II SA/Sz 1459/17 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-02-15	
Data wpływu	2017-12-22	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie	
Sędziowie	Maria Mysiak
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący/
Renata Bukowiecka-Kleczaj /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego	
Hasła tematyczne	Zagospodarowanie przestrzenne	
Sygn. powiązane	II OSK 1717/18	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 1369; art. 134 par. 1, art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2017 nr 0 poz 1073; art. 53 ust. 1, art. 53 ust. 7 i 8; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
Dz.U. 2017 nr 0 poz 1257; art. 145 par. 1, art. 49 par. 1, art. 158 par. 2, art. 156 par. 2, art. 146, art. 151 par. 2, art. 145a i b; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Prezydent Miasta S., po rozpoznaniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w S. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. nr [...], znak: [...] wydaną [...] r. ustalającą na rzecz [...] Sp. z o.o. w W. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] przy ul. [...] w S. – odmówił uchylenia opisanej wyżej decyzji z dnia [...] r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w związku ze złożonym przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w S. wnioskiem o wznowienie postępowania, Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w sprawie i przystąpił do rozpatrzenia sprawy.

Organ podkreślił, że Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w S. jako wieczysty użytkownik działki nr [...] z obrębu nr [...] - bezpośrednio sąsiadującej

z działką, na której lokalizowana jest inwestycja - w świetle art. 28 obowiązującej ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, była stroną przedmiotowego postępowania i okoliczność ta nigdy przez organ nie była kwestionowana.

Prezydent nie znalazł przesłanek do uchylenia przedmiotowej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W jego ocenie, wszystkie strony zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego. Decyzja została doręczona skutecznie, informacja o decyzji została opublikowana i ogłoszona. W związku z tym brak jest podstaw do stwierdzenia, że Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w S. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i nie miała wpływu na jego przebieg.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez stronę, organ wskazał,

że decyzja została wydana dla inwestycji nienależącej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zmianami). Ograniczony zakres emisji pól elektromagnetycznych - mniejszy niż określony w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397 ze zmianami), wykluczający inwestycję z konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - został zagwarantowany w punkcie 1.2.2. decyzji. Dotrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych - zgodne z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) - zostało zagwarantowane w punkcie II.2.3. decyzji.

Oceniając, czy przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ uznał, że zgodnie z przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane tylko w odniesieniu do urządzeń o wskazanej w tych przepisach mocy jeżeli miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległościach wskazanych w rozporządzeniu, w linii prostej biegnącej od nadajnika w osi jego wiązki. Jednocześnie prawodawca w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 wspomnianego rozporządzenia jednoznacznie określił, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". W ocenie organu, nie stosuje się w tym przypadku przepisów § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia o sumowaniu parametrów gdyż wykluczają to cytowane wyżej przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8.

Organ wyjaśnił, że do wniosku o wydanie decyzji inwestor przedłożył kwalifikację przedsięwzięcia wykonaną zgodnie z cytowanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. W ww. kwalifikacji dokonano analizy rozmieszczenia anten i wykazano, że zakres emisji pól elektromagnetycznych określony w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia, znajduje się poza miejscami dostępnymi dla ludności (również na działkach sąsiednich). Organ po dokonaniu własnej oceny podzielił to stanowisko - wobec czego nie zachodziła konieczność korekty obszaru oddziaływania inwestycji określonego we wniosku przez inwestora.

Prezydent uznał ponadto, że teren objęty wnioskiem nie jest położony na obszarze osuwiska. Zgodnie z informacją Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 27 października 2016 r. (w aktach sprawy) podczas robót budowlanych nie została naruszona struktura istniejącej skarpy i przeprowadzone oględziny nieruchomości nie wykazały, aby roboty budowlane oddziaływały negatywnie na skarpę.

Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

30 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 2041/13 o organ stwierdził, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie określa się szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, wskazuje się jedynie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej a także obsługi dotyczącej infrastruktury technicznej i komunikacji. Kwestia parametrów technicznych inwestycji podlega szczegółowemu badaniu w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Dla inwestycji została wydana dnia [...] r. decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę. Przy wydawaniu w/w decyzji - zgodnie z art. 35 ust. 1 obowiązującej ustawy Prawo budowlane - sprawdzono zgodność projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska oraz przepisami techniczno- budowlanymi.

