II SAB/Lu 63/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-11-27	
Data wpływu	2025-05-30	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie	
Sędziowie	Bartłomiej Pastucha /sprawozdawca/
Grzegorz Grymuza
Jacek Czaja /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OZ 486/25	
Skarżony organ	Burmistrz Miasta	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2015 nr 0 poz 1177; par. 32; Rozporządzenie Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów  administracyjnych
Dz.U. 2018 nr 0 poz 1914; art. 3a, art. 4; Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (t. j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 21, art. 13, art. 1, art. 14, art. 16; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 maja 2025 r. M. J. (dalej także jako "skarżący" lub "wnioskodawca") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Burmistrza Miasta (dalej także jako "Burmistrz" lub "organ") w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi skarżący zwrócił się o:

1. stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszenie prawa;

2. wymierzenie grzywny w trybie art. 154 § 6 p.p.s.a w kwocie co najmniej jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia;

3. zasądzenie odszkodowania w trybie art. 154 § 7 p.p.s.a w kwocie co najmniej jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia.

Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów dojazdu na rozprawę w przypadku jej wyznaczenia oraz kosztu noclegu za każdą rozprawę stacjonarną. Jednocześnie wniósł o "wyznaczenie rozprawy zdalnej".

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że jest organem prasowym w rozumieniu ustawy Prawo prasowe, zarejestrowanym jako czasopismo pod numerem [...] przez Sąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem wydanym pod sygn. akt I Ns Rej. Pr. [...]. W trybie art. 3a i art. 4 ustawy Prawo Prasowe skarżący zwrócił się do organu o udzielenie informacji publicznej niezbędnej do sporządzenia krytyki prasowej, w tym odpisów z dokumentów. Przy czym skarżący wyjaśnił, że prowadził z organem "dłuższą korespondencję" dotyczącą przedszkola prywatnego, które korzysta z mienia gminy. Po uzyskaniu odpisów dokumentów, map geodezyjnych itd., zadał pytanie, czy prywatne przedszkole nie płaci żadnego czynszu za użytkowanie terenu gminy. Na tak postawione pytanie organ nie udzielił żadnej konkretnej odpowiedzi, lecz odwołał się do treści umowy - dokumentu w języku prawniczym, w którym strona nie znalazła odpowiedzi na pytanie (i dlatego wniosła o doprecyzowanie w dniu 4 marca 2025 r.). Na to pytanie nie uzyskano odpowiedzi. W tej sytuacji skarżący podniósł zarzut, iż pomimo upływu ustawowego terminu na udzielenie informacji i przesłanie danych, informacji publicznej nie przedstawiono.

W ocenie skarżącego, brak odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej strona traktuje jako nieuzasadnioną bezczynność, albowiem organ pozostaje w rażącej, nieuzasadnionej zwłoce w zakresie udzielenia odpowiedzi na zapytanie o informacje publiczną. Zdaniem wnioskodawcy, uzasadnia to wymierzenie grzywny w trybie art. 154 § 6 p.p.s.a co najmniej w stawce trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia tj. równowartości miesięcznego wynagrodzenia netto zarządu podmiotu zobowiązanego. Ponadto w trybie art. 154 § 6 p.p.s.a skarżący wniósł o zasądzenie zadośćuczynienia co najmniej w stawce trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia wskazując, iż w okolicznościach sprawy jest oczywistym, iż doszło do uniemożliwienia zebrania materiału niezbędnego do sporządzenia krytyki prasowej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie w całości.

