II SA/Wa 218/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-12-11	
Data wpływu	2025-02-07	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Joanna Kube /przewodniczący/
Łukasz Krzycki	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Prokurator	
Treść wyniku	Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 145 § 1 pkt 2, art. 135, art. 200 w zw. z art. 205 § 1, art. 119 pkt 3, art. 134 § 1, art. 145 § 1, art. 106 § 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 2000; art. 156 § 1 pkt 2, art. 107 § 1 pkt 8, art. 17, art. 113 § 1, art. 156 § 1 pkt 2, art. 268a; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 1267; art. 1 § 1 i § 2; Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 390; art. 28 § 1 pkt 2; Ustawa z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Prokuratora Regionalnego w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...]; 2. zasądza od Prokuratora Regionalnego w [...] na rzecz M. M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
M.M. (dalej "skarżący") wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. wystąpił do Prokuratora Rejonowego [...] o udostępnienie informacji publicznej

w zakresie odpowiedzi na poniższe pytania:

1 Czy w okresie od 1.02.2019 r. do dnia 13.02.2020 r. Prokurator Rejonowy zawiadomił Prokuratora Okręgowego w [...] o podejrzeniu popełnienia przez prokuratora(ów) wykonującego obowiązki służbowe w Prokuraturze Rejonowej [...] przewinienia dyscyplinarnego (przewinienia służbowego), żądając wszczęcia albo rozważenia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub postępowania służbowego?

2 Ile zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przez prokuratora wykonującego obowiązki służbowe w Prokuraturze Rejonowej [...] przewinienia dyscyplinarnego (przewinienia służbowego), Prokurator Rejonowy skierował, w okresie od 1.02.2019 r. do dnia 13.02.2020 r., do Prokuratora Okręgowego w [...] ? Proszę o wskazanie sygnatur spraw, tj. sygnatura w rejestrze "Ds." sprawy w którym prokurator miał dopuścić się przewinienia służbowego lub dyscyplinarnego Ilu prokuratorów dotyczyło ww. zawiadomienie (bez wskazywania danych osobowych)? Jaka jest największa liczba wniosków w stosunku do jednego prokuratora?

4 Czy w okresie od 1.02.2019 r. do dnia 13.02.2020 r., przed każdym zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego (wnioskiem o rozważenie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego), Prokurator Rejonowy stwierdził, zgodnie z 7 § 8 ustawy Prawo o prokuraturze, zaistnienie oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa w zachowaniu prokuratora wykonującego obowiązki służbowe w Prokuraturze Rejonowej [...]?

5 Czy w okresie od 1.02.2019 r. do dnia 13.02.2020 r., przed każdym zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego lub wnioskiem o rozważenie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego podjęto czynności mające na celu przynajmniej wstępne ustalenie okoliczności koniecznych do stwierdzenia znamion przewinienia dyscyplinarnego, w szczególności czy:

a) uzyskano od zainteresowanego prokuratora pisemne oświadczanie w każdej sprawie,

b) dokonano kwalifikacji prawnej przewinienie dyscyplinarnego uzasadniając w zawiadomieniu do Prokuratora Okręgowego, że wystąpiła rażąca i oczywista obraza prawa.

c) ustalono czy zarzucane przewinienie miało charakter zawiniony

6 Ile wniosków, w okresie od 1.02.2019 r. do 13.02.2020 r., o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego lub służbowego zostało złożonych przez Prokuratora Rejonowego [...] do Rzecznika Dyscyplinarnego?

a) Ilu dotyczyło to prokuratorów?

b) Jaka jest największa liczba wniosków w stosunku do jednego prokuratora?

- bez podawania danych osobowych.

Prokurator Rejonowy [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: "k.p.a.", odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktów 1, 2, 3, 4, 5 i 6 wniosku z dnia [...].01.2020 r.

W terminie otwartym do wniesienia odwołania skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył do organu pismo z dnia 3 czerwca 2024 r. skierowane do Prokuratora Okręgowego w [...] zatytułowane "Skarga". W pkt 3 tego pisma skarżący wskazał, że "w przypadku, gdy organ doręczył zgodnie z KPA decyzję z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie [...] lub wydał inną decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku z [...] lutego 2020 r. wnoszę

o uchylenie decyzji (...)".

