Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2025 r. sprawy ze skargi B. L. na bezczynność Prezesa Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Postępowanie w sprawie zainicjował wniosek B. L. z dnia

[...] sierpnia 2024r. o udostępnienie informacji publicznej a skierowany do Prezesa Trybunału Konstytucyjnego o następującej treści:

1. Czy 26 sierpnia 2024 r. odbyło się Zgromadzenie Ogólne Sędziów Trybunału Konstytucyjnego?

2. Jeżeli tak to czy w tym Zgromadzeniu wzięli udział sędziowie [...], [...]i, [...]?

Pismem z dnia 12 września pytany podmiot powiadomił wnioskodawczynię

o konieczności wydłużenia terminu dla udzielenia odpowiedzi na wniosek do dnia

26 września 2024r. wobec określonej liczby wniosków jakie wpłynęły do organu.

Pismem z dnia 25 września 2024r. organ poinformował stronę,

że w Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów Trybunału Konstytucyjnego w dniu 26 sierpnia 2024 r. uczestniczyli Sędzia Trybunału Konstytucyjnego J. P. oraz Sędzia Trybunału Konstytucyjnego J. W..

Skargę na bezczynność adresata w zakresie rozpoznania wniosku wywiodła do tut. Sądu w dniu [...] września 2024 r. B. L. wnosząc m.in.

o wymierzenie organowi grzywny i przyznanie jej sumy pieniężnej.

W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że w jej odczuciu działanie organu polegało na celowym wydłużeniu procesu udostępniania informacji publicznej i nie mogło być podyktowane żadnymi usprawiedliwiającymi okolicznościami co uzasadnia przyjęcie, że doszło do rażącego naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej nieuwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, iż jej istota sprowadzała się do oceny postępowania organu przez pryzmat art.13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.).

Jak wynika z treści w/przywołanej regulacji ustawodawca uzależnił możliwość skutecznego przedłużenia terminu na udzielenie żądanej odpowiedzi od łącznego zaistnienia trzech okoliczności :

- niemożliwości udostępnienia informacji w terminie,

- podania wnioskodawcy przez pytany podmiot powodów opóźnienia,

- podania przez pytany podmiot wnioskodawcy terminu, w jakim udostępni żądaną informację (nie dłuższym niż dwa miesiące).

Sposób sformułowania omawianej regulacji świadczy o tym, że katalog powodów uniemożliwiających organowi dochowania 14-sto dniowego terminu, ma charakter otwarty. Oznacza to zaś tyle, że każdy powód podany przez adresata żądania – jeśli tylko ma postać racjonalną – może uzasadniać działanie opisane w art. 13 ust.2 u.d.i.p. To zaś powoduje, ze powody opóźnienia podane przez adresata żądania,

winny mieścić się w powyższych ramach racjonalności, nie musząc zawierać szczegółowego wyjaśnienia (takiego obowiązku nie sformułował ustawodawca).

Twórca omawianej regulacji nie nałożył bowiem na organ obowiązku udowadniania istnienia powodów opóźnienia.

Przenosząc powyższe na realia faktyczne sprawy uznać należało, że organ nie dopuścił się zarzucanej skargą bezczynności. W ustawowym terminie powiadomił bowiem stronę o niemożliwości udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni, podając jednocześnie powód owego opróżnienia i wyznaczając konkretny termin

(nie dłuższy niż dwa miesiące) w jakim udostępni żądane dane.

Powód ten w postaci wielości wniosków o udostępnienie informacji publicznej choć ogólny, to jednak mieścił się w ramach racjonalnych przesłanek wyjaśniających przyczyny opóźnienia.

Biorąc pod uwagę powyższe, jak też fakt, że do udostępnienia żądanej informacji doszło jeszcze przed ekspirowaniem terminu określonego w piśmie wydłużającym czas na udzielenie odpowiedzi, w ocenie tut. Sądu organowi nie sposób skutecznie zarzucić bezczynności w rozpoznaniu omawianego wniosku.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie obowiązany był orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.).