Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), Protokolant referent Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2019 r. nr 0114-KDIP4.4012.307.2019.2.MP. w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę

1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS") z 1 sierpnia 2019 r. dotycząca podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania części prowizji uzyskanej od zakładów ubezpieczeń z tytułu realizacji wspólnego przedsięwzięcia.

1.2. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej złożonym przez D. z o.o. z siedzibą w W., będącego stroną postępowania (dalej: "Skarżąca", "Operator") oraz Internetowy A. sp. z o.o., jako zainteresowanego niebędącego stroną (dalej: "Agent") przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Operator i Agent są osobami należącymi do tej samej grupy kapitałowej. będącymi podatnikami VAT.

Operator jest właścicielem infrastruktury informatycznej w postaci platformy (porównywarki) internetowej różnego rodzaju produktów i usług, w szczególności finansowych. Klient korzystając z platformy internetowej ma możliwość zapoznania się z różnego rodzaju usługami oferowanymi przez różne podmioty, porównania warunków i cen oferowanych przez różnych dostawców oraz poprzez wypełnienie odpowiedniego formularza generowanego przez platformę internetową i wyświetlanego klientowi, zgłoszenia zainteresowania konkretnym produktem lub usługą.

Operator przekazuje informację o kliencie zainteresowanym skorzystaniem z oferty do usługodawcy świadczącego taką usługę i otrzymuje od usługodawcy wynagrodzenie z tytułu przekazania kontaktu do klienta. W oparciu o informacje otrzymane od Operatora usługodawca może zawrzeć z klientem umowę o świadczenie usług, którymi klient jest zainteresowany. Nie jest też wykluczone oferowanie przez Operatora usług lub produktów bezpośrednio klientom. W takim przypadku Operator będzie nabywał od wybranego dostawcy usługę lub produkt i będzie ją odsprzedawał na rzecz zainteresowanego klienta.

Agent jest natomiast pośrednikiem ubezpieczeniowym, w rozumieniu ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o systemie dystrybucji ubezpieczeń, który na podstawie umów agencyjnych zawartych z zakładami ubezpieczeń pośredniczy w zawieraniu umów ubezpieczenia pomiędzy zakładami ubezpieczeń oraz klientami (ubezpieczającymi).

Operator oraz Agent będą współpracowali w formie wspólnego przedsięwzięcia, konsorcjum. Operator będzie partnerem konsorcjum. Agent będzie zaś pełnił rolę lidera konsorcjum. Wspólne przedsięwzięcie pomiędzy Operatorem i Agentem umożliwi Agentowi oferowanie na platformie internetowej usług ubezpieczeniowych oferowanych przez zakłady ubezpieczeń, z którymi Agent współpracuje. Platforma internetowa będzie więc stanowiła dla Agenta kanał dystrybucji oferowanych przez niego produktów ubezpieczeniowych. Współpraca w ramach wspólnego przedsięwzięcia umożliwi Agentowi prezentowanie za pośrednictwem platformy internetowej oferty produktów ubezpieczeniowych zakładów ubezpieczeń, z którymi Agent współpracuje, zapoznanie się z ofertą zakładów ubezpieczeń przez potencjalnych klientów, a w przypadku zainteresowania produktem danego zakładu ubezpieczeń stworzenie klientowi możliwości zawarcia umowy ubezpieczenia.

Platforma internetowa będzie umożliwiała klientom porównanie ofert produktów ubezpieczeniowych różnych zakładów ubezpieczeń oraz nabycie produktu ubezpieczeniowego, który w ocenie klienta będzie najbardziej dopasowany do jego potrzeb m.in. ubezpieczenia samochodu. ubezpieczenia nieruchomości. Klient za pośrednictwem platformy będzie miał możliwość porównania cen i zakresu ochrony poszczególnych produktów ubezpieczeniowych. Jeżeli klient okaże zainteresowanie produktem danego zakładu ubezpieczeń, klikając na daną ofertę zostanie przekierowany na stronę internetową zakładu ubezpieczeń w celu sfinalizowania zakupu produktu ubezpieczeniowego.