Uznając powyższe pismo w opisanej wyżej części za odwołanie od decyzji Prokuratora Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2024 r. Prokurator Okręgowy w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...], powołując się na art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] Prokurator Okręgowy w [...], powołując się na art. 113 § 1 k.p.a. oraz § 1 ust. 3 pkt 20 Zarządzenia Nr [...] Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. w sprawie podziału czynności prokuratorów w Prokuraturze Okręgowej w [...], sprostował omyłkę w decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w ten sposób, ze w treści decyzji i w jej uzasadnieniu zastąpił oznaczenia daty wniosku strony "[...] stycznia 2020 r." datą "[...] lutego 2020 r."

W uzasadnieniu Prokurator Okręgowy w [...] wskazał, że omyłka zawarta w treści decyzji i jej rozstrzygnięciu jest oczywista. Zgodnie zaś z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może prostować z urzędu błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez siebie decyzjach.

Postanowienie to zostało podpisane przez Zastępcę Prokuratora Okręgowego

w [...] prokuratora W.S.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie.

W zażaleniu skarżący zarzucił:

1. rażące naruszenie prawa, a mianowicie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 15 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 w zw. z art.156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez podpisanie zaskarżonego postanowienia przez nieupoważnionego pracownika Prokuratury Okręgowej

w [...], tj. Zastępcę Prokuratora Okręgowego w [...], co wynika z braku powołania się na upoważnienie administracyjne;

2. naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez sprostowanie osnowy i uzasadnienia decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z [...] czerwca 2024 r. pomimo, że wskazane wady decyzji nie są oczywiste, a wymagają przeprowadzenia badań aktowych, a zakres sprostowania decyzji prowadzi do zakazanej zmiany rozstrzygnięcia i ustaleń faktycznych.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] Prokurator Regionalny w [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu Prokurator Regionalny w [...] wskazał, że decyzja stanowiąca przedmiot sprostowania została wydana przez Zastępcę Prokuratora Okręgowego w [...]. Zdaniem organu II instancji również sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w tej decyzji winno nastąpić postanowieniem tego właśnie organu, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Organ II instancji zaznaczył, że ocena prawidłowości decyzji Zastępcy Prokuratora Okręgowego w [...] z [...]czerwca 2024 r., sygn. [...], w tym ustalenie czy decyzja ta została wydana przez właściwy organ, nie stanowi przedmiotu niniejszej sprawy, albowiem w tym zakresie oceny dokona Wojewódzki Sąd Administracyjny, do którego na powyższą decyzję skargę wniósł skarżący.

Zdaniem Prokuratora Regionalnego w [...] nie można zgodzić się

z zarzutem skarżącego, że zaskarżone postanowienie zostało podpisanie przez nieupoważnionego pracownika Prokuratury Okręgowej w [...], tj. Zastępcę Prokuratora Okręgowego w [...].

Organ II instancji stwierdził również, że zarzut naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. należy uznać za chybiony, albowiem nie można podzielić stanowiska skarżącego, że sprostowanie błędnie wskazanej w decyzji Zastępcy Prokuratora Okręgowego

w [...] z [...] czerwca 2024 roku, sygn. [...], daty wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej prowadziło do zmiany ustaleń faktycznych oraz samego rozstrzygnięcia. Zarówno treść samej decyzji jak i treść jej uzasadnienia nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że przedmiotem kontroli instancyjnej była decyzja Prokuratora Rejonowego [...] w [...] z [...] kwietnia 2024 r, nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej wywołana wnioskiem skarżącego z [...] lutego 2020 r., a nie jak omyłkowo wskazano w sentencji oraz w uzasadnieniu tej decyzji - [...] stycznia 2020 r.

Prokurator Regionalny w [...] zauważył, że datę wniosku przywoływano

w uzasadnieniu kilka razy, przy czym w większości przypadków podawano właściwą datę, tj. [...] lutego 2020 r. Ponadto wniosek skarżącego z [...] lutego 2020 r. jest jedynym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w sprawie o sygn. [...] Prokuratury Rejonowej [...]. Nie stwierdzona aby w aktach znajdował się inny wniosek z [...] stycznia 2020 r.