Organ podniósł, że informacje objęte żądaniem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej zostały przekazane skarżącemu w sposób przez niego wskazany. Na zadane przez skarżącego pytanie: "Czy przedszkole Niepubliczne K. K. korzysta lub korzystało w latach 2020-2025 w formie najmu, dzierżawy lub innego tytułu prawnego z nieruchomości należących do Gminy? Jeśli tak to prosimy o skan umów w tym zakresie oraz faktu za najem lub dzierżawę wraz z dowodem zapłaty", udzielona została w dniu 4 marca 2025 r. jednoznaczna odpowiedź, w której wskazano, że: "Przedszkole Niepubliczne K. K. korzysta z nieruchomości należącej do Gminy N. na podstawie umowy użyczenia. Skan umowy w załączeniu." Przy czym brakujący załącznik do umowy został dosłany wnioskodawcy w kolejnej wiadomości mailowej. Następnie w odpowiedzi na kolejne pytanie w tej samej sprawie o treści: "Czy dobrze rozumiemy treść umowy? Prywatne przedszkole nie płaci żadnego czynszu za użytkowania terenu gminy?", w dniu 18 marca 2025 r. udzielona została odpowiedź, w której organ odesłał skarżącego do treści przesłanej uprzednio umowy użyczenia (wskazał, że: "Wszelkie ustalenia zawarte są w treści umowy"). Organ zwrócił uwagę, że w dniu 4 marca 2025 r. na stronie internetowej prowadzonej przez skarżącego, przed uzyskaniem odpowiedzi na zadane pytanie, ukazał się post, z którego jednoznacznie wynika, że treść umowy jest dla skarżącego zrozumiała i pozwoliła na sporządzenie artykułu i wyprowadzenie wniosków o nieodpłatnym charakterze umowy i braku zastrzeżenia w niej czynszu na rzecz gminy.

Zdaniem Burmistrza, skarżącemu udostępniona zatem została żądana informacja publiczna, a w związku z tym po stronie organu nie zachodzi bezczynność. W tym kontekście wniesiona skarga jawi się również jako nadużycie przysługującego skarżącemu uprawnienia.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędziego WSA [...] i asesora sadowego [...]. Zażalenie skarżącego na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2025 r. sygn. akt III OZ 486/25.

Odrębnym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek skarżącego o zbadanie spełniania wymogów niezawisłości i bezstronności przez ww. sędziego i asesora.

W piśmie procesowym z dnia 30 października 2025 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do czasu:

- zakończenia postepowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako "TSUE") pod sygn. akt C 521/21, w którym to zostaną rozpoznane pytania SR Poznań Stare Miasto w Poznaniu o ustalenia statusu (braku statusu) sądu osób powołanych przez polityczną KRS na urząd sędziego lub asesora oraz skuteczności tego powołania w świetle prawa Unii, a także co do kwestii skuteczności (braku skuteczności) orzeczeń wydanych przez nominatów politycznej KRS i prawnej dopuszczalności ich wykonywania na terytorium państwa Unii Europejskiej;

- rozpoznania przez TSUE pytań prawnych zadanych przez SN w postanowieniu

z dnia 20 października 2023 r., sygn. akt III CB 40/23.

Jednocześnie skarżący wniósł o skierowanie do TSUE pytań prejudycjalnych, czy w związku z wyrokiem TSUE z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt C-225/25:

- artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, iż na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej stoją one na przeszkodzie w uznaniu za skuteczne i zgodne z prawem każdego orzeczenia wydanego w składzie w którym co najmniej jeden z sędziów zasiadających w tym składzie orzekającym nie spełnia wymogów dotyczących niezawisłości, bezstronności i uprzedniego ustanowienia na mocy ustawy w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii i to bez względu na rodzaj lub umiejscowienie sądu w systemie krajowym sądów państwa członkowskiego;

- artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, iż na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej stoją one na przeszkodzie w przyjęciu iż orzeczenie wydane w składzie w którym co najmniej jeden z sędziów zasiadających w tym składzie orzekającym nie spełnia wymogów dotyczących niezawisłości, bezstronności i uprzedniego ustanowienia na mocy ustawy w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii - jest orzeczeniem Sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a wiec prowadzi to obowiązku uznania przez każdy Sąd państwa członkowskiego Unii Europejskiej, że orzeczenie takie nie podlega wykonaniu w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek zakresie na terytorium Unii Europejskiej, gdy taka konsekwencja jest niezbędna i nieodzowna dla zagwarantowania pierwszeństwa prawa Unii.

