Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 21 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi J. K. i Z. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków - oddala skargę -

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. odmawiającej dokonania zmian w ewidencji gruntów dotyczących przebiegu granic i powierzchni działki nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] i róg ulicy [...], stanowiącej część nieruchomości p. n. hipoteczną " D." utrzymał w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że Burmistrz Gminy W. odmawiając dokonania wnioskowanych zmian podniósł, że przedłożony przez zainteresowanych plan sytuacyjny części nieruchomości ziemskiej pod nazwą hipoteczną " D." sporządzony w 1946r. nie może stanowić podstawy do dokonania zmiany w ewidencji gruntów, ponieważ dla nieruchomości nie została urządzona księga wieczysta w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece, zaś księga wieczysta " D." utraciła moc prawną z dniem 1 stycznia 1989r. na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 lipca 1986r w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych założonych przed dniem 1 stycznia 1947r. oraz utraty mocy prawnej niektórych takich ksiąg.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podzielając stanowisko organu pierwszej instancji podkreślił, iż stosownie do § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - przebieg granic działek ewidencyjnych wskazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

* w postępowaniu rozgraniczeniowym,

* w celu podziału nieruchomości,

* w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów,

* w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości,

- na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie

wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej

decyzji administracyjnej,

- przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków.

Z materiału dowodowego niniejszej sprawy wynika, że w ewidencji gruntów według stanu z 1971 r. w ówczesnym obrębie [...] (obecnie [...]) przedmiotowa nieruchomość posiadała powierzchnię 0,1168 ha i ograniczona była drogami: [...] o nr ew. [...] oraz drogą (bez nazwy) oznaczoną nr ew. [...]. Obie te drogi zostały uwidocznione w ewidencji gruntów w pozycji: Prezydium Rady Narodowej W., Zarząd Dróg i Mostów, Rejon [...].

W obecnie obowiązującej ewidencji gruntów obrębu P. działka nr [...] o powierzchni 1168 m2 uwidoczniona jest jako współwłasność spadkobierców nieżyjących współwłaścicieli. Ci sami współwłaściciele figurują również jako właściciele części gruntu znajdującego się pod [...] o powierzchni 310 m2 oraz części gruntu, znajdującego się pod ulicą bez nazwy o powierzchni 215 m2.

Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. -Prawo geodezyjne i kartograficzne, zmiany w ewidencji gruntów dokonywane są na wniosek właścicieli nieruchomości, przy czym w myśl § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - zmiany te wprowadzane są na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych.

W konsekwencji powyższych wywodów organ odwoławczy stwierdził, że żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów na podstawie planu sytuacyjnego części nieruchomości p.n. "D." sporządzonego w 1946 r. pozbawione jest podstaw prawnych.

J. K., Z. M. i A. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podnieśli, iż niezrozumiałe jest powoływanie się przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na decyzję

Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...] marca 2000r., która została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 listopada 2001 r. Natomiast decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2002r, którą zatwierdzono podział nieruchomości skarżących na trzy oddzielne części ( 310 m2 +1168 m2+ 215m2) została przez Głównego Geodetę Kraju decyzją z dnia [...] lipca 2008r. uznana za nieważną. W tej sytuacji - zdaniem skarżących-podstawowe znaczenie dla określenia ich własności i wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów , o dokonanie których zwrócili się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezji i Kartografii pismem z dnia 18 lutego 2008r., ma oryginał aktu notarialnego i mapa działki wymieniona w rozporządzeniu MSWiA wydanym na podstawie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ponadto skarżący podkreślili, iż do wniosku załączyli zaświadczenie wydane przez Sąd Rejonowy- [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] kwietnia 2008r., potwierdzające, że trzej współwłaściciele są właścicielami niepodzielnej działki o powierzchni 1693m2.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, iż powołanym przez skarżących wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 2154-2156/00 została uchylona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 200r, którą organ ten, rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym, uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2000r. wydaną przez Burmistrza Gminy W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wskutek uchylenia przez Sąd w/w decyzji, wydana została nr [...] Wojewody [...] z dnia [...]października 2002r., której nieważność stwierdził Główny Geodeta Kraju z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę A. C. jako wniesioną z uchybieniem terminu wynikającego z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -dalej P.p.s.a.).

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Jak wynika z analizy akt administracyjnych skarżące- współwłaścicielki działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...] położonej w W. przy ul. [...]róg ul. [...], stanowiącej część nieruchomości D., domagały się doprowadzenia do zgodności stanu prawnego ze stanem wynikającym z ewidencji gruntów w zakresie powierzchni działki i przebiegu jej granic. Wskazały, iż ich poprzednicy prawni nabyli aktem notarialnym sporządzonym [...] listopada 1946 r. działkę o powierzchni 1693 m2 oznaczoną na planie nr [...] sporządzonym przez mierniczego przysięgłego E. L. w dniu [...] października 1946 r.., ujawnionej w wykazie hipotecznym księgi wieczystej pod nazwą PN. " D." , co wynika z zaświadczenia Sądu Rejonowego dla W. wydanego w dniu [...] marca 1997 r. Skarżące podniosły, iż powierzchnia przedmiotowej działki, oznaczonej obecnie nr ew. [...] według danych z ewidencji gruntów wynosi 1168 m2, a zgodnie z powołanymi wyżej dokumentami powinna mieć powierzchnię 1693 m2.