W ocenie organu II instancji brak jest jakichkolwiek wątpliwości, że wniosek rozpoznawany przez Prokuratora Rejonowego [...]

w sprawie o sygn. [...], datowany był na [...] lutego 2020 r., a data [...] stycznia 2020 r. została omyłkowo wskazana w decyzji Zastępcy Prokuratora Okręgowego

w [...] z [...] czerwca 2024 r., nr [...], a tym samym całkowicie zasadne było jej sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a.

Ponadto organ II instancji stwierdził, że powyższa zmiana w żaden sposób nie ingeruje w treść merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art.. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i art. 124 § 1 i 2 k.p.a. przez zaniechanie uchylenia i utrzymanie w mocy postanowienia Zastępcy Prokuratora Okręgowego w [...]

z [...] sierpnia 2024r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Zastępcy Prokuratora Okręgowego w [...] z [...] czerwca 2024r., nr [...]. pomimo, że przedmiotowe postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie:

a) z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 8 k.pa., art. 268a k.p.a. w zw. art. art. 156 § 1 pkt 1) i 2) k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez podpisanie zaskarżonego postanowienia przez nieupoważnionego pracownika Prokuratury Okręgowej w [...], tj. Zastępcę Prokuratora Okręgowego w [...], co wynika z braku powołania się na upoważnienie administracyjne, a nadto Prokurator Okręgowy w [...] nie jest organem wyższego stopnia względem Prokuratora Rejonowego [...],

b) z naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a. poprzez sprostowanie osnowy

i uzasadnienia decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. pomimo, że wskazane wady decyzji nie są oczywiste, a wymagają przeprowadzenia badań aktowych, a zakres sprostowania decyzji powadzi do zakazanej zmiany rozstrzygnięcia i ustaleń faktycznych.

3) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.pa., art. 15 k.p.a., art. 17 pkt 3) k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez rozpoznanie zażalenia od postanowienia organu I instancji przez osobę zatrudnioną w Prokuraturze Regionalnej w [...] podczas, gdy Prokurator Regionalny w [...] nie jest właściwym rzeczowo organem administracji publicznej wyższego stopnia względem Prokuratora Okręgowego, co wynika z pouczenia postanowienie Zastępcy Prokuratora Okręgowego w [...] z [...] sierpnia 2024 r. w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. (sygnatura akt: [...]) utrzymującą w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. (sygnatura akt: [...]), nadto w zaskarżonych postanowieniach nie wskazano na przepisy kompetencyjne uprawniające do wydania postanowienia przez organ I instancji i organ odwoławczy,

4) naruszenie prawa, a mianowicie naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. poprzez wydanie postanowienia z [...] grudnia 2024 r. ([...]) przez niezidentyfikowaną osobę, co do stanowiska służbowego tym samym osobę nieupoważnioną do jego wydania,

5) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 15 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia z [...] grudnia 2024 r. w sposób uniemożliwiający kontrolę sądową legalności zaskarżonego postanowienia,

a mianowicie:

a) zaniechanie ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w zażaleniu,

b) poprzestanie na bezkrytycznym i arbitralnym stwierdzeniu, że "nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że zaskarżone postanowienie zostało podpisane przez nieupoważnionego pracownika Prokuratury Okręgowej w [...], tj. Zastępcę Prokuratora Okręgowego w [...] ".

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenie nieważności postanowienia organu I instancji albo ich uchylenie;

2) rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych;

3) dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, w tym Zarządzenia nr [...] Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r.

w sprawie podziału czynności prokuratorów w Prokuraturze Okręgowej w [...] oraz upoważnienia na podstawie art. 268a k.p.a. na rzecz pana prokuratora R.P. - Zastępcy Prokuratora Okręgowego w [...] , znajdujących się w aktach sprawy II SA/Wa 1343/24 na fakt: blankietowego charakteru ww. zarządzenia i konieczności każdoczesnego udzielenia "zlecenia" i udzielenia upoważnienia na podstawie art. 268a k.p.a. Zastępcy Prokuratora Okręgowego w [...];

4) połączenie postępowania zainicjowanego niniejszą skargą z postępowaniem

w sprawie zawisłej pod sygnaturą II SA/Wa 1343/24 celem wspólnego rozpoznania.