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2025 r. Sąd oddalił powyższy wniosek o zawieszenie postępowania i skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE.

W kolejnym piśmie procesowym złożonym w dniu 14 listopada 2025 r. skarżący ponowił żądanie skierowania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych o treści wskazanej w piśmie z dnia 30 października 2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, że w przypadku skargi na bezczynność, decyzja o rozpoznaniu sprawy w tym trybie pozostawiona jest sądowi i nie jest zależna ani od złożenia przez którąkolwiek ze stron wniosku w tym przedmiocie, ani też od ewentualnego żądania przez którąkolwiek ze stron przeprowadzenia rozprawy. Stąd też wniosek skarżącego o przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy (zdalnej), nie był dla Sądu wiążący. Wprawdzie zgodnie z art. 122 p.p.s.a. sąd - również w przypadku spraw kwalifikujących się do rozpoznania w trybie uproszczonym - może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie, jednak w niniejszej sprawie Sad uznał, że brak jest ku temu podstaw. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności nie budzą bowiem wątpliwości, dla wyeliminowania których niezbędne byłoby przeprowadzenie rozprawy. Za rozpoznaniem sprawy w trybie uproszczonym przemawiały natomiast względy ekonomiki procesowej, mające tym większe znaczenie w sprawach z zakresu informacji publicznej, które z mocy art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.") w zw. z § 32 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1177 ze zm.), rozpoznawane są poza kolejnością.

Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna. Burmistrz Miasta nie dopuścił się bowiem zarzucanej mu bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Treść skargi jednoznacznie wskazuje, że podniesiony w niej zarzut bezczynności dotyczy wniosku z dnia 4 marca 2025 r., który został skierowany przez skarżącego do organu w następujących okolicznościach. Mianowicie, jak wynika z akt sprawy, skarżący w pierwszej kolejności skierował do Burmistrza wniosek z dnia 18 lutego 2025 r., w którym zażądał udostępnienia informacji dotyczącej podstawy korzystania przez Przedszkole Niepubliczne K. K. (dalej jako "Przedszkole") z nieruchomości należącej do Gminy N., w tym przesłania skanu ewentualnej umowy regulującej tę kwestię. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia 3 marca 2025 r. poinformował skarżącego, że Przedszkole korzysta z nieruchomości należącej do Gminy N. na podstawie umowy użyczenia. W ślad za tym pismem organ przesłał skarżącemu skan przedmiotowej umowy użyczenia zawartej w dniu 9 grudnia 2016 r. pomiędzy Gminą N. a A. R.. Wniosek z dnia 4 marca 2025 r., którego dotyczy rozpoznawana skarga na bezczynność, został natomiast złożony przez skarżącego w nawiązaniu do otrzymanej umowy użyczenia. We wniosku tym skarżący zawarł następujące pytania: "Czy dobrze rozumiemy treść umowy? Prywatne przedszkole nie płaci żadnego czynszu za użytkowanie terenu gminy?" Odpowiadając na przedmiotowy wniosek organ pismem z dnia 11 marca 2025 r. poinformował skarżącego, że: "(...) dzierżawca na własny koszt utwardził ogólnodostępny dla wszystkich mieszkańców parking. Wszelkie ustalenia zawarte są w treści umowy".