Ewidencja gruntów i budynków, w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy w związku z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), stanowi wyłącznie rejestr danych dotyczących nieruchomości (ich obszaru, granic, stanu własności). Postępowanie ewidencyjne, kończące się wydaniem decyzji administracyjnej, nie może aktualnie służyć dokonaniu zmian w zasobie ewidencyjnym, o ile przesłanką takich zmian nie są konkretne dokumenty lub zdarzenia prawne, powodujące z mocy prawa obowiązek dokonania nowego wpisu (co prowadzi do zmiany treści ewidencji). Postępowanie w przedmiocie wpisu nie może służyć niejako samoistnie weryfikacji danych zawartych w ewidencji odnośnie kwestii własności, obszaru, czy przebiegu granic poszczególnych nieruchomości, których podstawą byłyby własne ustalenia w wyniku krytycznej oceny danych i dokumentów stanowiących podstawę wcześniejszych wpisów. Stanowisko takie, wynikające wprost z treści obowiązujących obecnie regulacji normatywnych, dotyczących prowadzenia ewidencji, jest podzielane także w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. sygn. akt I OSK 101/05 i I OSK 696/05, niepubl.).

Stosownie do art. 22 ust. 3 ww. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne osoby zgłaszające zmiany danych objętych ewidencją gruntów obowiązane są dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do

wprowadzenia zmian. Dokonanie zmian w operacie możliwe jest poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji, a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. W art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne chodzi o takie dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych.

Zatem organ administracji publicznej właściwy w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków (art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), do którego strona skarżąca złożyła wniosek o wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów zobowiązany był zweryfikować ów wniosek pod kątem udokumentowania rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji, a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. Organy ewidencyjne rejestrują jedynie stan prawny ustalony w innym trybie lub przez inne organy. Postępowanie ewidencyjne służy rejestracji bezspornych danych o gruntach, budynkach, lokalach. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich.

Źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji (i zmian do niej wprowadzanych) są m.in. materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnych i kartograficznym, dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne (§ 35 pkt 1, 4, 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). To na ich podstawie, w tym na podstawie dokumentów złożonych w trybie art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne prowadzone jest m.in. postępowanie w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Podkreślenia wymaga, że zmniejszenie powierzchni przedmiotowej o 525 m 2, jak wynika z materiału dokumentacyjnego zawartego aktach sprawy, nastąpiło po 1946 r. poprzez zajęcie gruntu o pow. 310 m2 pod : ulicę [...] oznaczoną jako działka ew. [...] i 215 m2 pod drogę dojazdową bez nazwy oznaczoną nr działki ew. [...]. W aktach sprawy znajdują się wypisy z rejestru gruntów m.in. wypis z rejestru gruntów wraz z mapą sporządzony według stanu z 1991 r., operat [...] oraz wypis z dnia 14 lutego 1997 roku , które powyższe

potwierdzają. Ten stan rzeczy wynika również z późniejszych wypisów z rejestru gruntów. Zauważyć należy, iż według treści wypisów z rejestru gruntów z dnia 7 lutego 2000 r. władającym gruntem zajętym pod ulicę [...] jest Zarząd Dróg Miejskich Drogi Wojewódzkie, zaś gruntu zajętego pod drogę bez nazwy władającym jest Gmina W. Zajęcie gruntu pod wymienione ulice prowadziły do zmian: prawa własności do przedmiotowej działki, jej powierzchni, a także i granic. Stosownie bowiem do art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa ( art. 73 ust. 4).

Zasadnym jest podnieść, iż wnioskowana przez skarżące zmiana granic i powierzchni działki dotyczy stanów własnościowych, których nie można dokonywać poprzez samoistne zmiany w ewidencji gruntów. Kwestie własnościowe rozstrzygają jak wiadomo sądy.

Jak już wcześniej powiedziano, zmian w ewidencji dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych. Dotyczy to więc zmiany powierzchni i przebiegu granicy, co wymaga przedstawienia odpowiedniej dokumentacji (sporządzonej w odpowiednich postępowaniach rozgraniczeniowych, podziałowych, scaleniowych i wymiany, sądowych w zakresie dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięć sądowych itp.

W tej sytuacji Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, odmawiającą zmiany w ewidencji gruntów granicy i powierzchni przedmiotowej działki

Skoro nie stwierdzono naruszenia prawa, to na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało skargę oddalić.