Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa postanowienia prostującego oczywistą omyłkę w decyzji dotyczącej zajęcia nieruchomości oddala skargę.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] L. dz. [...] Prezydent Miasta S. zezwolił "A" na czasowe zajęcie nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działki nr 1 i nr 2 będącej we władaniu J. K., w celu przeprowadzenia linii napowietrznej 110 kV do stacji energetycznej [...] kV "B".

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta S. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...]r. w ten sposób, że występujący w treści decyzji zapis "działka nr 1" zmieniono na "działka nr 3". W uzasadnieniu postanowienia wskazano na mylny zapis numeru działki, stanowiący oczywistą omyłkę pisarską. Postanowienie to wobec niewniesienia zażalenia stało się ostateczne.

Wnioskiem z dnia [...]r., doprecyzowanym w piśmie z dnia [...]r. K.J. wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie sprostowania ww. decyzji wskazując jako podstawę swojego żądania przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Wnioskodawca podniósł, że nie brał udziału w postępowaniu w przedmiocie sprostowania decyzji, nadto postanowienie o sprostowaniu nie zostało mu doręczone, pomimo iż przysługiwał mu przymiot strony.

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta S. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wznowił postępowanie zakończone postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]. prostującym oczywistą omyłkę w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r., a następnie, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]. odmówił uchylenia postanowienia prostującego, stwierdzając jednocześnie, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa.

W wyniku wniesionego przez K. J. zażalenia, Wojewoda [...]postanowieniem z dnia [...]r. [...] uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Wojewody stanowisko w nim zawarte było przedwczesne, gdyż materiał dowodowy sprawy oraz poczynione przez organ I instancji ustalenia nie dowodziły w sposób jednoznaczny, że linia napowietrzna 110 kV do stacji energetycznej "B", na przeprowadzenie której Prezydent Miasta S. zezwolił "A" w decyzji z [...]r., przebiega przez działkę nr 3 i że działka ta w dniu wydania decyzji była we władaniu J. K. Wskazano również na błędną sentencję zaskarżonego postanowienia.

