Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 17 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 20 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej oddala skargę.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z siedzibą w M. G., postanowieniem z 07 listopada 2025 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania z wniosku H. K. (dalej także jako skarżąca) o udzielenie pomocy finansowej, z uwagi na złożenie wniosku po terminie.

Wniosek został złożony 18 października 2025 r. Zgodnie z § 13e ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. poz. 187, z późn. zm., dalej jako Rozporządzenie), wnioski o udzielenie pomocy finansowej o charakterze pomocy de minimis w rolnictwie na refundację do 100% wydatków poniesionych przez producenta rolnego, który prowadzi gospodarstwo, w którym utrzymywane są zwierzęta gospodarskie z gatunku świnia ([...]) można było składać do 17 października 2025 r.

W zażaleniu skarżąca napisała, że wnosi o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po pierwsze elektroniczny wniosek podpisała i złożyła 17 października 2025 r. o godzinie 23:59. Oceniła, że liczy się data i godzina podpisania i wysłania wniosku przed północą 17 października 2025 r., czego dopełniła. Niestety transmisja danych za pomocą systemów teleinformatycznych działa z pewnym opóźnieniem, dlatego w ARiMR podpisany wniosek mógł się pojawić kilkadziesiąt sekund po północy. Zdaniem skarżącej w tym przypadku organ powinien wziąć pod uwagę datę nadania elektronicznego wniosku przez beneficjenta, a nie datę jego wpływu do organu.

Po drugie z uwagi na dużą ilość załączników do wniosku oraz zważywszy na powtarzające się problemy techniczne, dnia 17 października 2025 r. zapobiegawczo wysłała podpisany wniosek w formie papierowej w placówce [...]; skarżąca oceniła, że dopełniła rygoru złożenia wniosku w wymaganym terminie. Kwestie techniczne, takie jak nieczytelny stempel pocztowy, podarcie, zniszczenie lub zagubienie listu pocztowego itp. leżą po stronie operatora pocztowego i nie mogą obciążać beneficjenta.

Po trzecie w dniu 18 października 2025 r. dokonała elektronicznego podpisu ośmiu sztuk załączników wniosku z dnia 17 października 2025 r. Nielogicznym jest dla skarżącej robienie z jednego wniosku trzech spraw i postępowań, skoro z treści każdego pisma wynika, iż dotyczą one tej samej sprawy i tożsamych kwot na nim wyszczególnionych. Skarżąca nie może rozszyfrować co organ rozważa, postanowienia z 07 listopada 2025 r. są identyczne. Skarżąca wniosła o połączenie tych trzech spraw i nadanie im jednego znaku.

Zdaniem skarżącej postępowanie organu jest ukierunkowane na niewypłacenie należnych jej środków, wcześniej poniosła stosowne wydatki.

Postanowieniem z 20 stycznia 2026 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wnioski o udzielenie pomocy finansowej mogły być składane bezpośrednio w siedzibie organu, za pośrednictwem platformy ePUAP, usługi mObywatel lub wysłane za pośrednictwem operatora pocztowego, w terminie do 17 października 2025 r., który obowiązywał wszystkich wnioskodawców.

Zgodnie z art. 57 § 5 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako K.p.a.) termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane na adres do doręczeń elektronicznych organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał dowód otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych.

W myśl art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o doręczeniach elektronicznych, dowód otrzymania jest wystawiany po wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego. Przez wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych rozumie się zaistnienie warunków technicznych umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu.

Wniosek został podpisany przy użyciu wybranego przez skarżącą narzędzia autoryzującego w dniu 17 października 2025 r. o godzinie 23:59:54, co nie jest równoznaczne z jego złożeniem do organu. Wniosek uznaje się za złożony przez ePUAP w momencie wpłynięcia na skrzynkę podawczą ARiMR, co jest potwierdzane przez system automatycznie generowanym Urzędowym Poświadczeniem Przedłożenia (UPP). Zgodnie z UPP wniosek został złożony 18 października 2025 r. o godzinie 00:00:29, zatem po terminie.