W związku ze współpracą w ramach konsorcjum, Operator oraz Agent będą dzielili się prowizją należną Agentowi od zakładów ubezpieczeń z tytułu sprzedaży ubezpieczeń, które nastąpiły za pośrednictwem platformy internetowej prowadzonej przez Operatora. Przy czym Agent jako lider konsorcjum będzie dokonywał rozliczeń z zakładami ubezpieczeń i uzyskaną prowizją będzie dzielił się z Operatorem według uzgodnionej proporcji. Operator będzie otrzymywał określony w umowie wspólnego przedsięwzięcia procent przychodów z tytułu prowizji uzyskanych od zakładów ubezpieczeń z tytułu sprzedaży ubezpieczeń, które nastąpiły za pośrednictwem platformy internetowej. Podział wypracowanego zysku z tytułu prowizji będzie odbywał się zgodnie udziałem (zaangażowaniem) Operatora oraz Agenta w realizacji wspólnego przedsięwzięcia. W zakresie podziału kosztów związanych z realizacja celów konsorcjum, każdy z uczestników konsorcjum będzie zobowiązany do pokrycia kosztów zadań, za które będzie odpowiedzialny.

Współpraca pomiędzy Operatorem a Agentem w ramach wspólnego przedsięwzięcia będzie się więc różniła od współpracy Operatora z innymi kontrahentami tym, że w przypadku pozostałych kontrahentów będą oni ostatecznymi odbiorcami usług świadczonych przez Operatora przy pomocy platformy internetowej i będą płacić Operatorowi wynagrodzenie za przekazane informacje o klientach zainteresowanych nabyciem usług świadczonych przez tych kontrahentów. W przypadku natomiast współpracy z Agentem, Agent nie będzie bezpośrednim odbiorcą usług świadczonych przez Operatora. W tym przypadku Operator oraz Agent prowadzą wspólne działania w celu zaoferowania produktów ubezpieczeniowych jak najszerszej grupie klientów korzystających z platformy internetowej i generowania zysku w postaci prowizji z tytułu sprzedaży polis ubezpieczeniowych wypłacanych przez zakłady ubezpieczeń, która to prowizja będzie podlegała podziałowi między Operatora i Agenta, według uzgodnionej proporcji ustalonej w oparciu o wkład wnoszony do wspólnego przedsięwzięcia przez Operatora i Agenta. Rozliczenia miedzy ww. podmiotami będą zatem dotyczyły wyłącznie partycypowania w przychodach generowanych dzięki współpracy realizowanej w ramach wspólnego przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na wezwanie Dyrektora KIS z 4 lipca 2019 r. wyjaśniono, że w tej chwili współpraca Operatora i Agenta jest na początkowym etapie i opiera się na ustnych ustaleniach i monitorowaniu praktycznych aspektów tej współpracy. Umowa w formie pisemnej zostanie podpisana w niedalekiej przyszłości, ale będzie ona odzwierciedlała założenia współpracy przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji.

Prowizja z tytułu pośrednictwa ubezpieczeniowego należna od zakładów ubezpieczeń będzie wypłacana przez zakłady ubezpieczeń bezpośrednio na rachunek bankowy Agenta. Następnie, w ustalonych w umowie okresach rozliczeniowych odpowiednia cześć prowizji odpowiadająca udziałowi w zysku Operatora będzie przekazywana przez Agenta na rachunek bankowy Operatora.

Umowy z zakładami ubezpieczeń są zawierane wyłącznie przez Agenta. Operator nie zawiera umów z zakładami ubezpieczeń, nie jest też wskazany bezpośrednio jako jeden ze świadczeniodawców. Podmiotem prowadzącym działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego i wpisanym do rejestru prowadzonego przez Komisję Nadzoru Finansowego jest Agent. Dlatego też umowy z zakładami ubezpieczeń zawierane są bezpośrednio przez Agenta jako podmiot uprawniony do świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego i to Agent jest wskazany jako świadczeniodawca.

