Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 944/14 w sprawie ze skargi K.G. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 4 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 944/14 oddalił skargę K.G. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 4 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] sierpnia 2013 r. [...] A.K. poinformował Komendanta Powiatowego Policji w [...], że [...] K.G. utracił kartę mikroprocesorową do policyjnych systemów informatycznych oraz nie wykonał polecenia przełożonego tj. nie poinformował Komendanta Powiatowego Policji w [...] o utracie karty.

Komendant Powiatowy Policji w [...] postanowieniem z dnia 3 września 2013 r. nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierżantowi K.G. – referentowi [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i przedstawił mu następujące zarzuty:

I) w dniu [...] sierpnia 2013 r. nie wykonał polecenia służbowego wydanego przez uprawnionego przełożonego [...] A.K. – Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], polegającego na poinformowaniu raportem Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zagubieniu karty mikroprocesorowej umożliwiającej dostęp do systemów informatycznych Policji, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm.);

II) zagubił powierzoną kartę mikroprocesorową umożliwiającą dostęp do systemów informacyjnych Policji, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 8 ustawy o Policji.

W wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, Komendant Powiatowy Policji w [...] orzeczeniem z dnia 3 października 2013 r. nr [...] uznał [...] K.G. – referenta [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.

[...] Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu odwołania obwinionego, orzeczeniem z dnia 13 listopada 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Komendant Powiatowy Policji w [...] postanowieniem z dnia 2 grudnia 2013 r. nr [...] zmienił postawione K.G. – referentowi [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] zarzuty w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym w ten sposób, że obwinił w/w policjanta o to, iż:

I) w dniu [...] sierpnia 2013 r. nie wykonał polecenia służbowego wydanego przez uprawnionego przełożonego [...] A.K. – Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], polegającego na poinformowaniu raportem Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zagubieniu karty mikroprocesorowej umożliwiającej dostęp do systemów informatycznych Policji, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o Policji;

II) w okresie od dnia [...] do dnia [...] sierpnia 2013 r., w bliżej nieokreślonym miejscu, zagubił powierzoną kartę mikroprocesorową umożliwiającą dostęp do systemów informacyjnych Policji, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 8 ustawy o Policji.

Komendant Powiatowy Policji w [...] orzeczeniem z dnia 17 stycznia 2014 r. nr [...] uznał [...] K.G. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

[...] Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu odwołania obwinionego, orzeczeniem z dnia 25 lutego 2014 r. nr [...] uchylił w/w orzeczenie w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Rozpoznając sprawę po raz kolejny, Komendant Powiatowy Policji w [...] orzeczeniem z dnia 30 kwietnia 2014 r. nr [...] uznał [...] K.G. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

[...] Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu odwołania obwinionego, orzeczeniem z dnia 5 czerwca 2014 r. nr 20 uchylił w/w orzeczenie w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Komendant Powiatowy Policji w [...] postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. nr [...] zmienił postawione K.G. – referentowi [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] zarzuty w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym w ten sposób, że obwinił w/w policjanta o to, iż:

I) w dniu [...] sierpnia 2013 r. nie wykonał polecenia służbowego wydanego przez uprawnionego przełożonego [...] A.K. – Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], polegającego na poinformowaniu raportem Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zagubieniu karty mikroprocesorowej umożliwiającej dostęp do systemów informatycznych Policji, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o Policji;

II) w okresie od dnia [...] do dnia [...] sierpnia 2013 r., w bliżej nieokreślonym miejscu, zagubił powierzoną kartę mikroprocesorową umożliwiającą dostęp do systemów informatycznych Policji, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 8 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu postanowienia podał, że z uwagi na fakt, iż sformułowanie "systemów informacyjnych Policji" jest pojęciem szerszym od pojęcia "systemów informatycznych Policji", a przedmiotowa karta mikroprocesorowa umożliwiała dostęp do informacji za pośrednictwem stanowiska komputerowego (węższego zakresu systemu informacyjnego Policji), zasadnym było dokonanie zmiany sformułowania zarzutu nr II.