W skardze H. K., zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie ww. postanowienia i zobowiązanie organu do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej o udzielenie pomocy finansowej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Nadto pełnomocnik wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych wydruków/zdjęć ekranu telefonu przedstawiających przebieg procesu podpisywania i wysyłki dokumentu za pośrednictwem systemu ePUAP, w szczególności treść komunikatów systemowych oraz oznaczenie daty i godziny wygenerowania kodu autoryzacyjnego (SMS) oraz jego użycia do złożenia podpisu na fakt: wykazania rzeczywistego momentu inicjowania i finalizowania czynności podpisania oraz wysyłki wniosku, a tym samym potwierdzenia, że czynności te zostały podjęte przed upływem terminu do złożenia wniosku.

Pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów:

1. art. 57 § 5 pkt 1 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku, podczas gdy wniosek został wniesiony w formie dokumentu elektronicznego przed upływem terminu, tj. w dniu 17 października 2025 r. o godz. 23:59:54, a zatem termin należało uznać za zachowany;

2. at. 41-42 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że moment technicznego "wpłynięcia" dokumentu do systemu teleinformatycznego organu jest równoznaczny z momentem zachowania terminu do wniesienia wniosku, podczas gdy przepisy te regulują – zdaniem pełnomocnika – wyłącznie kwestie doręczenia korespondencji a nie moment skutecznego wniesienia podania w rozumieniu art. 57 § 5 pkt 1 K.p.a., co doprowadziło do nieuprawnionego uznania, iż wniosek został złożony po terminie;

3. art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do organów władzy publicznej i przerzucenie na skarżącą ryzyka technicznego funkcjonowania systemu teleinformatycznego administracji publicznej, polegające na przyjęciu, że kilkudziesięciosekundowe opóźnienie w technicznej rejestracji dokumentu w systemie organu skutkuje uchybieniem terminowi, mimo że nadanie dokumentu nastąpiło przed jego upływem i zostało potwierdzone, co zdaniem pełnomocnika prowadzi do podważenia pewności i bezpieczeństwa obrotu prawnego;

4. art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego – Przedłożenia, jako dokumentu potwierdzającego moment wniesienia wniosku, a także poprzez zaniechanie ustalenia, czy różnica czasowa pomiędzy nadaniem dokumentu a jego techniczną rejestracją wynikała z procesu przetwarzania danych przez system teleinformatyczny, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Uzasadniając pełnomocnik ocenił, że decydujące znaczenie ma chwila skutecznego przekazania dokumentu do systemu teleinformatycznego obsługującego organ, a nie moment jego dalszego technicznego przetwarzania w wewnętrznych strukturach systemowych organu. Wykładnia literalna, systemowa oraz funkcjonalna prowadzi do jednoznacznego – zdaniem strony skarżącej wniosku, iż skoro przed upływem terminu dokument został skutecznie przesłany do platformy obsługującej organ i potwierdzony poświadczeniem przedłożenia, to termin został zachowany.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Oba postanowienia wydane w sprawie są zgodne z prawem, przez co skarga podlega oddaleniu.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako P.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie.

Spór w kontrolowanej sprawie dotyczy tego, kiedy został skutecznie złożony wniosek, wysłany na adres do doręczeń elektronicznych organu: w dacie wysłania, jak wywodzi skarżąca, czy też, jak uważa organ, w dacie widniejącej na dowodzie otrzymania, wystawianym przez oprogramowanie organu. Sąd podziela stanowisko organów ARiMR.