Mając na uwadze powyższe organ uznał, że brak jest podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji w oparciu o wniosek strony. Ponadto - zgodnie z art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie uchyla się decyzji

o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Termin 12 miesięcy, o którym mowa w art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, liczy się od dnia 17 listopada 2015 r. i upłynął w dniu 17 listopada 2016 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]

w S.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 49 k.p.a. (w brzmieniu właściwym dla postępowania w sprawie) w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że w postępowaniu zakończonym decyzją objętą złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania strony postępowania, w tym Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] były prawidłowo zawiadamiane o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, podczas gdy powyższe nie miało miejsca z uwagi na:

a) zaistniały w rzeczywistości brak dokonania wskazanych zawiadomień

w sposób zwyczajowo przyjęty, jako że za takie zawiadomienie w świetle prawidłowej wykładni art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 k.p.a. nie może zostać uznana publikacja obwieszczenia na stronach internetowych BIP Urzędu Miasta S.,

b) brak zawiadomienia w trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. stron, w tym Spółdzielni Mieszkaniowej [...] o wydanej w sprawie decyzji przez co należy rozumieć zawiadomienie o treści decyzji a zawiadomienie jedynie o tym, że wydano w sprawie decyzję bez wskazania nawet na rozstrzygnięcie w niej zawarte,

c) brak zawiadomienia w trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. stron, w tym Spółdzielni Mieszkaniowej [...] o postanowieniach wydawanych w ramach uzgodnień prowadzonych na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 106 k.p.a.,

d) brak umożliwienia stronom, wobec których zastosowanie miał tryb zawiadomień przewidziany w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 k.p.a., w tym Spółdzielni Mieszkaniowej [...] czynnego udziału w każdym stadium postępowania z uwagi na uchybienia wskazane w pkt 1 powyżej jak również brak ich zawiadomienia we wskazanym trybie o tym, że zostały zebrane "dowody i materiały umożliwiające wydanie decyzji wraz z umożliwieniem wypowiedzenia się co do tych materiałów i dowodów jak i zgłoszonego żądania inwestora",

2) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. poprzez:

a) brak poczynienia i przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpujących ustaleń co do charakteru inwestycji, której dotyczy przedmiotowa sprawa, w tym w zakresie jej oddziaływania związanego z polem elektromagnetycznym i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla jej właściwej kwalifikacji w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i prawidłowego ustalenia czy dla przedmiotowej inwestycji wymagane jest uprzednie przeprowadzenie stosownej procedury oceny oddziaływania na środowisko,

b) brak jakiegokolwiek odniesienia się przez organ pierwszej instancji do ustaleń i wniosków zawartych w przedłożonej przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] ekspertyzie kwestionującej prawidłowość stanowiska inwestora co do tego, że przedmiotowa inwestycja nie mieści się w kategorii przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie oddziaływać na środowisko,

c) bezkrytyczne przyjęcie stanowiska inwestora co do tego, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko bez wskazania własnych ustaleń organu i oceny dokumentów przedłożonych przez inwestora jako dowodów przedłożonych w sprawie, pomimo przedstawienia przez Spółdzielnię dowodu w postaci kontropinii,

d) brak poczynienia przez organ pierwszej instancji ustaleń co do zsumowanych parametrów przedmiotowej inwestycji i ich znaczenia dla jej kwalifikacji odnośnie wymogu przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko,

e) brak oceny tego jaki wpływ na strukturę skarpy, na której posadowiony jest budynek mieszkalny wchodzący w skład zasobów Spółdzielni Mieszkaniowej [...] będzie miało samo posadowienie i funkcjonowanie stacji bazowej,

f) brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego właściwej specjalizacji dla uzasadnienia stanowiska organu pierwszej instancji i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji przedstawienia przez Spółdzielnię przeciwdowodu co do okoliczności, których ocena wymaga wiadomości specjalnych,

3) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez uznanie,

że w prowadzonym pierwotnie w sprawie postępowaniu przeprowadzono prawidłowo wyczerpujące postępowanie dowodowe i dokonano prawidłowej oceny charakterystyki inwestycji, w tym pod względem jej kwalifikacji w zakresie wymogu przeprowadzenia postępowania co do oceny oddziaływania na środowisko podczas gdy w jego trakcie:

a) nie poczyniono ustaleń co do zsumowanych parametrów przedmiotowej inwestycji,

b) bezkrytyczne przyjęto stanowisko inwestora co do tego, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko bez wskazania własnych ustaleń organu i oceny dokumentów przedłożonych przez inwestora jako dowodów, które w istocie nie zawierały wszystkich danych niezbędnych dla poczynienia prawidłowego wyczerpującego wyjaśnienia sprawy,

c) nie dokonano oceny tego jaki wpływ na strukturę skarpy, na której posadowiony jest budynek mieszkalny wchodzący w skład zasobów Spółdzielni Mieszkaniowej [...] będzie miało samo posadowienie i funkcjonowanie stacji bazowej,

4) naruszenie § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i bezpodstawne uznanie, że w związku z treścią § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3

ust. 1 pkt 8 w odniesieniu do instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych

i radiolokacyjnych wykluczone jest stosowanie przepisów § 3 ust. 2 pkt 3 o sumowaniu parametrów, podczas gdy powyższe nie wynika z literalnej treści przytoczonych przepisów oraz ich wykładni czynionej w orzecznictwie sądów administracyjnych,

5) naruszenie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. w zw. z art. 53 ust. 5b u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe uznanie za właściwy stanu, w którym dla przedmiotowej inwestycji, jaka winna być kwalifikowana co najmniej jako mogąca potencjalnie oddziaływać na środowisko nie przeprowadzono wymaganej procedury w zakresie oceny jej oddziaływania na środowisko,

6) wskutek wszystkich uchybień wskazanych w odwołaniu przy stwierdzonym upływie terminu przewidzianego w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. bezpodstawne rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. zamiast prawidłowo na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., co wiązało się z naruszeniem art. 151 § 2 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie i stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji objętej złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało zaskarżoną decyzję

w mocy.

Mając na uwadze brzmienie przepisu art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym organ stwierdził, że nie została spełniona (wskazywana przez stronę) przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ skarżąca miała zapewnioną możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu. Kolegium wyjaśniło, że w obwieszczeniach o wszczęciu postępowania czy o wydaniu decyzji nie ma obowiązku szczegółowego precyzowania zakresu inwestycji, czy też wskazywania motywów wydanego rozstrzygnięcia. W obwieszczeniu informuje się jedynie o podjętych czynnościach. W tej sytuacji, już tylko z tej przyczyny, że nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należało odmówić uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji nr [...], co też organ I instancji zasadnie uczynił. Zdaniem Kolegium, nie było w tej sytuacji konieczne merytoryczne zweryfikowanie poprawności wydania wspomnianej decyzji, zwłaszcza pod kątem spełnienia wymogów z szeroko rozumianych przepisów o ochronie środowiska. Ponadto, nawet gdyby zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania nie byłoby już możliwe uchylenie decyzji nr [...] ze względu na przedawnienie o którym mowa w art. 53 ust. 8 k.p.a.

Organ podkreślił, że ponieważ nie została spełniona przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. brak jest podstaw do ponownego przeanalizowania zasadności i prawidłowości wydania decyzji nr [...] i do odnoszenia się do zawartych w odwołaniu argumentów w tych kwestiach. Jakkolwiek organ I instancji taką analizę przeprowadził i dał temu wyraz w uzasadnieniu badanej decyzji z [...] r., organ II instancji nie znalazł podstaw do tego aby taką analizę ponownie przeprowadzać.

Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w S. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej:

1) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a.

w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ drugiej instancji

w sposób właściwy do zarzutów sformułowanych w wywiedzionym w sprawie odwołaniu oraz wskazanych przez skarżącą dla ich uzasadnienia okoliczności faktycznych i prawnych,

2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 49 k.p.a. (w brzmieniu właściwym dla postępowania w sprawie) w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że w postępowaniu zakończonym decyzją objętą złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania strony postępowania, w tym Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] były prawidłowo zawiadamiane o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości

a Spółdzielni Mieszkaniowej [...] zapewniono możliwość czynnego udziału w postępowaniu podczas gdy powyższe nie miało miejsca (strona przytoczyła w tym zakresie argumentację analogiczną jak w odwołaniu od decyzji z dnia [...] r.),

3) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez:

a) bezpodstawną odmowę poczynienia i przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpujących ustaleń co do charakteru inwestycji, której dotyczy przedmiotowa sprawa, w tym w zakresie jej oddziaływania związanego z polem elektromagnetycznym i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla jej właściwej kwalifikacji w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i prawidłowego ustalenia czy dla przedmiotowej inwestycji wymagane jest uprzednie przeprowadzenie stosownej procedury oceny oddziaływania na środowisko,

b) bezpodstawną odmowę odniesienia się przez organ drugiej instancji do ustaleń i wniosków zawartych w przedłożonej przez Spółdzielnię ekspertyzie kwestionującej prawidłowość stanowiska inwestora co do tego, że przedmiotowa inwestycja nie mieści się w kategorii przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie oddziaływać na środowisko,

c) nieprawidłowe uznanie w wyniku odmowy prowadzenia jakichkolwiek własnych ustaleń przez organ drugiej instancji za właściwe, bezkrytycznego przyjęcia przez organ pierwszej instancji zarówno w pierwotnym postępowaniu jak,

i w postępowaniu wznowieniowym stanowiska inwestora co do tego, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko,

d) brak poczynienia przez organy obu instancji ustaleń co do zsumowanych parametrów przedmiotowej inwestycji i ich znaczenia dla jej kwalifikacji odnośnie wymogu przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko,

e) bezpodstawną odmowę dokonania przez organ drugiej instancji oceny tego jaki wpływ na strukturę skarpy, na której posadowiony jest budynek mieszkalny wchodzący w skład zasobów Spółdzielni Mieszkaniowej [...] będzie miało posadowienie i funkcjonowanie stacji bazowej oraz przeprowadzone w tym zakresie roboty budowlane,

f) bezpodstawną odmowę odniesienia się przez organ drugiej instancji do kwestii braku przeprowadzenia w pierwszej instancji dowodu z opinii biegłego właściwej specjalizacji dla uzasadnienia stanowiska organu pierwszej instancji i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy,

4) naruszenie art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia wskutek wyżej przedstawionych uchybień tego, że w prowadzonym pierwotnie w sprawie postępowaniu nie przeprowadzono prawidłowo wyczerpującego postępowania dowodowego i nie dokonano prawidłowej oceny charakterystyki inwestycji, w tym pod względem jej kwalifikacji w zakresie wymogu przeprowadzenia postępowania co do oceny oddziaływania na środowisko, jako że w szczególności:

a) nie poczyniono ustaleń co do zsumowanych parametrów przedmiotowej inwestycji,

b) bezkrytyczne przyjęto stanowisko inwestora co do tego, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko,

c) nie dokonano oceny tego jaki wpływ na strukturę skarpy, na której posadowiony jest budynek mieszkalny wchodzący w skład zasobów Spółdzielni Mieszkaniowej [...] będzie miało posadowienie i funkcjonowanie stacji bazowej.

Strona powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji z dnia

[...] r. zarzuciła zaskarżonej decyzji także naruszenie § 3 ust. 2 pkt 3

w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

9 listopada 2010 r. jak również naruszenie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. w zw. z art. 53 ust. 5b u.p.z.p. a nadto naruszenie art. 53 ust. 8 u.p.z.p.

Dodatkowo podniosła także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw.

z art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. poprzez brak uchylenia decyzji organu pierwszej instancji wydanej w postępowaniu wznowieniowym i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie wydania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji, podczas gdy obiektywne okoliczności sprawy nakazują takie jej rozstrzygnięcie a nie stosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryterium kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. odmawiającą uchylenia decyzji nr [...] z dnia

[...] r. nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego.