Podstawową kwestią, jaką należy rozważyć w ramach oceny, czy organ dopuścił się bezczynności w sprawie ww. wniosku z dnia 4 marca 2025 r., jest ustalenie trybu, w jakim wniosek ten podlegał załatwieniu. Należy bowiem zauważyć, że zarówno w korespondencji kierowanej do organu, jak i w późniejszej skardze do Sądu, skarżący wskazywał, iż jest redaktorem naczelnym odpowiednio czasopisma "[...] i czasopisma "C. S. P.". Takie oznaczenie autora wniosku nie oznacza jednak, że trybem właściwym był w tym wypadku tryb udzielenia informacji prasie przewidziany w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1914, dalej jako "Pr.pras.). Należy bowiem zauważyć, że Burmistrz Miasta, będący adresatem przedmiotowego wniosku, jest niewątpliwie – jako organ władzy publicznej – podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W myśl zaś art. 3a Pr.pras, w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy u.d.i.p. Zatem w zakresie żądania udostępnienia informacji publicznej skierowanego do podmiotu, który jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, prasa nie korzysta z regulacji prawnych innych niż te, które dotyczą ogółu społeczeństwa. Dziennikarz traktowany jest tak samo jak każdy inny obywatel składający wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym wniosek taki, pomimo, że pochodzi od dziennikarza, podlega rozpatrzeniu w trybie określonym w przepisach u.d.i.p., nie zaś w trybie dostępu do informacji prasowej, uregulowanym w art. 4 Pr.pras. (por. np. wyroki NSA: z dnia 24 października 2025 r. sygn. akt III OSK 1657/24; z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 1135/15; z dnia 2 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2286/21; z dnia 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2998/23; opubl. w CBOSA).

Zatem zarzut co do bezczynności organu w sprawie wniosku z dnia 4 marca 2025 r., należy ocenić na gruncie przepisów u.d.i.p., co zresztą pozostaje zgodne z dokonanym przez skarżącego oznaczeniem przedmiotu skargi - jako skargi "na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej".

O bezczynności na gruncie u.d.i.p. można co do zasady mówić wówczas, gdy w określonym w art. 13 ust.1 u.d.i.p. terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o informację publiczną, podmiot zobowiązany do jej udostepnienia nie udziela żądanej informacji w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ani też nie wydaje w tym terminie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16 ust. 1).

Podjęcie powyższych działań uzależnione jest jednak od stwierdzenia w pierwszej kolejności, że wniosek dotyczy informacji mającej charakter informacji publicznej (art. 1 ust. 1). Jeżeli bowiem wniosek nie dotyczy informacji publicznej, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 2, Warszawa 2012, s. 206).

Dopiero zatem stwierdzenie, że żądane przez wnioskodawcę informacje mają charakter informacji publicznej pozwala na dokonanie oceny, czy w danej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest ponadto stanowisko, iż dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostepnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. W sytuacji, gdy wnioskującemu udzielono już żądaną informację publiczną realizując np. uprzednio złożony wniosek, organ może odmówić "ponownego" udzielenia takiej samej informacji, informując o tym zainteresowanego określonej treści pismem (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1499/12; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 33/20; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt II SAB/Bk 106/21; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2023 r., sygn. II SAB/Po 16/23; opubl. w CBOSA).

Uwzględniając powyższe rozważania, w okolicznościach niniejszej spraw Sąd uznał, że Burmistrz nie dopuścił się bezczynności w zakresie udostępniania informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 4 marca 2025 r. Zasadne jest bowiem stanowisko organu, iż powyższy wniosek dotyczył informacji, której skarżący był już dysponentem w wyniku realizacji przez organ jego poprzedniego wniosku z dnia 18 lutego 2025 r., tj. w wyniku udostępniania skarżącemu treści umowy użyczenia będącej podstawą korzystania przez Przedszkole z nieruchomości stanowiącej własność Gminy N.. W ocenie Sądu, treść przedmiotowej umowy (k. 15) nie pozostawia wątpliwości co do warunków finansowych jej realizacji. Umowa ta w sposób jednoznaczny przewiduje – w ramach zobowiązań finansowych po stronie biorącego do używania – wyłącznie odpowiedzialność finansową za szkody powstałe z jego winy na przedmiocie użyczenia podczas trwania umowy (§ 4 ust. 3) oraz obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości (§ 5). Skoro z umowy tej nie wynikają żadne inne zobowiązania finansowe, oczywisty jest wniosek, że Przedszkole nie ponosi czynszu za użyczoną jej przez Gminę nieruchomość. Trudno uznać, by skarżący - jako reprezentant prasy - wniosku takiego nie był wstanie wyprowadzić samodzielnie na podstawie treści przekazanej mu umowy. Takiemu założeniu przeczy zresztą przedstawiony przez organ wydruk wpisu zamieszczonego w dniu 4 marca 2025 r. (a więc w dacie udostępniania skarżącemu treści ww. umowy) na profilu czasopisma "C. S. P." w mediach społecznościowych, w którym to wpisie zawarto informację, iż Gmina za użyczenie nieruchomości Przedszkolu (cyt.) " (...) nic za to nie chce - żadnych opłat za dzierżawę, czy najem. A przepraszam, pobiera tylko kilka złotych podatku od nieruchomości rocznie." (k. 23). Z powyższego wynika, że treść udostępnionej skarżącemu na wniosek z dnia 18 lutego 2025 r. umowy była dla skarżącego jasna i nie budziła jego wątpliwości co do przewidzianych w niej warunków finansowych użyczenia, w tym braku po stronie korzystającego z nieruchomości obowiązku uiszczania czynszu za użytkowanie terenu należącego do Gminy.