Agent świadczy jednak usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego we współpracy z Operatorem w ramach wspólnego przedsięwzięcia. Agent zapewnia bowiem spełnienie warunków formalnych wymaganych do świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego, a Operator zapewnia infrastrukturę techniczną niezbędną do świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego za pomocą Internetu.

Zakłady ubezpieczeń mają jednak świadomość, że Agent współpracuje z Operatorem i że produkty zakładów ubezpieczeń, w których sprzedaży pośredniczy Agent, będą oferowane na platformie internetowej prowadzonej przez Operatora.

Świadczenie usług pośrednictwa ubezpieczeniowego w sposób oczekiwany przez zakłady ubezpieczeń wymaga połączenia potencjałów Agenta i Operatora i ich współpracy w tym zakresie. Bez współpracy w ramach wspólnego przedsięwzięcia nie byłoby możliwe świadczenie usług pośrednictwa ubezpieczeniowego na rzecz zakładów ubezpieczeń. Operator nie spełnia bowiem wymogów formalnych niezbędnych w celu świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego i nie jest wpisany do rejestru pośredników ubezpieczeniowych prowadzonego przez Komisję Nadzoru Finansowego. Z kolei Agent nie posiada infrastruktury technicznej, która umożliwia świadczenie usług pośrednictwa ubezpieczeniowego w Internecie. Dopiero połączenie potencjałów i współpraca w ramach wspólnego przedsięwzięcia umożliwia świadczenie usług na rzecz zakładów ubezpieczeń.

Oprócz rozliczenia przychodów z tytułu wspólnego przedsięwzięcia w postaci generowanej prowizji z tytułu sprzedaży ubezpieczeń, pomiędzy Operatorem i Agentem nie dochodzi do innych rozliczeń.

Operator nie rozlicza się w żaden sposób z zakładami ubezpieczeń. Odpowiedzialnym za te rozliczenia jest i będzie Agent jako lider konsorcjum. Operator nie świadczy usług na rzecz Agenta i nie otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenia.

1.3. W związku ze zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku zapytano:

Czy współpraca pomiędzy Operatorem a Agentem w formie wspólnego przedsięwzięcia w celu wspólnego świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego, z tytułu której Operator będzie otrzymywał część prowizji uzyskanej od zakładów ubezpieczeń nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ?

Zdaniem Wnioskodawców, realizacja ustalonych czynności w ramach wspólnego przedsięwzięcia przez Operatora i Agenta oraz partycypacja w przychodach w ramach wspólnego przedsięwzięcia, nie może być traktowana jako świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Rozliczenie zysku konsorcjum, które będzie dokonywane przez Agenta jako lidera nie powinno być uznane za wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług wykonywanych przez Operatora, a jedynie za umownie określony rozdział zysków wypracowanych w ramach wspólnego przedsięwzięcia. W takiej sytuacji, rozliczenie kwoty zysku i przekazanie jej przez Agenta na rzecz Operatora powinno być uznawane za czynność czysto techniczną niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

1.4. W interpretacji indywidualnej z 1 sierpnia 2019 r. Dyrektor KIS uznał stanowisko Wnioskodawców za nieprawidłowe.

Dyrektor KIS wskazał, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem, zgodnie z którym świadczenia wykonywane w ramach wspólnego przedsięwzięcia przez Operatora i Agenta, a więc zapewnienie produktów ubezpieczeniowych do dystrybucji przez Agenta oraz kanału dystrybucji (platformy internetowej) przez Operatora nie mają na celu wzajemnego świadczenia usług pomiędzy ww. podmiotami, lecz realizację wspólnego celu w postaci świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego i dzielenia się prowizją realizowaną dzięki dystrybucji produktów ubezpieczeniowych.

