Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Asesor WSA Anna Tarnowska – Mieliwodzka (spr.), Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi J. i K. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala.

VII S.A./Wa 1673/04

Uzasadnienie

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2004 r. , nr [...]. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania J. W., L. i M. S. oraz K. i J. W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1997 r, nr [...], udzielającej A. i J. M. pozwolenia na użytkowanie samowolnie dobudowanej części mieszkalnej parterowej, murowanej do drewnianego budynku mieszkalnego parterowego na działce przy al. [...] w B. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał następujący stan sprawy:

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek J. W. zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia z dnia [...] lutego 1997 r, nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie samowolnie dobudowanej części mieszkalnej parterowej, murowanej do drewnianego budynku mieszkalnego parterowego na działce przy al. [...] w B.

Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ww. decyzji.

Odwołanie od kwestionowanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli J. W., L. i M. S. oraz K. i J. W.. Podnieśli, iż stanowisko prezentowane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest błędne i stanowi rażące naruszenie prawa. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenie organu, iż postanowienie z dnia [...] listopada 1996 r. o zatwierdzeniu ugody z dnia [...] listopada 1996 r. , mimo wydania z naruszeniem prawa wywołało nieodwracalne skutki prawne i powiązania z tym postanowieniem przedmiotowej zaskarżanej decyzji zdaniem skarżącym nie zasługuje na aprobatę i narusza ich interesy jako współwłaścicieli jednej z sąsiednich działek.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu wskazał, iż z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie skarżący zostali uznani za stronę postępowania, organ odwoławczy rozpatrzył odwołanie skarżących i przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające.

Podniósł, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczynając postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1997 r. o pozwoleniu na użytkowanie przeoczył fakt, i na podstawie art. 1 pkt 49 lit. C ustawy z dnia 27 marca 2003 – o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. z 2003r., Nr 80, poz. 7180 z dniem 11 lipca 2003 r. wszedł w życie przepis art. 59 ust 7 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, iż stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor.

Wobec powyższego, iż decyzja organu pierwszej instancji jest nieprawidłowa skutkuje jej uchyleniem w całości i umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego.

K. i J. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r., zarzucając rażące naruszenie prawa, poprzez błędną argumentację organu odnośnie umorzenia postępowania powołującego się na art. 59 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

Z analizy akt administracyjny wynika, że organ odwoławczy zasadnie uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1997 r., i umorzył przedmiotowe postępowanie, bowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa.

Stosownie do przepisu art. 59 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor.

Ponieważ wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie pochodził od podmiotu nie posiadającego przymiotu strony zgodnie z art. 59 ust. 7 cytowanej ustawy - Prawo budowlane, organ pierwszej instancji winien był odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a nie wszczynać postępowanie i odmawiać stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego legitymacja strony podlega ocenie na datę składania wniosku w trybie art. 157 § 2 kpa, natomiast decyzja będąca przedmiotem weryfikacji w trybie nadzoru podlega ocenie według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydawania decyzji podlegającej weryfikacji (wyrok NSA z dnia 19.05.1998 r. sygn. akt I SA 450/98).

Należy zatem stwierdzić, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoruj Budowlanego jest prawidłowa i nie narusza prawa.

Wobec powyższego Sąd na podstawie ar. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz., U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)orzekł jak w sentencji wyroku.