Następnie Komendant Powiatowy Policji w [...], na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, orzeczeniem z dnia 9 lipca 2014 r. nr [...] uznał [...] K.G. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.

[...] Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu odwołania obwinionego, orzeczeniem z dnia 4 sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego ustalono, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. aspirant A.K. – Zastępca Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], w związku z prowadzonym nadzorem nad statystyką wprowadzaną przez policjantów Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] do systemu SES – POL, ujawnił nieprawidłowości związane z wprowadzeniem danych do systemu przez [...] K.G. Okazało się, że w/w policjant nie korzystał zarówno ze swojej karty mikroprocesorowej przy wprowadzaniu danych statystycznych, jak również z mobilnego terminala noszonego. W celu sprawdzenia działania karty, z uwagi na zgłaszane przez [...] K.G. problemy z działaniem mobilnego terminala noszonego, jak również samej karty, A.K. włożył ją w dniu [...] sierpnia 2013 r. do czytnika swojego komputera, a następnie poprosił K.G. o wprowadzenie swojego numeru PIN. Z uwagi na to, że K.G. nie pamiętał numeru PIN, jak również nie posiadał go przy sobie, A.K. nie mógł dokonać sprawdzenia karty, wobec czego, wyjął ją z czytnika komputera i oddał K.G., który schował ją do kieszeni koszuli służbowej.

W trakcie sprawdzania przez A.K. karty, do pokoju odpraw wszedł policjant G.S., któremu K.G. zgłosił problemy z działaniem mobilnego terminala noszonego. W celu sprawdzenia działania tego terminala, K.G. pobrał od dyżurnego KPP w [...] urządzenie, które przekazał G.S. W trakcie sprawdzania karty mikroprocesorowej oraz rozmowy z G.S. na temat problemów z działaniem terminala, K.G. otrzymał od dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...] polecenie wyjazdu na interwencję, na którą udał się wspólnie z T. W.

Następnie, w dniu 26 sierpnia 2013 r. A.K. został poinformowany przez K.G. o utracie karty mikroprocesorowej do komputera. K.G. twierdził, że jego karta została w czytniku komputera po sprawdzeniu jej działania przez wyżej wymienionego policjanta. W związku z powyższym A.K. tego samego dnia polecił K.G. sporządzenie raportu informującego Komendanta Powiatowego Policji w [...] o utracie karty mikroprocesorowej. W dniu [...] sierpnia 2013 r. K.G. przyznał A.K., że nie sporządził raportu, tłumacząc się uciążliwością pełnionej służby. A.K. poinformował obwinionego, że w związku z niewykonaniem polecenia służbowego sporządzi raport do Komendanta Powiatowego Policji w [...] informujący o naruszeniu przez niego dyscypliny służbowej.

[...] Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że główną przyczyną utraty przez K.G. karty mikroprocesorowej był brak właściwego nadzoru nad powierzonym mu mieniem po zwróceniu karty przez bezpośredniego przełożonego A.K. Obwiniony nie wykazał należytej dbałości w trosce o mienie powierzone. Fakt utraty karty został ujawniony dopiero przez przełożonego. Ponadto podkreślił, że odnalezienie przez R.W. w dniu [...] marca 2014 r. przedmiotowej karty w ogólnodostępnej szafce ubraniowej nie miało wpływu na istotę popełnienia przewinienia dyscyplinarnego dotyczącego utraty karty, natomiast miało wpływ na wymiar kary dyscyplinarnej.

