Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1174/16 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie odrzucenia skargi W. S. w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 20 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia : oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1174/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie W. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 24 października 2016 r. którym odrzucono skargę wniesioną na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 20 czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.

Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 12 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 24 października 2016 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 grudnia 2016 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego zażalenia przez złożenie jego odpisu, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Jednocześnie wskazano skarżącemu, że zażalenie na postanowienie z dnia 24 października 2016 r. zostało skutecznie wniesione przez pełnomocnika - doradcę podatkowego M. D., a wezwanie do usunięcia braku formalnego zażalenia kierowane jest do niego z uwagi na fakt, iż w dniu 14 listopada 2016 r. wypowiedział pełnomocnictwo ww. pełnomocnikowi, zaś zażalenie obarczone jest brakiem formalnym i jeżeli je podtrzymuje, to należy uzupełnić ten brak. Przesyłka polecona zawierająca wezwanie do usunięcia braku formalnego zażalenia została doręczona skarżącemu w dniu 12 grudnia 2016 r. Następnie WSA w Gliwicach stwierdził, że nie został usunięty brak formalny zażalenia. Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwana: "p.p.s.a.") do pisma strony należy dołączyć m.in. jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Niespełnienie tego wymogu sprawia, że pismo jest dotknięte brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie mu prawidłowego biegu. Termin do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, wyznaczony przez Sąd I instancji w wezwaniu pod rygorem jego odrzucenia, upłynął bezskutecznie w dniu 19 grudnia 2016 r. W konsekwencji WSA w Gliwicach, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 postanowił o odrzuceniu zażalenia.

Od powyższego orzeczenia pełnomocnik skarżącego – radca prawny wywiódł zażalenie, w którym zaskarżył postanowienie Sądu I instancji i wniósł o jego uchylenie. Autor zażalenia wskazał, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 42 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu podniesiono, że problem prawny sprowadza się do braku tożsamości wypowiedzenia pełnomocnictwa z jego wygaśnięciem. Pełnomocnictwo, o ile wypowiedzenie nie zawiera natychmiastowej skuteczności wygasa z upływem ostatniego dnia okresu wypowiedzenia. Udzielona Sądowi I instancji informacja o wypowiedzeniu pełnomocnictwa mogła zatem nie implikować jego wygaśnięcia. Jeśli zatem doradca podatkowy w chwili wydania zarządzenia o wezwaniu strony skarżącej do uzupełnienia zażalenia był w tym czasie nadal uprawniony do działania, wezwanie należało doręczyć temu pełnomocnikowi. Według informacji przekazanej przez skarżącego okres wypowiedzenia pełnomocnictwa doradcy podatkowemu w dniu 6 grudnia 2016 r. jeszcze nie upłynął, później zaś oświadczenie o wypowiedzeniu zostało cofnięte.

Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe. Zgodnie bowiem z art. 42 § 1 p.p.s.a. wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników - od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. Wyjaśnić należy, że jednym ze sposobów wygaśnięcia pełnomocnictwa jest jego wypowiedzenie przez mocodawcę. Stosunek pełnomocnictwa względem dotychczasowego pełnomocnika ustaje z chwilą powzięcia przez niego informacji o wypowiedzeniu, chyba, że strony postanowiły inaczej. Z kolei względem Sądu wypowiedzenie pełnomocnictwa jest skuteczne od momentu zawiadomienia o jego dokonaniu, tj. w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym fakcie, rozumianego jako dzień doręczenia lub złożenia w biurze podawczym sądu, a w stosunku do strony przeciwnej od dnia doręczenia jej takiego zawiadomienia przez sąd (zob. M. Grego – Hoffmann, "Rola pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym, publ. LEX/el 2012, nr 150982). Wobec tego przy ustalaniu dnia zawiadomienia sądu istotna jest data, w której sąd faktycznie dowiedział się o wypowiedzeniu. Dopiero od chwili powzięcia wiadomości o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez mocodawcę, sąd ma obowiązek traktowania strony, jako działającej bez pełnomocnika (zob. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 997/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwana: "CBOSA").

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż oświadczenie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa zostało przedstawione pełnomocnikowi na piśmie w dniu 14 listopada 2016 r. W treści tego pisma zawarto stwierdzenie, że cofnięcie pełnomocnictwa następuje "z dniem dzisiejszym", tj. 14 listopada 2016 r. Doradca podatkowy potwierdził odbiór tego pisma własnoręcznym podpisem i ze wskazaniem daty – 14 listopada 2016 r. W rezultacie stosunek pełnomocnictwa w relacjach wewnętrznych pomiędzy skarżącym a doradcą podatkowym wygasł w dniu 14 listopada 2016 r. Z kolei względem Sądu z chwilą doręczenia Sądowi pisma zawierającego informację o wypowiedzeniu. W oświadczeniu z dnia 14 listopada 2016 r. nie zawarto bowiem odmiennych postanowień co do tej kwestii. W rezultacie skutek prawny w postaci wygaśnięcia stosunku pełnomocnictwa, nastąpił względem Sądu I instancji w dniu 17 listopada 2016 r., ponieważ w tym dniu doręczone zostało pismo skarżącego zawierające informację o wypowiedzeniu pełnomocnictwa. Oznacza to, że od tej daty wszelkie pisma Sąd I instancji zobowiązany był kierować do skarżącego, a nie do doradcy podatkowego. Zasadnie więc WSA w Gliwicach wezwał W. S. do uzupełnienia braku formalnego i w związku z niewypełnieniem obowiązku prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 1 i § 2 postanowił jak w sentencji.