Jak podkreślił Dyrektor KIS wymogi formalne niezbędne do świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego spełnia wyłącznie Agent. Umowy z zakładami ubezpieczeniowymi są zawierane wyłącznie przez Agenta. Operator nie zawiera umów z zakładami ubezpieczeniowymi, nie jest wskazany w tych umowach jako jeden ze świadczeniodawców. Operator nie spełnia bowiem wymogów niezbędnych do świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego. Tym samym, nie jest uprawniony do otrzymywania prowizji z tytułu świadczonych usług pośrednictwa ubezpieczeniowego, wypłacanej przez zakłady ubezpieczeń z tytułu zawartych umów ubezpieczeniowych.

W ocenie Dyrektora KIS, Operator występuje w przedmiotowej sprawie w roli podwykonawcy, a otrzymywana z tego tytułu od Agenta "część prowizji" należnej Agentowi od zakładów ubezpieczeń, stanowi dla Operatora zapłatę za wykonane na rzecz Agenta usługi udostępnienia platformy internetowej.

Dyrektor KIS zwrócił nadto uwagę na zasadę swobody umów, w ramach której strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez prawo. Zgodnie bowiem z art. 3531 Kodeksu cywilnego, strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Dla prawidłowego opodatkowania wykonywanych czynności nie ma zatem znaczenia stosunek cywilnoprawny łączący strony, tzn. w jaki sposób strony umówiły się na wykonanie i rozliczenie transakcji. Niezależnie bowiem od tego, jak strony określiły przedmiot umowy, o zakresie opodatkowania decydować ma faktyczna czynność, z którą ustawa wiąże obowiązek podatkowy, a nie ustalenia umowne co do tego, jak wyglądać będą rozliczenia partnerów wspólnego przedsięwzięcia. Uregulowania dotyczące zasad funkcjonowania i rozliczania się partnerów zawarte w umowie o współpracy nie mogą determinować obowiązków podatkowych wynikających z przepisów prawa podatkowego.

Mając na uwadze powyższe Dyrektor KIS stwierdził, że czynności wykonywane przez Operatora jako partnera wspólnego przedsięwzięcia stanowią odpłatne świadczenie usług na rzecz Agenta, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej: "ustawa o VAT").

Odnosząc się do powołanych we wniosku wyroków oraz interpretacji indywidualnych, Dyrektor KIS zwrócił uwagę, że zarówno wyroki jak i interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą organów wydających interpretacje indywidualne w sprawach innych podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu.

2. Nie zgadzając się z powyższą interpretacją Skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego, w której zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji zdarzeniu przyszłym, tj. błędne uznanie, że wzajemne rozliczenia między Agentem a Operatorem wynikające ze wspólnego przedsięwzięcia będą stanowić wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, które powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podczas gdy prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie ww. przepisów powinny prowadzić do uznania, że takie świadczenie usług nie ma miejsca.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

4.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

4.2. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), skarga, na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny w przypadku tego rodzaju skargi jest związany jej zarzutami oraz powołaną podstawą prawną.

W świetle powołanego przepisu, granice rozpoznania przez sąd sprawy zainicjowanej skargą na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wyznaczają zarzuty skargi.

Dokonując kontroli legalności interpretacji indywidualnej, w zakresie wyznaczonym skargą, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby jego eliminację z obrotu prawnego.

4.3. Istota sporu dotyczy tego, czy w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym część prowizji, którą otrzyma Skarżąca od Agenta stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT, czy jednak jest to jedynie rozliczenie w ramach wspólnego przedsięwzięcia/konsorcjum –niepodlegające opodatkowaniu VAT.

Zdaniem Skarżącej, nie będzie ona świadczyła usług na rzecz Agenta. W konsekwencji rozliczenia dokonywane między Skarżącą a Agentem nie będą podlegały opodatkowaniu VAT.