W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie mógł być zastosowany art. 135g ust. 2 ustawy o Policji. Z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego wynika, że jedyną wątpliwością niedającą się rozstrzygnąć było ustalenie, co faktycznie K.G. zrobił ze swoją kartą mikroprocesorową po jej otrzymaniu od A.K.. W dniu [...] sierpnia 2013 r. doszło do nieudanej próby sprawdzenia działania karty mikroprocesorowej K.G., gdyż nie pamiętał on kodu PIN do swojej karty. Z tego względu przełożony dyscyplinarny prawidłowo stwierdził, że nie można uznać wyjaśnień obwinionego w części dotyczącej pozostawienia karty mikroprocesorowej w czytniku komputera pod nadzorem A.K. za wiarygodne. Ponadto z zeznań świadka T. W. nie wynika, aby widział on kartę w czytniku komputera. Zeznał, że w momencie wychodzenia z pokoju nie widział, aby K.G. wyciągał swoją kartę z czytnika komputera, ale również nie widział, czy ta karta została w czytniku. Przyznał, że obwiniony dopiero podczas jazdy radiowozem na interwencję powiedział mu, że pozostawił swoją kartę w czytniku komputera, w pokoju, w którym była sprawdzana.

Ponadto [...] Komendant Wojewódzki Policji podał, że rozmowa, w trakcie której obwiniony odmówił sporządzenia raportu informującego przełożonego o zagubieniu karty mikroprocesorowej odbyła się bez świadków, jednak A.K. interesował się, czy wykonał on jego polecenie służbowe dotyczące sporządzenia raportu. Powyższy fakt potwierdza przeprowadzona przez A.K. w dniu [...] sierpnia 2013 r. o godz.15:05 rozmowa telefoniczna z K.G., której świadkiem był S.K. – Zastępca Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Rozmowa ta byłaby niecelowa w przypadku, gdyby wcześniej A.K. nie wydał K.G. polecenia sporządzenia raportu. Odnosząc się do stanu zdrowia obwinionego w trakcie pełnionej służby w nocy z dnia [...] na [...] sierpnia 2013 r. stwierdził, że nikomu nie zgłaszał o jakichkolwiek dolegliwości zdrowotnych.

Zdaniem organu odwoławczego okoliczności, w następstwie których doszło do zdarzenia wskazują, że zachowanie K.G. w obydwu przypadkach było zawinione. Skarżący, jako policjant w służbie stałej, był obowiązany do zachowania należytej staranności, dbałości o przedmioty stanowiące jego wyposażenie służbowe i ochrony ich przed utratą. Użycie przez osobę nieuprawnioną karty mikroprocesorowej K.G., uzyskanie przez nią dostępu do systemów informatycznych Policji i powzięcie stosownych informacji mogło stworzyć zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego. Odmowa wykonania polecenia służbowego w postaci sporządzenia raportu, w sytuacji gdy wydane polecenie było jasne, jednoznaczne i skonkretyzowane stanowi wyraz świadomego lekceważenia podstawowych obowiązków służbowych. Obwiniony w obu sytuacjach działał z rozmysłem, świadomie i popełnił oba przewinienia dyscyplinarne zdając sobie sprawę, że postępuje wbrew obowiązującym przepisom prawa.

Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi K.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 135l ust. 1, art. 135g ust. 1 i 2 oraz art. 135j ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 135c ust. 2 ustawy o Policji.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organ nie ustalił, w jakich okolicznościach doszło do zgubienia przez skarżącego karty mikroprocesorowej. W konsekwencji wskazanych wyżej zaniedbań nie jest możliwe zakwestionowanie złożonych przez skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego wyjaśnień. Przyjęta przez organ wersja wydarzeń nie znajduje potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Stan faktyczny sprawy został ustalony wyłącznie na podstawie zeznań świadka A.K.. Ponadto organ nie uwzględnił wniosku skarżącego o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego S.C., którego orzeczenia były trzykrotnie uchylane, co mogło wpłynąć na wynik sprawy.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił zagadnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów uregulowane w rozdziale 10 ustawy o Policji. Stosownie do treści art. 132 ust. 1 cyt. ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Z art. 132 ust. 2 tej ustawy wynika, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W szczególności naruszeniem dyscypliny służbowej jest m.in. odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego (art. 132 ust. 3 pkt 1) oraz utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego (art. 132 ust. 3 pkt 8).