Po wyjaśnieniu wskazanych przez organ odwoławczy okoliczności, Prezydent Miasta S. w postanowieniu z [...]r. [...] orzekł, że postanowienie tegoż organu z dnia [...]r. prostujące oczywistą omyłkę w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. zostało wydane z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazano, że oczywiste jest, iż postępowanie w przedmiocie zezwolenia "A" na czasowe zajęcie nieruchomości, prowadzone było w stosunku do nieruchomości będącej we władaniu J. K., zapisanej w rejestrze nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów, od czasu jej założenia, jako działka nr 3. Wskazano również, że z przedłożonego przez Spółkę Akcyjną "C" Oddział w B. wykazu właścicieli gruntów, nad którymi przebiega rzeczona linia elektroenergetyczna 110 kV wynika, że J. K. byt władającym działką nr 3. Mając jednocześnie na uwadze fakt pominięcia w prowadzonym postępowaniu o sprostowanie decyzji z dnia [...]r., obecnych właścicieli działek powstałych w wyniku podziału działki nr 3, organ stwierdził, że wydane przez niego postanowienie z dnia [...]r. zostało wydane z naruszeniem prawa.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył K.J., uzupełniając je pismami z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r. Skarżący zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w tym: art. 113 § 1; art. 20; art. 151 § 2, w związku z art. 146 § 2; art. 110, w związku z art. 126 i art. 40 § 1; art. 49 oraz art. 10 § 1, w związku z art. 140 wniósł o uchylenie ww. postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. nr prostującego oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Prezydenta Miasta S. z [...]r. Jednocześnie, w razie nieuwzględnienia wniosku, zważając, że zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. oraz postanowienie tegoż organu z dnia [...]r. dotknięte są wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, wniósł o stwierdzenie nieważności obu ww. postanowień, z urzędu. Wskazał, że dopuszczalność stosowania art. 113 § 1 Kpa dokonuje się na podstawie oceny istotności wady decyzji administracyjnej. Z tego też względu ewentualna modyfikacja tego aktu nie może wpływać na ukształtowanie praw bądź obowiązków w sferze prawa administracyjnego materialnego, jako charakterystycznej dla stosowania środków prawnych, a nie rektyfikacji decyzji. Przyjęta w ww. przepisie klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca i charakteryzuje się tożsamą cechą - oczywistością. Stanowi ona więc granicę dopuszczalności sprostowania, wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. W opinii skarżącego dokonanie sprostowania decyzji administracyjnej w zakresie dotyczącym numeru działki, nie może być uznane za prawidłowe, albowiem oznaczenie numeru działki w decyzji, która ogranicza prawo własności i zobowiązuje właściciela tej nieruchomości do znoszenia zachowań osób trzecich ukierunkowanych na tę nieruchomość, jest elementem decyzji przedmiotowo istotnym i nie może być zmienione w drodze postanowienia o sprostowaniu. Dla potwierdzenia swojego stanowiska skarżący, wskazał na wyroki: NSA z dnia 3 grudnia 2010r. sygn. akt II OSK 1950/10 oraz WSA w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/G1 1286/10. Zarzucił, że w zaskarżonym postanowieniu Prezydent Miasta S. w ogóle nie odniósł się do jego argumentów w zakresie naruszenia art. 113 § 1 Kpa, poprzestając na zacytowaniu ww. przepisu oraz na własnym zdefiniowaniu zwrotu "oczywista omyłka pisarska" i po raz kolejny przemilczał cytowany przez skarżącego dorobek orzecznictwa i doktryny. Dodał że nie jest istotne, czy postępowanie w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości prowadzone było w stosunku do nieruchomości będących we władaniu J. K. Oczywistość musi bowiem w ocenie skarżącego dotyczyć samej treści decyzji (postanowienia), nie zaś osoby, wobec której toczyło się postępowanie. W ocenie skarżącego fakt ujawnienia w ewidencji gruntów, w pozycji [...], J. K. jako użytkownika działki nr 3, jak również przedłożony przez Spółkę "C" wykaz właścicieli i użytkowników gruntów, nad którymi miała przebiegać linia przesyłowa, gdzie w pozycji 14 wymieniono J. K. jako władającego działką nr 3, nie mają znaczenia w kontekście zarzutu niedopuszczalności wydania postanowienia o sprostowaniu. Ponadto skarżący zarzucił, iż Prezydent Miasta S. nie był właściwy do wydania postanowienia o sprostowaniu. W jego ocenie właściwym do prostowania oczywistych omyłek w trybie art. 113 Kpa może być tylko organ właściwy rzeczowo i miejscowo w dacie dokonywania sprostowania, nie zaś ten, który był właściwy pierwotnie, a który swą właściwość utracił. Wskazał, że stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami do właściwości starosty należą tylko wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Natomiast w przedmiotowej sprawie "potencjalnym beneficjentem" wywłaszczenia jest Spółka Akcyjna "C", a w takich sprawach właściwy jest jedynie sąd. W zażaleniu, podobnie jak poprzednio, podniósł zarzut naruszenia art. 40 § 1, art. 109 § 1 oraz 110 Kpa wskazując, że w związku z niedoręczeniem stronom postępowania postanowienia z dnia [...]r., nie weszło ono do obrotu prawnego. W ocenie skarżącego Prezydent Miasta S. nie zapewnił jego pełnomocnikowi, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, poprzez brak zawiadomienia, czym naruszył przepisy procedury administracyjnej, a mianowicie art. 10 § 1 i art. 40 § 1 Kpa.