Powyższe oznacza, że wniosek skarżącego z dnia 4 marca 2025 r. dotyczył informacji, która została już wcześniej udostępniona skarżącemu. Zasadnie zatem organ – odpowiadając na przedmiotowy wniosek pismem z dnia 11 marca 2025 r. – odesłał skarżącego do informacji przekazanych mu na skutek poprzedniego wniosku, tj. do treści przesłanej umowy.

Ubocznie należy zauważyć, że gdyby nawet założyć, iż skarżący nie był w stanie samodzielnie wywnioskować z treści przekazanej mu w dniu 4 marca 2025 r. umowy, czy Przedszkole ponosi czynsz z tytułu użytkowania nieruchomości gminnej, i tak należałoby przyjąć, że żądanie wyjaśnienia skarżącemu tej kwestii nie mieści się w granicach prawa dostępu do informacji publicznej. Informacją publiczną są bowiem określone fakty i dokumenty dotyczące sprawy publicznej (art. 1 ust.1 w zw. z art. 6 u.d.i.p.). W trybie u.d.i.p. nie można natomiast skutecznie żądać wyjaśnienia treści udostępnionego dokumentu. Tego rodzaju wniosek nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 495/23, opubl. w CBOSA).

Z powyższych względów, skoro wniosek skarżącego z dnia 4 marca 2025 r. wykraczał poza zakres przedmiotowy u.d.i.p., organowi nie można skutecznie zarzucić bezczynności na gruncie tej ustawy.

Końcowo wskazać należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia do TSUE z wnioskowanymi przez skarżącego pytaniami prawnymi i zawieszenia postępowania.

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jednocześnie rozstrzygnięcie zagadnienia, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego (zob. wyrok NSA z 5 października 2023 r. sygn. akt III OSK 7047/21). Zauważyć należy, że zgłoszone przez skarżącego żądanie zawieszenia postępowania i skierowania pytań prejudycjalnych do TSUE, poprzedzone było prawomocnym oddaleniem wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego WSA [...] i asesora sadowego [...] oraz prawomocnym odrzuceniem wniosku skarżącego o zbadania spełniania wymogów niezawisłości i bezstronności przez ww. sędziego i asesora. Wnioski te oparte zaś były na analogicznych argumentach, co późniejszy wniosek skarżącego o zawieszenia postępowania i skierowania pytań prejudycjalnych, tj. argumentach wywodzonych z zastrzeżeń co do prawidłowości powołania ww. sędziego i asesora. W ocenie Sądu, skoro zastrzeżenia skarżącego co do udziału w niniejszej sprawie ww. sędziego i asesora zostały prawomocnie rozstrzygnięte, rozpoznanie sprawy nie wymagało wystąpienia do TSUE ze sformułowanymi przez skarżącego pytaniami prawnymi i zawieszenia postępowania.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.