Zgodnie z art. 132 a omawianej ustawy przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant:

1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi;

2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

W świetle art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, a w szczególności uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, przedstawiony przez organy dyscyplinarne stan faktyczny i postawione skarżącemu zarzuty nie nasuwają wątpliwości i dawały podstawę do uznania skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów. Sąd nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów i ich oceny, ani nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ podjął wszystkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, zebrał i ocenił pełny materiał dowodowy oraz wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, co dawało podstawę do wydania orzeczenia o ukaraniu skarżącego (art. 135e, 135g, 135i i 135j ustawy o Policji).

Z akt sprawy wynika, że K.G. utracił kartę mikroprocesorową umożliwiającą dostęp do systemów informatycznych Policji. Powyższa okoliczność została ujawniona przez A.K. – Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], który zauważył nieprawidłowości związane z wprowadzeniem przez K.G. danych do systemu SES – POL. W dniu [...] sierpnia 2013 r. A.K. w celu sprawdzenia działania karty, podczas odprawy służbowej włożył ją do czytnika swojego komputera, a następnie poprosił K.G. o wprowadzenie numeru PIN. Z uwagi na to, że skarżący nie pamiętał numeru PIN, jak również nie posiadał go przy sobie, A.K. nie mógł dokonać sprawdzenia karty. Powyższa okoliczność jest bezsporna (k. 20, 26, 53, 196). Następnie A.K. wyjął kartę z czytnika komputera i przekazał ją K.G..

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ustalenia organu w tym zakresie są prawidłowe. Dokonując oceny całości materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, uwzględnił zeznania wszystkich świadków, w tym również [...], a za wiarygodne uznał zeznania A.K., czemu dał wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Skarżący twierdzi, że gdy wychodził z pokoju odpraw jego karta mikroprocesorowa, po próbie sprawdzenia jej działania przez A.K., pozostała w czytniku komputera. Wskazał również, że udając się na interwencję jeszcze na terenie parkingu Komendy Powiatowej Policji w [...] poinformował T.W. o pozostawieniu swojej karty mikroprocesorowej w pokoju odpraw, chcąc się po nią wrócić, ale nie było wówczas na to czasu. Skarżący twierdzi również, że po powrocie do jednostki udał się do pokoju odpraw po kartę w celu jej zabrania, ale jej nie znalazł. Uznał wówczas, że została ona zabrana przez G.S. w celu sprawdzenia jej działania.

Żaden z przesłuchanych w sprawie świadków nie podważył wersji zeznań świadka A.K. i nie potwierdził wersji skarżącego. Z zeznań G.S. wynika, że nie widział karty mikroprocesorowej K.G., jak również nie zabierał jej z pokoju odpraw. Po sprawdzeniu działania i odblokowaniu mobilnego terminala noszonego tego samego dnia przekazał go na stanowisko kierowania Komendy Powiatowej Policji w [...].