Postanowieniem z dnia [...]r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie wskazał, że należy podzielić stanowisko organu I instancji zawarte w zaskarżonym postanowieniu, bowiem fakt omyłki w numerze działki został należycie udowodniony. Wskazuje na to zgromadzony materiał dowodowy z którego wynika, że "A" zamierzał przeprowadzić zaprojektowaną linię, zarówno przez działkę nr 1, jak i działkę nr 3. W wykazie właścicieli wskazano, że władającym działką nr 1 był J. S., natomiast władającym działka nr 3 J. K. Z ustaleń organu I instancji wynika, że działka nr 1 zapisana była w rejestrze [...], natomiast działka nr 3, na co wskazuje sam skarżący, w rejestrze nr [...], oraz, że działka nr 1 objęta została inną decyzją Prezydenta Miasta S. nr [...] L. dz. [...] z dnia [...]r. w przedmiocie zezwolenia na jej zajęcie, celem przeprowadzenia tej samej, co w decyzji nr [...] linii przesyłowej. W materiale dowodowym sprawy znajdują się także akta wywłaszczeniowe nr [...], z których wynika, że działka nr 3 pow. 0.230 ha. będąca we władaniu J. K., w [...] roku została podzielona na działki: nr 3/1 o pow. 0.1546 ha. nr 3/2 o pow. 0,0102 ha i nr 3/3 o pow. 0,0882 ha. Podczas oględzin przedmiotowej nieruchomości ustalono, że na działce, która obecnie jest własnością skarżącego znajduje się słup wysokiego napięcia oraz przebiegają dwie oddzielne linie wysokiego napięcia. Skoro zatem z powyższych dokumentów wynika, że na zajęcie działki nr 1 będącej we władaniu J. S., celem przeprowadzenia przez nią linii wysokiego napięcia 110 kV, Prezydent Miasta S. zezwolił w decyzji nr [...] L. dz. [...] z [...]r., to oczywistym jest, że decyzja Prezydenta Miasta S. z [...]r., nr [...] L. dz. [...] zezwalająca temu podmiotowi na czasowe zajęcie nieruchomości położonej w Sosnowcu, niezbędnej na przeprowadzenie tej samej linii przesyłowej dotyczyła działki nr 3. Wojewoda wskazał również, że osoby od których skarżący kupił nieruchomość oznaczoną jako działka nr 3/3 (obecnie działka nr 4), uzyskali sądowe potwierdzenie nabycia tej działki przez zasiedzenie w dniu [...]r. Oznacza to, że przed tą datą nie mogli legitymować się żadnym tytułem prawnym do spornej działki, a zatem nie mogli uzyskać statusu stron w postępowaniu administracyjnym, w którym wydano decyzję z dnia [...]r. Organ zwrócił również uwagę, że decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r., nr [...], sprostowana postanowieniem z dnia [...]r. była już weryfikowana w trybie nadzoru przez Wojewodę [...], który odmówił stwierdzenia jej nieważności, w części odpowiadającej aktualnej działce nr 3/3. Decyzja Wojewody [...] została decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...]r. znak [...].PS utrzymana w mocy, zaś wniesiona na nią skarga, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 3515/15 oddalona. Odnosząc się natomiast do zarzutu wydania postanowienia prostującego przez niewłaściwy organ, Wojewoda wyjaśnił, że decyzja z dnia [...]r. wydana przez Prezydenta Miasta S. nie jest decyzją wywłaszczeniową, w związku z czym przepisy art. 112 ust. 4, czy też art. 113 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie mają w niej zastosowania. Przymusowe ograniczenie własności nieruchomości pod budowę publicznej infrastruktury przesyłowej w trybie art. 35 ustawy z 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, na podstawie którego wydano ww. decyzję nie może być utożsamiane, jak to uczynił skarżący z wywłaszczeniem sensu stricto, oznaczającym ingerencję władzy publicznej w prawo własności, które polega na naruszeniu istoty tego prawa. Zarówno przepis art. 35 ustawy z 12 marca 1958r., jak również obowiązujący obecnie, analogiczny przepis art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami dotyczyły udzielania zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomościach przesyłowych inwestycji celu publicznego, a zatem nawet jeżeli cel publiczny realizowany jest przez Spółkę Akcyjną nie oznacza to, że właściwym w sprawie jest sąd. Obecnie kompetencje wynikające z art. 35, zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, spoczywają na staroście (prezydencie - w miastach na prawach powiatu) wykonującym zadanie z zakresu administracji rządowej, a zatem to Prezydent Miasta S. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej był właściwy do prostowania ewentualnych oczywistych omyłek czy błędów pisarskich. Wojewoda nie zgodził się również z zarzutem, że postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej nie weszło do obrotu prawnego, wskazując, że zostało ono prawidłowo doręczone Spółce "C", czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia, a co z kolei oznacza, że postanowienie weszło do obrotu prawnego. Jako niezasadny uznał również zarzut uniemożliwienia pełnomocnikowi skarżącego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, stwierdzając, że skierowane do I. K. pismo informujące o możliwości zapoznania się z aktami, podwójnie awizowane, zwrócone do organu orzekającego, prawidłowo uznano za skutecznie doręczone. Niezależnie od tego wskazał, że skarżący czynnie korzystał z możliwości zapoznawania się z aktami sprawy w trakcie toczącego się postępowania, o czym świadczą spisane na tę okoliczność, znajdujące się w aktach sprawy notatki służbowe. Odnosząc się natomiast do zarzutu dokonania zmian granic na matrycach map ewidencyjnych i zasadniczych oraz utworzenia dodatkowych działek przypisanych następnie takim osobom, których nie można fizycznie odnaleźć, Wojewoda wskazał, że w kwestii tej należy zwrócić się do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Natomiast w przedmiocie stwierdzenie nieważności z urzędu postanowień z dnia [...]r. i z dnia [...]r. wyjaśnił, że wniosek ten nie może w niniejszym postępowaniu zostać uwzględniony, z uwagi na niekonkurencyjność trybów.

