Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku Prezydenta Miasta [...] reprezentującego Skarb Państwa i Miasta [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta [...] reprezentującego Skarb Państwa i Miasta [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Prezydent Miasta [...] reprezentujący Skarb Państwa i Miasto [...] wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2014 r., nr [...], wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] maja 2002 r., nr [...]. Tą ostatnią decyzją organ administracji stwierdził nieważność decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] czerwca 1992 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w nocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1991 r., nr [...], rozstrzygającej, że nieruchomość zapisana w księdze wieczystej KW L. [...] K.[...] cd. KW [...] o łącznej powierzchni [...] ha oraz część nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej KW L [...] cd. KW [...] o łącznej powierzchni [...] ha ozn. geod. Obręb L [...] dz. [...] i [...] – nie podpadają pod działanie art. 2 ust. 1 lit e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej ( Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.)

W złożonej skardze skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja stwierdzająca nieważność wywiera skutek ex tunc, a w niniejszym przypadku stwierdzenie nieważności decyzji z 2002 r. umożliwia przywrócenie własności na podstawie ww. decyzji z 1992 r. utrzymującej w mocy wskazane uprzednio orzeczenie z 1991 r., którym stwierdzono, że nieruchomość ziemska {...} nie podpada pod przepis art. 2 ust. 1 lit e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Podmioty uprawnione mogą zatem wszcząć postępowanie wieczystoksięgowe, celem ujawnienia prawa własności, jak również mogą doprowadzić do zbycia nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Wniosek podlega uwzględnieniu.

Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Badając całokształt okoliczności sprawy uznać należało, że składając wniosek o wstrzymanie skarżący w sposób wystarczający wykazali istnienie przesłanek, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Podniesione przez stronę skarżącą okoliczności są zasadne.

Zaskarżona decyzja powoduje istotną zmianę stosunków w sferze prawa własności nieruchomości objętej postępowaniem. Przywrócone zostaną bowiem prawa następców prawnych osób, którym odebrano prawo własności do niej, na podstawie powołanego dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Skoro więc przywrócone zostają prawa byłych właścicieli nieruchomości, to mogą oni podjąć działania zmierzające do realizacji przysługującego im prawa własności. Oznacza to realną możliwość zbycia przez nich nieruchomości, co może doprowadzić do sytuacji, w której powstaną skutki trudne do odwrócenia, zaś organ administracyjny, działający w granicach swojej właściwości i kompetencji, nie będzie miał żadnych możliwości prawnych zniweczenia skutków cywilnoprawnych, powstałych w wyniku zawartej umowy sprzedaży.

Powołane zatem we wniosku okoliczności stanowią przesłankę pozytywną do uwzględnienia wniosku i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na postawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.