Przesłuchany w charakterze świadka W.C. – dyżurny Komendy Powiatowej Policji w [...] zeznał, że w trakcie pełnienia służby nie znalazł żadnej karty mikroprocesorowej do komputera, jak również nikt nie zgłaszał faktu jej odnalezienia. Z kolei przesłuchany w charakterze świadka T.W. zeznał, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. odbywał patrol wraz z K.G. Tuż po rozpoczęciu służby wszedł do pokoju Zespołu [...] i zobaczył A.K. i G.S. sprawdzających w komputerze, w obecności skarżącego, jego kartę mikroprocesorową. Nie pamiętał, który z nich pierwszy sprawdzał jej działanie. Podczas sprawdzania karty K.G. stał przy biurku, na którym znajdował się komputer – bokiem do drzwi, a T.W. stał przy drzwiach. Świadek pamiętał, że wcześniej na korytarzu K.G. rozmawiał z A.K. na temat swojej karty. T.W. widział, jak A.K., G.S. i skarżący sprawdzali kartę mikroprocesorową skarżącego, jednak świadek nie pamiętał, który z nich siedział przy biurku i ją sprawdzał, a kto stał obok. T.W. w momencie wychodzenia z pokoju nie widział, aby K.G. wyjmował swoją kartę z czytnika komputera, ale również nie widział, czy ta karta została w czytniku. Podczas jazdy na interwencję skarżący wprawdzie powiedział świadkowi, że jego karta została w czytniku w komputerze w pokoju, w którym była sprawdzana, to jednak świadek tej okoliczności nie mógł potwierdzić, ponieważ nie widział karty. Świadek T.W. konsekwentnie zeznawał, że nie widział, czy karta była w czytniku komputera, czy też została skarżącemu oddana, z miejsca w którym stał karty nie widział i nie widział żadnych czynności związanych z jej sprawdzaniem (zeznania świadka: k. 31 i 59-61 akt administracyjnych). Okoliczność, że po powrocie z interwencji świadek był z K.G. w pokoju Zespołu [...], gdzie razem szukali karty nie może mieć znaczenia przesądzającego, skoro świadek nie potwierdził, że skarżący zostawił kartę w komputerze przełożonego. Świadek nie pamiętał również, czy po przyjeździe z interwencji to on pierwszy wszedł do pokoju i stwierdził brak karty, czy też był nim K.G. i powiedział mu, że karty nie ma.

W ocenie Sądu pierwszej instancji prawidłowe jest również ustalenie, że K.G. nie wykonał polecenia służbowego wydanego przez przełożonego A.K., polegającego na poinformowaniu raportem Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zagubieniu karty mikroprocesorowej. Z akt sprawy wynika, że skarżący takie polecenie otrzymał w dniu 26 sierpnia 2013 r. Następnego dnia A.K. przeprowadził z nim rozmowę telefoniczną w sprawie utraty karty, w toku której przypomniał mu o obowiązku sporządzenia raportu (k. 20, 26 akt adm.). Świadkiem tej rozmowy był S.K. – Zastępca Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], który potwierdził tę okoliczność (k. 33 akt. adm.). Skarżący mimo wydania mu polecenia sporządzenia raportu o utracie karty, tego nie uczynił, czym naruszył art. 132 ust. 2 i 3 pkt 8 ustawy o Policji.

Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. bezpośrednio po przeprowadzonej odprawie został skierowany przez dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...] na interwencję. Stwierdził, że w trakcie służby nie miał czasu na sporządzenie raportu, a tej nocy nawet nie korzystał z przerwy w służbie. Ponadto podał, że z uwagi na podjętą interwencję, która przedłużyła się do godziny 8:35 oraz zmęczenie i złe samopoczucie, postanowił odłożyć sporządzenie raportu na następny dzień. W dniu [...] sierpnia 2013 r., gdy stawił się do służby o godzinie 14:00 i chciał sporządzić raport został poinformowany przez A.K., że w związku z niewykonaniem polecenia służbowego został przez niego sporządzony raport do Komendanta Powiatowego Policji w [...] informujący o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, organ prawidłowo uznał tłumaczenie skarżącego w tym przedmiocie jako niewystarczające. Niesporządzenie raportu nie zostało przez niego usprawiedliwione okolicznościami, które obiektywnie mogłyby uniemożliwić mu sporządzenie raportu. Pełnienie służby czy przedłużająca się interwencja nie mogą być takimi okolicznościami, skoro od wydania skarżącemu polecenia do sporządzenia przez przełożonego raportu do Komendanta Powiatowego Policji w [...] informującego o popełnieniu przez niego przewinienia dyscyplinarnego minęły trzy dni. Nie usprawiedliwia zachowania skarżącego także złe samopoczucie, gdyż z materiału dowodowego nie wynika, aby w tych dniach zgłaszał on jakiekolwiek problemy zdrowotne.