5) w przypadku uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. o uchylenie

w całości zaskarżonego postanowienia organu II instancji i organu I instancji, przy tym stwierdzając, że doszło do rażącego naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu.

Pismem z dnia 7 marca 2025 r. Sąd wezwał Prokuratora Regionalnego

w [...] do nadesłania upoważnienia dla W.S., z którego wynika umocowanie do wydania postanowienia z dnia [...] sierpnia 2024 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 7 kwietnia 2025 r. Prokurator W.S. dotyczące umocowania do wydania postanowienia

z dnia [...] sierpnia 2024 r., a przedmiotowe postanowienie zostało podpisane przez Zastępcę Prokuratora Okręgowego w [...] W.S. w oparciu

o zarządzenie Nr [...] Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. w sprawie podziału czynności prokuratorów w Prokuraturze Okręgowej w [...].

§ 3 pkt 20 i 21 tego zarządzenia przewiduje, że Zastępca Prokuratora Okręgowego

w [...] zastępuje Prokuratora Okręgowego w [...] podczas jego nieobecności z uwzględnieniem zasady, że w pierwszej kolejności Prokuratora Kręgowego zastępuje Zastępca nadzorujący Wydziały 1, 2 i 3, a w przypadku jego nieobecności Zastępca Prokuratora Okręgowego w [...] sprawujący nadzór nad wydziałami 5 i 6.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Oznacza to, że w granicach badanej sprawy sąd zobowiązany jest z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi, dokonać pełnej oceny co do zgodność z prawem zaskarżonego aktu i w przypadku skargi na postanowienie uwzględnia wszystkie zaistniałe w sprawie naruszenia, na które wskazano w art. 145 § 1 p.p.s.a. Skutkiem tego, jeżeli zaistnieją okoliczności z art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w całości lub w części.

Kontrola zgodności z prawem decyzji administracyjnej (postanowienia) musi przebiegać w określonej kolejności, bowiem stwierdzenie istnienia danego typu naruszeń może eliminować potrzebę ustalania istnienia innych wad. Stąd, w pierwszej kolejności sąd przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji (postanowienia) z punktu widzenia istotnych wad powodujących jej nieważność. Ustalenie istnienia wady powodującej nieważność decyzji (postanowienia) czyni bowiem dalszą kontrolę zbędną.

Przeprowadzona według wskazanych kryteriów ocena zaskarżonego postanowienia wykazała, że postanowienie to oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji obarczone są wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia ich nieważności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wedle tego przepisu sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienia organu I instancji wydane zostały one z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Postanowienie Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...], zostało podpisane przez Zastępcę Prokuratora Okręgowego

w [...] prokuratora W.S.. W postanowieniu tym nie powołano się na działanie z upoważnienia Prokuratora Okręgowego w [...]. Sam fakt braku powołania się w tym postanowieniu na upoważnienie nie przesądza jednakże o jego wadliwości. Istotne jest ustalenie, czy istniało upoważnienie do wydania tego postanowienia (jego podpisania) w imieniu organu.

Zgodnie z art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może upoważniać, na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań z oryginałem.

Wyjaśnić należy, że upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a k.p.a. wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Przepis ten stwarza możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji organu, czyli osoba, którą powołano na dane stanowisko, lecz także wyznaczony przez niego pracownik urzędu przydanego do pomocy temu organowi był umocowany do wykorzystania kompetencji organu.

W piśmie z dnia 7 kwietnia 2025 r. Prokurator Regionalny w [...] wyjaśnił, że nie było wydawane żadne szczególne upoważnienie dla W.S. dotyczące umocowania do wydania postanowienia z dnia [...] sierpnia 2024 r.

Zauważyć należy, że art. 268a k.p.a. nie można traktować jako jedynego, powszechnie i bezwzględnie obowiązującego wzorca udzielania upoważnień do działania w imieniu organu administracji publicznej. Dopuszczalne są bowiem i istnieją w tym zakresie różne rozwiązania, pozwalające na dekoncentrację wykonywania kompetencji organów, szczególnie potrzebną w rozbudowanych strukturach administracji publicznej. Ta dekoncentracja, mniej lub bardziej zinstytucjonalizowana, albo nawet oparta na doraźnych i jednostkowych aktach upoważniających, musi jednak mieć odpowiednie podstawy normatywne (zob. np. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2006 r., sygn. akt II GSK 264/06, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stąd też analizie poddać należało inne dokumenty, które mogłyby stanowić źródło umocowania osoby podpisującej postanowienie z dnia [...] sierpnia 2024 r. do działania w imieniu Prokuratora Okręgowego w [...].