W ocenie strony, w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) uzasadniająca wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...], z uwagi na to, że skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa nie została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości a tym samym nie zapewniono jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z kolei w myśl art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017 r., poz.1073),

o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że decyzją z dnia

[...] r. ustalono na rzecz [...] Sp. z o.o. w W. warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] przy ul. [...] w S. jak również i to, że w postępowaniu tym miał zastosowanie cytowany powyżej art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Bezspornym jest także i to, że Prezydent Miasta S. dokonał zawiadomień o wszczęciu postępowania w tej sprawie a także o wydaniu kończącej to postępowanie decyzji poprzez publikację na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta S., jak również poprzez wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w S. (skarżąca zapewne pomyłkowo na stronie 13 skargi wspomniała o wywieszeniu zawiadomienia w Urzędzie Wojewódzkim, jednak na stronie 16 tej skargi jest mowa o tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta S.).

Pomiędzy stronami sporne jest natomiast to, czy taki sposób zawiadomienia stron jest wystarczający w rozumieniu art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy I i II instancji stanęły na stanowisku,

że dokonując publikacji na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta S. oraz wywieszając stosowne obwieszczenia na tablicy ogłoszeń wspomnianego Urzędu Prezydent Miasta S. prawidłowo zawiadomił strony, w tym także Spółdzielnię Mieszkaniową [...] - o wszczęciu postępowania jak również o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o wydaniu decyzji z dnia [...] r. Z takim stanowiskiem nie zgadza się natomiast skarżąca, w ocenie której aby można było mówić o rzeczywistym zawiadomieniu stron o ww. decyzjach czy czynnościach konieczne jest nie tylko opublikowanie obwieszczenia na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta S. ale także w miejscu zwyczajowo przyjętym. Jednocześnie, zdaniem strony za takie miejsce nie można uznać tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w S., a to z tego względu że pozostaje w dużej odległości od miejsca realizacji inwestycji i nie daje realnej możliwości uzyskania stosownej informacji, "brak jest też podstaw do oczekiwania od jakiegokolwiek podmiotu tego aby śledził ogłoszenia zamieszczane na oddalonych od miejsca inwestycji tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta S. bądź strony internetowe BIP Urzędu Miasta S. w celu uzyskania wiedzy czy miała miejsce publikacja jakichkolwiek informacji odnośnie wszczęcia postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zmierzającej do realizacji w okolicy jego nieruchomości przedsięwzięcia mającego wpływ na tę nieruchomość czy możliwość korzystania z niej zgodnie z jej przeznaczeniem". W ocenie skarżącej, o realnej możliwości pozyskania wiedzy o toczącym się postępowaniu stanowiłoby zamieszczenie stosownych informacji "na obszarze znajdującym się w zasięgu oddziaływania inwestycji bądź skorzystanie przez organ z innego środka zapewniającego realną możliwość powzięcia stosownych informacji przez Spółdzielnię".

Pomijając okoliczność, że takie określenie przez stronę miejsca, w którym powinny być zamieszczane wspomniane wyżej informacje jest wyjątkowo ogólne i nie wskazuje w jaki właściwie sposób informacje te, jej zdaniem, powinny być zamieszczane i gdzie (zwłaszcza w sytuacji gdy najbliższym obiektem w sąsiedztwie inwestycji jest ręczna myjnia samochodowa ewentualnie ciepłociąg, do których nie ma zbyt dogodnego dojścia z budynków położonych przy ul. [...] w S.), należy podkreślić, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym używa pojęcia "sposobu zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości". Ustawa nie posługuje się pojęciem "obszaru w zasięgu oddziaływania inwestycji" a zatem organ byłby obowiązany do zamieszczania przedmiotowych informacji w "obszarze w zasięgu oddziaływania inwestycji" jedynie wtedy gdyby był to sposób zwyczajowo przyjęty na terenie S.. Brak jest jednak jakichkolwiek podstaw do tego by taki wniosek formułować. Na terenie S. powstaje wiele inwestycji, w tym w wielu przypadkach, ze względu np. na dużą ilość stron postępowania zawiadomienia dokonywane są w formie publicznego obwieszczenia, jednakże nie stosuje się zamieszczania informacji w "obszarze w zasięgu oddziaływania inwestycji". Podobnie nie jest stosowane zwyczajowo zamieszczanie tego typu ogłoszeń w prasie lokalnej (ze względu na dużą ilość inwestycji niewątpliwie byłoby to utrudnione, podobnie jak wyszukiwanie wśród wielu ogłoszeń konkretnych przedsięwzięć przez zainteresowane strony). Zwyczajowo zamieszcza się natomiast tego typu informacje na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w S..