Sąd pierwszej instancji za niezasadny uznał także zarzut dotyczący braku obiektywizmu i bezstronności rzecznika dyscyplinarnego S.C. w wykonywaniu powierzonych mu zadań, które w ocenie skarżącego miały być związane z trzykrotnym uchyleniem orzeczenia organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy. Z art. 135c ust. 1 i 2 ustawy o Policji wynika, że rzecznik dyscyplinarny nie jest wyłączany z mocy prawa od udziału w ponownym rozpatrywaniu sprawy w w/w sytuacji. Ogólnie sformułowany zarzut bezstronności nie może uzasadniać wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie biorąc pod uwagę przytoczone regulacje oraz ustalony stan faktyczny stwierdził, że [...] Komendant Wojewódzki Policji prawidłowo uznał K.G. za winnego popełnienia zarzucanych mu naruszeń. Dla oceny, czy skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne bez znaczenia jest bowiem to, w jaki sposób utracił on kartę utracił, zostało bowiem udowodnione, że przedmiotowa karta została mu przez przełożonego zwrócona i nie ma podstaw do twierdzenia, że przełożony ją zatrzymał. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że rozpoznając niniejszą sprawę organy dyscyplinarne nie naruszyły przepisów ustawy o Policji. W toku postępowania przesłuchano skarżącego i świadków. Materiał dowodowy zebrano w sposób prawidłowy i dokonano jego wszechstronnej oceny, czemu dano wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu orzeczenia.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że przy odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie ma znaczenia to, czy jego działanie lub zaniechanie było zamierzone, czy też nie. W przypadku, gdy dochodzi do przewinienia służbowego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych może powodować zastosowanie tej odpowiedzialności. Niewątpliwie skarżący nie dochował wymaganej ostrożności w rozumieniu art. 132a pkt 2 ustawy o Policji, utracił bowiem przedmiot stanowiący wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby nieuprawnione mogło wyrządzić szkodę lub stworzyć zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego oraz nie wykonał polecenia przełożonego. Zauważyć również należy, iż skarżący przez prawie trzy tygodnie od utraty karty nie podejmował żadnych czynności zmierzających bądź do jej odnalezienia (która ostatecznie została znaleziona w jednym z pomieszczeń), ani też nie powiadomił przełożonego, że tą kartę utracił. Przy tym postępowania skarżącego nie tłumaczą żadne istotne okoliczności. Z akt sprawy nie wynika, aby istniały przeszkody do niezwłocznego przeszukania wszystkich pomieszczeń w celu odnalezienia karty lub stwierdzenia jej utraty i zawiadomienia o tym przełożonego. W sprawie jest niesporne, że skarżący znał obowiązki wynikające z obowiązujących regulacji i obowiązki te naruszył.

Zasadne było także wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany. W rozpoznawanej sprawie organ wziął pod uwagę okoliczności i charakter popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, jego następstwa, dotychczasowy przebieg służby oraz jego postawę po popełnieniu czynów i zastosował wobec niego najniższy wymiar kary. Kara nagany oznacza jedynie wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i stanowi sformalizowaną dezaprobatę dla jego przewinienia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K.G., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 135e ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm.), poprzez niezasadne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie podjęte zostały wszelkie niezbędne czynności dla prawidłowego jej wyjaśnienia, w tym w szczególności zebrano i oceniono pełny materiał dowodowy, zaś dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego nie jest konieczne ustalenie okoliczności zgubienia w dniu [...] sierpnia 2013 r. karty mikroprocesorowej;