W ocenie natomiast Dyrektora KIS, ta część prowizji, którą otrzymuje Skarżąca od Agenta jest to zapłata za wykonane na rzecz Agenta usługi udostępnienia platformy internetowej, w związku z czym otrzymana prowizja podlega opodatkowaniu.

W niniejszym sporze rację należało przyznać Dyrektorowi KIS.

4.4. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że przepisy w zakresie podatku VAT, zarówno na poziomie krajowym jak i europejskim, nie przewidują specjalnych regulacji dotyczących rozliczania tego podatku przez konsorcjum oraz jego członków.

Umowa konsorcjum nie jest regulowana na gruncie polskiego prawa podatkowego ani cywilnego. Możliwość zawarcia umowy konsorcjum wynika z zasady swobody umów określonej w art. 353¹ Kodeksu cywilnego. Konsorcjum nie stanowi zatem odrębnego podmiotu prawa, nie jest ani osobą prawną ani jednostką organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, stanowi natomiast rodzaj umowy gospodarczej zawartej w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia. Istotą zawiązania konsorcjum jest połączenie potencjałów gospodarczych niezależnych przedsiębiorców w celu realizacji projektu, którego zakres przekracza możliwości jednego podmiotu.

W związku z tym, że umowa konsorcjum jest umową nienazwaną, przepisy prawa nie wskazują jakie powinna zawierać elementy. W praktyce większość umów konsorcjum zawieranych jest na okres realizacji danego projektu, wskazuje lidera odpowiedzialnego za organizację współpracy i nadzór nad rozliczeniami projektu oraz zasady odpowiedzialności konsorcjantów.

Nie ulega wątpliwości, że w rozumieniu przepisów ustawy o VAT konsorcjum nie tworzy nowego, odrębnego od konsorcjantów, podatnika podatku VAT. Niezależnymi podatnikami VAT pozostają jedynie podmioty tworzące konsorcjum. Wyjątkiem będzie konsorcjum zawarte w formie spółki cywilnej bądź handlowej, które uznane będzie dla celów podatku VAT za odrębnego podatnika.

W praktyce gospodarczej istnieje wiele modeli konsorcjów. Różnice mogą dotyczyć zarówno rozliczeń ze zleceniodawcą oraz zewnętrznymi kontrahentami, ponoszenia kosztów związanych z realizacją projektu jak i wewnętrznych rozliczeń przychodów i kosztów pomiędzy członkami konsorcjum.

W ocenie Sądu, w związku z tym, że strony umowy konsorcjum mogą w różny sposób kreować wewnętrzne rozliczenia, należy uznać, że zasady opodatkowania są uzależnione od przyjętego modelu konsorcjum.

W konsekwencji, o ile oczywistym jest, że nie każdy transfer wartości pieniężnych pomiędzy konsorcjantami może zostać uznany za obrót z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług, to jednak w sytuacji, w której tym rozliczeniom – tak jak w rozpoznawanej sprawie – towarzyszy świadczenie usług, to mamy tu do czynienia z czynnością opodatkowaną VAT.

4.5. Przypomnieć w tym miejscu należy, że ze zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o interpretację wynika, że Skarżąca zamierza podjąć współpracę z Agentem ubezpieczeniowym w ramach konsorcjum. Agent ubezpieczeniowy będzie Liderem tego konsorcjum, a wspólne przedsięwzięcie umożliwi Agentowi oferowanie na platformie internetowej Skarżącej, usług ubezpieczeniowych zakładów ubezpieczeń, z którymi współpracuje Agent. Rozliczeń z zakładem ubezpieczeń będzie dokonywał Agent jako Lider konsorcjum. Agent będzie się dzielił ze Skarżącą prowizją uzyskaną od zakładów ubezpieczeń według ustalonej proporcji, zgodnie z zaangażowaniem w realizację wspólnego przedsięwzięcia. W zakresie podziału kosztów związanych z realizacja celów konsorcjum, każdy z uczestników konsorcjum będzie zobowiązany do pokrycia kosztów zadań, za które będzie odpowiedzialny. Oprócz rozliczenia przychodów z tytułu wspólnego przedsięwzięcia w postaci generowanej prowizji z tytułu sprzedaży ubezpieczeń, pomiędzy Operatorem i Agentem nie dochodzi do innych rozliczeń.