Prokurator Regionalny w [...] w powołanym wyżej piśmie z dnia 7 kwietnia 2025 r. wskazał również, że postanowienie [...] sierpnia 2024 r. zostało podpisane przez Zastępcę Prokuratora Okręgowego w [...] W.S. w oparciu

o zarządzenie Nr [...] Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. w sprawie podziału czynności prokuratorów w Prokuraturze Okręgowej w [...]. Prokurator Regionalny w [...] wskazał również, że § 3 pkt 20 i 21 tego zarządzenia przewiduje, iż Zastępca Prokuratora Okręgowego w [...] zastępuje Prokuratora Okręgowego w [...] podczas jego nieobecności z uwzględnieniem zasady, że

w pierwszej kolejności Prokuratora Kręgowego zastępuje Zastępca nadzorujący Wydziały 1, 2 i 3, a w przypadku jego nieobecności Zastępca Prokuratora Okręgowego w [...] sprawujący nadzór nad wydziałami 5 i 6.

Wobec powyższego rozważyć należy, do jakich czynności, wedle zarządzenia Nr [...], upoważniony jest Zastępca Prokuratora Okręgowego w [...]. Z § 1 ust. 3 pkt 20 analizowanego zarządzenia wynika, że Prokurator Okręgowy podejmuje decyzje w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zastępstwo przewidziane w § 3 pkt 20 i 21 zarządzenia może zatem objąć czynność wydawania decyzji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarządzenie to nie przewiduje zastępstwa

w sprawach wydawania postanowień o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzjach wydawanych w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej.

W tej sytuacji stwierdzić należało, że postanowienie Prokuratora Okręgowego

w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. nie zostało podpisane przez osobę upoważnioną do wydania postanowień w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej

w decyzji w imieniu organu.

W orzecznictwie niesporne jest, że działanie pracownika bez upoważnienia pociąga za sobą nieważność decyzji (postanowienia). Nie ma jednak zgodności co do tego, czy nieważność ta jest skutkiem naruszenia właściwości, czy rażącego naruszenia prawa bądź braku podstawy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 1996 r. SA/Lu 691/95, LEX nr 26790: "Brak upoważnienia, o którym mowa w art. 268a k.p.a., skutkuje naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.)"; inaczej: wyrok NSA z dnia 18 grudnia 1996 r., SA/Ka 2564/95, LEX nr 28969: "Konsekwencją prawną podpisania rozstrzygnięcia organu podatkowego przez osobę nieupoważnioną będzie uznanie tego rozstrzygnięcia za wydane bez podstawy prawnej, co zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności takiego rozstrzygnięcia")

W najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważa pogląd, do którego przychyla się również skład orzekający w niniejszej sprawie, że brak właściwego upoważnienia do wydania decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, tj. art. 268 a k.p.a. w zw. z art.104 § 1 i art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 94/10, z 10 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 3338/15, z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 3369/15, z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 35/18 oraz WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2325/20, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji należy uznać, że postanowienie organu I instancji obarczone jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., tj. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. W efekcie tego zaskarżone postanowienie Prokuratora Regionalnego w [...], które zostało wydana w wyniku rozpatrzenia zażalenia od postanowienia organu I instancji, również zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Utrzymanie bowiem w mocy postanowienia rażąco naruszającego prawo również rażąco narusza prawo (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 3338/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji zachodziła konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r.

Niezasadny jest natomiast zarzut skarżącego wskazujący, że Prokurator Okręgowy w [...] nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do Prokuratora Rejonowego [...], ponieważ kwestia ta nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Zauważyć bowiem należy, że postanowienie Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. prostuje oczywistą omyłkę w decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. Zgodnie zaś z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki

w wydanych przez ten organ decyzjach. Prokurator Okręgowy w [...] był zatem właściwym organem do wydania postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki

w wydanej przez siebie decyzji administracyjnej.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut wskazujący, że Prokurator Regionalny w [...] nie jest organem administracji publicznej wyższego stopnia

w stosunku do Prokuratora Okręgowego w [...].