Na marginesie jedynie należy wskazać, że sugerowane przez stronę, zamieszczanie informacji w sposób przyjęty w przypadku wyborów do Sejmu w tym wypadku także byłoby nieefektywne bowiem stosowane w takich wypadkach rozmieszczanie informacji na budynkach szkół dawałoby możliwość uzyskania informacji głównie osobom odprowadzającym dzieci do szkoły bądź zamieszkującym

w bezpośrednim sąsiedztwie szkoły. W dalszym ciągu informacji pozbawione byłyby osoby, które mieszkają nieco dalej i nie mają powodu by udawać się w jakichkolwiek celach do budynku takiej szkoły.

W ocenie Sądu za nieuzasadnione należy też uznać, marginalizowanie przez stronę znaczenia informacji umieszczanych na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w S..

O ile kiedyś dostęp do internetu fatycznie był ograniczony, o tyle w chwili obecnej zwiększył się on w bardzo znaczący sposób i niewątpliwie – wbrew stanowisku strony - znaczna ilość starszych osób znakomicie radzi sobie z korzystaniem z internetu, a z pewnością nie mają też z tym trudności pracownicy jednej z większych spółdzielni mieszkaniowych w S. jaką jest Spółdzielnia [...]

Odnosząc się do argumentacji skarżącej należy dodać, że w przedmiotowym postępowaniu nie były wydawane postanowienia, o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec czego nie było potrzeby dokonywania zawiadomień w tym zakresie (Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w S. zaopiniował inwestycję pozytywnie pismem z dnia

[...] r., nie wydając w tym zakresie postanowienia).

Mając na uwadze powyższe, za prawidłowe należy uznać stanowisko Kolegium, że skarżącej zapewniono możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu wobec czego nie zachodzi w tym wypadku okoliczność o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Niezależnie od powyższego, należy zgodzić się z Kolegium, że nawet gdyby zaistniała opisana powyżej przesłanka do wznowienia postępowania to i tak nie byłoby możliwe uchylenie decyzji z dnia 28 15 r. z uwagi na treść art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, nie uchyla się bowiem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.

Skoro obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w S. na okres od 2 listopada 2015 r. do

16 listopada 2015 r., to niezależnie od tego czy za datę dokonania zawiadomienia

o wydaniu tej decyzji (w oparciu o art. 49 § 1 k.p.a.) przyjęta zostanie data 17 listopada 2015 r., (14 dni od daty początkowej obwieszczenia jak wskazuje organ) czy też data 30 listopada 2015 r. (14 dni od daty końcowej obwieszczenia jak wydaje się sugerować strona) i tak okres 12 miesięcy od dnia ogłoszenia, o którym mowa w art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upłynął przed datą złożenia wniosku o wznowienie postępowania (czyli przed 5 grudnia 2016 r.). Wobec tego nie ulega najmniejszej wątpliwości, że organ nie mógł uchylić przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z uwagi na treść wspomnianego przepisu i upływ 12 miesięcy od dnia ogłoszenia decyzji.

W sprawie sporne jest czy w tym wypadku miał zastosowanie art. 158 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.

W ocenie strony w niniejszej sprawie należało stosownie do tego przepisu stwierdzić, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa, jednakże z treści uzasadnienia decyzji wynika, że organ nie znalazł podstaw do zastosowania w tym przypadku art. 158 § 2 k.p.a.

