Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), , , , po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia O. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 lutego 2016 r. w przedmiocie wniosków dowodowych strony skarżącej, podjętego w sprawie ze skargi O. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. nr [...]; [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie.

O. R. (zwana dalej "Skarżącą"), pismem z dnia 19 listopada 2015 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. nr [...]; [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, domagając się o uchylenia zaskarżonego postanowienia, z uwagi na jego niezgodność z prawem.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała na okoliczności potwierdzające, w jej opinii, że podatek dochodzony w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym nie powinien zostać wymierzony, tj. że posiada jedynie dom i ogródek o powierzchni 14 arów, nie posiada pola powyżej 1 ha, nie prowadzi działalności, nie posiada gospodarstwa rolnego. Zdaniem Skarżącej, Urząd Skarbowy w Ch. nie ma prawa egzekwować podatku rolnego bez wyroku sądu. Skarżąca podniosła również, że zarzuty zgłosiła w terminie, oraz że Urząd Skarbowy w Ch. pomimo zawieszenia postępowania egzekucyjnego egzekwuje zaległości z jej emerytury.

Skarżąca w uzupełnieniu skargi i odpowiadając na stanowisko organu złożyła kolejne pisma procesowe – z 29 grudnia 2015 r., 2 lutego 2016 r. oraz 15 lutego 2016 r. W piśmie z dnia 29 grudnia 2015 r. Skarżąca powtórzyła dotychczasową argumentację: że Burmistrz R. rażąco narusza przepisy o podatku rolnym, żądając od niej podatku rolnego, gdyż nie udowodnił, że Skarżąca posiada gospodarstwo rolne o powierzchni powyżej 1 ha; że niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji z jej emerytury bez wyroku sądu; że opodatkowana nieruchomość jest terenem własnym, prywatnym. Wniosła też o zasądzenie na jej rzecz kosztów sądowych w wysokości [...] zł. Kolejnym pismem z dnia 2 lutego 2016 r., odnosząc się do odpowiedzi organu na skargę, zarzuciła organowi matactwo i powtórzyła swoją dotychczasową argumentację o niedopuszczalności egzekucji i braku podstaw do obciążania jej podatkiem rolnym. Natomiast w piśmie z dnia 15 lutego 2016 r. Skarżąca, oprócz przedstawienia dotychczasowej argumentacji, zawnioskowała o wezwanie jej na rozprawę, celem przesłuchania w charakterze świadka, a nadto wniosła o nakazanie przez Sąd zwrotu zarekwirowanych kwot z odsetkami oraz zakaz prowadzenia postępowania egzekucyjnego bez wyroku sądu. Skarżąca wniosła także o wezwanie na rozprawę Burmistrza R., celem przyjęcia od niego oświadczenia i wyjaśnienia, co oznaczają wskazane przez Skarżącą przepisy ustawy o podatku rolnym. Do swojego pisma Skarżąca załączyła również szereg dokumentów.

Na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r., Sąd postanowił oddalić zawarte w piśmie z dnia 15 lutego 2015 r. wnioski dowodowe Skarżącej o przesłuchanie wskazanych osób oraz dopuścił dowód z dokumentów załączonych do pisma z dnia 15 lutego 2015 r. Postanowienie to wpisano do protokołu rozprawy.

Po zamknięciu rozprawy i po naradzie, Sąd ogłosił wyrok, którym oddalił skargę Skarżącej.

W dniu 22 lutego 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo Skarżącej z dnia 18 lutego 2016 r. zatytułowane: "Zażalenie na złe zarządzenie się Przewodniczącego posiedzenia w dniu 18.02.2016 r. na rozprawie sygn. akt I SA/Sz 1383/15".

W złożonym piśmie Skarżąca wskazała na dotychczasowy przebieg postępowania sądowego, tj. złożenie przez nią skargi do Sądu oraz kolejnych pism wraz ze wskazaniem zawartych w nich zarzutów koncentrujących się na bezprawnym ustaleniu i egzekwowaniu wobec Skarżącej podatku rolnego. Skarżąca zgłosiła krytyczne uwagi na temat sposobu rozpatrzenia wniesionej i opłaconej przez nią skargi oraz zarzuciła, że zgłoszony przez nią w piśmie z dnia 15 lutego 2016 r. wniosek (cyt.) "złym zarządzeniem się nie jest rozpatrywany i decyzja w wyroku nie będzie wydana o jaką wnoszę we wniosku z 15 lutego 2016 r. I SA/Sz 1383/15 i takie złe zarządzenie się przewodniczącego jest istotnym uchybieniem przepisom prawa które ma wpływ na wynik sprawy."

Pismem z dnia 23 lutego 2016 r. Skarżąca złożyła do Sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku z dnia 18 lutego 2016 r. oraz o doręczenie odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem w celu (cyt.) "wykazania Prokuratorowi Gen. RP i wniesienia skargi kasacyjnej".

Wobec powyższego Sąd uznał, że pismo Skarżącej z dnia 18 lutego 2016 r. stanowi zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 lutego 2016 r. w przedmiocie wniosków dowodowych strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Przepis art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") stanowi, że: "Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:

1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;

1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz

art. 220 § 3;

1b) umorzenie postępowania;

2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia,

innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;

3) (uchylony);

4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;

5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;

5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia;

6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;

7) odrzucenie skargi kasacyjnej;

8) odrzucenie zażalenia;

9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;

10) ukaranie grzywną".

Z powyższego wynika, że zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych przypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia. Jeżeli ustawa przewiduje wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 687). Wobec takiego wyczerpującego unormowania dopuszczalności zażalenia nie ma bowiem podstaw do dowolnego rozszerzania możliwości zaskarżenia tym środkiem odwoławczym.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wniosła zażalenie na wydane na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. postanowienie Sądu, rozstrzygające w przedmiocie zgłoszonych przez Skarżącą wniosków dowodowych, a zatem na takie postanowienie, które nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 194 p.p.s.a. Skoro art. 194 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości zaskarżania opisanego postanowienia i brak jest przepisu szczególnego w tym zakresie, to zażalenie Skarżącej nie jest dopuszczalne i podlega odrzuceniu.

Zgodnie bowiem z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Sąd odrzucił zażalenie Skarżącej jako niedopuszczalne.