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 17 k.p.a. organami wyższego stopnia

w rozumieniu kodeksu są:

1) w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej;

2) w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie;

3) w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością;

4) w stosunku do organów organizacji społecznych - odpowiednie organy wyższego stopnia tych organizacji, a w razie ich braku - organ państwowy sprawujący nadzór nad ich działalnością.

Zgodnie natomiast z art. 28 § 1 ustawy prawo o Prokuraturze jednostką organizacyjną prokuratury wyższego stopnia jest:

1) w stosunku do prokuratury rejonowej - właściwa prokuratura okręgowa, prokuratura regionalna oraz Prokuratura Krajowa;

2) w stosunku do prokuratury okręgowej - właściwa prokuratura regionalna oraz Prokuratura Krajowa;

3) w stosunku do prokuratury regionalnej - Prokuratura Krajowa;

4) w stosunku do oddziałowej komisji - Główna Komisja;

5) w stosunku do oddziałowego biura lustracyjnego - Biuro Lustracyjne.

Zauważyć należy, że z treści art. 28 § 1 pkt 2 ustawy prawo o Prokuraturze wynika, że jednostką organizacyjną prokuratury wyższego stopnia w stosunku do prokuratury okręgowej jest oprócz prokuratury regionalnej również Prokuratura Krajowa. Nie jest to jednak przepis wskazujący organy wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 28 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze określa hierarchiczną strukturę prokuratury jako organu wykonującego zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stania na straży praworządności, a nie organu powołanego do załatwiania indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnych. Stąd też ta hierarchiczna struktura prokuratury nie przystaje do struktury instancyjnej typowych organów administracji publicznej. Nie może zatem być tak, że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów k.p.a. w stosunku do prokuratora okręgowego jest zarówno prokurator regionalny jak i Prokurator Krajowy. Uznać należy, że organem tym jest organ usytuowany w hierarchii prokuratury bezpośrednio wyżej, a więc prokurator regionalny. Nie można zatem stwierdzić, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane przez organ niewłaściwy.

Wprawdzie Prokurator Regionalny w [...] w zaskarżonym postanowieniu jak i Prokurator Okręgowy w [...] w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2024 r. nie wskazali przepisu kompetencyjnego wskazującego na ich właściwość, jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Również zarzut niewskazania stanowiska służbowego w przypadku osoby podpisującej zaskarżone postanowienie nie wskazuje na wadę, która sama w sobie stanowiłaby podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Tego rodzaju uchybienie zaliczyć należ do uchybień przepisów postępowania nie mających istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a.).

Stwierdzona przez Sąd wada wydanych w sprawie postanowień czyni rozpoznanie pozostałych zarzutów skargi przedwczesnym, gdyż dopiero wydanie postanowienia prawidłowo podpisanego, tj. przez organ lub poprawnie upoważnionego przez niego pracownika, umożliwi odniesienie się do zagadnień, które mogą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie ad meritum.

Wyjaśnić należy, że Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W skardze skarżący wnioskował o przeprowadzenie dowodu z zarządzenia Nr [...] Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. w sprawie podziału czynności prokuratorów w Prokuraturze Okręgowej w [...] oraz upoważnienia na podstawie art. 268a k.p.a. wydanego na rzecz prokuratora R.P. - Zastępcy Prokuratora Okręgowego w [...], znajdującego się w aktach sprawy II SA/Wa 1343/24.

Wyjaśnić należy, że zarządzenie Nr [...] zostało złożone do akt niniejszej sprawy przy piśmie Prokuratora Regionalnego w [...] z dnia 7 kwietnia 2025 r. jako uzupełnienie akt administracyjnych. Stąd też wnioskowanie o przeprowadzenie dowodu z tego zarządzenia było zbędne. Odnośnie zaś wskazanego wyżej upoważnienia wyjaśnić należy, że w sprawie nie było żadnych istotnych wątpliwości, które miałyby być wyjaśnione przy pomocy tego dokumentu.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł jak w sentencji orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.