2) art.135g ust. 2 ustawy o Policji, poprzez niezasadne stwierdzenie, jakoby w przedmiotowej sprawie nie zachodziły jakiekolwiek wątpliwości w zakresie możliwości przypisania skarżącemu odpowiedzialności za zarzucane mu czyny, w sytuacji, gdy przeciwstawna do wyjaśnień skarżącego wersja przebiegu zdarzenia z dnia [...] sierpnia 2013 r., przedstawiona przez świadka A.K., na której to organ postępowania dyscyplinarnego oparł poczynione przez siebie ustalenia, nie znajduje pełnego odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym;

3) art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, polegające na rażąco dowolnej, jednostronnej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego, przy jednoczesnym pominięciu lub zbagatelizowaniu wszystkich ewidentnie dla skarżącego korzystnych dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uznania, jakoby w przedmiotowej sprawie nie zostały wykazane jakiekolwiek okoliczności, które w sposób obiektywny mogłyby uzasadniać zwłokę w wykonaniu przez skarżącego polecenia służbowego w postaci sporządzenia raportu informującego o okolicznościach zagubienia karty mikroprocesorowej;

4) art. 135j ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 135c ust. 2 ustawy o Policji, polegające na niezasadnym stwierdzeniu, jakoby okoliczności mogące wskazywać na utratę przez rzecznika dyscyplinarnego S.C. bezstronności w wykonywaniu powierzonych mu zadań nie zostały uprawdopodobnione w stopniu wystarczającym, w sytuacji, gdy jego uprzedni udział w rozpoznaniu i wydaniu orzeczeń dyscyplinarnych dotyczących skarżącego doprowadzić mógł do utraty możliwości dokonania obiektywnej i rzeczowej oceny zaistniałych zdarzeń.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność w/w zarzutów, zbieżną z dotychczas prezentowaną w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który przyjął, iż w niniejszej sprawie organy dyscyplinarne podjęły wszelkie niezbędne czynności dla jej prawidłowego wyjaśnienia, w sposób wszechstronny i wnikliwy przeprowadziły postępowanie dowodowe oraz dokonały właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Stwierdził również, iż w sprawie nie występowały przesłanki do wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego S.C. od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym z urzędu, a skarżący nie powołał okoliczności braku jego bezstronności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podać należy, iż uznanie przez organ dyscyplinarny, że policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, która wraz z zasadą oficjalności obowiązuje w postępowaniu dyscyplinarnym. Na rzeczniku dyscyplinarnym spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy (art. 135e ust. 1, 135a ust. 1 ustawy o Policji). Następnie przełożony dyscyplinarny na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego wydaje orzeczenie określone w 135j ust. 1 - 4 cyt. ustawy. Są to warunki niezbędne dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego i rozstrzygnięcia sprawy. Przypisanie policjantowi winy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. Ponadto zauważyć należy, iż zgodnie z art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Zgodnie z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Powołany przepis wprawdzie szczegółowo nie określa konkretnych elementów uzasadnienia, to jednak przyjąć należy, iż uzasadnienie faktyczne powinno wskazywać okoliczności faktyczne, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł jak i przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest bowiem konieczne dla późniejszego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego lub ich wykładni w stanie faktycznym sprawy, który nie może nasuwać żadnych wątpliwości.

Mając na uwadze powyższe regulacje, w rozpoznawanej sprawie należało rozważyć, czy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec K.G. stanowi dostatecznie umotywowaną podstawę do uznania go winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, a więc czy obejmuje on swoim zakresem całokształt okoliczności mających znaczenie dla sprawy i czy podjęto wszelkie niezbędne czynności w celu wyjaśnienia zdarzeń będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Wskazać należy, iż wszystkie uzyskane przez organ środki dowodowe podlegają swobodnej ocenie dowodów, która jednak nie oznacza dowolności. Zarzut dowolności wykluczają ustalenia dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i zebranego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku koniecznego do wydania orzeczenia o przekonującej treści.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo stwierdził, że organy dyscyplinarne nie naruszyły powołanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 135 e ust. 1, art. 135g ust. 1 i 2, art. 135j ust. 2 pkt 6 w zw. z art.135 c ust. 2 ustawy o Policji. Podjęły wszystkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, a zebrany materiał dowodowy prawidłowo oceniły uznając, że K.G. podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej (art. 132 ust. 1 ustawy o Policji) za popełnienie przewinień dyscyplinarnych, polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 1 i 8 tej ustawy i zasadnie, na podstawie art. 134 pkt 1 w zw. z art. 134h, wymierzyły karę dyscyplinarną nagany. Orzeczenia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym zostały należycie uzasadnione.

Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że dla oceny, czy skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez zagubienie powierzonej karty mikroprocesorowej umożliwiającej dostęp do systemów informatycznych Policji, bez znaczenia jest to, w jaki sposób ją utracił, w sytuacji, gdy organy dyscyplinarne, dokonując oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego, a nie tylko zeznań świadka A.K., wykazały, że została mu ona przez niego zwrócona i jej nie zatrzymał.

Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, w sprawie nie zachodziły "niedające się usunąć wątpliwości, które należało rozstrzygnąć na korzyść obwinionego" – art. 135 g ust. 2 ustawy o Policji. Brak jest bowiem podstaw do zakwestionowania faktu, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. podczas odprawy służbowej przełożony A.K., w obecności G.S., po sprawdzeniu działania karty mikroprocesorowej skarżącego, wyjął kartę z czytnika komputera i oddał mu ją. Żaden z przesłuchanych w postępowaniu dyscyplinarnym świadków nie podważył wersji zdarzenia przedstawionej przez A.K., jak również nie potwierdził wersji zdarzenia przedstawionej przez K.G.. W tym zakresie organy dyscyplinarne wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. Badały okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (art. 135g ust. 1 ustawy o Policji).

Skarżący dopuszczając do utraty przedmiotu stanowiącego jego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby nieuprawnione mogło wyrządzić szkodę lub stworzyć zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego i nie podejmując przez okres trzech tygodni od tego zdarzenia jakichkolwiek czynności zmierzających do odnalezienia karty mikroprocesorowej umożliwiającej dostęp do systemów informatycznych Policji oraz nie powiadamiając o tym fakcie przełożonego, nie tylko nie dochował należytej dbałości, staranności i nadzoru nad powierzonym mu przedmiotem, lecz świadomie znając swoje obowiązki w tym zakresie, naruszył je.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo również podzielił stanowisko organów dyscyplinarnych co do popełnienia przez skarżącego kolejnego przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, tj. niewykonania polecenia służbowego wydanego przez przełożonego A.K., polegającego na poinformowaniu raportem Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zagubieniu karty mikroprocesorowej umożliwiającej dostęp do systemów informatycznych Policji (art. 132 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o Policji). W sprawie zasadnie przyjęto, że podnoszone przez skarżącego okoliczności mające usprawiedliwiać niewykonanie przez niego polecenia służbowego nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty naruszenia art. 135e ust. 1 oraz art. 135 g ust. 1 i 2 ustawy o Policji nie mogły odnieść skutku zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 135c ust. 2 ustawy o Policji. Wskazane przez skarżącego argumenty nie stanowią podstawy uzasadniającej zastosowanie instytucji wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym w oparciu o art. 135c ust. 2 ustawy o Policji. Dwukrotne uchylenie przez organ odwoławczy orzeczeń organu pierwszej instancji o wymierzeniu K.G. kary dyscyplinarnej, nie stanowi podstawy do wyłączenia rzecznika od orzekania w przedmiotowym postępowaniu. Nie jest nią również subiektywne przekonanie skarżącego o braku bezstronności rzecznika dyscyplinarnego. Przyczyna wyłączenia musi mieć bowiem charakter obiektywny i znajdować potwierdzenie w podnoszonych przez stronę okolicznościach faktycznych. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.