Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędzia WSA Paweł Dąbek (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 3 listopada 2017 r., sprawy ze skargi: R. P., na postanowienie: Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 14 lutego 2017r., nr [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji, - skargę oddala -

Postanowieniem z dnia 14 lutego 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia 2 stycznia 2017r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 4 marca 2015r. ustalającej R. P. (dalej: skarżący) podatek od nieruchomości za 2013r. w kwocie 4.963 zł.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium powołało się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2016r (II FSK 1016/14), w którym stwierdzono, że wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej odmawiającej stwierdzenia nieważności spowodowało, że w sprawie nie istniało prawdopodobieństwo wystąpienia wady rażącego naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym zastosowanie środka tymczasowej ochrony przed ewentualnymi niekorzystnymi skutkami wynikającymi z pozostawiania w obrocie prawnym decyzji nieważnej, w postaci wstrzymania jej wykonania, o którym mowa w art. 252 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p). Przenosząc wywody wynikające z tego wyroku na grunt rozpoznawanej sprawy wskazało, że w dniu 17 stycznia 2017r. Kolegium wydało decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 4 marca 2015r. ustalającej skarżącemu podatek od nieruchomości za 2013r, stwierdzając nie zawiera ona wady kwalifikowanej wymienionej w art. 247 § 1 O.p. W związku z powyższym Kolegium nie znalazło podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji.

Skarżący we wniesionej na powyższe postanowienie skardze zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 252 § 1 O.p. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p., polegające na wydaniu postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy skarżący co najmniej uprawdopodobnił, że decyzja, o której stwierdzenie nieważności wnosi, została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W oparciu o tak postawiony zarzut, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że skarżący co najmniej uprawdopodobnił, że decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący, zgodnie ze swoim obowiązkiem za lata 2014 i 2015 składał deklaracje zerowe, dotyczące podatku od nieruchomości, gdyż nieruchomości wpisane są do rejestru zabytków i są utrzymywane oraz konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Potwierdza to zaświadczenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 29 marca 2016r. Skoro przesłanki zwolnienia od podatku zostały wykazane, zaś sam przepis art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017r., poz. 1785 ze zm. – dalej: u.p.o.l.) przewidujący zwolnienie nie budzi wątpliwości, doszło do rażącego naruszenia tego przepisu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Zaznaczyło jednocześnie, że decyzją z dnia 9 marca 2017r. utrzymało w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej skarżącemu podatek od nieruchomości za 2013r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowi odmienna ocena skarżącego i Kolegium odnośnie spełnienia przesłanki uprawniającej do wstrzymania wykonalności decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013r. w związku z wszczęciem na wniosek skarżącego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej.

Podstawę orzekania stanowił w sprawie art. 252 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 §1 O.p. Z brzmienia tego przepisu wynika, że organ podatkowy jest zobowiązany wstrzymać wykonanie decyzji, gdy spełniony zostanie określony warunek jakim jest prawdopodobieństwo istnienia jednej z pozytywnych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w przepisie art. 247 § 1 O.p. W art. 252 § 1 O.p. wskazuje się na prawdopodobieństwo, co oznacza, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia nie tylko uprawdopodobnienie, rozumiane jako środek zastępczy dowodu, w ścisłym znaczeniu, dającym wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie, lecz wystarczającym jest wskazanie możliwości istnienia wady decyzji powodującej jej nieważność i to niezależnie od stopnia prawdopodobieństwa. Uprawdopodobnienie należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku wady dającej podstawę do stwierdzenia nieważności) jest wysoce prawdopodobne.

W wyroku z dnia 25 maja 2016r. (sygn. akt II FSK 1016/14 – orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny słusznie wskazał, że zastosowanie środka, o którym mowa w art. 252 § 1 O.p. i wstrzymanie wykonania decyzji, która korzysta z domniemania legalności i wywołuje określone skutki w obrocie prawnym musi wynikać z daleko idącego przekonania organu o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 247 § 1 O.p. Prawdopodobieństwo, że decyzja objęta wnioskiem jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność powinno być na tyle wysokie, że uzasadnia zastosowanie środka o charakterze tymczasowym, jeszcze przed właściwym rozstrzygnięciem organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Ustalenie istnienia tego prawdopodobieństwa musi zatem wynikać już ze wstępnej oceny organu i być uzasadnione nie budzącymi najmniejszych wątpliwości okolicznościami sprawy.

Dalej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w rozpoznawanej przez niego sprawie nie wystąpiło prawdopodobieństwo dotknięcia decyzji jedną z wad powodujących jej nieważność. Świadczy o tym przede wszystkim wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem skarżącego. Zwrócił uwagę, że skoro organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji z urzędu, w każdym stadium postępowania aż do wydania decyzji, jeżeli istnienie wady powodującej nieważność stało się już prawdopodobne, chociaż nie będzie ono jeszcze pewne i stwierdzone, to a contrario organ nie może abstrahować od faktu, że we właściwym trybie została już rozstrzygnięta, chociażby w sposób nieostateczny, kwestia nieważności decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności powoduje, że w sprawie nie istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia wady rażącego naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym zastosowanie środka tymczasowej ochrony przed ewentualnymi niekorzystnymi skutkami wynikającymi z pozostawiania w obrocie prawnym decyzji nieważnej, w postaci wstrzymania jej wykonania, o którym mowa w art. 252 § 1 O.p. Co więcej, uznanie w ramach instytucji wstrzymania wykonania decyzji, na tym etapie procedowania, że istnieje prawdopodobieństwo istnienia wady z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. w sytuacji, gdy wydano już decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności, byłoby sprzeczne z treścią tej decyzji.

Rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawa jest analogiczna do niniejszej sprawy. Jak słusznie bowiem wskazało Kolegium, w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia, w obrocie prawnym funkcjonowała już decyzja Kolegium z dnia 17 stycznia 2017r., odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej. Orzekający w sprawie Sąd w pełni podziela wyżej przywołany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego i tym samym skarga nie może zostać uwzględniona, gdyż zaskarżone postanowienie Kolegium odpowiada prawu.

Na marginesie należy wskazać, że Kolegium wydając zaskarżone postanowienie, przytoczyło argumentację wyżej wskazanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W złożonej skardze pełnomocnik skarżącego w ogóle nie wdał się w polemikę z przyjętym przez Kolegium stanowiskiem. W uzasadnieniu skargi przytoczono jedynie niczym niepopartą argumentację, z której ma wynikać, że skarżącemu w 2013r. przysługiwało zwolnienie z podatku. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego powołuje się na deklaracje w podatku od nieruchomości za lata 2014 i 2015, które to lata nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto pełnomocnik usiłuje na podstawie zaświadczenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 29 marca 2016r. stworzyć przekonanie, że nieruchomość skarżącego była utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami również w 2013r., co z zaświadczenia nie wynika. Wprost przeciwnie, w zaświadczeniu stwierdzono, że warunkowo jedynie potwierdzono utrzymanie nieruchomości zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami i to na skutek podjęcia prac na podstawie zezwolenia z dnia 27 stycznia 2015r. Niniejsza sprawa dotyczy natomiast roku 2013. Ponadto pełnomocnik skarżącego pomija przy tym fakt, że w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie tego organu z dnia 26 września 2014r. (k: 23 akt administracyjnych), z którego wynika, że na dzień wydania zaświadczenia nieruchomość nie jest utrzymywana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Mając powyższe na uwadze i uznając zarzuty skarżącego za nieuzasadnione, jak również nie dopatrując się po zbadaniu prawidłowości rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2017r., poz. 1369 ze zm.) uchybień Kolegium, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy.