.) dotyczące organu właściwego w postępowaniu nieważnościowym. Organ przedstawił obszernie wykładnię przesłanki zawieszenia z powołaniem literatury prawniczej i orzecznictwa sądowego. W ocenie organu rozstrzygnięcie przez sąd kwestii właściwości organu warunkuje podjęcie czynności przy rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucili wydanie postanowienia przez prezesa SKO i pracowników SKO przed rozpoznaniem wniosku skarżących o ich wyłączenie. Skarżący kwestionowali samo przekazanie sprawy i zwrócili uwagę na opieszałość organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o zawieszenie postępowania sądowego albo oddalenie skargi. Przed wniesieniem skargi skarżący złożyli do organu wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Uzasadnia to zawieszenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. Odnośnie skargi organ wyjaśnił, że skarżący oraz uczestnicy postępowania wnieśli do SKO w L. o stwierdzenie nieważności postanowienia w sprawie uzgodnienia. Odmowne postanowienia SKO zostały uchylone wyrokiem tut. Sądu sygn. akt II SA/Wr 476/05. SKO w L.przekazało sprawę do organu, na co skarżący i uczestnicy złożyli skargę do sądu administracyjnego. Uzasadniało to zwieszenie postępowania nieważnościowego. Organ wyjaśnił, że dołącza akta sprawy jedynie w zakresie podstawy zwieszenia, bowiem akta postępowania nieważnościowego znajdują się w tut. Sądzie przekazane wraz z innymi skargami skarżących.

Skarżąca wniosła o dołączenie dokumentacji geodezyjnej działek skarżących i inwestorów (k. 128).

W kolejnym piśmie procesowym (k. 201) skarżąca omówiła liczne sprawy sądowe zainicjowane przez skarżącą, dotyczące różnych kwestii związanych z postanowieniem uzgadniającym, powstałych na skutek rozlicznych wniosków skarżącej oraz dołączyła niektóre dokumenty, mające jej zdaniem związek z postępowaniem lokalizacyjnym.

Dołączyła pełnomocnictwo procesowe udzielone ,,rodzicom" przez uczestników postępowania (k. 213) w zakresie "pisania pism procesowych w naszym imieniu".

W kolejnym piśmie procesowym (k. 255) skarżąca podała, że w tych kwestiach toczą się setki spraw sądowych. Dołączyła postanowienia uzgadniające z dnia 13 lipca 2004 r. i z dnia 4 sierpnia 2004 r.

W uzupełnieniu odpowiedzi na skargę (k. 393) organ wyjaśnił, że odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, zaś postanowienie odmowne z dnia 5 stycznia 2012 r. zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Organ wskazał, że dostrzegając zagadnienie wstępne ograniczył rozpatrzenie do zawieszenia postępowania, natomiast nie rozpatrzył wniosku o odsunięcie od orzekania Prezesa SKO i jego zastępców. Po rozpoznaniu sporu kompetencyjnego NSA wskazał SKO w L. jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia SKO w L. z dnia 17 lutego 2005 r. utrzymującego w mocy postanowienie uzgadniające.

W piśmie procesowym z dnia 11 marca 2014 r. skarżący wnieśli z upoważnienia uczestników postępowania o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 13 marca, gdyż zawiadomienia o rozprawie otrzymali w dniu 7 marca i nie są w stanie zapoznać się z aktami sprawy i przyjechać na rozprawę, w której chcą brać udział.

Skarżący również wnieśli o odroczenie rozprawy w celu dołączenia przez organ kompletnych akt administracyjnych. Do pisma dołączyli szereg dokumentów uzupełniających akta administracyjne sprawy zainicjowanej wnioskiem inwestorów z 2004 r. o udzielenie warunków zabudowy dla budowy zbiornika. Jak wynika z tych dokumentów organ lokalizacyjny uzyskał m.in. uzgodnienie z zarządem Powiatu w Trzebnicy, gdyż dla terenu objętego projektem decyzji brak jest programów zawierających zadania samorządowe tego powiatu służące realizacji inwestycji celu publicznego (art. 60 ust. 2 u.p.z.p.), z Marszałkiem Województwa D., gdyż planowana inwestycja nie koliduje z urządzeniami melioracji wodnych (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.) oraz ze Starostą T. pod warunkiem, że inwestycja będzie realizowana w ramach gospodarstwa rolnego (art. 60 ust. 1 u.p.z.p., art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). W 2008 r. inwestorzy cofnęli wniosek i organ lokalizacyjny umorzył postępowanie decyzją z dnia 28 marca 2008 r.