Powołując się na orzecznictwo, skarżąca podniosła, że przepis art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jedynie skraca okres przedawnienia ustanowiony w art. 146 k.p.a. i z tą zmianą okoliczność ta przenoszona jest do rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 151 § 2 k.p.a., czemu nie sprzeciwia się różnica w sformułowaniach ust. 7 i ust. 8 art. 53 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skład rozpoznający niniejszą sprawę powyższego poglądu nie podziela.

Zgodnie z treścią art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy.

Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Natomiast w myśl art. 53 ust. 8 cytowanej ustawy, nie uchyla się decyzji

o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.

Uregulowania zawarte w zacytowanych powyżej przepisach dotyczą niewątpliwie różnych sytuacji i nie są ze sobą powiązane.

Przepis art. 53 ust. 7 ww. ustawy dotyczy bowiem stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego natomiast przepis art. 53 ust. 8 tej ustawy dotyczy uchylenia takiej decyzji w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zaznaczenia wymaga, że o ile pierwszy z wymienionych przepisów wprowadza 12 miesięczny termin przedawnienia we wszystkich przypadkach wymienionych w art. 156 § 2 k.p.a. o tyle drugi z przepisów wprowadza taki termin wyłącznie w jednym z przypadków wymienionych w -określającym przesłanki wznowieniowe - art. 145 § 1 k.p.a. – tj. w sytuacji gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Powyższe oznacza, że we wszystkich pozostałych przypadkach uchylenie decyzji po wznowieniu postępowania jest możliwe również po upływie 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Oprócz wskazanych wyżej wyraźnych różnic w tych uregulowaniach, ustawodawca wprowadził jeszcze jedną różnicę, a mianowicie w przypadku braku możliwości stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z powodu upływu 12-miesięcznego okresu od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia wprowadził możliwość zastosowania w takim przypadku art. 158 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Analogicznego rozwiązania ustawodawca nie przewidział jednak w wypadku braku możliwości uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

W ocenie Sądu, rozróżnienie to nie jest – wbrew stanowisku skarżącej – przypadkowe. Skoro ustawodawca w sytuacji wystąpienia przesłanek nieważnościowych wyraźnie przewidział możliwość zastosowania art. 158 § 2 k.p.a. (i stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa) to gdyby chciał wprowadzić analogiczne rozwiązanie w przypadku wystąpienia przesłanek wznowieniowych także odwołałby się do stosownego przepisu – w tym wypadku art. 151 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Podkreślenia wymaga przy tym, że art. 151 § 2 k.p.a. odnosi się do wszystkich okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. (a zatem do przypadków wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. a także art. 145a i 145b k.p.a.) jednakże uregulowanie zawarte w art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy tylko jednego z nich (z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Nie sposób zatem przyjąć, jak chce tego skarżąca, że art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jedynie skraca okres przedawnienia ustanowiony w art. 146 k.p.a. i z tą zmianą okoliczność ta przenoszona jest do rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 151 § 2 k.p.a.

Co więcej, gdyby tak przyjąć, to należałoby również uznać, że art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu – analogicznie – skraca jedynie termin przedawnienia przewidziany w art. 156 § 2 k.p.a., a skoro tak to przywoływanie art. 158 § 2 k.p.a.

(we wspomnianym art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu) byłoby całkowicie zbędne. Świadczyłoby o nieracjonalności ustawodawcy, który przywołuje różne przepisy

w przypadkowych miejscach i bez potrzeby - z czym, zdaniem Sądu, absolutnie nie można się zgodzić.

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż w niniejszej sprawie brak jest możliwości uchylenia decyzji z dnia [...] r. wobec czego zbędnym jest także analizowanie zasadności i prawidłowości wydania tejże decyzji oraz odnoszenia się do zawartych w odwołaniu argumentów w tych kwestiach.

Podobnie bezprzedmiotowe byłoby także odnoszenie się przez Sąd do pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze – dotyczących wadliwości decyzji

z dnia [...] r., w tym m.in. błędnej kwalifikacji inwestycji jako niepodlegającej zaliczeniu do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz braku uprzedniego przeprowadzenia dla tej inwestycji procedury oceny oddziaływania na środowisko.

W świetle powyższych rozważań należało uznać, że zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta S. odpowiadają prawu i nie zachodzą podstawy do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.