Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 3780/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 września 2025 r., nr BP.501.1653.2025.2065.RZ9. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 3780/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Strona, Spółka) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 września 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 28 listopada 2025 r. wezwano Stronę do uzupełnienia braku formalnego złożonej skargi poprzez nadesłanie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu KRS Skarżącej z którego wynika sposób oraz umocowanie do działania w jej imieniu, obejmującego swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi, Strona przesłała pełny odpis KRS Spółki według stanu na dzień 20 listopada 2024 r. oraz odpis aktualny na dzień 23 lipca 2025 r.

Sąd I instancji przyjął zatem, że Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w sposób prawidłowy, ponieważ zgodnie z wezwaniem, pełny odpis KRS Spółki winien obejmować swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi, tj. 7 października

2025 r. Natomiast przesłany pełny odpis KRS obejmował stan na dzień 20 listopada 2024 r., wobec czego WSA uznał, że zachodzi podstawa do odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).

O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, że brak odpisu z KRS obejmującego datę wniesienia skargi stanowi brak skutkujący odrzuceniem skargi oraz naruszenie zasady proporcjonalności i prawa do sądu poprzez zastosowanie nadmiernego formalizmu.

W oparciu o przedstawione zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, nadanie skardze dalszego biegu i uznanie błędnego odpisu KRS za brak formalny podlegający uzupełnieniu. Do zażalenia załączono informację z KRS odpowiadającą odpisowi pełnemu, obejmującą stan na dzień 11 lutego 2026 r. oraz odpis aktualny na dzień 23 lipca 2025r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne, ponieważ czynności podjęte przez Sąd I instancji miały swoje pełne oparcie w obowiązujących przepisach, a zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 28 § 1 p.p.s.a. w związku

z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę, a przepis art. 29 p.p.s.a. w dotychczasowym brzmieniu (sprzed nowelizacji wprowadzonej z dniem 5 listopada 2025 r. ustawą z dnia 12 września 2025r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2025 r. poz. 1427; dalej: ustawa zmieniająca) nakazywał, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu (por. M. Niezgódka – Medek, Komentarz do art. 29 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX/el 2013 r.).

W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu skarżącej spółki, będącej osobą prawną, jest odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2019 r., sygn. akt I FZ 236/19; dostępne na stronie internetowej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie zaznaczyć należy, że skarga w niniejszej sprawie – wbrew pouczeniu o trybie i sposobie jej wniesienia zawartemu w zaskarżonej decyzji - została nadana bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

7 października 2025 r. (data stempla pocztowego). W tej materii Skarżąca skorzystała

z możliwości przewidzianej w art. 53 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym termin, o którym mowa w § 1 i § 2 (do wniesienia skargi) uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. W konsekwencji, postępowanie przed Sądem I instancji w zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie nowelizacji art. 29 p.p.s.a. (zgodnie z art. 2 ustawy zmieniającej, do postępowań prowadzonych na podstawie ustawy p.p.s.a., wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. przed dniem 5 listopada 2025 r., stosuje się przepisy dotychczasowe [...]). Implikowało po stronie WSA obowiązek wezwania Skarżącej do uzupełnienia dostrzeżonych deficytów skargi wniesionej przez podmiot prawa handlowego - spółkę z o.o., w postaci wykazania umocowania osoby podpisanej pod skargą do działania w imieniu Spółki na dzień jej złożenia. Z brzmienia art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika bowiem, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi.

Zasadnie także Sąd I instancji uznał, że Skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu w sposób prawidłowy, przedstawiając stosowny dokument obrazujący stan na dzień 20 listopada 2024 r. (odpis pełny z KRS) oraz, co umknęło uwadze Sądu I instancji odpis aktualny z Rejestru na dzień 23 lipca 2025 r., podczas gdy skarga została wniesiona

w dniu 7 października 2025 r. Skarżąca nie przedłożyła zatem dokumentu, na podstawie którego Sąd I instancji mógłby ocenić, czy osoba podpisana pod skargą

w dniu jej wniesienia działała jako jej organ lub prawidłowo umocowany przedstawiciel. Tymczasem, to na Stronie spoczywa obowiązek wykazania nie tylko sposobu jej reprezentacji, ale i umocowania do działania w imieniu spółki konkretnych osób fizycznych (por. postanowienia NSA: z 16 maja 2018 r., sygn. akt I FZ 116/18; z 9 maja 2018 r., sygn. akt II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2456/15; z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OZ 502/18). Brak ten, jako istotny, uniemożliwiał Sądowi I instancji ocenę prawidłowości reprezentacji procesowej i stanowił przeszkodę do nadania skardze biegu.

Podkreślenia wymaga, że możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, wprowadzona do art. 29 p.p.s.a. ustawą zmieniającą z dniem 5 listopada 2025 r., podczas gdy skarga została złożona do Sądu – 7 października 2025 r., nie czyniła więc - na tle obowiązującego w czasie procedowania przez Sąd I instancji stanu prawnego - wezwania do uzupełnienia braku w postaci nadesłania pełnego odpisu z KRS zbędnym, co w konsekwencji powodowałoby niemożność odrzucenia skargi z powodu niewywiązania się z tego obowiązku.

Powyższe wywody czynią argumenty zażalenia zmierzające do wykazania, iż Sąd I instancji zastosował nadmierny formalizm, a w konsekwencji naruszył zasadę proporcjonalności i prawa do sądu za nieuzasadnione.

Zaakcentować należy, że prawo do sądu nie jest nieograniczone. W wyroku

z dnia 10 maja 2000 r., sygn. K 21/99 (OTK 2000/4/109), Trybunał Konstytucyjny wskazał na ograniczenia prawa do sądu, które nie jest prawem absolutnym

i bezwzględnym. Jak wskazał Trybunał, samo ukształtowanie postępowania przed sądem w sposób respektujący określone procedury (co do zasad inicjowania postępowania, terminów procesowych i materialnych, opłat, reprezentacji stron przed sądem, rygorów postępowania dowodowego etc.) stanowi istotne i rzeczywiste ograniczenie prawa do sądu, konieczne jednak ze względu na inne wartości powszechnie szanowane w państwie prawnym, jak w szczególności bezpieczeństwo prawne, zasada legalizmu czy zaufanie do prawa. Te powszechnie przyjęte i ogólnie stosowane we wszystkich rodzajach postępowania formalne rygory proceduralne wyznaczają więc bardzo wyraźnie granice, w jakich może być realizowane prawo do sądu.

W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze dobro prawem chronione, jakim jest prawo do sądu, Skarżącej umożliwiono uzupełnienie braku formalnego wniesionej skargi, jednak Strona z takiej możliwości nie skorzystała w sposób odpowiedni. Nie można zatem uznać za ograniczenie prawa do sądu niedopełnienie przez Stronę obowiązków nałożonych przez ustawodawcę w przepisach proceduralnych. Nie stanowi to w żaden sposób pozbawienia jej prawa do sądu.

Rekapitulując, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe rozstrzygnięcie Sądu I instancji. W wykonaniu wezwania, Skarżąca w zakreślonym terminie nie usunęła braków formalnych skargi w sposób w nim wskazany. Taki stan sprawy spowodował, że Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a w konsekwencji zwrotu uiszczonego wpisu od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.