Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Rektora Uniwersytetu [...] w [...] do rozpatrzenia wniosków Z. S. z dnia [...] października 2012 r. i [...] grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W piśmie z dnia [...] października 2012 r. Z. S. wniósł do Rektora Uniwersytetu [...] w B. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej osoby publicznej – M. M. J., poprzez udostępnienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, kserokopii dokumentów:

- zaświadczenia nostryfikacji na Wydziale Mechanicznym [...] (w 2008 lub 2009 r.) stopnia naukowego doktora habilitowanego nadanego ww. w 2008 r. przez Państwowy Uniwersytet [...] w K.;

- protokołu postępowania nostryfikacyjnego;

- wniosku (podania) zainteresowanego o nostryfikację.

Odpowiadając na ww. wniosek Dziekan Wydziału Inżynierii Mechanicznej [...] w B. w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] poinformował skarżącego, że Wydział Mechaniczny (obecnie Wydział Inżynierii Mechanicznej) przeprowadził w 2009 r. nostryfikację stopnia naukowego doktora technicznych nauk dr inż. M. M. J.

Poinformowano również, że cała dokumentacja, tj.:

- zaświadczenie o nostryfikacji (zaświadczenie nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. stopnia naukowego doktora,

- protokół z postępowania nostryfikacyjnego (Protokół nr [...] posiedzenia Rady Wydziału Mechanicznego [...] z dnia [...] marca 2009 r.),

- wniosek dr inż. M. M. J. o nostryfikację uzyskanego na U. stopnia doktora habilitowanego nauk technicznych (wniosek z dnia [...] lutego 2009 r.) znajduje się w archiwum Wydziału Inżynierii Mechanicznej.

Następnie w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. Z. S. wniósł do Dziekana Wydziału Inżynierii Mechanicznej [...] w B. o udostępnienie informacji publicznej, poprzez udostępnienie kserokopii protokołu nr [...] posiedzenia Rady Wydziału Mechanicznego [...] w dniu [...] marca 2009 r. (w części odnoszącej się do postępowania nostryfikacyjnego dr M. M. J.).

W odpowiedzi na ww. wniosek organ w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] poinformował skarżącego, że cała dokumentacja zrealizowana na Wydziale Inżynierii Mechanicznej do roku 2010 została przygotowana i przekazana do Archiwum Uczelnianego. Do dokumentów przekazanych do archiwizacji również należała procedura nostryfikacji stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk technicznych dr inż. M. M. J. Organ podał, że dokumenty są dostępne w Archiwum Uniwersytetu [...], ul. K. w B.

Z. S. wniósł w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wnioskiem z dnia [...] października 2012 r., doprecyzowanym w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r., wniósł o wydanie odpisu (kserokopii) protokołu Rady Wydziału Mechanicznego Uniwersytetu [...] z postępowania nostryfikacyjnego dyplomu zagranicznego M. M. J. Wskazał, że zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej organ nie udostępnił mu żądanej informacji, a jedynie poinformował w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r., że dokument, o którego udostępnienie wnosi, znajduje się w archiwum Wydziału Inżynierii Mechanicznej [...] w B. Na gruncie powyższego, skarżący wskazał, że skarga na bezczynność organu jest w pełni uzasadniona wobec upływu ustawowego terminu na udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej lub wydania decyzji odmownej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu poprzez poinformowanie skarżącego, że dokumenty, o udostępnienie których wnosił, znajdują się w archiwum, udzielono skarżącemu odpowiedzi, wobec czego skarga na bezczynność organu jest bezpodstawna. Organ wywiódł, że dostęp do informacji publicznej winien być realizowany w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów. Reasumując, organ stwierdził, że podanie dokładnej lokalizacji, w jakiej znajdują się żądane przez skarżącego dokumenty, stanowi o wywiązaniu się organu z obowiązku udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Natomiast z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Ustawa z dnia 6 stycznia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej u.d.i.p. lub ustawą), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Zgodnie z art. 1 cyt. ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. W świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, które używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot, jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia.

Krąg podmiotów zobligowanych do udzielenia informacji publicznej, wskazany w art. 4 ust. 1 ustawy, nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym. Z mocy tego przepisu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem nie tylko władze publiczne, ale również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do takich podmiotów należą również rektorzy uczelni.

Uniwersytet [...] w B. jest uczelnią publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U Nr 164, poz. 1365 ze zm.), reprezentowaną przez rektora na podstawie art. 66 ust. 1 tej ustawy, który - zgodnie z tym przepisem - kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz, jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów uczelni.