Jak wynika ponadto z dołączonego do akt sprawy postanowienia tut. Sądu sygn. akt II SA/Wr 503/10 w dniu 31 grudnia 2010 r. została odrzucona skarga skarżących i uczestników postępowania na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 7 czerwca 2010 r. w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia. Ponadto uległy odrzuceniu skargi w przedmiocie przekazania SKO we W. wniosku o wznowienie postępowania oraz na bezczynność SKO we W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W nin. sprawie podlegało kontroli pod względem legalności postanowienie organu, wskazanego przez inny organ jako właściwy w postępowaniu nieważnościowym, zawieszające to postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny co do zgodności z prawem postanowienia o przekazaniu sprawy. Skarżąca zaskarżyła do sądu administracyjnego postanowienie o przekazaniu, a następnie postanowienie o zawieszeniu postępowania. Skarżąca jednocześnie twierdziła zatem, że postanowienie o przekazaniu naruszało prawo, czyli że organ wskazany nie był w rzeczywistości właściwy, oraz że organ ten z naruszeniem prawa wstrzymał się od rozpatrywania przekazanej mu mylnie sprawy. Dodatkowo skarżąca wniosła uprzednio o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Wniosła ponadto skargę na bezczynność organu w rozpatrywaniu sprawy, do której rozpatrzenia według skarżącej nie był właściwy. Niezależnie od tego skarżąca wniosła o wyłączenie prezesa organu i jego zastępców, bez podania ustawowej przyczyny wyłączenia. W ocenie Sądu złożenie tego wniosku nie stanowiło przeszkody do podjęcia przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania. Jak trafnie argumentował organ, zagadnienie istnienia właściwości w postępowaniu stanowiło zagadnienie podstawowe, a przy tym posiadało cechy zagadnienia wstępnego, skoro podlegało rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Istnienie właściwości niewątpliwie warunkowało rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji (art. 97 § 1 pkt 4, art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Podjęcie postanowienia w tych warunkach stanowiło czynność nie cierpiącą zwłoki w rozumieniu art. 24 § 4 k.p.a. i nie naruszało prawa według art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. Ostatecznie organ został wskazany jako niewłaściwy.

W toku postępowania sądowego odpadła podstawa do jego zawieszenia wobec zakończenia wszczętego przed złożeniem skargi postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia.

Pozostałe kwestie podnoszone przez skarżącą nie były istotne dla rozstrzygnięcia. Nie wiadomo wprawdzie w jakim celu skarżąca popiera skargę na zawieszenie postępowania przez organ niewłaściwy do czasu wyjaśnienia spornej kwestii właściwości, co ostatecznie wyjaśniono zbieżnie z oceną obu stron, że jest to organ niewłaściwy oraz dlaczego mnoży jak twierdzi "setki spraw" związanych z postępowaniem umorzonym w 2008 r. i dlaczego w końcu pomija fakt ustania zagadnienia wstępnego w 2010 r. Mogłoby to ewentualnie wywołać potrzebę omówienia kwestii interesu prawnego skarżącej w zaskarżeniu postanowienia w nin. sprawie.

W ocenie Sądu nie było podstawy do odroczenia rozprawy na wniosek skarżącej występującej tutaj w charakterze pełnomocnika uczestników postępowania (k. 213 akt sądowych). Jak wynika z akt sprawy (k. 545 i nast.) o terminie rozprawy wyznaczonym na dzień 13 marca 2014 r. zawiadomiono pełnomocnika skarżących w dniu 21 lutego 2014 r., zaś zawiadomienia dla uczestników były awizowane w dniu 20 lutego 2014 r., a następnie ich odbiór potwierdziła skarżąca w dniu 7 marca 2014 r. Jak wiadomo, zawiadomienie powinno być doręczone na siedem dni przed posiedzeniem (art. 91 §2 p.p.s.a.) i nie należała do tut. Sądu ocena, czy naruszenie tego przepisu mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Tym niemniej Sąd uwzględnił zarówno charakter nin. sprawy jak i znaną z "setek spraw" okoliczność, że jedyną osobą aktywną w nich jest sama skarżąca. Uczestnicy nigdy nie przejawiali zainteresowania którąkolwiek z tych spraw, a w szczególności nin. sprawą. Odroczenie kolejnego terminu rozprawy, w której uczestnicy otrzymali odpisy skargi w dniu 6 czerwca 2011 r. (k. 40-41 akt), w celu zapoznania się z aktami sprawy, byłoby nieuzasadnione. Zawiadomienia były awizowane w dniu 20 lutego, zatem ich faktyczne doręczenie w dniu 7 marca nie oznaczało przekroczenia terminu z art. 91 § 2, mając na uwadze art. 73 § 2 p.p.s.a. Można wzmiankować, że doręczenia następowały do uczestników z uwagi na ograniczony zakres pełnomocnictwa skarżącej. Nie zostały zgłoszone i udokumentowane inne podstawy do odroczenia rozprawy.

Z tych względów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. i ponadto art. 250 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.