4.6. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi z kolei art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Z ww. przepisu wynika, że usługą jest każde, co do zasady, odpłatne świadczenie, które nie jest dostawą towarów i które przejawia się tym, że świadczeniobiorca (konsument) wynosi z niego, choćby nawet potencjalną korzyść. Posiłkując się także wskazówkami zawartymi w orzeczeniach TSUE (np. wyrok z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93, wyrok z 1 kwietnia 1982 r. w sprawie C-89/81, wyrok z 5 lutego 1980 r. w sprawie C-154/80 czy w sprawie C- 276/97, C-358/97 i 408/97) można sformułować ogólne stanowisko, że za świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być relacje, w których:

- istnieje jakiś związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,

- wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,

- istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,

- odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,

- istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że w istocie w relacji pomiędzy Skarżącą a Agentem występują elementy typowe dla świadczenia usług za wynagrodzeniem.

Taką usługą będzie odpłatne udostępnianie platformy internetowej przez Skarżąca – Agentowi, w celu umożliwienia mu świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego na rzecz zakładów ubezpieczeń. Mamy tutaj bowiem do czynienia z elementami typowymi dla świadczenia usługi, której beneficjentem jest Agent, a wynagrodzenie przyjmuje formę procentu z prowizji uzyskanej przez Agenta od zakładów ubezpieczeń. Okoliczność, że wysokość wynagrodzenia za usługę powiązana jest z wysokością prowizji uzyskanej przez Agenta, a tym samym z ilością sprzedanych za pośrednictwem platformy polis ubezpieczeniowych, nie oznacza, że nie ma bezpośredniego związku pomiędzy środkami wypłaconymi przez Agenta na rzecz Skarżącej, a usługą udostępniania platformy internetowej. W ocenie Sądu, ten bezpośredni związek jest wyraźnie dostrzegalny.

Sama okoliczność, że usługa te ma być świadczona w ramach umowy nazwanej przez strony – umową konsorcjum, czy też umową o wspólne przedsięwzięcie, nie może zmienić obiektywnej oceny, że mamy tutaj do czynienia z czynnością opodatkowaną VAT, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Tym samym Sąd podziela stanowisko organu interpretacyjnego, że w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku Skarżąca w istocie świadczyć będzie na rzecz Agenta odpłatną usługę udostępniania platformy internetowej.

Co istotne, relacje, które Skarżąca ułożyła sobie Agentem zasadniczo nie różnią się od tych relacji, które Skarżąca ułożyła sobie z pozostałymi kontrahentami – którym odpłatnie udostępnia platformę internetową. Różnica dotyczy wyłącznie sposobu kalkulacji wynagrodzenia. W przypadku współpracy z Agentem wynagrodzenie ma stanowić określony procent prowizji, którą zakłady ubezpieczeń przekazują Agentowi. Nie zmienia to jednak oceny, że usługa jest odpłatna, wartość tego świadczenia da się wyrazić w pieniądzu, a sama odpłatność pozostaje w bezpośrednim związku z wykonaną usługą, której beneficjentem jest Agent.

Nie sposób w związku z tym podzielić stanowiska Skarżącej, że wypłata na jej rzecz części prowizji stanowić będzie jedynie operację księgową dokonywaną przez lidera konsorcjum na rzecz partnera.

4.7. W konsekwencji niezasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji zdarzeniu przyszłym.

4.8. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.