Stosownie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującego w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że Rektor Uniwersytetu [...] w B. jest podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą zadania publiczne w zakresie oświaty i nauki, dysponuje też funduszami publicznymi, a żądana przez skarżącego informacja dotycząca dokumentów wytworzonych przez ten podmiot, osób publicznych realizujących zadania publiczne - jest informacją publiczną.

Określony w art. 6 ustawy katalog informacji podlegających udostępnieniu jest katalogiem otwartym, o czym świadczy użycie zwrotu "w szczególności" i z tego względu należy przyjąć zasadę jawności informacji o charakterze publicznym, a wyjątki od tej zasady muszą wynikać wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Inną kwestię stanowi uzasadnione ograniczenie dostępności do informacji publicznej. Odmowa udzielenia informacji publicznej, z powołaniem się ustawowe ograniczenia, następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 u.d.i.p. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że z mocy art. 17 ust. 1 ustawy, istnieje konieczność odpowiedniego zastosowania regulacji art. 16 do rozstrzygnięć podmiotów niebędących organami władzy publicznej, a obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, zatem wydane rozstrzygnięcie winno posiadać walor decyzji.

Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, przy czym od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ustawy), i obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz wglądu do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2).

Wyżej wskazane przepisy uprawniają do wniosku, że w analizowanej sprawie zaistniały przesłanki podmiotowe i przedmiotowe do udzielenia informacji publicznej.

Tymczasem w odpowiedzi na wnioski skarżącego organ nie udostępnił mu żądanych przez niego informacji poprzez wydanie kserokopii wskazanych dokumentów, o co skarżący wprost wnosił w swoich wnioskach z dnia [...] października 2012 r. i [...] grudnia 2012 r. Organ, odpowiadając na pytania zawarte w przedmiotowych wnioskach, wskazał, że jest w posiadaniu dokumentów wymienionych we wniosku i odesłał skarżącego do Archiwum Uniwersytetu [...] w B.

Odpowiedź powyższa nie czyniła zadość żądaniu wskazanemu we wniosku skarżącego. Zauważyć bowiem należy, że wskazanie przez organ, gdzie znajdują się żądane informacje, nie wypełnia przesłanki ich udzielenia. Tym samym nie można stwierdzić, że organ nie pozostaje w bezczynności w sytuacji, gdy wprawdzie odpowiada na wniosek strony, jednakże jego stanowisko zawarte w odpowiedzi, faktycznie nie odnosi się do zakresu wnioskowanej informacji. Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. (zob. wyrok NSA z dnia 12.04.2012 r., sygn. akt I OSK 161/12, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. nie pozostawia wątpliwości, że organ ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki nie później niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku i to w formie żądanej przez wnioskodawcę (por. też wyrok NSA z dnia 16.03.2009 r., sygn. akt I OSK 1261/08 i z dnia 2.12.2010 r., sygn. akt I OSK. 1622/10). Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację. Jeżeli więc skarżący we wniosku wskazał, że domaga się kserokopii dokumentów, to podmiot zobowiązany powinien udostępnić informację publiczną we wskazanej przez skarżącego formie.

Przez pojęcie "sposób udostępnienia informacji wskazany we wniosku" (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) należy w istocie rozumieć formę, w jakiej wnioskodawca domaga się udostępnienia mu informacji. Formy te zostały alternatywnie przewidziane w art. 12 ust. 2 ustawy, który stanowi, że podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłania informacji publicznej, albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji. Oznacza to, że udostępniając informacje podmiot jest zobligowany do posłużenia się jedną z tych właśnie form.

Reasumując, zobowiązany do udzielenia informacji publicznej podmiot nie uczynił zadość żądaniu skarżącego zawartemu we wskazanych powyżej wnioskach, ani nie wydał stosownej decyzji ze wskazaniem przyczyn odmowy. W konsekwencji pozostał w bezczynności i skargę należało uznać za zasadną.

Sąd stwierdził, że niniejsza bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w istocie wynikała ona z błędnej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zalecenia co do dalszego postępowania sprowadzają się do obowiązku rozpoznania wniosków skarżącego z dnia [...] października 2012 r. i [...] grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakreślonym terminie, odpowiadającym terminowi wynikającemu z art. 13 ust. 1 ustawy w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a., biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sądu, w szczególności dotyczące formy, w jakiej winny być udostępnione wskazane przez skarżącego informacje.

Mając powyższe na uwadze Sad na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.