Pismem z dnia [...]r. K. J. wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając, że w chwili wydania postanowienia o sprostowaniu organowi było zaznane już orzeczenie sądu powszechnego na mocy którego poprzedni właściciele działki nr 3/3 uzyskali sądowe potwierdzenie nabycia prawa własności tej działki, poprzez zasiedzenie od dnia [...]r. z czego wynika, że J. K. nie był ani właścicielem, ani władającym tą działką. Nadto zmarł w [...]r. więc nie mógł być stroną postępowania w przedmiocie wydania decyzji z dnia [...]r. którą Prezydent Miasta S. zezwolił "A" na czasowe zajęcie nieruchomości. W ocenie skarżącego wskazanie w pierwotnej decyzji numeru działki 1, było celowym działaniem organu W dalszej części skargi, skarżący podniósł zarzuty tożsame z tymi, które zawarł wcześniej w treści zażalenia, a dotyczące sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, naruszenia właściwości rzeczowej organu oraz braku doręczenia postanowienia o sprostowaniu omyłki pisarskiej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonego postanowienia i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi.

W toku postępowania sądowego skarżący wnosił i wywodził jak w treści skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie zostało zasadnie wznowione na wniosek skarżącego, ponieważ nie brał w nim udziału bez własnej winy. Te ustalenia organu nie były sporne i nie budzą żadnych wątpliwości.

Stwierdzić również należy, że postępowanie nadzorcze prowadzone w oparciu o art. 145 -151 k.p.a. jest postępowaniem odrębnym i nie stanowi prostej kontynuacji postępowania zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem, w tym przypadku postanowieniem z dnia [...]r. w którym Prezydent Miasta S. sprostował oczywistą omyłkę w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r., którą zezwolił "A" na czasowe zajęcie nieruchomości w części niezbędnej na przeprowadzenie linii napowietrznej 110 kV. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym postępowaniem administracyjnym, którego przedmiotem jest weryfikacja w tym przypadku ostatecznego postanowienia i ocena, czy organy administracyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. We wznowionym postępowaniu może być prowadzone postępowanie dowodowe i można uzupełniać wiedzę organu o te fakty i dowody, których organ nie znał wydając zaskarżone w tym trybie postanowienie. Przypomnieć również trzeba, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego postanowieniem korzystającym z waloru ostateczności, jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej ( w tym również postanowień), wyrażonej w art. 16 k.p.a. Po wznowieniu postępowania następuje faza rozpoznawcza, w której organ przeprowadza postępowanie, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Wznowione postępowanie polega na ewentualnym ponowieniu niezbędnych czynności procesowych i ponownej ocenie materiału dowodowego, poprzez dokonanie analizy umożliwiającej nowe rozstrzygnięcie sprawy, co do istoty na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. Paragraf 2 tego przepisu zastrzega jednak, że jeżeli analiza materiału doprowadzi do oceny, iż z przyczyn wymienionych w art. 146 k.p.a. nie można uchylić decyzji, organ ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, oraz wskazania okoliczności, dla których nie uchylił decyzji. W związku z powyższym, jeśli ponowna ocena stanu sprawy prowadzi do wniosku, iż postępowanie - pomimo zaistnienia przesłanek formalnych do jego wznowienia - nie skutkuje jednak żadną wadą materialną, która uniemożliwiałaby wydanie decyzji odpowiadającej w swojej istocie decyzji dotychczasowej, nie może uchylić decyzji kończącej postępowanie. Treść art. 146 § 2 k.p.a. wskazuje wprost, że nie uchyla się decyzji także, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja wyłącznie odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Zdaniem Wojewody brak udziału w postępowaniu skarżącego pozostał bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. co oczywiście oznacza, że postanowienie to zostało wydana z naruszeniem prawa, jednakże brak jest merytorycznych podstaw do tego aby wydać postanowienie odmiennej treści od tej, która była poddana kontroli w ramach wznowionego postępowania. Sąd w pełni podzielił powyższe stanowisko Wojewody, wskazując jednocześnie, że strona nie przedstawiła nowych dowodów, które nie znane byłyby organowi, a które wskazywałyby na istnienie wad postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. uzasadniających jego uchylenie. Sama zmiana w zakresie oceny dowodów, nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania, jeżeli nie wyprowadzi się takich nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, które podważą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy wydaniu decyzji ostatecznej, decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie w trybie postępowania zwykłego ( por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012r. sygn. akt II OSK 2154/10, LEX nr 1121209).

