Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy o sprostowanie oczywistej omyłki oraz uzupełnienie rozstrzygnięcia o kosztach w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 194/18 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt V SA/Sz 1280/16 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami za zwłokę za 2010 r. postanawia: 1. odmówić sprostowania sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 194/18; 2. oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 194/18.

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 194/18 Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 1 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; w punkcie 2 zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz A. W. kwotę 1200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części.

W piśmie z dnia 11 lutego 2020 r. skarżąca (reprezentowana przez adwokata) wniosła o sprostowanie ww. wyroku NSA w punkcie 2 poprzez prawidłowe wskazanie kwoty zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż jej zdaniem w zasądzonej kwocie nie ujęto kwoty wpisu od "skargi" w wysokości 1188 złotych, którą to skarżąca uiściła. Z ostrożności skarżąca wniosła również, w oparciu o art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach i ujęcie w nim wpisu od skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku strony o sprostowanie omyłki pisarskiej w zakresie kosztów zawartych w wyroku NSA wskazać należy, że art. 156 § 1 p.p.s.a., który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje możliwość rektyfikacji wyroku, w przypadku gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 10 grudnia 2007 r. o sygn. akt II FSK 501/06; z dnia 28 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 346/10; z dnia 17 maja 2011 r. o sygn. akt I GSK 1008/09; z dnia 12 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II FSK 987/11, z dnia 10 stycznia 2013 r. o sygn. akt II GSK 1289/11, z dnia 17 lipca 2014 r. o sygn. akt I GSK 610/11; z dnia 22 października 2014 r. o sygn. akt I GSK 704/12 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskowane przez stronę sprostowanie nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób wskazywany we wniosku stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 2123/18). Dodatkowo należy wskazać, że w wyroku zasądzono kwotę 1200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części. Z uzasadnienia wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jednoznaczny wynika, że Sąd zasądził częściowy zwrot kosztów na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., wyjaśniając równocześnie powody miarkowania kosztów w tej sprawie.

Odnosząc się do drugiego wniosku strony dotyczącego uzupełnienia wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, zawartego w punkcie 2 wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może (...) zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu.

Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy Sąd nie orzekł o wszystkich żądaniach zawartych w skardze bądź jeżeli wyrok nie zawiera dodatkowego orzeczenia, które Sąd powinien podjąć z urzędu.

Wydany w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego spełnia wszystkie przewidziane prawem wymagania, ponieważ rozstrzyga o całości skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą przez uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie, a także zawiera orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego.

Okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania kasacyjnego w niższej wysokości niż określa to strona w swoim wniosku, nie uzasadnia uzupełnienia wyroku, gdyż zasądzenie kosztów postępowania na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. nie oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozstrzygnął o całości skargi i nie zawarł dodatkowego orzeczenia, które powinno być zamieszczone w wyroku. Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób jednoznaczny wynika, że Sąd zasądził częściowy zwrot kosztów. NSA wyjaśnił także powody miarkowania kosztów w tej sprawie. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do kosztów zmierza w istocie do zmiany orzeczenia Sądu w tym zakresie, co – z uwagi na brak możliwości zaskarżania rozstrzygnięć wydanych przez NSA – jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. oraz art. 157 § 1 i 2 w związku z 193 p.p.s.a.