Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi V. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 17 maja 2018 r., nr SKO.40.394.2018.śr w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego w postaci bonu wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Nysy z dnia 26 stycznia 2018 r., nr PS.PR.8250.1.645.2017.

Przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej wniesionej przez V. G. (zwaną dalej też "skarżącą"), jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, (zwanego dalej też "Kolegium" lub "SKO") z dnia 17 maja 2018 r., nr SKO.40.394.2018.śr, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Nysy (zwanego dalej "organem pierwszej instancji") z dnia 26 stycznia 2018 r., nr PS.PR.8250.1.645.2017, odmawiającą przyznania skarżącej świadczenia pieniężnego – bonu wychowawczego, w kwocie 500 zł na dziecko Ł. G., na okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 listopada 2018 r.

W sprawie ustalony został następujący stan faktyczny i prawny:

Wnioskiem z dnia 13 listopada 2017 r. (data wpływu) skarżąca wystąpiła do organu pierwszej instancji o przyznanie świadczenia pieniężnego – bonu wychowawczego w kwocie 500 zł na dziecko Ł. G., urodzonego [...], na okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 listopada 2018 r. We wniosku wskazała m.in., że jest opiekunem prawnym dziecka, na które wnioskowała o ustalenie świadczenia.

Decyzją z dnia 26 stycznia 2018 r., nr PS.PR.8250.1.645.2017, Burmistrz Nysy odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pieniężnego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał § 4 ust. 1 Regulaminu przyznawania bonu wychowawczego, stanowiącego załącznik do uchwały Rady Miejskiej w Nysie z dnia 26 września 2017 r., Nr XLIII/636/17, w sprawie wprowadzenia na terenie Gminy Nysa świadczenia pieniężnego - "bonu wychowawczego" (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2017 r., poz. 2447) zwanego dalej Regulaminem.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca spełnia podstawowe kryteria przyznania świadczenia określone w § 3 Regulaminu. W ramach środków przeznaczonych na wypłatę bonu wychowawczego w budżecie Gminy Nysa na rok 2018, ustalone zostało jednak w § 5 ust. 1 Regulaminu pierwszeństwo przyznania bonu wychowawczego, przysługujące określonej kategorii wnioskodawców, do której skarżąca nie należy, gdyż nie jest rodzicem biologicznym, ani też rodzicem adopcyjnym Ł. G., a jedynie jest ustanowiona dla niego rodziną zastępczą. Na dzień wydania niniejszej decyzji, na okres wypłaty świadczenia trwający od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2018 r. cała kwota przeznaczona na cały rok 2018 r. została rozdysponowana. W tej sytuacji znajduje zastosowanie przepis § 5 ust. 3 Regulaminu, zgodnie z którym w przypadku, gdy środki zabezpieczone w budżecie gminy na dany rok na cel wypłaty bonu wychowawczego, nie pozwalają na przyznanie i wypłatę świadczenia wszystkim osobom uprawnionym wskazanym w niniejszym Regulaminie osobom, którym nie przysługuje pierwszeństwo określone w ust. 1, nie zostanie przyznane świadczenie. Zgodnie z § 4 ust. 1 Regulaminu warunkiem przyznania tego świadczenia jest spełnienie łącznie wszystkich wymaganych kryteriów, które zostały wyżej przytoczone, w tym - ze względu na ograniczone środki budżetowe - kryterium pierwszeństwa określone w § 5 ust. 1.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie zarzucając Burmistrzowi Nysy błędne uznanie, że nie spełnia kryteriów pierwszeństwa określonych w Regulaminie z tego powodu, że jest osobą samotnie wychowującą dzieci. Wnosząc o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty wywodziła, że w sprawie błędnego interpretowania § 5 Regulaminu przez Burmistrza Nysy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wypowiedziało się w decyzji dotyczącej przyznania przedmiotowego świadczenia na wcześniejszy okres zasiłkowy (tj. okres od 1 lipca do 31 grudnia 2017 r.), gdzie Kolegium wskazało, że przepis wynikający z § 5 Regulaminu nie ma zastosowania w tym przypadku, bowiem wnioskodawca nie jest osobą samotnie wychowującą dzieci. W myśl nie tylko definicji zawartej w Regulaminie, lecz także w myśl definicji ustawowej pojęcie to odnosi się do biologicznego rodzica dziecka, a nie do osoby pełniącej funkcję rodziny zastępczej. Skarżąca wskazała, że stanowi rodzinę zastępczą dla dwójki małoletnich dzieci Ł. G. i P. K., a tym samym spełnia kryterium pierwszeństwa i organ nie mógł odmówić jej przyznania bonu wychowawczego. Zgodnie bowiem z Regulaminem jako opiekun prawny może ubiegać się o przyznanie bonu wychowawczego pod warunkiem, że wychowuje dwójkę dzieci, które wspólnie z nią zamieszkują na terenie Gminy Nysa. Ponadto jako rodzina zastępcza nie podlega kryterium pierwszeństwa, które odnosi się od osób samotnie wychowujących dzieci, a nie do rodzin zastępczych.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 17 maja 2018 r., nr SKO.40.394.2018.śr, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że kwestią zasadniczą w sprawie jest to, czy organ mógł odmówić stronie przyznania bonu wychowawczego tylko z tego względu, iż nie przysługuje jej pierwszeństwo w przyznaniu bonu wychowawczego, a w pierwszej kolejności powinien zabezpieczyć środki na wypłatę świadczenia osobom posiadającym pierwszeństwo przyznania bonu, o którym mowa w § 5 Regulaminu, ponieważ posiadane przez organ środki finansowe nie pozwalają na przyznanie i wypłatę świadczenia wszystkim osobom uprawnionym wskazanym w Regulaminie. Dokonując oceny w tym zakresie Kolegium uznało, że biorąc pod uwagę ograniczone środki finansowe na wypłatę bonu wychowawczego, w stosunku do skarżącej ma zastosowanie zapis § 5 ust. 3 Regulaminu, albowiem skarżąca jest osobą spoza pierwszeństwa, a zabezpieczone w budżecie Gminy Nysa na rok 2018 środki finansowe na wypłatę bonu wychowawczego pozwalają na wypłatę świadczenia jedynie osobom posiadającym pierwszeństwo w przyznaniu tego świadczenia.

Odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca spełnia wszystkie kryteria wynikające z § 3 Regulaminu, niezbędne do przyznania jej świadczenia w postaci bonu wychowawczego jednak nie spełnia kryterium pierwszeństwa. Na podstawie § 5 ust. 1 pkt 1 i 3 Regulaminu pierwszeństwo do przyznania bonu wychowawczego mają bowiem wnioskodawcy, którzy są biologicznymi lub adopcyjnymi rodzicami dzieci pozostającymi w związku małżeńskim i wychowującymi wspólnie co najmniej dwoje dzieci, z których drugie i każde kolejne dziecko spełnia kryterium wieku określone w § 2. Tymczasem skarżąca nie należy do tej grupy, gdyż jest wdową i nie pozostaje w związku małżeńskim, a osoby samotnie wychowujące dzieci są wymienione w § 3 ust. 2 pkt 2b Regulaminu jako osoby spełniające kryteria do przyznania bonu wychowawczego, natomiast nie są one wymienione w § 5 ust. 1 pkt 2 jako osoby z pierwszeństwem do przyznania bonu wychowawczego. Ponadto, skarżąca nie jest również rodzicem biologicznym ani adopcyjnym, a jedynie ustanowioną rodziną zastępczą. Z treści § 5 ust. 3 Regulaminu wyraźnie natomiast wynika, że osobom, którym nie przysługuje pierwszeństwo w przyznaniu bonu wychowawczego organ odmawia przyznania świadczenia w sytuacji, gdy środki finansowe zabezpieczone w budżecie Gminy Nysa na dany rok na cel wypłaty bonu wychowawczego nie pozwalają na przyznanie i wypłatę tego świadczenia wszystkim osobom uprawnionym wskazanym w Regulaminie.

Sytuacja opisana w tym przepisie ma miejsce, albowiem w dacie wydawania decyzji, tj. w dniu 26 stycznia 2018 r. w okresie wypłaty świadczenia trwającym od 1 stycznia do 30 listopada 2018 r. na wypłatę bonu wychowawczego nie pozostawała już żadna kwota do dyspozycji. Z uwagi na niewystarczające środki finansowe, przyznanie świadczenia osobom spoza pierwszeństwa jest w konsekwencji niemożliwe.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa. Wywiodła, że przyjęte w Regulaminie zasady pierwszeństwa łamią konstytucyjne prawo do równego traktowania, gdyż dyskryminują dzieci wychowywane poza małżeństwem, jak również zapisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z którą faktyczny opiekun dzieci stanowi dla nich rodzinę.

Dalej skarżąca wskazała, że wyrokiem z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Op 67/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził w całości nieważność uchwały Rady Miejskiej w Nysie z dnia 12 października 2016 r., Nr XXV/381/16 w przedmiocie wprowadzenia na terenie gminy świadczenia pieniężnego – "bonu wychowawczego". Stosownie do tego podniosła, że wskazany wyrok jest istotny dla sprawy, gdyż decyzja Burmistrza Nysy z dnia 26 stycznia 2018 r. została wydana w oparciu o uchwałę, która powiela dyskryminujące przepisy zawarte w uchwale z dnia 12 października 2016 r. W przypadku jednej i drugiej uchwały, kryteria pierwszeństwa określa § 5 Regulaminu.