W szczególności podkreślić należy, że chybione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. Prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przez oczywistą omyłkę należy rozumieć błąd polegający na tym, że w decyzji (postanowieniu) przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ (por. A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009 r., str. 584). Przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią postanowienia. Niedopuszczalne jest natomiast sprostowanie postanowienia, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Innymi słowy, sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą podlegać omyłki istotne, nieoczywiste dla stron postępowania, wpływające w znaczny sposób na ich sytuację prawną. W orzecznictwie sądowym wskazuje się na szereg przykładów niedopuszczalnego poszerzania pojęcia oczywistej omyłki w wydawanych decyzjach (postanowieniach), w tym również w zakresie wskazania w decyzji numeru działki, określającego w istocie, której nieruchomości sprawa dotyczy. Należy jednak mieć na uwadze, że charakter stwierdzonej w decyzji omyłki lub błędu musi być przeanalizowany w odniesieniu do każdej indywidualnej sprawy administracyjnej.

W ocenie Sądu, jest oczywistym, że wada aktu administracyjnego nie może dotyczyć materialnej jego treści i musi charakteryzować się oczywistością. Wynika z tego, że sprostowanie aktu nie może w żadnym razie prowadzić do jego merytorycznej zmiany. Zatem nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Organy prawidłowo rozumiejąc omawiany przepis, słusznie uznały, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i w ustalonych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, przepis ten może znaleźć zastosowanie. Sformułowanych w judykaturze poglądów opowiadających się przeciw możliwości sprostowania omyłek polegających na błędnym oznaczeniu numeru działki, nie można odnosić do każdego przypadku sprostowania niejako mechanicznie, a więc bez uwzględniania takich konkretnych okoliczności analizowanego przypadku, które wymagają indywidualnego rozważenia. Nie ulega przecież wątpliwości, że to, co może być uznane za oczywiste w jednym układzie stosunków faktycznych, może tę cechę stracić, gdy układ ów ulega zmianie, choćby w relatywnie niewielkim stopniu. Pojęcie "oczywistej omyłki", ma wszak charakter niedookreślony, odsyłający do systemu pojęć i ocen pozaprawnych, wyłączający w konsekwencji automatyzm przyjmowanych kryteriów na rzecz pewnej elastyczności, pozwalającej urealnić dokonywaną kwalifikację prawną i dopasować ją do różnych, nierzadko niepowtarzalnych i jednostkowych aspektów badanej sytuacji (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 732/07; wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1400/14; wyrok NSA z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2011/13 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niezależnie od powyższego, podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pozostaje możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Taka sytuacja, wbrew twierdzeniom skargi, zachodzi w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości dotyczyło działki nr 3 będącej we władaniu J. K., a nie działki nr 1, która została objęta inną decyzją. Potwierdza to zarówno faktyczny przebieg linii napowietrznej jak i szereg dokumentów, w tym w szczególności: wykaz właścicieli i użytkowników gruntów nad którymi zaplanowano przeprowadzenie linii energetycznej, akta postępowania wywłaszczeniowego, wypis z rejestru gruntów oraz treść decyzji z dnia [...]r. nr [...] dotyczącej działki nr 1.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie mamy więc do czynienia z ewidentną omyłką pisarską w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., która mogła podlegać sprostowaniu w trybie tego przepisu. Wskazać przy tym należy, iż skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd, że wskazanie w decyzji administracyjnej konkretnej działki gruntu stanowi merytoryczny element tej decyzji. Czym innym jest jednak błąd we wskazaniu konkretnej działki (np. innej aniżeli objęta wnioskiem o czasowe zajęcie nieruchomości), czym innym natomiast oczywista omyłka pisarska polegająca na błędnym wpisaniu w decyzji numeru działki w sytuacji, kiedy całokształt zgromadzonego w sprawie materiału świadczy o tym, że chodzi o tę samą, konkretną działkę ( por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2016r. sygn. akt I OSK 2040/14).

Zdaniem Sądu organy orzekające podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes strony. Nadto w oparciu o całokształt materiału dowodowego wydały kwestionowane przez stronę rozstrzygnięcie (art. 7, art.77 § 1 i art.80 k.p.a.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz.718 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.