Przedmiotowy wniosek dotyczy udzielenia pomocy finansowej o charakterze pomocy de minimis w rolnictwie na refundację do 100% wydatków poniesionych przez producenta rolnego, który prowadzi gospodarstwo, w którym utrzymywane są zwierzęta gospodarskie z gatunku świnia ([...]), przyznawanej w trybie określonym w przepisach §13e Rozporządzenia. Skarżąca wskazała we wniosku, że dotyczy on refundacji wydatków poniesionych na zakup sprzętu do wykonywania zabiegów dezynfekcyjnych, dezynsekcyjnych lub deratyzacyjnych oraz produktów biobójczych, środków dezynsekcyjnych lub deratyzacyjnych oraz zakup odzieży ochronnej i obuwia ochronnego.

W przepisie § 13e ust. 10 Rozporządzenia zastrzeżono, że termin składania wniosków o pomoc finansową minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra najpóźniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia terminu składania tych wniosków.

Na stronie internetowej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest komunikat z 09 września 2025 r., że od 29 września do 17 października 2025 r. producenci rolni utrzymujący świnie mogą składać wnioski o refundację do 100% wydatków poniesionych w 2025 roku na działania związane z bioasekuracją, ze wskazaniem kategorii wydatków podlegających refundacji.

Sąd zaznacza, że termin składania wniosków do 17 października 2025 r. również jest poza sporem, spór dotyczy tego, czy wniosek został złożony ostatniego dnia terminu czy już po terminie.

Skarżąca przesłała wniosek elektronicznie. W myśl art. 57 § 5 pkt 1 K.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane na adres do doręczeń elektronicznych organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał dowód otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045, obecnie Dz. U. z 2026 r. poz. 3, dalej jako ustawa o doręczeniach elektronicznych).

Organ słusznie wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że dowód otrzymania jest wystawiany po wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego. Przez wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych rozumie się zaistnienie warunków technicznych umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu (art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o doręczeniach elektronicznych).

Innymi słowy, skoro automatycznie utworzony dowód otrzymania poświadcza doręczenie dokumentu organowi ARiMR [w kontrolowanej sprawie wniosku skarżącej o udzielenie pomocy finansowej], to istotne prawnie są informacje w nim zawarte, w tym data doręczenia.

Sąd stwierdza, że organ zgodnie z prawem uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza złożenia przez skarżącą w terminie wniosku o udzielenie pomocy finansowej. Świadczy o tym Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia wniosku przez skarżącą, z datą 18 października 2025 r. (k. [...]). Nie ma przy tym znaczenia fakt, że poświadczenie zostało wystawione 29 sekund po północy. Tym bardziej nie ma znaczenia fakt, że wniosek został wysłany jeszcze 17 października 2025 r.

Odnosząc się do pozostałych argumentów skargi Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się w sprawie przerzucenia na skarżącą ryzyka technicznego funkcjonowania systemu teleinformatycznego administracji publicznej. Sąd zaznacza, że wniosek został wysłany – dosłownie – w ostatnich sekundach terminu. Co jednak ważniejsze, wybór sposobu złożenia wniosku (bezpośrednio w kancelarii ARiMR, elektronicznie, pocztą) należał do wnioskodawców. Skarżąca próbuje uwolnić się od konsekwencji zbyt późnego wysłania wniosku drogą elektroniczną.

Końcowo Sąd wskazuje na znajdujące się w aktach sprawy postanowienie Dyrektora ARiMR także z 20 stycznia 2026 r. i skierowane do skarżącej (k. [...] – [...]), w uzasadnieniu którego organ wywiódł, że doliczył się w sumie trzech wniosków pomocowych złożonych przez skarżącą, w tym dwóch wniosków złożonych za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 18 października 2025 r.: o godzinie 00:00:29 oraz o godzinie 09:34:13, co do których organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania. Z kolei trzeci wniosek został uznany za złożony dopiero w dniu 22 października 2025 r. Każdy z wniosków został rozstrzygnięty postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania. Jak wynika z B. D., do Sądu zostało zaskarżone tylko jedno postanowienie Dyrektora ARiMR.

Sąd stwierdza, że oba postanowienia wydane w sprawie są zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.