W związku z tym decyzje zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w szczególności Konstytucji RP, która zabrania nierównego traktowania obywateli.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i uznając, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, wniosło o oddalenie skargi. Wskazało, że powołany w skardze wyrok WSA w Opolu dotyczy innej uchwały, niż ta na podstawie której wydano zaskarżoną decyzję. Uchwała z dnia 26 września 2017 r., Nr XLIII/636/17 obowiązywała na dzień wydania decyzji odwoławczej wobec czego była dla organu wiążąca.

Postanowieniem z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt II SA/Op 375/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte w niniejszej sprawie. Uwzględniając jako podstawę prawną zawieszenia art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) Sąd wskazał, że przed WSA w Opolu zawisła sprawa ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 26 września 2017 r., Nr XLIII/636/17, która to sprawa o sygn. akt II SA/Op 233/18, nie została jeszcze prawomocnie zakończona, a od wyniku której zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 233/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził w całości nieważność uchwały Rady Miejskiej w Nysie z dnia 26 września 2017 r., Nr XLIII/636/17, a następnie wyrokiem z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 1489/19, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od tego wyroku.

Postanowieniem z dnia 23 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Op 375/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu podjął postępowanie sądowe zawieszone w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zaistnienie którejś z powyższych sytuacji obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, nadal zwanej "K.p.a.", lub w innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego.

Natomiast zgodnie z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do postanowienia sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności wykazała, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie z następujących względów.

Dokonując oceny Sąd podzielił w całości stanowisko wyrażone już w innych sprawach rozpoznanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjnej w Opolu wyrokami z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 429/17 oraz z dnia 19 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 47/18 o podobnym stanie faktycznym i prawnym, które także dotyczyły odmowy przyznania świadczenia pieniężnego w postaci bonu wychowawczego.

Odnosząc rozważania ze wskazanych wyroków na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że materialnoprawną podstawą wydania decyzji przez organy orzekające w sprawie była uchwała Nr XLIII/636/17 Rady Miejskiej w Nysie z dnia 26 września 2017 r. w sprawie wprowadzenia na terenie Gminy Nysa świadczenia pieniężnego "bonu wychowawczego".

Jako akt prawa miejscowego należy ona do konstytucyjnego systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nałożenie przez sąd administracyjny sankcji nieważności wpływa na zdolność aktu administracyjnego (indywidualnego lub generalnego) do wywoływania skutków uznanych przez prawo.

Akty lub czynności, wobec których sąd administracyjny zastosował sankcję nieważności istnieją, ale ich skutki prawne nie zostają uznane przez prawo. Sankcja nieważności wyrażona w wyroku sądu administracyjnego działa więc ex tunc oraz ex nunc. Oznacza to, że uchwała lub akt prawa miejscowego od chwili uzyskania przez wyrok sądu stwierdzający ich nieważność przymiotu prawomocności nie wywołują już skutków prawnych na przyszłość, a skutki, które wywołały do chwili stwierdzenia nieważności, uznaje się za nieistniejące.

Zastosowanie wobec wadliwych aktów prawa miejscowego sankcji nieważności powoduje, iż akt był niezdolny do wywołania skutków prawnych. Uchwała lub akt, którego taki wyrok dotyczy, są nieważne od samego początku. Innymi słowy na skutek prawomocnego wyroku stwierdzającego nieważność tej uchwały w systemie źródeł prawa lokalnego na terenie Gminy Nysa ten akt normatywny przestał wywoływać skutki prawne, czyli następczo okazało się, że nie może i nie mógł stanowić podstawy prawnej wydania kwestionowanych decyzji.

Konsekwencją prawną uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi na akt prawa miejscowego i stwierdzenia jego nieważności jest wadliwość wydanych na jego podstawie decyzji administracyjnych i postanowień.

Teoria wadliwości decyzji, jako punkt wyjścia przyjmuje założenie istnienia gradacji wad, których ciężar powoduje określone konsekwencje w zakresie skutków prawnych decyzji. Twierdzenie to legło u podstaw podziału wadliwych decyzji na nieważne oraz wzruszane (B. Adamiak, Wadliwość decyzji administracyjnej, Wrocław 1986, s. 28.).

Koncepcja nieważności opiera się na założeniu, iż decyzje nieważne nie wywołują skutku prawnego od momentu wydania, są aktami pozornymi, nie istniejącymi, nie mającymi mocy prawnej.

Natomiast koncepcja wzruszalności decyzji opiera się na założeniu, iż decyzje wzruszalne wywołują skutki prawne, mają moc obowiązującą do czasu wycofania z obrotu prawnego.

Stosownie do treści art. 147 § 2 P.p.s.a. rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1 (czyli uchwały lub aktu, których nieważność stwierdził w prawomocnym wyroku sąd administracyjny), podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym.

Chodzi tu zatem o zastosowanie wobec decyzji administracyjnej, dla której unieważniona przez sąd uchwała lub akt stanowił podstawę wydania, trybu nadzwyczajnego postępowania administracyjnego przewidzianego w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.), zwanej dalej K.p.a., lub w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm.).

W literaturze wyklucza się stwierdzenie nieważności decyzji z omawianej przyczyny. Brak podstawy prawnej decyzji administracyjnej odnieść można bowiem tylko do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji (por.: op. Cyt. B. Adamiak, Wadliwość..., s. 22-23).

Podobny pogląd wyrażany jest współcześnie orzeczeniach sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 24 listopada 2016 r. (sygn. akt II OSK 1490/15, opubl. w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA przyjął, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji, lecz jest podstawą jej wzruszenia. Nie jest to przyczyna nieważności określona w art. 156 K.p.a., jak również w przepisach szczególnych, w tym w art. 147 § 2 P.p.s.a.

Podobnie w wyroku NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II OSK 2868/12). Skoro w art. 147 § 2 P.p.s.a. mowa jest o wzruszeniu rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcję wzruszalności, a nie sankcję nieważności.

Niemniej art. 147 § 2 P.p.s.a. nie stanowi samodzielnej podstawy wzruszenia aktu indywidualnego, które miałoby nastąpić w wykonaniu orzeczenia sądu administracyjnego. Przepis ten posiada jedynie charakter normy odsyłającej do trybu, w którym ma to nastąpić. Oznacza to, że art. 147 § 2 P.p.s.a. nie tylko nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wzruszenia aktu indywidualnego, ale też, że skorzystanie z tego odesłania jest uwarunkowane, po pierwsze, przeprowadzeniem postępowania w trybie wskazanym w art. 147 § 2 P.p.s.a., po drugie, wskazaniem właściwego przepisu proceduralnego, który w okolicznościach opisanych w przesłankach art. 147 § 2 P.p.s.a. miałby zastosowanie.

W polskim systemie prawa administracyjnego procesowego sankcja wzruszalności nakładana jest na ostateczne decyzje administracyjne w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Podstawy prawne do wznowienia postępowania administracyjnego nie posiadają jednolitego charakteru. Nie można twierdzić, że są to jedynie kwalifikowane wady procesowe tkwiące w postępowaniu organu administracji publicznej poprzedzającym wydanie decyzji ostatecznej rozstrzygającej sprawę materialną, chociaż statystycznie stanowią najczęstszą przyczynę wznowienia postępowania.

Współcześnie przyjmuje się, że owa weryfikacja musi nastąpić nie tylko wówczas, gdy postępowanie poprzedzające wydanie decyzji dotknięte było kwalifikowaną wadą wyliczoną w przepisach prawa procesowego, ale także wówczas, gdy stan faktyczny bądź stan prawny, przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia sprawy, okazał się następczo inny.

Następcza zmiana stanu prawnego, stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, nie dotyczy zmian legislacyjnych, przeprowadzonych przez ustawodawcę po rozstrzygnięciu przez właściwy organ administracji publicznej sprawy indywidualnej decyzją ostateczną, lecz obejmuje eliminację podstawy prawnej wydania decyzji rozstrzygającej sprawę indywidualną.

Skoro eliminacja taka następuje na skutek dokonanej w wyroku TK negatywnej oceny zgodności z Konstytucją RP tej podstawy prawnej (art. 145a K.p.a.) lub negatywnej oceny TSUE (art. 240 § 1 pkt 11 O.p.), to nie ma przeszkód, aby skutek eliminacji przez sąd administracyjny podstawy prawnej działania administracji wyrażonej w aktach prawa miejscowego również traktować jako podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Tym bardziej, że art. 147 § 2 P.p.s.a. wyraźnie stanowi o "wzruszeniu" w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym.

Uznanie, że wydanie decyzji lub postanowienia na podstawie uchwały lub aktu, których nieważność stwierdził w prawomocnym wyroku sąd administracyjny, stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oznacza, iż sąd administracyjny, rozpoznający następnie skargę na akty indywidualne, których podstawę wydania stanowiły wskazane wyżej akty generalne, skargę tę uwzględni, uchylając decyzję lub postanowienie w całości albo w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. oraz art. 134 P.p.s.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.